มิอาจรัก

ตอนที่ 24 : บทที่ 8.3 เพื่อนทรยศ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 307
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    9 ก.ค. 61



หลังอาบน้ำชำระความเหนื่อยล้า โซลเดินเช็ดผมเปียกหมาดเข้ามานั่งที่โซฟา วันนี้ห้องดูเงียบเหงาเพราะไม่มีปรางทิพย์ แต่ทำไมหนอ? ทำไมในใจเขากลับไม่รู้สึกหดหู่สักนิด หรือนี่อาจเป็นนิสัยบุรุษเพศ ที่เขาว่ากันว่า รักง่ายหน่ายเร็ว

เขาหน่ายปรางทิพย์คนสวยแล้วงั้นหรือ โซลถอนหายใจเมื่อนึกถึงเรื่องราวของวีชนัฏที่ถูกเพื่อนหักหลัง ไอ้การที่ถูกมิตรภาพย่ำยีคงเจ็บปวดจนไม่เป็นอันทำอะไร เพราะฉะนั้นเขาเข้าใจเธอแล้วว่าทำไมถึงไม่ไปโรงเรียน

ยิ่งนึกถึงสาวน้อยขี้แยยิ่งเอิบอิ่มหัวใจ โซลหยิบโทรศัพท์หาเบอร์ใครบางคน เขาอมยิ้มเมื่อเจอชื่อแม่นักเรียนคนสวย อีกฝากหนึ่งหญิงสาวนอนกระสับกระส่ายพลิกไปหงายมาอยู่หลายตลบ เธอนอนไม่หลับตั้งแต่ป้าน้อยออกไปจากห้อง

อาการอยากรู้ตีแล่นเข้ามาจนสมองไม่ได้คิดถึงเรื่องใดๆ ทั้งสิ้น แต่คงไม่กล้าบากหน้าไปถามพี่ชายแน่นอน และอีกทางหนึ่งคือเขา...รายนี้ยิ่งแล้วใหญ่ เธอคงไม่กล้าโทรไปหาเขา...

But only love can say - try again or walk away

But I believe for you and me

เพลงโปรดเจ้าของเครื่องดังพานให้คนคิดอะไรเพลินๆ ตกใจ วีชนัฏหยิบมันขึ้นมาดูว่าใครที่โทรเข้ามาในเวลาเที่ยงคืนสี่สิบ และเมื่อพอว่าเป็นเขาวีชนัฏถึงกับตัวแข็งใจเต้นแรงมองโทรศัพท์ตาค้าง

หรือเขาจะรู้ว่าเรานึกถึง

 พูดกับตัวเองด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ยังไม่ได้กดรับสายแต่ก็อยากได้ยินเสียงเขาใจแทบขาด

จะรับแล้วนะ เอาไงดี?

ลังเลเหมือนคนทำผิดแล้วหนี ถ้ารับสายแล้วจะพูดอะไรดีหนอ...และแล้วความเชื่องช้าก็ทำให้เสียงหยุดลง เขาวางไปแล้ว...

ว้ายยยย! ไม่นะ! วางไปแล้วว โอ๊ย! ทำไมถึงซื่อบื้ออย่างนี้นะวีต้า

เพราะความตื่นเต้นทำให้เธอพลาด วีชนัฏได้แต่มองมิสคอลชื่อคุณครูรูปหล่อตาละห้อย...แต่แล้วเสียงเพลงก็ดังขึ้นอีกครั้ง

But only love

คราวนี้เพลงไม่มีโอกาสดังเกินสองวินาทีด้วยซ้ำ เธอกดรับสายอย่างรวดเร็ว

ค่ะ

พี่นึกว่าหลับไปซะแล้ว” ฝ่ายหญิงยิ้มไม่หุบ

อ้อ...กำลังจะหลับพอดีค่ะ แต่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังก่อน

อ้าว! งั้นไว้คุยวันหลังก็ได้ นอนพักเถอะวันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว

ไม่นะคะ!”

หญิงสาวโพล่งเสียงดัง แหม...ก็ไอ้ที่บอกว่ากำลังจะไปนอนมันคือฟอร์มนี่นา ตอนนี้เขาก็ดันเป็นสุภาพบุรุษไล่ไปนอนขึ้นมาเลย

ฮึๆ ตัวร้าย ว่าอย่างมันเขี้ยว

คุณร้ายกว่านะคะ นี่...คุณคุยอะไรกับพี่วินเหรอ เริ่มเข้าประเด็น

ก็...เล่าหมดแหละว่าวันนี้เราไปทำอะไรมา

หา! เล่าหมดเหรอคะ คุณพูดอะไรเนี่ย

นี่แม่คู้นน น้อยๆ หน่อยเสียงน่ะ พี่ปวดแก้วหูแล้ว

ก็คุณอ่า... สาวน้อยต่อว่าเสียงอ่อน

วีต้า พี่ไม่อยากให้เธอเรียกคุณเลยจริงๆ ช่วยเรียกพี่ว่าพี่ได้หรือเปล่า หืมม์

เอ่อ...จะพยายามนะคะ วีชนัฏรับคำอย่างลังเล

ขอบใจนะ อย่างน้อยพี่ก็ได้รู้ว่าเธอกำลังพยายาม

วีชนัฏยิ้มเหมือนคนบ้า โซลเองก็เช่นกันเขามีความสุขจนไม่อยากหลับ เขาอยากคุยกับเธอทั้งวันทั้งคืนด้วยซ้ำไป น้ำเสียงหวานของหล่อนทำให้เขาไม่อยากวางสาย...

โซลเล่าว่าคุยอะไรกับมาวินไปบ้าง แต่ก็ไม่บอกเรื่องที่ให้สัญญากับเธอไว้ ทว่าเรื่องนี้สำคัญนักถึงอย่างไรคนทางบ้านก็ต้องรู้...เขาจึงต้องโกหก

คุ...เอ่อ พี่ไม่ได้เล่าเรื่องตาวให้พี่วินฟังใช่ไหมคะ

โซลยิ้มเมื่อรายนั้นแทนตัวเองว่าหนู เขาชอบที่เธอดูเหมือนเด็กตลอดเวลา

ไม่ได้เล่า

ขอบคุณที่รักษาสัญญาค่ะ ขอบคุณมาก สาวน้อยยิ้มอีกแล้ว

ไปนอนเถอะ เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว เออ! แล้วทานยาแก้อักเสบหรือยัง แล้วก็ยาก่อนนอนอีกสองตัวด้วยนะ

น่าแปลกที่โซลจำมันได้ คนเป็นแผลยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เมื่อรู้ว่าเขาใส่ใจในตัวเธอ

เรียบร้อยแล้วค่า ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ พรุ่งนี้เจอกันค่ะ ฝันดีน้า

“เดี๋ยววีต้า”

“คะ?”

“คือ...”

วีชนัฏใจเต้นตึกตัก ไม่รู้หรอกว่าเขาจะพูดอะไร ขอให้ได้ตื่นเต้นไว้ก่อนก็พอ

“พี่ชอบให้เธอแทนตัวเองแบบนี้”

“อ๋อ...”

“ปกติแทนตัวเองว่าหนูกับทุกคนเลยเหรอ”

“ไม่ค่ะ กับพ่อแม่จะใช้ลูก พี่วินน้อง จะหนูกับป้าน้อยแล้วก็คะ...เอ่อ พี่โซล”

เกือบหลุดคุณอีกแล้ว แต่ไม่ชินจริงๆ นี่นา

“งั้นนอกจากพี่ ป้าน้อย แล้วก็คนในบ้าน ห้ามเธอแทนตัวเองยังงี้กับใคร”

“คะ?”

“สัญญาสิ”

“แต่ว่าต้องพูดที่โรงเรียน...”

“เธอไม่ได้ไปแล้วนี่นา”

“เอ๊ะ...”

“แทนว่าต้า ต่อไปนี้ให้แทนตัวเองกับคนอื่นว่าต้า ส่วนหนูเอาไว้ใช้กับพี่”

หญิงสาววางสายทันที แค่นี้ก็แทบไม่เหลือหัวใจไว้ให้เต้นในอกแล้ว สำหรับวันนี้เธอมีความสุขเหลือเกิน....

ฝ่ายชายก็เช่นกัน โซลนอนยิ้มมองเพดานเหมือนหนุ่มน้อยจีบรักแรก เห็นแต่ใบหน้าของน้องวีชนัฏตรงหน้า

เธอทำให้ระบบในร่างกายพี่เปลี่ยนไป

ระหว่างที่ทุกคนกำลังสุขใจกันถ้วนหน้า ในตอนนี้กลับมีผู้หญิงคนหนึ่งนอนร้องไห้จนใบหน้าช้ำ ปรางทิพย์รวดร้าวหัวใจอย่างทรมาน เธออยากหลีกหายตายไปจากความทุกข์ที่เป็นอยู่เหลือเกิน คิดถึง...เธอคิดถึงเขาที่สุด ป่านนี้เขาจะเป็นอย่างไร จะทานข้าวหรือยัง มีใครดูแลเขาในเวลาที่ปราศจากเธอ... ปรางทิพย์เปิดมือถือเห็นมาวินโทรมาหลายสายก็รีบติดต่อกลับ

“ปรางไม่สบายเหรอ” มาวินถาม

“นิดหน่อยอะวิน มีเรื่องอะไรเหรอ เห็นโทรมาหลายสาย”

“ตอนนี้ไม่มีอะไรแล้วล่ะ ก่อนหน้านี้วีต้าหายไปกับโซล...ฉันเลยตกใจ”

คนฟังขอบตาร้อนผ่าว สัญชาตญาณผู้หญิงเตือนว่ากำลังมีเรื่องไม่ดี เธอกลั้นใจถาม

“แล้วไปไหนกันเหรอ”

“ไปทะเล เพื่อนแกเก่งจริงๆ ปราง หมอนั่นทำให้วีต้าบอกความจริงเรื่องนั้นได้”

มาวินเล่าให้เพื่อนฟัง ปรางทิพย์ไม่ออกความเห็นตัดบทขอวางสาย ในใจเหมือนมีไฟสุม เธอโกรธและเสียความรู้สึกกับความสัมพันธ์ของทั้งคู่



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น