มิอาจรัก

ตอนที่ 9 : บทที่ 3.3 สัมผัสหวาม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 426
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    29 มิ.ย. 61



วีชนัฏตวาดทั้งน้ำตา เขาไม่มีสิทธิ์มาต่อว่าเธอเช่นนี้ คนไม่รู้อะไรอย่างเขาไม่ควรพูดจาทุเรศๆ ใส่เธอ

หนูไม่เรียนกับคุณเด็ดขาด กลับไปเดี๋ยวนี้นะ

ยกมือเช็ดน้ำตาตัวเองลวกๆ ก่อนชี้ทางออกไล่เขา โซลได้แต่มองคนเอาแต่ใจอย่างสมเพช เขาไม่ไป!

อย่ามาออกคำสั่งกับผม คุณมีหน้าที่เรียนก็เรียนไป ส่วนผมมีหน้าที่สอน เพราะฉะนั้นคุณไม่มีสิทธิ์สั่งผม

เขาพูดเสียงขรึม ฉายแววทรงอำนาจจนคนไล่ชักใจไม่ดี แต่นาทีนี้วีชนัฏไม่สนใจ รีบก้มเก็บหนังสือก่อนหันหลังเตรียมหนีครู หากเขาไวกว่า...

จะไปไหน! ผมเตือนแล้วนะ ว่าคุณมีหน้าที่อะไร

เขากระชากแขนเล็กสุดแรง จนหนังสือร่วงลงพื้นอีกหน คราวนี้วีชนัฏถึงกับน้ำตาไหล เธอรับไม่ได้กับการกระทำอันหยามเกียรติจากคนแปลกหน้า ร่างบางอยู่ในอ้อมกอดโซลอย่างจงใจ เขาเผลอไผลหายใจไม่ออกยามได้สบสายตากับหญิงสาว น้ำตาของเธอทำให้เขาหงุดหงิดที่เป็นสาเหตุทำให้มันไหลริน มือข้างหนึ่งยื่นไปหมายจะเช็ดน้ำตาให้เด็กสาวบนแก้มนวล

อย่า! อย่าเอามือสกปรกของคุณมาแตะต้องใบหน้าของหนู

เสียงแข็งกร้าวทำเขากระตุกยิ้ม วีชนัฏจ้องโซลราวจะกินเลือดกินเนื้อ แต่คนอย่างเขาหาได้สนใจไม่

นิ้วฉันสกปรกงั้นหรือ อืม...ก็ได้ ยอมรับก็ได้ แต่ไอ้นี่ของฉันมันสะอาดนะสาวน้อย

เขาชี้ไปที่ริมฝีปากตนเอง หญิงสาวตาลุกวาวพยายามสะบัดตัวจากอ้อมกอดเขาแต่ไม่ทันเสียแล้ว...

อื้อ!”

สองฝ่ามือประคองดวงหน้าเรียว บดจูบปากอิ่มที่แสนหอมหวานอย่างเร่าร้อน มือไม้ของผู้โดนล่วงล้ำทุบแผ่นหลังเขาพัลวัน เธอร้องไห้ด้วยความสมเพชในชีวิต ขาทั้งสองข้างทรุดลงคล้ายคนหมดแรง โซลใช้มือข้างขวาโอบกายสาวไว้ก่อนพาถอยหลังพิงประตูห้องรับแขก เขาทำทุกอย่างได้รวดเร็ว ในขณะที่ปากยังคงจูบซับความหอมหวานอย่างวาบหวาม

มือที่เคยทุบหลังเขาตกผล็อยลงมา เสียงสะอื้นฮักๆ ทำให้โซลหยุดรุกรานไว้เพียงเท่านี้ ค่อยๆ ถอยห่างออกมา ยกฝ่ามือลูบหน้าตัวเอง ส่วนฝ่ายหญิงเข่าอ่อนทันที หลังบอบบางรูดประตูนั่งลงกับพื้น...

ทำอะไรลงไปวะเนี่ย

โซลสบถกับตัวเอง ชำเลืองมองร่างน้อยอย่างสับสน เขาร้อนรุ่มและต้องการเหลือเกินเมื่อได้ใกล้ชิดกับวีชนัฏ มันไม่ได้มีเหมือนเวลาอยู่ใกล้ปรางทิพย์ กับทางโน้นความต้องการยังไม่พวยพุ่งมากเท่าทางนี้เลย ให้ตายสิ! โซลเม้มปากไปมา เดินเข้าไปหาหญิงสาว ย่อตัวลงตรงหน้าเธอ...

เอาล่ะ ฉันขอโทษที่ทำให้เธอตกใจ เขาพูด

อย่าร้องไห้เลยนะ ฉันไม่ชอบเห็นผู้หญิงร้องไห้

วีชนัฏไม่สนใจยังคงร้องไห้โดยไม่มีทีท่าจะหยุด เธออยากหายไปจากตรงนี้เหลือเกิน ไม่อยากจำเลยจริงๆ ว่าเคยเจอคนอย่างเขา

ผมขอโทษ

น่าแปลกที่คนอย่างเขาพูดขอโทษให้ได้ยินถึงสองครั้งสองครา วีชนัฏไม่รู้ตัวหรอกว่ากำลังทำให้เขาหลุดนิสัยอีกด้านออกมาทีละนิดๆ โซลแตะมือนุ่มแต่เจ้าหล่อนไม่ยอมแข็งขืนสุดฤทธิ์ แต่แรงหญิงหรือจะสู้แรงชายสุดท้ายก็พ่ายให้กับกำลังอันเลวร้ายของเขา

โซลมองใบหน้าเปื้อนน้ำตาด้วยความรู้สึกหวิว มันไม่ได้ทำให้เขาปวดใจเท่ากับน้ำตาของปรางทิพย์หรอก...แต่ก็ถือว่าน้ำตาของเธอมีอิทธิพลอยู่มากพอสมควร มันทำให้หัวใจสั่นคลอนอย่างน่าประหลาด

ถ้าคุณรู้สึกอย่างที่พูดจริงๆ กรุณาอย่ามายุ่งกับหนูอีกได้ไหม

วีชนัฏตัดสินใจขอร้องเขา เธอไม่อยากหนีปัญหาซ้ำแล้วซ้ำเล่า แค่เรื่องที่ไม่ไปโรงเรียนก็มากเกินพอแล้ว

ไม่ได้ ผมต้องสอนคุณ เขาไม่ยอม

คุณจะให้หนูทนเรียนกับคนที่ลวนลามหนูอย่างนั้นหรือคะ เธอตวาด

บอกแล้วไงว่าขอโทษ จะบอกว่าไม่ได้ตั้งใจก็คงไม่ใช่ เพราะอันที่จริงผมตั้งใจจะจูบคุณ

เขาพูดความจริงหน้าด้านๆ แต่ทำให้คนฟังหน้าแดงวูบวาบ วีชนัฏเมินหน้าไปอีกทาง โซลมองเด็กสาวนัยน์ตาอ็นดู เธอคนนี้น่ารักจนเขาอยากกระชากหล่อนเข้ามากอด

ลองเรียนก่อนแล้วกัน ถ้าผมสอนไม่ประทับใจละก็วันนั้นผมจะไปเอง ต่อไปผมจะไม่ลวนลามคุณอีก

เพ่งมองดวงหน้างามอย่างลุ้นระทึก เธอจะเซย์เยสหรือเปล่าหนอ วีชนัฏชั่งใจหนัก ไม่มีเหตุผลอะไรเลยจริงๆ ที่เธอต้องฟังในสิ่งที่เขาพูด...

ว่ายังไง? เธอจะยอมหรือเปล่า ถามซ้ำอีกหน

ก็ได้ค่ะ แต่ถ้าภายในหนึ่งสัปดาห์ คุณทำให้หนูประทับใจไม่ได้ คุณต้องยอมออกไปจากชีวิตหนูโดยไม่มีข้อแม้ใดๆ ทั้งสิ้นนะคะ

โซลกระตุกยิ้มอย่างเหนือกว่า ยื่นมือออกมาให้เธอจับเพื่อเป็นการให้สัญญา วีชนัฏมองเขาด้วยความหวาดหวั่น ไม่แม้แต่จะยื่นมือออกมาจับกับเขา

อือ ฉันตกลง

เขาพูดให้เธอสบายใจ สลัดมือไปมารอการตอบรับ วีชนัฏยังคงมองตาขวาง ผู้ชายคนนี้หาคำว่าไว้ใจไม่เจอเลยจริงๆ เพื่อตัดความรำคาญที่แสนอึดอัด วีชนัฏจึงยอมส่งมือออกไปจับสัญญาบ้าๆ บอๆ นั่น...

หวังว่าคุณคงรักษาสัญญา

ครับ ผมพูดคำไหนคำนั้น

 เขากำมือนุ่มไว้แน่น หญิงสาวพยายามดึงมือออก ซึ่งโซลก็ยอมปล่อยอย่างง่ายดาย

วันนี้คุณคงไม่พร้อมเรียน เอาเป็นว่าพรุ่งนี้แปดโมงครึ่งเราจะเจอกันที่นี่ ที่บ้านของคุณ คุณอยากเรียนตรงไหน

โซลยืนเต็มความสูง วีชนัฏลุกตามอย่างระแวดระวัง โดยมีสายตาเขาจ้องอยู่  รายนั้นรีบก้มหน้าหนี

ตรงไหนก็ได้ค่ะ

ผมชอบศาลาเพียงฟ้า เราไปเรียนตรงนั้นได้ไหม

ค่ะ หนูขอตัวนะคะ

ไม่รอให้เขาอนุญาต ก็รีบกุลีกุจอเก็บหนังสือ ก่อนเดินดุ่มๆ ขึ้นบันได โซลมองตามแผ่นหลังบางด้วยรอยยิ้ม นึกถึงจูบที่หอมหวานละมุนละไมนั่น...วีชนัฏก็เช่นกัน เธอใจเต้นตึกตักเมื่อนิ้วแตะเข้าที่กลีบปากตนเอง เผลอร้อนวูบวาบโดยไม่รู้ตัว

บ้า!”

ต่อว่าเขาคนเดียวในห้อง เมื่อมองเห็นปากตัวเองบวมเจ่อผ่านกระจก ไม่นานหญิงสาวก็หายเข้าไปในห้องน้ำ ออกมาอีกทีปากบางแดงช้ำหนักยิ่งกว่าเดิมซะอีก เธอออกแรงถูและขยี้จนเจ็บไปหมด

คนอย่างคุณไม่สามารถทำให้หนูประทับใจได้แน่ๆ แค่วันนี้ความรู้สึกที่มีต่อคุณก็ติดลบไปแล้ว

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น