ลมหวน(ทวง)รัก

ตอนที่ 7 : บทที่ 2.2 ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,279
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    15 ก.ย. 62


คนเมาไม่ได้ยินสุ้มเสียงที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวของเธอ เพราะความไม่ได้สติบดบังทุกสรรพสิ่ง เขากักขังเธอได้ดีแม้ว่าจะอยู่ในที่มืด ร่างเปลือยเปล่าของธเนศจับแขนสีดามัดไว้กับหัวเตียงด้วยเนกไท ก่อนถอดกางเกงหญิงสาวโดยไม่สนใจว่าหล่อนจะกรี๊ดเสียงดังเพียงไร

“ทำให้มันจบๆ เถอะ ท้องกับมันได้ ก็น่าจะท้องกับแดนได้เหมือนกันนี่”

ใบหน้าคมซุกไซ้ลงบนหน้าขาของหญิงสาว สีดากรี๊ดลั่นห้องพยายามถีบเขาออกห่างแต่ไม่เป็นผล เธอร้องไห้จนหายใจไม่ทันก่อนอนุสติจะดับสิ้นเพราะช็อกกับเหตุการณ์ที่กำลังจะถูกพี่ชายข้างบ้าน ข่มขืน

 

เจ้าทาโร่เห่าไม่หยุดเพราะได้ยินเสียงเจ้านายของมัน หากไม่มีใครเปิดประตูบ้านให้จึงออกมาไม่ได้ ทำเพียงแค่ยืนคว้างอยู่ข้างกำแพงแล้วเห่าไปยังบ้านของธเนศ และเมื่อรามฤทธิ์กลับมาทาโร่ก็วิ่งอย่างรวดเร็ว หมายจะออกไปหาเจ้าของที่มันรัก แต่ชายหนุ่มไวกว่ารีบปิดประตู

“ฮั่นแน่ไอ้โร่ จะออกไปหาสาวเหรอเอ็ง อย่าหวังเลย”

ทาโร่เห่าใส่ชายหนุ่มไม่หยุด รามฤทธิ์จึงลูบหัวมันด้วยความเอ็นดูแล้วดึงปลอกคอลากร่างทาโร่ให้เดินมาหลังบ้าน

“มันมืดแล้ว ออกไปก็อันตราย มีแต่พวกขับรถไว” เขาบ่น

“เดี่ยว กลับมาแล้วเหรอลูก”

น้ำเสียงมารดาที่เอ่ยถาม ทำให้ชายหนุ่มปล่อยมือจากเจ้าทาโร่ ซึ่งรายนั้นก็วิ่งโร่กลับไปยังที่เดิม นั่นก็คือกำแพงบ้านที่ติดกับฝั่งบ้านธเนศ แล้วเห่าอย่างเมามันจนรามฤทธิ์กับมารดามองหน้ากัน

“มันเห่าอะไรของมันอะแม่” เขาถาม

“นั่นสิ! ไอ้โร่นี่บ้าพลังจริงๆ ไปลูก เอามันไปผูกไว้หลังบ้าน” ท่านสั่งลูกชาย

“แล้วไอ้จาไปไหน ไม่มาดูหมาตัวเอง” เขาบ่นพลางดึงปลอกคอทาโร่อีกครั้ง แต่เจ้าตัวใหญ่ขืนสุดฤทธิ์ไม่ยอมไป แถมยังหันไปเห่าบ้านข้างๆ ไม่หยุด

“จามันไปนอนบ้านดรีมโน่น” มารดาตอบพลางใส่รองเท้า เดินมาช่วยลูกอีกแรง

“ออ! มาไอ้โร่ อย่าดิ้นอย่าเห่าให้มากนักมึง เกรงใจข้างบ้านเขามั่ง”

 

เช้าวันรุ่งขึ้น...ธเนศปวดหัวจัดทั้งยังรู้สึกหายใจหายคอไม่ออกจึงลืมตาผึง ค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่ง สลัดหัวสองสามครั้งหวังให้อาการทุเลาลง แต่เปล่าเลย! มันทวีคูณความรุนแรงขึ้นมหาศาลยามหันไปเห็นร่างเปลือยเปล่าของ...

“จาเหรอ...” ร่างอรชรเปลือยเปล่าที่ถูกมัดมือขึงกับหัวเตียงทำให้เขาตระหนกตกใจ รีบหยิบผ้าห่มคลุมร่างเธออย่างรวดเร็ว แล้วก้มมองตัวเองด้วยสติที่เริ่มหวนกลับคืนมา ปรากฏว่าตัวเองก็แก้ผ้าเหมือนกันกับเธอ

“ฉิบหายแล้ว”

สามพยางค์สั้นๆ บอกถึงความหายนะในชีวิต ธเนศลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าทันท่วงที ยกสองมือลูบใบหน้าตัวเองด้วยความกลัดกลุ้มขณะมองร่างบางที่นอนสลบอยู่บนเตียง นั่นหล่อนหลับ หรือสลบ

ธเนศไม่ปล่อยให้สงสัยนาน ด้วยห่วงน้องสาวข้างบ้านกลัวจะเป็นมากกว่าการหลับไป จึงเดินเข้ามาใกล้อีกฝ่าย ค่อยๆ วางมือบนแก้มนวลขาว และเมื่อฝ่ามือร้อนแตะใบหน้าสีดาก็รู้สึกตัว ลืมตาผึงและค้างอยู่เช่นนั้น

“จา” สีดาตาค้างไม่ได้ยินเสียงเขา หยาดน้ำตาค่อยๆ รินไหลพานให้ธเนศกลุ้มใจเป็นอย่างมาก เขาทำอะไรกับเธอ เขาทำอะไรลงไปกันแน่...ในหัวชายหนุ่มมีแต่คำถามพวกนี้วนเวียนอยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“จา นี่พี่เองนะ”

เพราะเธอดูช็อกเขาจึงแตะแขนเรียกสติ แต่เหมือนสีดาจะไม่รับการสื่อสารจากเขา ยังคงนั่งตาค้างเหม่อไปด้านหน้า ธเนศกวาดตามองรอบๆ ห้องหาเสื้อผ้าของสีดาปรากฏว่ามันไปกองรวมกันอยู่ปลายเตียง เขาหยิบอาภรณ์ทุกชิ้นมาจนครบ แล้วนั่งลงใกล้หญิงสาวอีกครั้ง

“จา ฟังพี่นะ...”

ธเนศโอบใบหน้าเล็กไว้ในฝ่ามือ ความอุ่นของเนื้อสัมผัสทำให้สีดาเริ่มมีสติ ค่อยๆ หันมองไปยังเขา หากหูทั้งสองข้างอื้ออึงไม่ได้ยินเสียงใดๆ เห็นเพียงเขาอ้าปากพูดกับเธอเท่านั้น

“พี่ขอโทษนะ เดี๋ยวพี่จะแกะเนกไทให้”

สีดามองสบเข้าไปนัยน์ตาของเขา เรื่องเมื่อคืนเหมือนฝันร้ายในความมืด ซึ่งเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าถูกเขากระทำย่ำยีทางใดบ้าง รู้แค่ว่าเสื้อผ้าทุกชิ้นอยู่ในมือเขา

“ฮึกๆ” สีดาตกใจร้องไห้ออกมาในขณะที่ธเนศกำลังทำการแกะเนกไท เขาปล่อยเธอเป็นเป็นอิสระ หากสายตาไม่ละไปจากรอยแดงอมม่วงรอบข้อมือเล็ก

“มันเกิดอะไรขึ้น พี่...พี่จำไม่ได้”

ชายหนุ่มส่ายหัวด้วยใบหน้าขรึมเข้ม สีดาหยิบเสื้อผ้าของตนมาจากมือเขา

“ออกไป”

ธเนศมองน้องสาวข้างบ้านด้วยแววตาแห่งความรวดร้าว เขาพยักหน้าจำยอมก่อนลุกจากที่นอนเดินออกจากห้อง ให้หลังได้ยินเสียงประตูปิดสีดาก็ลุกขึ้นยืนสำรวจร่างกายทั้งน้ำตา เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง แต่ที่รู้ๆ ร่างกายของเธอไม่เป็นปกติอีกแล้ว มันไม่มีทางกลับมาเป็นเหมือนเดิม

เมื่ออยู่ลำพังชายหนุ่มก็พยายามนึกว่าจำสิ่งใดได้บ้าง ซึ่งคำตอบก็คือเขามิอาจจดจำเรื่องเมื่อคืนได้เลย ความจำสุดท้ายที่ติดตามีเพียงภาพเลอชิตาแฟนสาวที่เพิ่งหย่าขาดจากกันเท่านั้น

สีดาเปิดประตูห้องนอนเตรียมเดินออกมา เห็นร่างธเนศยืนอยู่ก็น้ำตาไหลเงียบๆ ไม่ปริปากพูดหรือแม้แต่อยากจะมองหน้าเขา ส่วนรายนั้นรู้สึกผิดทุกอณูของหัวใจ เขาเขยิบเข้าไปใกล้หากอีกฝ่ายรีบถอยหนี

“อย่าเข้ามา” เธอพูดโดยไม่สบตา

“จา พี่ไม่ได้ตั้งใจ” แม้จะไม่รู้ว่าล่วงเกินเธอไปถึงขั้นไหน หากเขามีความเป็นลูกผู้ชายพอ อายุอานามก็ไม่ใช่น้อยๆ เพราะฉะนั้นคงปล่อยผ่านไปเฉยๆ ไม่ได้


รีอัปลมหวนทวงรัก เพื่อเป็นตัวอย่างในการตัดสินใจซื้อนิยายจ้า อัปให้อ่าน 70% ของเนื้อหาทั้งหมดค่ะ สนใจกดซื้อนิยายผ่านเมบได้ที่ลิงก์ด้านล่างค่ะ

ลมหวน(ทวง)รัก
พี่แดนกับจา



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

529 ความคิดเห็น