ลมหวน(ทวง)รัก

ตอนที่ 37 : บทที่ 7.5 เพราะรักจึงปล่อยไป I

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,934
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    6 ต.ค. 62

เมื่อถึงลานอาบน้ำชายหนุ่มก็จัดการผูกทาโร่ไว้กับราวผ้า แต่สีดาไม่ยอมเพราะกลัวปลอกคอรัดหมาของเธอ

“งั้นพี่จะจับมันให้ แล้วจาอาบนะ” สีดาพยักหน้าโดยไม่พูดกับเขาสักคำ จากนั้นหญิงสาวก็เริ่มเปิดน้ำ แล้วจับสายยางฉีดบนตัวเจ้าขนฟู ทาโร่นิ่งสงบราวกับได้คืนวันดีๆ กลับมา มันนิ่งจนธเนศตายใจจึงปล่อยมือมาช่วยสีดาถูตัวอีกแรง

“พี่ขอแชมพูหน่อย” เขามองเธอในขณะที่เธอมองหมา สีดาส่งขวดแชมพูให้เขา

ตอนนี้ทั้งคู่อยู่ใกล้กันมาก มีเพียงเจ้าทาโร่เท่านั้นที่กั้นกลาง ฝ่ามือบางถูตัวสุนัขด้วยใบหน้าเรียบเฉยไม่แสดงอาการใดๆ หากในใจกำลังเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น เธอเห็นด้วยหางตาว่าเขามองมาตลอดเวลา

“วันนั้นที่ฝนตก...ที่พี่เดินไปรับจากลับจากทำงาน”

อยู่ๆ เขาก็พูดขึ้นมาหากสีดาไม่มีทีท่าว่าจะฟัง หรือไม่มีอารมณ์ร่วมกับสิ่งที่เขาจะพูด แต่โดยลึกแล้วเธอภาวนาให้เขาพูดต่อ ซึ่งขณะที่มือบางถูไปรอบๆ ตัวเจ้าทาโร่อย่างเพลิดเพลิน กลับมีฝ่ามืออุ่นร้อนของอีกคนมาทาบทับไว้ เป็นเหตุให้การถูตัวหยุดแทบจะทันที เธอเงยหน้าประสานสายตาธเนศที่มองมาด้วยความเสียใจ

“รถพี่ไม่ได้เสีย แต่พี่ตั้งใจเดินไปรับจา...พี่ก็แค่คิดว่าถ้าเดินมันคงนานกว่า พี่อยากใช้เวลาอยู่กับจานานๆ”

สีดาใจเต้นแรงทั้งยังมีน้ำตาคลอเอ่อ หากเธอไม่รู้จะจัดการกับปัญหาของเราทั้งคู่ยังไง นิสัยเขาโตเกินไป...เกินกว่าเธอจะเข้าถึงและยอมรับมันได้

“พี่คิดถึงจานะ”

สิ้นสุดคำพูดนั้นเจ้าทาโร่ก็หลุดมือวิ่งหนีไปยังหน้าบ้าน และเมื่อที่ตรงกลางเปิดทางให้ ธเนศจึงโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้สีดา เขาสบสายตาและมองริมฝีปากอิ่มราวกับโหยหาเจียนจะขาดใจ มันเป็นความทุกข์ใจที่เขาไม่คิดว่าจะมากมายถึงเพียงนี้

เขากำลังหลงเธอ

เขากำลังคลั่งไคล้เธอ

และเขากำลังตกหลุมรักเด็กคนนี้จนล้นหัวใจ

สีดามีความน่ารัก ความสดใส และเธอก็เป็นห่วงเป็นใยเขาตลอดเวลา คิดถึงเขาก่อนตัวเองเสมอ กินข้าวหรือยัง? ไม่สบายหรือเปล่า? เดี๋ยวจาทำงานบ้านให้นะ...นี่เป็นประโยคที่เธอพูดประจำทุกครั้งที่เหยียบเข้ามาในบ้านของธเนศ

แต่ทุกคนเกิดมาพร้อมข้อเสีย ซึ่งแน่นอนว่าเราทั้งคู่ต่างก็มีมัน และข้อเสียส่วนนั้นก็เป็นสาเหตุที่ทำให้เราทะเลาะกันบ่อย เขาจริงจังเกินไปในขณะที่เธอแทบไม่คิดอะไร ใช้ชีวิตไปวันๆ เหมือนเด็กไม่มีจุดหมายปลายทาง

“จาไม่คิดถึงพี่เลยเหรอ” เขาถามด้วยสายตาเว้าวอน คล้ายกับกำลังตัดพ้อต่อว่าเธออยู่ ซึ่งสีดาก็น้ำตารื้นด้วยความแสลงใจที่ต้องอยู่ใกล้เขา

คิดถึงสิเธอคิดถึงเขามากจนแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว หากนิสัยของเราต่างกันมากเกินไป เธอจะทานทนได้อย่างไรถ้าต้องถูกธเนศบังคับตลอดเวลา แถมยังต้องฟังเขาต่อว่าจนเสียความรู้สึกมาหลายครั้งแล้ว

“ดีกันนะ” เขาเอ่ยสั้นๆ ในขณะที่สีดายังไม่ตอบสนอง เธอตัวแข็งทื่อมองใบหน้าหล่อคมของธเนศเคลื่อนเข้ามา กระทั่งปากของเขาแนบชิดริมฝีปากเธอ ลมหายใจของเราผสานเป็นหนึ่งเดียว เรียกวันวานที่มีแต่ความสุขหวนกลับมาอีกครั้ง เนื้อสัมผัสของเขาที่ส่งมาเต็มไปด้วยความต้องการที่เธอเองก็มีมากพอๆ กันกับเขา

เอายังไงดีล่ะ? เธอควรให้โอกาสตัวเอง และเขาอีกครั้งดีไหม?

และถ้ามันไปไม่รอดจริงๆ หัวใจของเธอจะบอบช้ำมากแค่ไหนกัน...


รีอัปลมหวนทวงรัก เพื่อเป็นตัวอย่างในการตัดสินใจซื้อนิยายจ้า อัปให้อ่าน 70% ของเนื้อหาทั้งหมดค่ะ สนใจกดซื้อนิยายผ่านเมบได้ที่ลิงก์ด้านล่างค่ะ

ลมหวน(ทวง)รัก
พี่แดนกับจา



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

529 ความคิดเห็น