มิอาจรัก

ตอนที่ 3 : บทที่ 1.3 คนทรนง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 519
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    27 มิ.ย. 61



ปรางทิพย์โพล่งทั้งน้ำตา ความเสียใจระคนน้อยใจถาโถมเข้ามาไม่ยั้ง เขาเก่งเหลือเกิน เก่ง...ที่สามารถทำให้เธอเสียใจได้วันละร้อยครั้ง พันครั้ง

โสเภณีจะดูมีค่ามากกว่าได้ยังไง? อีตัวเขามีกันหลายผัว แต่ปรางมีโซลเป็นผัวคนเดียวนะ หรือว่าอยากจะลองเป็นโสเภณีดูล่ะ

คนฟังทนไม่ไหวลุกจากที่นอนหันกลับมาจ้องเขา เงื้อฝ่ามือขึ้นหมายจะตบหน้าหล่อๆ ให้หายแค้น แต่คนพูดไม่ยอมให้มันเป็นเช่นนั้น...เขาดักจับข้อมือเล็กเอาไว้ ก่อนหลุดหัวเราะ

อย่าคิดตบโซลนะปราง อย่าทำอะไรอย่างนี้

เขาเตือนเสียงเย็น ริมฝีปากอิ่มเม้มแน่นด้วยความคับแค้นใจ ฝ่ามือที่ถูกเขาจับกำจนเส้นเลือดขึ้น ปรางทิพย์สะบัดข้อมืออย่างแรง เธอโกรธที่ทำอะไรคนอย่างเขาไม่ได้

ปรางไม่เอาแล้ว ปรางทนโซลไม่ได้แล้ว พร่ำบอกทั้งน้ำตา

ทำไมล่ะ ก่อนหน้านี้ยังทนได้เลย ทำไมต่อไปถึงจะไม่ทน

ปรางไม่อยากเป็นควาย ทำไมล่ะโซล? คำว่าให้เกียรติกันมันยากนักหรือไง  ถามหน่อยเถอะ โซลเคยเห็นปรางมีค่าบ้างหรือเปล่า

ปรางทิพย์ตัดพ้ออย่างน่าสงสาร ชันเข่าเสมอหน้าอกซุกซบหน้าลงไป เสียงสะอื้นไห้ของปรางทิพย์ทำคนฟังเจ็บโดยไม่ทราบสาเหตุ...มันเป็นภาพที่เศร้าเหลือเกิน

ปรางรู้ใช่ไหมว่าโซลเป็นแบบนี้มาตั้งแต่แรก ปากไม่ดี ไม่เคยให้เกียรติใคร และหยาบกระด้าง

ปรางทิพย์ไม่อยากฟังเขาพูดต่อเลยจริงๆ สองมือยกขึ้นปิดหูของตน ทว่าใบหน้าหวานยังแนบอยู่กับหัวเข่าดังเดิม

แต่ปรางรู้ไหม ว่าปรางเป็นผู้หญิงคนเดียวในตอนนี้ ที่โซลอยู่ด้วยแล้วมีความสุขที่สุด โซลไม่ต้องการมีคนอื่นเมื่อได้อยู่กับปราง ไม่ต้องออกเที่ยวกลางคืน  และไม่ต้องทำตัวเหลาะแหละเหมือนเมื่อก่อน ทุกอย่างมันเป็นเพราะปรางนะ ปรางคนเดียวเท่านั้น

ปรางทิพย์หัวใจพองโตขึ้นมา เธอแพ้คำหวานแบบกระด้างๆ ของเขาได้อย่างหน้าไม่อาย

ขอโทษปรางสิโซล ช่วยขอโทษปรางสักครั้ง

จะอะไรก็ไม่สำคัญ ต่อให้เขาดึงแม่น้ำร้อยสายมากองตรงหน้าก็ไม่ช่วยอะไร สิ่งที่เธออยากได้ยินคือคำว่า ขอโทษ  ซึ่งเขาไม่เคยพูดมันกับเธอเลยสักครั้ง

ขอโทษ? ขอโทษทำไม! โซลไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย

ไม่ผิดเหรอ พูดมาได้ยังไง ห๊า! คนอย่างโซลเคยคิดว่าตัวเองผิดบ้างหรือเปล่า

โซลเคยบอกปรางแล้วใช่ไหมว่ามันเป็นสันดาน รับได้ก็อยู่ หรือถ้ารับไม่ได้ก็ไป

ผายมือเชิญอย่างกล้าๆ กลัวๆ ในใจที่เหมือนจะแข็งมันกลัวเหลือเกินว่าเธอจะไปจริงๆ กลัวจนใจสั่นไปหมดว่าห้องที่คอนโดนี้จะไร้ร่างของปรางทิพย์ คนถูกเชิญให้ออกไปจากชีวิตยังคงนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนตัดสินใจลุกขึ้นอย่างเร็วไว ทว่าจู่ๆ ปรางทิพย์ก็ซวนเซจะล้ม แต่ยังดีที่มีคนใจร้ายกอดร่างของเธอไว้

ปล่อย! ฉันจะกลับบ้าน เธอค้อนตาเขียว

ไม่สบายแล้วยังทำเก่งอีก นอนเถอะ เดี๋ยวโซลไปเอาผ้ามาเช็ดตัวให้

ทุเรศ ทำได้ยังไง ฮะ! ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ยังไง

ถ้าขืนพูดอีกคำล่ะก็ โซลจับปรางโยนระเบียงห้องจริงๆ ได้เป็นข่าวหน้าหนึ่งแน่

เขาขู่ขำๆ แต่คนอารมณ์เดือดไม่ขำด้วย จิตใจเขาทำด้วยอะไร? ทำไมถึงไม่รู้สึก รู้สาอะไรบ้าง

โซลวางร่างเปลือยไว้บนเตียง หายเข้าไปในห้องน้ำ หยิบโถใส่น้ำและผ้าขนหนูติดมือมา ชายหนุ่มบรรจงเช็ดตัวให้เธอ... ปรางทิพย์มองทุกการกระทำด้วยความไม่เข้าใจ

ปรางปวดหัวมาก

บอกเสียงแผ่ว เพราะตอนนี้สมองเธอใกล้ระเบิดเต็มทีแล้ว

งั้นกินยา แล้วนอนพักซะ

เขาส่งยาให้สองเม็ดตามด้วยแก้วน้ำ หญิงสาวรับยามาและดื่มน้ำตามในทันที  โซลสวมชุดนอนตัวโปรดให้หญิงสาว ประคองให้นอนราบ นำผ้าห่มมาคลุมกายไว้ด้วยความเป็นห่วง

ลืมมันไปเถอะ ถ้าเมื่อกี้โซลพูดอะไรไม่ดีก็ลืมๆ มันไปซะ

เขาพูดเบาๆ นอนเอามือเท้าศีรษะตะแคงตัวหันหน้ามองเธอ ปรางทิพย์เมินหน้าหนีเพราะยังโมโหเขาอยู่มาก

อย่างอนเลย โซลง้อไม่เป็นนะ

ไม่ต้องง้อหรอก เดี๋ยวปรางก็หายเองแหละ

อือ ดี

 ตอบรับสั้นๆ กุมมือเรียวขึ้นมาจูบอย่างแสนรัก รักในแบบที่ไม่รู้ตัวว่าจะรัก... ปรางทิพย์ตาเริ่มหนัก อาจเป็นเพราะฤทธิ์ยาที่ทำให้ง่วง หรือไม่ก็ร้องไห้มากเลยทำให้เพลีย ไม่ถึงสิบห้านาทีปรางทิพย์ก็เข้าห้วงนิทราไปเงียบๆ โซลจูบแก้มนวลก่อนเลื่อนไปจูบหน้าผากมน

โซลขอโทษ...ขอโทษที่ทำให้ร้องไห้ ขอโทษที่ทำให้เสียใจ

 เอ่ยขอโทษเบาๆ ในขณะที่คนฟังไม่รับรู้แล้ว ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องปากแข็งใส่คนที่แสนดีอย่างเธอ

ปรางทิพย์เป็นผู้หญิงที่ดีเลิศคนที่สองรองจากมารดาของเขา เธอทำทุกอย่างเพื่อให้เขาสบายใจ ฟังปัญหาและคอยให้คำปรึกษาดีเยี่ยม เธอคนนี้อยู่ข้างเขาตลอดเวลาไม่ว่าจะทุกข์หรือสุข...



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น