มิอาจรัก

ตอนที่ 23 : บทที่ 8.2 เพื่อนทรยศ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 302
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    8 ก.ค. 61



คราวนี้เนตรอัญญาถึงกับถลึงตาด้วยความตกใจ อึ้งจนหายใจหายคอไม่ออก ไม่นะ! มันคงไม่เป็นอย่างที่คิดใช่ไหม หญิงสาววิ่งเร็วรี่ขึ้นชั้นสองด้วยความร้อนรนใจจนทำอะไรไม่ถูก เสียงประตูห้องนอนปิดดังปัง! ทำให้พี่ชายทั้งสองคนที่อยู่ข้างล่างมองหน้ากันด้วยความงุนงง

แค่มันไม่เจอเพื่อนที่มาหา ทำให้มันเป็นบ้าได้เลยเหรอพี่ตั้น

ต้อลถามด้วยใบหน้าใสซื่อ ปรัชญาส่ายหัวไม่ออกความเห็น มองตามขึ้นไปยังบันไดด้วยสายตาหนักใจ คิดว่าต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลเป็นแน่

อยู่ไหนๆ โทรศัพท์อยู่ไหน

เนตรอัญญาเหมือนคนเสียสติ พยายามหาโทรศัพท์มือถือที่ปิดเครื่องมาหลายวันด้วยใจร้อนรน หลังจากที่พี่ตั้นไปทำงานเธอก็นัดกวางมาคุยเรื่องแผนในวันพรุ่งนี้ แล้วมันจะเป็นไปได้หรือเปล่าที่วีชนัฏจะมาที่บ้านแล้วได้ยินสิ่งที่เธอพูดกับกวาง เมื่อหาโทรศัพท์เจอจึงรีบเปิดเครื่องกดเบอร์โทรฯ ที่คุ้นเคย

วีชนัฏนั่งมองโทรศัพท์สั่นทั้งน้ำตา ยิ่งรู้ว่าใครโทรเข้ามายิ่งปวดใจ ปล่อยโฮด้วยความเจ็บปวดจากพิษมิตรภาพ ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าตลอดเวลาที่เป็นเพื่อนกันมา เนตรอัญญาไม่เคยมีความจริงใจให้เธอแม้แต่น้อย ทำไมกัน! ทำไมเพื่อนคนเดียวที่รักและไว้ใจต้องคิดทำลายเธอด้วยวิธีอันโสโครกนี้ด้วย

ตาว...ทำไม                 

วีชนัฏปิดเครื่องมือสื่อสารเมื่อโทรศัพท์สั่นจนเธอไม่ไหวที่จะทนเห็น และเมื่อคอลเซ็นเตอร์ของระบบทำงานเนตรอัญญาถึงกับตาค้างด้วยความช็อก เพื่อนของเธอรู้เรื่องแล้วแน่นอน! โดยนิสัยของวีชนัฏไม่เคยปล่อยให้เพื่อนโทรหาเป็นสิบยี่สิบสายอย่างนี้ แต่นี่อะไรกัน? เธอโทรไปเป็นสิบสายแต่ปลายทางกลับไม่รับ มิหนำซ้ำยังปิดเครื่องใส่

ก็ดีไม่ใช่หรือไง รู้ว่าฉันเป็นยังไงก็ดีเหมือนกัน ต่อไปนี้ก็ทางใครทางมัน จะได้ไม่ต้องมายุ่งกันอีก...ฮึก ฮือๆ

ปากพูดพร่ำว่าไม่เป็นไร แต่ทำไมหนอในใจกลับเจ็บปวดขึ้นมา เนตรอัญญากอดเข่าตัวเองร้องไห้ด้วยความรู้สึกสับสนที่ไม่สามารถบรรยายมันออกมา ชีวิตต่อจากนี้จะเป็นอย่างไร? มันคงไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปเมื่อวีชนัฏได้ก้าวออกไปจากชีวิตของเธอ

มาวินฟังเรื่องราวทั้งหมดด้วยหัวใจปวดหนึบ เขารู้ดีว่าน้องสาวสนิทกับเพื่อนคนนี้มากเพียงไร วีต้ารักตาวมากแค่ไหนใครๆ ก็รู้ มาเจอแบบนี้เข้าเขาก็พูดไม่ออกเหมือนกัน

เรื่องมันก็มีเท่านี้แหละ ดูแลน้องสาวนายให้ดี ฉันไปก่อน

โซลพูดเดินผ่านมาวินไป

เดี๋ยว!” โซลหยุด...หันหลังกลับมา

ขอบใจนายมาก ฉันฝากน้องสาวด้วย

มาวินหันหลังพูดกับโซล เขาไม่อยากพูดคำนี้สักเท่าไหร่แต่เรื่องแบบนี้ถ้าวีต้าไม่ไว้ใจและเชื่อใจก็คงไม่เล่าให้ใครฟัง การที่น้องเล่าให้โซลรับรู้จนหมดเปลือกอย่างนี้ แน่นอน! ผู้ชายคนนี้ต้องมีอะไรที่พิเศษ

 

วีชนัฏเดินวนไปวนมาริมระเบียงห้อง พยายามเพ่งมองไปยังศาลาเพียงฟ้า ทว่ากลับไม่เห็นอะไรแม้แต่น้อยนอกจากแสงไฟจากสวน แผลที่ขาก็ปวดจนแทบจะฉีกอีกรอบแต่ก็ยังไม่หยุดเดิน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้น จึงรีบกะเผลกเข้ามายังตัวห้องนั่งลงบนเตียง เธอรู้ดีว่าป้าน้อยจะยกนมร้อนขึ้นมาเสิร์ฟ

นมค่ะคุณหนู วางนมบนโต๊ะ

ขอบคุณค่ะป้าน้อย คุณหนูยิ้มหวานอย่างน่ารัก

เอ่อ...ป้าคะ คือ...

ป้าน้อยเลิกคิ้วรอฟัง แต่คุณหนูก็ยังอึกอักอ้ำอึ้งอยู่นานสองนาน

คุณหนูมีอะไรหรือเปล่าคะ

 วีชนัฏถอนหายใจ แต่อย่างไรก็ต้องถาม

คือ...ป้าคะ พี่วินคุยธุระเสร็จหรือยังคะ

อ๋อ ป้าก็นึกว่าเรื่องอะไร เสร็จตั้งนานแล้วค่ะ แล้วคุณครูก็กลับไปตั้งนานแล้วด้วย

อ้าว! นานแล้วหรือคะ แล้วตอนนี้พี่วินอยู่ไหนคะ

เอ...ป้าก็ไม่แน่ใจนะคะ ป้าเห็นเธอเดินเข้าห้องนอนไปค่ะ แต่ก่อนหน้าที่ป้าจะเดินไปรินนมมาให้คุณหนู ป้าเห็นเธอเดินไปที่ห้องทำงาน

แล้วพี่วินมีสีหน้ายังไงคะ เอ่อ...คือหนูหมายถึง ดูเครียดหรือเปล่า

เมื่อหน้าป้าน้อยงุนงง คุณหนูจึงต้องพยายามอธิบายและเหมือนป้าน้อยจะเข้าใจ...

ไม่นะคะ คุณวินเธอไม่เห็นเครียดอะไรเลย ป้าเห็นเดินคุยโทรศัพท์กับคุณพลอยอยู่นานสองนาน

ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาพูดอะไรกับพี่วินนะ...ชักอยากรู้เสียแล้วสิ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น