มิอาจรัก

ตอนที่ 29 : บทที่ 10.2 ไร้ความรับผิดชอบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,073
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    11 ก.ค. 61



“วีต้า...”

เสียงแหบสั่นเครือปลุกคนนอนหลับค่อยๆ ลืมตา โซลเดินเข้าไปหาสวมกอดร่างเล็กด้วยความสงสาร

“ไปโดนอะไรมา...พี่ขอโทษ  ขอโทษ...”

วีชนัฏน้ำตาคลอแต่ไม่พูดกับเขา โซลเงยหน้าสำรวจความบอบช้ำบนตัวเธอ... ใบหน้าบวมเป็นจ้ำ ริมฝีปากลามไปยังมุมปากมีแผลสด แขนทั้งสองข้างนอกจากสายน้ำเกลือแล้วยังมีรอยเขียวอมม่วงเต็มไปหมด

“ทำไมต้องให้รอ”

และนี่คือสิ่งที่วีชนัฏถาม โซลร้องไห้รู้สึกผิดที่สุดในชีวิต เพราะเขาเป็นต้นเหตุเธอถึงตกอยู่ในสภาพนี้

“พี่ขอโทษ พี่ผิดเอง” โซลเสียงสั่น

“พวกมันทำอะไรเธอ! จำหน้าพวกมันได้ไหม”

ย้ำถามเหมือนคนเสียสติในขณะที่หญิงสาวน้ำตาร่วงแต่ไม่ยอมตอบ ไม่ยอมพูดกับเขาสักคำ

“ใครทำ! บอกมาสิ อย่าให้พี่เป็นบ้า”

“ไปไหนมาคะ”

“ไว้ก่อนได้ไหม เรื่องนั้นไม่สำคัญเท่ากับไอ้คนที่มันทำร้ายร่างกายเธอ”

“พี่หายไปไหนมา...”

วีชนัฏถามเจือสะอื้น โซลคือรักแรกของเธอ และเธอก็ยึดติดกับผู้ชายคนนี้เหลือเกิน แต่ดูสิ! ดูสิ่งที่ได้จากรักแรก

“ไปธุระ”

และแล้วโซลก็พูด แต่วีชนัฏไม่พอต้องการรู้ทั้งหมดเกี่ยวกับเขา...

“ไปทำธุระ...ที่ไหนคะ”

“วีต้า...”

“ที่ไหนคะ?” 

“มันไม่สำคัญ”

“สำคัญสิ ทำไมพี่บอกไม่ได้ว่าไปไหน? ไปหาใคร...”

“วีต้า!

“ไปไหนคะ!

“พี่ไปโรงพยาบาลมา”

            โพล่งเสียงดัง ผ่อนลมหายใจหอบถี่ วีชนัฏเห็นความแข็งกร้าวในแววตาเขา

            “ไปทำอะไรที่นั่นคะ”

            “พอเถอะ! หยุดซักได้แล้ว”

            “พี่ไปทำอะไร...”

            “พี่ไปหาผู้หญิงคนนึง เขาท้องกับพี่วีต้า เขากำลังจะมีลูกกับพี่...พอใจรึยัง!

            วีชนัฏช็อกน้ำตานองหน้า มือไม้สั่นอย่างเห็นได้ชัด โซลหลับตารู้สึกผิด...

            “วีต้า...”

            “พี่มีแฟนแล้วเหรอ”

            “เคยมี มารู้ว่าท้องหลังจากเราเลิกกัน”

            “แล้วพี่ก็ไปหาเขา ทิ้งหนูไว้คนเดียว...ฮึกๆ พี่ปล่อยให้หนูเจอเรื่องน่ากลัวแบบนั้นได้ยังไง”

            “...”

            โซลพูดไม่ออก ได้แต่กอดหญิงสาวทั้งใจแตกสลาย เขาต้องจบเรื่องนี้โดยเร็วที่สุด ถ้าจะมีใครเสียใจคนคนนั้นต้องเป็นเขา...ไม่ใช่ผู้หญิงสองคนนั้น

            “มันข่มขืนเธอหรือเปล่า”

            “เปล่า...”

            “จำหน้ามันได้ไหม”

            “พี่จะเลิกกับหนูใช่ไหมคะ”

            โซลสบตาคนเจ็บ ฉายแววเครียดจนเธอเองเห็นชัดเจน

            “จะเลิกเหรอ...ฮือๆ”

            เพราะไม่ได้ทำอะไรผิดแต่กลับต้องเสียเขาไป ทำไมรักครั้งแรกถึงยับเยินขนาดนี้

“วีต้า พี่ต้องรับผิดชอบเขา”

“พี่รักเขาเหรอคะ”

“...”

จนมุมไม่รู้จะตอบแบบไหนให้โดนใจเธอ ถ้าเขาพูดตอนนี้นั่นคือทั้งชีวิตของปรางทิพย์และวีชนัฏ

“ทำไมพี่ไม่ตอบล่ะ? แล้วหนู...ต้องทำยังไง...”

โซลตาแดงก่ำ ลูบหัววีชนัฏช้าๆ

“หนูต้องพักรักษาตัวให้หาย ปัญหาของพี่ เรื่องของพี่ให้พี่เป็นคนจัดการมัน”

“พี่จะเลิกกับหนูใช่ไหมคะ”

            วีชนัฏยังเร้าหรือจนโซลแทบคลั่ง เขาเจอกดดันจากเธอเป็นพันๆ ครั้งตั้งแต่เรารู้จักกัน ให้ตายเถอะ! หล่อนจะให้เขาตอบอะไร

            “พี่เลือกเขา หนูรู้...”

            “ใช่วีต้า พี่เลือกเขา พี่ต้องแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้น และเลี้ยงดูเด็กที่กำลังจะเกิดมา”

            นี่ใช่ไหมคำตอบที่เธอต้องการ สีหน้าแบบนี้สินะที่อยากเห็นเขาทำมาตลอด แววตาที่เฉยชา น้ำเสียงสุดเกรี้ยวกราด...

            “พักผ่อนเถอะ ไว้พี่จะมาเยี่ยมอีก”

            “ไม่ต้องมาค่ะ อย่ามา...”

            แค่นี้ก็รู้สึกแย่มากพอแล้ว ถ้าเขามาอีกเธอคงได้ตายทั้งเป็น

            “พี่จะมา”

            โซลหันหลังเดินจากไปในขณะที่วีชนัฏยังช็อกไม่พูดไม่จา มาวินหันขวับทันทีที่ได้ยินเสียงประตูเลื่อนเปิด

            “เป็นไงบ้าง วีต้าพูดอะไรไหม”

            “ไม่ต้องห่วง เธอไม่ได้โดนข่มขืน มันแค่ทำร้ายร่างกาย”

            “แล้วมันจะทำไปทำไม ข้าวของก็ไม่ได้เอาไป...ฉันควรเอาน้องไปตรวจร่างกาย”

            “อือ ดี...ฉันก็อยากให้ทำเหมือนกัน”

            “น้องได้บอกอะไรอีกไหม”

            “ไม่...ว่าแต่วีต้าใกล้สอบแล้ว จะเอาไงต่อ...”

            “ยังไม่ได้คิด คงต้องให้นายช่วย”

            มาวินเครียดจนไม่เป็นอันทำอะไร ไหนจะไปโรงพัก เข้าบริษัท จัดการเรื่องความลับของวีชนัฏที่ให้ปิดบุพการีอีก

            “ฝากวีต้าหน่อยได้ไหม ฉันต้องไปโรงพัก”

            โซลอึกอักเพราะรายนั้นยังสะเทือนใจกับเรื่องที่เขาก่อ เกรงว่าถ้าอยู่ด้วยกันคงทำให้แย่       

            “ฉันไม่รู้จะฝากน้องไว้กับใครแล้ว”

            มาวินเข้าตาจน มีเพียงโซลเท่านั้นที่น้องสาวไว้ใจและแยกไว้ให้เป็นคนพิเศษ

            “ได้ ไปเถอะ...ฉันจะเฝ้าวีต้าเอง”



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น

  1. #2 bunmatong276 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 01:35
    ทำไมพระเอกไม่ใส่ถุง
    #2
    0