มิอาจรัก

ตอนที่ 4 : บทที่ 2.1 คุณครูจำเป็น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 465
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    27 มิ.ย. 61



หลายวันต่อมา ความบึ้งตึงของปรางทิพย์ยังคงมีอย่างต่อเนื่อง ทุกๆ วันเธอจะทำอาหารเช้าไว้ให้เขาก่อนออกไปทำงาน พอเลิกงานกลับมาก็ไม่สนใจว่าเขาจะหิวหรือว่าอยากกินโน่นนี่ เรียกได้ว่าต่างคนต่างเมิน

ฝ่ายชายเริ่มหงุดหงิดเพราะขาดคนเอาใจ และที่สำคัญคู่ขาคนสวยไม่ได้นอนร่วมเตียงกับเขามาหลายวันแล้ว มันทำให้เขาว้าวุ่นยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้นเวลาไม่มีร่างนุ่มนิ่มให้นอนกอด นอนซบ มันเหมือนกับว่าขาดอะไรบางอย่างในชีวิตไปเลยจริงๆ

            เดี๋ยว! อย่าเพิ่งไป

 รั้งไว้ในขณะที่ปรางทิพย์กำลังจะออกจากห้องเพื่อไปทำงาน

            มีอะไร คนแสนงอนถาม

            วันนี้มื้อเย็นออกไปข้างนอกกันไหม

            วันนี้เลิกสามทุ่ม ถ้ารอได้ก็จะไปด้วย แต่ถ้าโซลรอไม่ได้ ก็ไปกินก่อนเลย

            รอได้สิ ถ้าอย่างนั้นวันนี้โซลไปส่งปรางนะ เขาเสนอ

            ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวปรางขับรถไปเองดีกว่า จะกินร้านไหนก็โทรมาแล้วกัน

            ปรางทิพย์ปฏิเสธน้ำใจเขาก่อนเปิดประตูเตรียมเดินออกไป ทว่าจู่ๆ ก็มีคนร่างยักษ์เข้ามากระชากสุดแรง เป็นเหตุให้ซวนเซปะทะอกแกร่ง ใบหน้าหวานงอง้ำส่งสายตาพิฆาตไปยังเขา

            ปล่อยสิ ปรางรีบ

            เดี๋ยวโซลไปส่งเอง

            เขาพูดเสียงปกติแต่มันแฝงไปด้วยอำนาจ อำนาจที่ทำให้เธอจำนนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ปรางทิพย์ถอนหายใจในความเอาแต่ใจของเขา ส่วนโซลนั้นได้แต่ยืนนิ่งเพราะรู้ว่าเธออ่อนลงแล้ว

บรรยากาศภายในรถอึดอัดยิ่งกว่าตอนอยู่บนห้องมากโข สายตาสารถีจดจ้องที่ท้องถนน ส่วนปรางทิพย์ก็มองผ่านกระจกออกไปข้างทาง ไม่มีการพูดคุยกระหนุงกระหนิง ไม่มีเสียงร้องเพลงโปรดของกันและกันเหมือนทุกครั้ง

            โซลอยากทำงาน เขาทำลายความเงียบ

            งานอะไร ถามกลับ หากใบหน้ายังมองวิวข้างทาง

            ไม่รู้เหมือนกัน คงต้องออกหางานดู

            แล้วจะไม่กลับบ้านเหรอ ไปดูคุณลุงบ้างก็ดีนะ

ปรางทิพย์เตือนด้วยความเป็นห่วง แต่เขาไม่ยี่หระใดๆ

            สบายใจเมื่อไหร่ค่อยไป แต่ตอนนี้ยังไม่ดีขึ้น ไม่รู้สิ! เหมือนแย่ลงกว่าเดิม

            แต่ปรางต้องกลับไปนอนที่บ้านแล้วนะ พี่ปอนเริ่มสงสัยแล้ว

            สงสัยยังไง? ทำไมไม่บอกพี่ปอนไปล่ะ ว่าซื้อคอนโดอยู่ใกล้ที่ทำงาน

            จะบ้าหรอโซล! วันดีคืนดีถ้าพี่ปอนอยากมาคอนโดปรางล่ะ แค่บอกว่ามานอนกับแคทก็รู้สึกผิดจะแย่แล้ว

            แคทคือเพื่อนที่ปรางทิพย์ใช้อ้างว่ามานอนค้างด้วย ซึ่งรายนั้นก็เข้าใจเพื่อนจึงยอมให้ใช้ชื่อมาอ้าง... ปอนพี่สาวของปรางทิพย์ไว้ใจแคทเสมือนน้องสาวแท้ๆ อีกคน กับโซลนั้นปอนก็ไว้ใจและรักในตัวเขา เพราะชายหนุ่มมักไปเที่ยวเล่น ไปกินนอนบ้านเธอเสมอ ความสนิทในแบบเพื่อนที่ปรางทิพย์และโซลแสดงออกมา ทำให้พี่ปอนดูไม่ออกว่าทั้งคู่ลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าเพื่อน

            ถ้าอยากกลับก็กลับไปเถอะ โซลคงไม่ขัดใจปราง

            คำตอบเขาเหมือนจะดูดี แต่ที่จริงแล้วมันสร้างความรวดร้าวให้คนฟังมหาศาล ปรางทิพย์ใจสั่นเหมือนคนจะเป็นลม กำมือเรียวแน่นตลอดทางกระทั่งมาถึงที่ทำงานจึงรีบเปิดประตูลงจากรถ  กึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้าบริษัททันที โซลมองตามด้วยความสับสน เขาต้องทำอะไรกันแน่? หรือเธอต้องการอะไร? อยากกลับไปอยู่บ้านตัวเองเขาก็ตามใจแล้วไง! แล้วไอ้อาการบึ้งตึงที่ทำเมื่อครู่นี้มันคืออะไร...

            ปรางทิพย์เดินเหม่อเข้าบริษัท นัยน์ตาเศร้ามีน้ำตาคลอเต็มสองเบ้า เขาไม่เคยเห็นค่าของเธอเลยจริงๆ ยิ่งคิดก็ยิ่งช้ำใจ น้ำใสๆ พานไหลริน รีบยกมือปาดน้ำตาให้ตัวเอง

            เฮ้ย!”

            เสียงห้าวเรียกอยู่ด้านหลัง วางมือแตะไหล่เล็กเบาๆ ปรางทิพย์หันกลับมามองก่อนหลุดยิ้มให้ชายหนุ่มรูปหล่อ มาวิน ภัตราวิสุทธิ์ ยิ้มหวานให้ปรางทิพย์

เดินเหม่ออยู่หรือไงแม่คุณ ไอ้เราตะโกนเรียกจนคนแถวนี้หาว่าบ้าแล้ว

เขาทำหน้าทำตาใส่หญิงสาว ปรางทิพย์หัวเราะกับท่าทีของเพื่อน มาวินเป็นผู้ชายอารมณ์ดีและขี้เล่นเอามากๆ อยู่ใกล้เขาทีไรเธอมักอารมณ์ดีทุกที

ขอโทษษษ ฉันมัวแต่คิดอะไรเพลินไปหน่อย

ทำไม? กำลังคิดล่ะสิว่าจะมีหนุ่มที่ไหนมาสอยให้ร่วงจากคานทองน่ะ

มาวินแหย่อย่างน่ารัก สองหนุ่มสาวหัวเราะร่าจนลืมเรื่องเครียดก่อนหน้านี้ไปทันตา...บริษัทที่ทั้งคู่ทำงานเป็นบริษัทในเครือ ภัตรากรุ๊ป รับขนส่งของทั่วราชอาณาจักร ทั้งทางบก ทางน้ำและทางอากาศ มาวินเป็นลูกชายคนโตของตระกูลเพิ่งจบปริญญาโทใบที่สองจากอังกฤษมาหมาดๆ เขาเรียนคณะเดียวกับปรางทิพย์เมื่อครั้งเรียนปริญญาโทใบแรกที่ไทย ทั้งคู่จบด้านบริหารมาพร้อมกัน แต่มาวินไม่ได้อาศัยบารมีของครอบครัวในการเข้ามาทำงานเลยสักนิด เขาไต่เต้าด้วยตัวเองอย่างทะเยอทะยาน เริ่มจากการเป็นลูกน้องในแผนกบริหารการตลาด ส่วนปรางทิพย์เป็นหัวหน้าฝ่ายบริหารบุคลากรของบริษัท


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น