มิอาจรัก

ตอนที่ 25 : บทที่ 9.1 วีชนัฏผู้ถูกกระทำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 367
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    9 ก.ค. 61


หนึ่งเดือนต่อมา หลังจากวันนั้นความสัมพันธ์ของโซลและวีชนัฏก็พัฒนาขึ้นมาเรื่อยๆ เขาไม่เคยใช้ความอดทนกับใครมากเท่านี้มาก่อน ไม่เคยตามใจใครเท่านักเรียนคนงาม ไม่เคยมานั่งง้อใครเหมือนที่ทำกับเธอ

            วีต้า พี่ว่าเธอกำลังทำผิดกฎนะ

วีชนัฏเงยหน้าจากกองหนังสือ ส่งสายตาสงสัยสุดฤทธิ์

            ทำอะไรเหรอคะ ทุกวันนี้หนูเชื่อฟังพี่ทุกอย่างแล้วนะ

นักเรียนคนงามตอบยิ้มๆ คนถามหัวเราะหึอย่างมีเลศนัย

            แน่ใจเหรอ? พี่ว่าเธอน่าจะรู้ตัวนะว่าทำอะไรไปบ้าง

            ก็หนูยังเด็กนี่คะ ยังไม่โตพอที่จะเลิกงอนเลิกงอแง

เด็กขี้อ้อนพูดด้วยสีหน้าเจียมเนื้อเจียมตัว แต่เขารู้ทันไม่คล้อยตามสักนิด

            อายุสิบแปดนี่เด็กเรอะ งั้นกว่าจะโตเป็นผู้ใหญ่ไม่ห้าสิบเลยเหรอ

            คราวนี้คนโดนตำหนิถึงกับหน้าถอดสี ใบหน้าที่ร่าเริงอยู่เมื่อครู่เรียบเฉยทันที เขาคงรับนิสัยเธอไม่ได้สินะ อย่างว่า...เขาเป็นผู้ใหญ่กว่าตั้งเยอะ วีชนัฏได้แต่คิดก่อนถอนหายใจแรง คนนั่งตรงข้ามถึงกับส่ายหัวคิดในใจว่า ยายนี่ต้องคิดอะไรเองเป็นตุเป็นตะอีกตามเคย

            แค่พูดความจริงก็หน้าถอดสีซะแล้ว แล้วต่อไปเราจะคบกันได้ยังไง

            ก็ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงนี่คะ หนูไม่เคยมีแฟน ไม่เคยต้องเปลี่ยนตัวเองเพื่อใคร

            คำตอบหญิงสาวชวนคนฟังหวนคิด เปลี่ยนตัวเองเพื่อใครงั้นหรือ? เขานึกถึงปรางทิพย์ขึ้นมา คู่ขาคนนี้ยอมเปลี่ยนตัวเองและยอมทำในสิ่งที่ไม่มีใครทำให้เขาในหลายๆ อย่าง หนึ่งเดือนแล้วกับการเลิกรากันอย่างเจ็บช้ำ หนึ่งเดือนแล้วที่ไม่ได้ยินข่าวคราวของคนเคยร่วมเรียงเคียงหมอน...และหนึ่งเดือนแล้วที่เขาไม่ได้อิงแอบแนบชิดเธอ...เธอผู้ที่เคยเป็นทุกอย่างของชีวิต

            ถ้าเรารักใครคนนึงมากพอเราก็จะเปลี่ยนตัวเองเพื่อเขาได้

            แล้วพี่ล่ะคะ วีชนัฏถามกลับ

            พี่ทำไม?

            พี่ยังรักหนูไม่พอที่จะยอมรับนิสัยพวกนี้ของหนูบ้างเหรอ

            ความเงียบเข้าปกคลุมทั้งคู่อีกครั้ง รัก อย่างนั้นหรือ น่าแปลกที่คำนี้ทำให้เขารู้สึกว่างเปล่า โซลมองวีชนัฏที่ทำหน้าจะร้องไห้ เขารู้สึกอย่างไรกับเธอกันแน่? เป็นคนรักที่อยากคบหาไปนานๆ หรือเป็นแค่พี่น้องร่วมโลกเท่านั้น

            พี่ไม่ตอบ...โอเคค่ะเข้าใจแล้ว วีชนัฏยิ้มฝืนๆ

            เข้าใจว่าอะไร เขาถาม

            เข้าใจว่าพี่ไม่ได้รักยังไงล่ะคะ

เธอตอบตามความคิด มันจะยากอะไรกัน ถ้าเขาเงียบก็แปลว่าลังเล แล้วคำตอบจะเป็นอะไรไปได้นอกจาก...

            พอเลย ทำงานที่พี่สั่งให้เสร็จ นอกเรื่องมานานแล้ว เดี๋ยวมานะขอไปคุยธุระหน่อย

            ร่างสูงลุกพรวดเดินตรงไปยังสนามหญ้า วีชนัฏมองตามแผ่นหลังเขาด้วยใจเจ็บปวด โซลเปลี่ยนเรื่องได้หน้าตาเฉย ใช่สิ...เทียบกับคนรุ่นเดียวกันกับเขาเธอคงดูเด็กมากจนรับไม่ได้ แล้วเขาจะมาขอคบเธอเพื่ออะไรถ้าไม่ใช่เพราะรัก

โซลเดินห่างจากตัวศาลา หยิบโทรศัพท์กดเบอร์โทรคนคุ้นเคยอย่างรวดเร็ว อยู่ๆ ก็นึกถึงเธอขึ้นมา...โซลจะรู้บ้างไหมว่ากำลังเล่นตลกกับผู้หญิงที่แสนดีถึงสองคน และเขาจะทำให้อีกคนทุข์ตรมจากพิษของคำว่ารัก

            ทำไมไม่รับวะ!” พูดกับตัวเองเมื่อสายแรกเธอไม่รับ

            ปรางทิพย์นั่งมองโทรศัพท์สั่นครืดอยู่บนโต๊ะทำงาน เขาจะโทรมาทำไม? เรื่องระหว่างเรามันจบไปแล้วไม่ใช่หรือ ยิ่งมองภาพผู้โทรเข้ามาในจอโทรศัพท์ น้ำตาเจ้ากรรมยิ่งไหล เมื่อเธอไม่รับเขาจึงไม่แยแสที่จะโทรหาเป็นครั้งที่สี่สำหรับเขาการโทรหาใครสักคนสามครั้งมันมากพอแล้ว โซลเดินกลับมาที่ศาลาด้วยใบหน้าที่ไม่บ่งบอกถึงอารมณ์

            เสร็จแล้วค่ะ วีชนัฏส่งการบ้านวิชาคณิตศาสตร์ให้เขาตรวจ

            อือ อย่าลืมกลับไปทำอีกหน้าเป็นการบ้านด้วยนะ ใกล้สอบแล้วพี่ไม่อยากให้ค้างเรียนในตำราสักหน้า

            ค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้ววันนี้...ขอตัวนะคะ

            วีชนัฏเก็บอุปกรณ์การเรียนถือไว้ในมือ โซลมองยายอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ เธองอนเขาอีกแล้วใช่ไหม?

            วีต้าพี่ว่าเราคุยกันรู้เรื่องแล้วนะ

เขาพูดเสียงดัง หญิงสาวจ้องตอบทันควันแต่ไม่พูดด้วย

            พี่อยากไปดูหนัง พูดเบาๆ เมื่อเห็นเธอเฉยเมย

            ทำไมถึงอยากดูล่ะคะ พี่เป็นคนบอกว่าไม่ชอบไม่ใช่เหรอ

            ใช่...พี่ไม่ชอบ แต่ที่พี่อยากไปดูก็เพราะเธอชอบ


           

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น