ลมหวน(ทวง)รัก

ตอนที่ 29 : บทที่ 6.2 หน้าที่ของคนรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,364
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    2 ต.ค. 62

“กินเถอะ อย่าไปสนใจ” ธเนศเห็นอีกฝ่ายอาการไม่สู้ดีเลยพูดขึ้นมา

“กินลงที่ไหน มองกันยังกับจาเป็นตัวประหลาด” หญิงสาววางช้อนพลางก้มหน้างุด หากธเนศไม่สนใจยังคงตั้งหน้าตั้งตากินต่อไป

เขากินต่อได้ยังไงในขณะที่เธอทุกข์ใจขนาดนี้สีดาได้แต่คิดในใจเช่นนั้น

“จาอยากไปโรงเรียนค่ะ”

สีดาไม่มีความสุขกับการอยู่ข้างกายเขา บางทีเธอคงคิดผิดมหันต์ที่หวังให้ธเนศเป็นในแบบที่คิด แม้เขาจะอบอุ่นและดูแลเธอดีเพียงไรแต่ไลฟ์สไตล์การใช้ชีวิตของเราต่างกันสุดขั้ว

“เดี๋ยวพี่ไปส่ง” เขาตอบพลางก้มหน้ากินต่อ ทิ้งสีดามองมาด้วยความน้อยใจ

“งั้นจาออกไปรอข้างนอกนะคะ”

ไม่รอให้เขาอนุญาตเธอก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว และก้าวขาเดินออกจากร้านอาหารทันที โดยไม่สนใจว่าใครจะมองอีก ด้านธเนศกินต่อไม่ลงหลังจากสีดาหายไปจากม่านตา เขาหันไปมองรอบๆ ร้านปรากฏว่าเหล่านักศึกษายังคงมองมาไม่เลิก กระทั่งได้เห็นสายตาขึงขังของเขาเด็กพวกนั้นจึงรีบหลบขวับ ทำทีเหมือนไม่ได้สนใจอะไร

สีดาออกมารอธเนศด้านนอก เธออึดอัดใจยามอีกฝ่ายทำทีไม่แคร์ความรู้สึก ทั้งยังมองข้ามความทุกข์ของเธอราวกับเป็นคนไม่มีหัวจิตหัวใจ หรือพี่แดนทำแบบนี้กับพี่พุกด้วย แล้วพี่พุกทนมาได้ยังไงตั้งหลายปี...

เธอทนไม่ได้หรอกนะ

สีดามองเข้าไปในร้านอาหารอย่างชั่งใจ เธอลังเลที่จะขึ้นรถเมล์โดยสารไปโรงเรียนเอง จึงกวาดตามองหาสะพานลอย หรือไม่ก็ทางม้าลายเพื่อจะข้ามไปรอรถอีกฟากฝั่ง แต่ยังไม่ทันได้คิดไปไกลกว่านั้นธเนศก็เดินออกมาเสียก่อน เขาหยุดมองร่างบางที่ดูกระวนกระวายใจอยู่เงียบๆ กระทั่งเธอหันมา...ทั้งสองสบสายตากันในขณะที่สีดาไม่มีอารมณ์อีกแล้ว เธอหน้างอเหงื่อออกเพราะอากาศค่อนข้างร้อนอบอ้าว แถมจิตใจเธอยังบ้าคลั่งราวกับมวลหมู่ภูเขาลาวา

“เดี๋ยวจาไปเองก็ได้ค่ะ พี่แดนจะได้ไม่ต้องย้อนไปส่ง”

ธเนศกำมือแน่น ชั่งใจว่าจะปล่อยหล่อนไปดีหรือไม่? การกระทำของเธอทำให้เขารู้ทันทีว่าถ้าลองได้หันหลังให้กันในครั้งนี้แล้ว เธอจะหายไปจากชีวิตเขาและไม่กลับมาวุ่นวายอีก

“เดี๋ยวพี่ไปส่ง” สุดท้ายเขาก็ปล่อยเธอไปไม่ได้

 

สีดายอมขึ้นรถมากับธเนศ แต่เธอนั่งเงียบตลอดทางโดยที่ในใจคิดวุ่นวายไปหมด ไม่ไหวแล้ว! มันอึดอัดจนไม่เป็นตัวของตัวเอง เธอไม่มีความสุขกับการที่ได้นั่งเคียงข้างเขาเลย

“คิดอะไรอยู่” สีดาหันขวับเมื่อได้ยินเขาถาม

“ว่าไง ต่อว่าอะไรพี่อยู่”

ธเนศรู้ทันว่าหล่อนคิดอย่างไร สีดาหันมองอีกฝ่ายที่ตั้งหน้าตั้งตาขับรถ เธอลังเลว่าจะพูดมันดีไหม?

“พี่ถอดแหวนแล้วนะ จาต้องรับผิดชอบสิ” เขาว่าอย่างนั้น

“แต่จาทนไม่ได้หรอก จาเครียดทุกครั้งที่อยู่กับพี่แดน”

ในที่สุดก็ตัดสินใจพูดมันออกมา ธเนศคิ้วผูกปมพลางหาลู่ทางจอดรถแต่ไม่มีพื้นที่ให้เขาทำอย่างนั้น กระทั่งเจอห้างสรรพสินค้า ยานพาหนะของธเนศจึงเลี้ยวเข้ามา เขาหาที่จอดรถได้ทันทีหลังจากรับบัตร

“เราไม่มีอะไรเหมือนกันเลย อีกอย่างจาก็ไม่ชอบให้ใครมาบังคับ จาอึดอัดจนไม่เป็นตัวของตัวเอง แล้วจาก็ไม่อยากเปลี่ยนด้วย”

เธอโพล่งออกมาทั้งน้ำตา แม้จะเริ่มรู้สึกดีกับเขาแค่ไหน แต่เธอก็แพ้ความต้องการของตัวเอง เพราะยังไม่ได้รักฝ่ายชายขนาดจะยอมเปลี่ยนยอมทน ธเนศเข้าใจพยักหน้ารับฟังทุกคำ

“งั้นพี่ต้องเปลี่ยนใช่ไหม”

ด้วยช่วงวัย และลักษณะการใช้ชีวิตของทั้งคู่แตกต่างกันมาก เป็นเหตุให้มิอาจวางตัวอยู่ในระดับเดียวกันได้ ธเนศเป็นผู้ใหญ่และจริงจังกับทุกอย่าง ส่วนสีดายังคงเป็นแค่หญิงสาวที่พ้นวัยเด็กมาได้ไม่กี่ปี เธอรักสนุกและมองทุกเรื่องเป็นสิ่งที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านเลยไป ไม่ได้คิดจริงจังอะไรทั้งนั้น

“ไม่มีใครเปลี่ยนได้หรอกค่ะ จาทำไม่ได้ พี่แดนก็คงทำไม่ได้เหมือนกัน”

น้องยังเด็กเกินกว่าจะมีแฟนที่อายุอานามรุ่นเขา ธเนศพยักหน้าเข้าใจทุกอย่างที่เธอพูด เขาหันมาเจรจาอย่างคนโตแล้ว

“พี่ให้สิทธิ์จาตัดสินใจ จริงอย่างว่า พี่แก่ปูนนี้แล้วคงไม่สามารถเปลี่ยนตัวเองเพื่อใครได้ เราสองคนคงไม่เหมาะที่จะคบหากันในลักษณะนั้น เอาเป็นว่าพี่อยากให้จาเป็นคนเลือกว่าจะเอายังไง แต่สำหรับพี่...พี่เคารพการตัดสินใจของจาทุกอย่าง”


รีอัปลมหวนทวงรัก เพื่อเป็นตัวอย่างในการตัดสินใจซื้อนิยายจ้า อัปให้อ่าน 70% ของเนื้อหาทั้งหมดค่ะ สนใจกดซื้อนิยายผ่านเมบได้ที่ลิงก์ด้านล่างค่ะ

ลมหวน(ทวง)รัก
พี่แดนกับจา



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

529 ความคิดเห็น