มิอาจรัก

ตอนที่ 27 : บทที่ 9.3 วีชนัฏผู้ถูกกระทำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 381
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    10 ก.ค. 61



โซลได้รับข้อความจากวีชนัฏขอให้ไปหายังที่ที่หนึ่ง ขณะที่โซลเตรียมก้าวออกจากอาคารโรงพยาบาลสายของปรางทิพย์ก็โทรเข้ามา...

“คุณโซลใช่ไหมคะ...”

“ครับ”

โซลย้อนกลับมาในโรงพยาบาลหลังจากได้รับสายนั้น ปรางทิพย์เป็นลมอีกครั้งขณะรอรับยา

“ปราง...”

เขารู้สึกผิดที่เห็นแม่ของลูกนอนนิ่งในห้องฉุกเฉิน สรุปเขาควรอยู่กับเธอทุกวินาที

“ให้แอดมิดเลยครับ ผมจะเฝ้าเธอเอง”

 

วีชนัฏเริ่มได้สติหลังจากสลบจากการถูกซ้อม ใบหน้าเธอบวมช้ำ ริมฝีปากเกรอะกรังไปด้วยเลือดและแผล ใครมาเห็นสภาพเธอตอนนี้คงจำไม่ได้แน่

“โอ๊ะ...”

ครางด้วยความเจ็บเพียงขยับตัวเล็กน้อย เลือดไหลซึมจากแผลที่เอวคอด

“ช่วย...ด้วย”

เหลือบมองโทรศัพท์ที่หล่นตรงหน้า น้ำตาไหลพรากพานให้แผลบริเวณนั้นแสบร้อนเหลือเกิน

“ช่วย...”

เสียงแหบแห้งโรยราเหมือนร่างกาย ขณะนั้นโทรศัพท์ดังขึ้นมาพอดี วีชนัฏหลับตาพยายามเอื้อมมือไปหยิบมัน

“วีต้า ทำไมไม่รับนะ”

มาวินเป็นห่วงน้องแทบบ้า เดินวนไปวนมาไม่เป็นอันทำงานต่อ

“รับสิวีต้า”

คนบาดเจ็บใช้แรงทั้งหมดหยิบโทรศัพท์ เป็นเหตุให้ล้มหน้าคะมำลงไป มือที่คว้าโทรศัพท์ได้รีบกดรับ

“ฮัลโหลวีต้า น้องอยู่ไหน”

“...”

มาวินไม่ได้ยินเสียงใดๆ นอกจากเสียงรถไกลๆ และ...

“ฮึกๆ ฮือ”

“วีต้า! น้องอยู่ไหน ร้องไห้ทำไม...”

“ช่วย ฮึกๆ น้อง...ด้วย”

เสียงเงียบไปท่ามกลางความตกตะลึงของมาวิน เขาเพียรเรียกอยู่หลายครั้งแต่ก็ได้ยินเพียงเสียงรถแถวนั้น

“วีต้า...”

มาวินร้อนใจยกหูโทรศัพท์ในห้องทำงานต่อสายถึงคนที่จะช่วยวีชนัฏได้

 

ที่โรงพยาบาลโซลนั่งเฝ้าปรางทิพย์ไม่ห่าง สิ่งที่เขาพูดทำร้ายจิตใจเธออย่างหนักถึงขั้นเป็นลมล้มพับไป...ถึงเวลาแล้วใช่ไหมที่เขาต้องทำบางอย่างให้เธอและลูกในท้อง

“พ่อครับ ผมเอง”

ปลายสายตกใจไม่น้อยที่ลูกชายหัวดื้อติดต่อมา

“มีอะไร ฉันไม่ได้ตัดบัตรเครดิตแกนะ”

“ไม่ใช่เรื่องนั้นครับ”

ปรายตามองปรางทิพย์พ่นเสียงถอนหายใจ ยังไงเขาก็ต้องบอก

“ผมจะแต่งงานครับ”

“อะไรนะ!

“โอเคครับ ผมรู้ว่ามันเลวร้ายแค่ไหนสำหรับพ่อ แต่ผมยอมแล้ว ยอมกลับไปทำงาน กลับไปเป็นเด็กดีของพ่อ...และที่สำคัญ ผมกำลังจะเป็นพ่อคน”

 

สี่สิบแปดนาทีต่อมาร่างวีชนัฏถูกหามส่งโรงพยาบาล มาวินวิ่งตามทีมแพทย์อย่างบ้าคลั่ง โวยวายเรียกชื่อน้องเหมือนคนบ้า

“ญาติรออยู่ด้านนอกก่อนนะคะ”

บุรุษพยาบาลกักตัวมาวินไม่ให้เข้าไปด้านใน เพื่อนตำรวจที่ช่วยตามจับสัญญาณโทรศัพท์เดินเข้ามารายงานเขา

“ไอ้วิน พอฉันไปถึงน้องแกก็อยู่ในสภาพนี้แล้ว คนแถวนั้นเจอนอนสลบข้างพงหญ้า”

“ให้ตายสิวะ! น้องฉันไปอยู่ที่นั่นได้ยังไง วีต้า...ฮึกๆ”

ปิดปากกลั้นสะอื้นเพียงนึกถึงสิ่งที่วีชนัฏผ่านมันมา น้องเขาน่าสงสารจับใจ

“จากการสันนิษฐานเบื้องต้น ดูจากสภาพแล้ว...น้องแกน่าจะถูกข่ม...”

“มึงหยุดพูด! พอ ไม่ต้อง”

มาวินทึ้งหัวตัวเอง ลุกหนีเพื่อนทั้งตาแดงก่ำ เขาก้มมองโทรศัพท์ในมือครั้งแล้วครั้งเล่า น้องเป็นขนาดนี้จะกล้าบอกบุพการีได้อย่างไร! ในที่สุดหวยก็มาออกที่โซล มาวินติดต่อชายหนุ่มซึ่งขณะนั้นเจ้าตัวกำลังอาบน้ำพอดีทำให้พลาดสายไป และด้วยความทนไม่ไหวจึงติดต่อหาปรางทิพย์...

“ญาติคุณวีชนัฏเชิญค่ะ”

มาวินเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าวิ่งหน้าตั้งตามพยาบาลเข้าไป

“น้องผมเป็นอะไรครับ”

“เธอมีสติและต้องการพบคุณค่ะ”

 

โซลออกจากห้องน้ำเดินมาหยุดมองปรางทิพย์ที่เตียง สายตาเขาอ่อนลงยามเห็นเธอนอนนิ่ง ยื่นมือออกไปลูบหัวโน้มตัวจดริมฝีปากแนบหน้าผากมน

“หายไวๆ นะ”

ปรางทิพย์ลืมตามอง...ทั้งสองสบสายตากัน

“พักเถอะ เดี๋ยวโซลอยู่เฝ้าเอง”

“จะอยู่กับปรางทั้งคืนเลยเหรอ”

“อือ”

ปรางทิพย์เขยิบให้บนเตียงเหลือที่ว่าง โซลยิ้มบางๆ ก่อนขึ้นไปบนเตียงล้มตัวนอนเคียงข้างเธอ

“กอดปรางหน่อยสิ”

“มาสิ”

เขากอดเธอหลวมๆ ทั้งที่ในหัวฝังแต่เรื่องเครียด และหนึ่งในนั้น ให้ตายสิ! เขาลืมวีชนัฏอีกแล้ว

“ปราง โซลขอไปหยิบโทรศัพท์ก่อนได้ไหม”

“ถ้าโซลไปหยิบมัน โซลก็จะสนใจแต่มัน...แล้วทิ้งปรางในที่สุด”

น้ำเสียงตัดพ้อทำให้โซลไม่กล้ากระดิกตัว ได้แต่ทอดสายตามองโทรศัพท์ละห้อยทั้งที่ในใจนึกเป็นห่วงนักเรียนสาว แต่เขาก็เชื่อว่ารายนั้นต้องดูแลตัวเองได้ เพราะวีชนัฏทั้งฉลาดและเอาตัวรอดเก่ง แต่ปรางทิพย์ไม่ใช่! ในตอนนี้เธออ่อนแอเกินกว่าจะอยู่ลำพังคนเดียว

สายวันต่อมา...มาวินตัดสินใจไม่โทรบอกบุพการีเพราะเมื่อคืนวีชนัฏขอไว้ แต่เขาต้องรู้ความจริงเรื่องอื่นให้ได้!

“วีต้า ตื่นอยู่หรือเปล่า”

มาวินแทบไม่อยากมองสภาพน้อง รายนั้นหน้าบวมจ้ำ แถมยังฟกช้ำทั้งตัว เดชะบุญที่มันไม่ฆ่าแกง

“ค่ะ”

“ไอ้โซลไปไหน ออกไปกับมันมาไม่ใช่เหรอ”

“...”

แค่ได้ยินชื่อเขาน้ำตาก็รื้นคลอเบ้า มาวินพยายามเค้นความจริง

“ยังไงกันแน่ พี่โทรไปมันก็ไม่รับสาย นี่มันเรื่องบ้าอะไรวะ!

“น้องให้เขาไปส่ง...ดูหนังค่ะ”

“แล้วน้องไปดูคนเดียวเหรอ”

“ค่ะ”

“แล้วยังไงต่อ เล่ามาให้หมด”

มาวินคาดคั้นเพราะอยากรู้ว่าน้องไปเจออะไรมาบ้าง แต่วีชนัฏไม่อยากพูดตอนนี้

“อย่าเพิ่งถามได้ไหมคะ น้องปวดหัว...อยากนอน”

จะพลิกตัวหนียังไม่ได้ จึงต้องจำใจไล่ทั้งที่ต้องการใครสักคนอยู่ให้กำลังใจ เรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเธอพอรู้ว่าใครอยู่เบื้องหลัง

“จำหน้ามันได้ไหม”

“ไม่ค่ะ...”

“วีต้า!

“กรี๊ดดด ฮือๆ อย่าเพิ่งได้ไหม น้องไม่อยากพูด มันเจ็บไปทั้งตัว ปวดไปหมด”

มาวินสลดยามเห็นวีชนัฏคลั่ง สวมกอดน้องปล่อยน้ำตาไหลริน...

“พี่ขอโทษวีต้า ใจเย็นๆ นะ พี่จะไม่ทิ้งน้องไปไหน”

วีชนัฏร้องไห้กับพี่ชาย ท้ายที่สุดคนที่อยู่ด้วยกันในยามทุกข์ หรือสุขคงมีแต่ครอบครัว แล้วเขาล่ะ? เขาที่สั่งให้เธอรออย่างเลือดเย็นหายไปไหน? ทำไมเขาไม่มา...



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น