ลมหวน(ทวง)รัก

ตอนที่ 6 : บทที่ 2.1 ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,359
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    15 ก.ย. 62


แต่ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะไม่เป็นไปตามที่สีดาต้องการสักเท่าไหร่ เมื่อกลับมาถึงบ้านแม่ก็ใช้โน่นใช้นี่สารพัดเพราะพี่เดี่ยวยังไม่กลับ ปาไปจนเกือบจะทุ่มหนึ่งกว่าเธอจะได้ย้ายร่างออกจากบ้าน

“จา เอานี่ไปให้พี่แดนหน่อย”

เฮ้ย! อีกแล้วเหรอวะ ทำไมต้องเป็นเธอด้วย สีดาหงุดหงิดเพราะมันจะมืดอยู่แล้ว เธอเดินมามองอาหารที่แม่เตรียมให้ชายหนุ่มก่อนเริ่มต่อรอง

“ให้พี่เดี่ยวเอาไปให้ได้ไหมแม่ จารีบ นัดดรีมไว้เดี๋ยวมันดึก”

“มันจะยากอะไร ก็แค่แวะเอาเข้าไปให้แล้วค่อยไปบ้านดรีม ทางผ่านแท้ๆ” สุดท้ายแล้วสีดาก็ต้องทำตามที่แม่บอก เธอหน้างอหยิบกล่องข้าวก่อนเดินเฉิบๆ ออกจากบ้าน โดยก่อนไปเธอหันมาสั่งเจ้าทาโร่ว่า

“ไม่ต้องตามนะ วันนี้พี่ไม่กลับบ้าน”

ร่างบางโค้งตัวจุ๊บหัวมันหนึ่งที ก่อนเปิดรั้วแล้วเดินออกมา ดวงตากลมโตมองบ้านธเนศแล้วเริ่มขนลุก ถ้าไม่มีไฟหลวงตามท้องถนนบ้านเขาก็ไม่ต่างอะไรจากบ้านผีสิง หากยังไม่ทันเปิดรั้วเข้าไปเสียงไลน์ก็ดังเตือนเสียก่อน สีดารีบเปิดอ่านไลน์กรุ๊ป

พวกแก วันนี้ยกเลิกก่อนนะ อาฉันกลับมาจากอินเดีย ที่บ้านเลยจะพาไปเลี้ยงต้อนรับและนั่นเป็นข้อความจากดรีม สีดาถอนหายใจด้วยความเซ็ง ตั้งแต่กลับมาถึงบ้านเมื่อช่วงเย็น เธอก็รีบทุกสิ่งทุกอย่างไปหมดจนเหนื่อยหอบ มีความหวังว่าจะได้ไปติวเต็มที่ แต่ที่ไหนได้...สุดท้ายก็ถูกยกเลิกเสียอย่างนั้น

ไม่ลงไม่รีบมันละ

เธอบ่นกระปอดกระแปด พลางเปิดรั้วบ้านธเนศทั้งใบหน้าไม่สบอารมณ์ เดินดุ่มๆ เข้ามาได้ก็จัดการเปิดไฟให้ความสว่างทั่วทั้งหลัง กระทั่งเข้ามาในบ้านก็ยังไม่เห็นเขา ตะโกนเรียกก็ไม่ตอบ เหตุการณ์วันนี้เหมือนเมื่อวานไม่มีผิด

“พี่แดน” สีดาวางกล่องอาหารไว้บนโต๊ะกินข้าว ตะโกนเรียกเขาแต่ไม่มีใครขานรับ แต่ก็ไม่กล้าขึ้นไปข้างบนอีกแล้ว เพราะยังกลัวอ้อมกอดของเขาไม่หาย คิดได้ดังนั้นจึงหันหลังเตรียมจะกลับบ้าน แต่สายตาดันเหลือบไปเห็นหม้อข้าวต้มเมื่อวาน จึงเปิดฝาดูปรากฏว่าข้าวต้มบูดเต็มหม้อ

“ตายแล้ว...” ร่างบางลืมตัว และลืมความกลัวที่เกิดขึ้นเมื่อวาน วิ่งขึ้นชั้นสองของบ้านตรงดิ่งไปยังห้องนอนห้องแรก แต่บนที่นอนไม่มีใครอยู่

“พี่แดน”

สีดายังคงร้องหาเขา กวาดตามองรอบห้องแต่ไม่มีใครอยู่ในนี้ หรือว่าเขาออกไปข้างนอก? แต่บ้านไม่ได้ปิดนี่นา ร่างบางเดินออกจากห้องดังกล่าวย้ายมาห้องข้างๆ ที่ไม่ได้ล็อก แวบแรกที่ก้าวเข้ามาเธอได้กลิ่นเหล้าคลุ้งเต็มห้อง ทำให้มั่นใจว่าเขาอยู่ในนี้แน่ๆ ฝ่ามือบางคลำที่ฝาผนังหมายจะเปิดไฟ แต่กดสวิตซ์แล้วไฟไม่ติด

“พี่แดนคะ”

สีดาไม่กล้าปิดประตูห้อง เพราะแสงจากนอกห้องเป็นเพียงแสงเดียวที่จะทำให้เธอมองเห็นแม้จะไม่ชัดก็ตาม หากจู่ๆ ประตูก็ปิดเองพานให้หญิงสาวสะดุ้งโหยงเตรียมจะเดินกลับ และออกไปจากบ้านหลังนี้ แต่...

“พุก ช่วยด้วย”

เสียงของพี่แดนดึงสติสีดา ร่างบางหันกลับมาแล้วควักโทรศัพท์มือถือ เปิดไฟฉายส่องไปด้านหน้า เห็นเป็นร่างของธเนศนอนดิ้นไปดิ้นมาอยู่บนเตียง ในสภาพเปลือยท่อนบนแล้วมีผ้าห่มคลุมอยู่ครึ่งล่าง

“พี่แดนคะ เป็นอะไรคะ”

สีดาเข้าไปดูเขาด้วยความเป็นห่วง วางโทรศัพท์ที่เปิดไฟฉายทิ้งไว้ข้างที่นอน ด้านธเนศไม่มีสติหลงเหลือสักเศษเสี้ยว เพราะตั้งแต่เมื่อวานยาวมาจนถึงตอนนี้เขากินแต่เหล้าจนเมามาย งานการก็ไม่ได้ไปทำ

“พุก” สีดาได้ยินเสียงร้องไห้จากธเนศ เธอยังคงยืนนิ่งอยู่ใกล้ร่างหนา โดยไม่กล้าพุ่งเข้าไปเหมือนเมื่อวาน สุดท้ายจึงตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ต่อสายหารามฤทธิ์ให้มาช่วยกันดู แต่ชายหนุ่มไม่รับสาย

สงสัยทำงานเมื่อพี่ชายไม่รับเธอจึงจะโทรหาพ่อ หากยังไม่ทันได้เลื่อนหน้าจอ อยู่ๆ ก็ถูกกระชากเต็มแรงจากคนบนเตียงเป็นเหตุให้สีดาล้มลงบนที่นอน ส่วนโทรศัพท์กระเด็นหลุดมือทันที 

“ไม่ให้ไป ห้าม!” เขากดร่างบางลงบนที่นอน พานให้หัวใจหญิงสาวสั่นคลอนจนน้ำตาเอ่อ ยกสองมือกันไม่ให้ร่างชายหนุ่มนาบลงมาบนลำตัวของเธอ เบี่ยงใบหน้าหันเหคล้ายกับว่ารังเกียจ 

“จะไปหามันเหรอ ไม่ให้ไปอีกแล้ว”

น้ำเสียงเขาไม่เหมือนคนเมา แต่กลิ่นเหล้าเต็มจมูกสีดา ใบหน้าคมสันซุกไซ้ลำคอระหงอย่างรวดเร็ว และยิ่งเธอหลบเลี่ยงเขายิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

“พี่แดน นี่จาเองค่ะ ไม่ใช่พี่พุก พี่แดน...” 


รีอัปลมหวนทวงรัก เพื่อเป็นตัวอย่างในการตัดสินใจซื้อนิยายจ้า อัปให้อ่าน 70% ของเนื้อหาทั้งหมดค่ะ สนใจกดซื้อนิยายผ่านเมบได้ที่ลิงก์ด้านล่างค่ะ

ลมหวน(ทวง)รัก
พี่แดนกับจา



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

529 ความคิดเห็น