มิอาจรัก

ตอนที่ 28 : บทที่ 10.1 ไร้ความรับผิดชอบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 456
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    11 ก.ค. 61


โซลหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูปรากฏว่าหน้าจอมืดสนิท ปรางทิพย์มองชายหนุ่มแววตาสงสัย

“มีอะไรหรือคะ”

“เครื่องดับน่ะ แบตคงหมด”

“โซลกลับไปทำธุระส่วนตัวเถอะ ปรางอยู่ได้”

โซลเดินมาจูบหัวปรางทิพย์ ให้สัญญาว่าจะกลับมาโดยเร็วที่สุด

“ค่ะ ปรางจะรอ”

 

โซลขับรถมุ่งหน้าไปยังบ้านวีชนัฏแต่ที่นั่นเธอไม่อยู่ มีเพียงเด็กรับใช้ที่อ้ำอึ้งไม่เป็นภาษา

“งั้นตามวินมาเจอฉันหน่อย”

“คุณหนูทั้งสองไม่อยู่บ้านค่ะ”

“แล้วไปไหนกันหมด วีต้ากลับถึงบ้านกี่โมงเมื่อคืน”

“เอ่อ...คือ คือ”

“เมื่อคืนน้องฉันไม่ได้กลับบ้าน”

โซลหันไปมองยังต้นเสียง เห็นมาวินเดินตึงๆ เข้ามา สาวใช้เห็นท่าไม่ดีรีบเผ่นหนี

“เกิดอะไรขึ้น!

“แล้วทำไมนายไม่รับสาย...เมื่อคืน”

โซลเงียบ...ไม่พูด ไม่ตอบคำถามเพราะถ้าเขาเปิดปากเมื่อไหร่มันจะเหมือนเป็นข้ออ้างไปทุกอย่าง

“เอาล่ะ วีต้าอยู่ไหน”

“โรงพยาบาล”

“อะไรนะ!

“แกไปส่งวีต้าดูหนังเมื่อวานใช่ไหม...”

“...”

โซลไม่ตอบเอาแต่ก้มหน้าขมวดคิ้ว มาวินแค้นใจที่น้องสาวถูกทำร้าย

“แกน่าจะอยู่กับน้องฉัน อย่างน้อยถ้าแกอยู่ด้วย...วีต้าคงปลอดภัย”

โซลตาแดงก่ำลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว มาวินโผตามยามอีกฝ่ายหุนหัน

“จะไปไหน”

“ไปหาวีต้า”

“ไม่ได้! เธอไม่อยากเจอแกในสภาพนี้หรอก”

“ไม่ได้ ฉันต้องไป อย่าห้าม...”

โซลแทบระเบิดเหมือนคนบ้า ขนาดยังไม่รู้ว่าวีชนัฏได้รับอันตรายแบบไหนเขายังหัวเสียขนาดนี้ ถ้าเจอเธอจริงๆ คงไม่ต้องบรรยาย

“งั้นฉันไปด้วย”

มาวินอาสาไปเป็นเพื่อนโซล ทั้งคู่กึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้าโรงพยาบาล โซลมื้อไม้สั่นยามกดลิฟต์  ท่าทางครูหนุ่มทำให้พี่ชายในไส้สงสัย รายนั้นดูกระวนกระวายยิ่งกว่าเขาเมื่อคืนเสียอีก

“ไหวใช่ไหม”

มาวินถามเพราะโซลหน้าซีดทั้งตายังฉายแววเครียดจัด เขาพยักหน้าก่อนเดินออกจากลิฟต์

“วีต้า...เป็นอะไร”

โซลหยุดยืนอยู่หน้าห้อง ขบกรามแน่นนึกเกลียดตัวเอง เพราะเขาเธอถึงต้องมาอยู่ที่นี่

“ถูกทำร้ายร่างกาย ไม่แน่ใจว่าถูกข่มขืนด้วยหรือเปล่า วีต้าไม่ยอมเล่าอะไรให้ฟังเลย”

โซลรับไม่ได้กับสิ่งที่มาวินบอก เขาปวดหัวจนสมองแทบระเบิดอยู่รอมร่อ

“ฉันจะเอาความจริงมาบอกนายให้ได้ ขอให้ฉันคุยกับเขา...”

มาวินเชื่อใจเพราะรายนั้นเคยทำได้มาแล้ว เขามองโซลเดินเข้าไปในนั้นด้วยความหวังทั้งหมดที่มีเมื่อเข้ามาในห้องสภาพวีชนัฏทำให้โซลเข่าอ่อน เขาน้ำตาไหลเพราะเห็นเต็มสองตาว่ามันแย่เพียงไร

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น