มิอาจรัก

ตอนที่ 22 : บทที่ 8.1 เพื่อนทรยศ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 356
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    8 ก.ค. 61



ขณะเดียวกันที่บ้านเนตรอัญญา หญิงสาวกำลังเจรจากับวัยรุ่นชายคนหนึ่งด้วยท่าทางเหนือชั้น

สวยว่ะ สวยขนาดนี้มันคงไม่เอาเด็กไม่มีอนาคตอย่างฉันหรอก

ชายหนุ่มถือภาพถ่ายมือไม้สั่น ผู้หญิงอะไรสวยราวนางฟ้านางสวรรค์เช่นนี้

เอ้า! มันไม่เอาแก แกก็เอามันสิวะ

เฮ้ย! อย่าบอกนะว่าแก...

คนถูกจ้างวานถามด้วยความตกใจ เริ่มวิตกว่าเนตรอัญญาจะให้ทำอะไร...

ฉันไม่ได้ให้แกฆ่ามันนะกวาง แค่ข่มขืนให้เหลวแหลกก็พอ

ยายนี่มันเป็นเพื่อนสนิทแกไม่ใช่เหรอตาว

เพื่อนสนิทงั้นเหรอ? ฉันเนี่ยนะเพื่อนสนิทยายบ้านั่น ไม่จริงหรอกกวาง ที่ผ่านมาฉันมันก็แค่ตัวรองมือรองตีนเท่านั้นแหละ เรียนมาด้วยกันฉันเก่งกว่ามันทุกเรื่องแต่ไม่เคยได้เป็นที่หนึ่งสักครั้ง คุณครูที่โรงเรียนกลัวบารมีบ้านมันจนต้องให้มันเหนือฉันทุกอย่าง

แกอิจฉาว่างั้น? กวางถามตามตรง

ใช่! ฉันอิจฉามัน เกลียดมัน มันแย่งสิ่งที่ควรจะเป็นของฉันไปทุกอย่าง เพราะฉันเกิดมาไม่มีอะไรใช่ไหมจึงทำให้เป็นตัวสำรองอยู่อย่างนี้ แค่มันรวยกว่าฉันใช่ไหมที่ทำให้มันเชิดหน้าชูคอเหนือกว่าฉัน

น้ำตาแห่งความคั่งแค้นไหลอาบแก้ม เนตรอัญญาน้อยเนื้อต่ำใจจนกู่ไม่กลับ กวางได้แต่ยืนถอนหายใจด้วยความเห็นใจเพื่อนแบบผิดๆ

แกจะให้ฉันทำอะไร

ถามน้ำเสียงจริงจัง หญิงสาวปาดน้ำตาลวกๆ หันหน้าตอบเพื่อนด้วยแววตาอันมุ่งมั่น

พรุ่งนี้ฉันจะกลับไปเรียน ก่อนโรงเรียนเลิกให้แกขับรถมารอฉันที่ประตูสอง ฉันจะล่อมันให้ไปกับเรา

แล้วไงต่อ?

พอมันอยู่กับเราทุกอย่างก็ง่ายขึ้น คราวนี้ก็หาวิธีกำจัดมันได้สบายละ

ยังไง? กวางสงสัย

แกจัดการกับมันได้เลย บนรถของแก สีหน้าหญิงสาวเหี้ยมสนิท

เฮ้ย! ฉันไม่เคยมีอะไรกับใครบนรถของพ่อ กวางตกใจ

ก็ลองซะสิ ยายนี่ล่ะประสบการณ์ใหม่ของแก อ้อ...แต่แกช่วยเบาๆ หน่อยก็แล้วกันนะ เพราะมันยังไม่เคยมีผัวมาก่อน

ของสดใหม่ซะด้วย ดีจริงเชียว กูล่ะชอบ

กวางตื่นเต้นเมื่อรู้ว่าของหวานที่กำลังจะลองลิ้มชิมรสนั้นทั้งสดทั้งใหม่

แล้วแกแน่ใจนะตาว ว่ายายนั่นมันจะไม่ลากฉันเข้าคุก

เพราะบ้านวีชนัฏมีอำนาจคนขลาดอย่างเขาจึงวิตกอยู่บ้าง

ไม่หรอก...ฉันนี่แหละจะถ่ายคลิปวีดีโอไว้ต่อรองกับมันเอง

กวางมองเพื่อนด้วยสายตาที่อึ้งกว่าเดิมหลายร้อยเท่า เนตรอัญญาแสยะยิ้มอย่างเลือดเย็น เธอในตอนนี้ไม่มีความเมตตาปรานีใดๆ ให้แก่วีชนัฏอีกต่อไป คำว่าเพื่อนได้เลือนหายไปหมดสิ้นเพราะมีความอิจฉาริษยามาบดบังหัวใจ บรรยากาศในบ้านร้อนเป็นไฟด้วยจิตใจที่ตกต่ำของคู่สนทนา...

หญิงสาวเดินซวนเซออกจากบ้านหลังนั้นด้วยสภาพไร้วิญญาณ ใบหน้าใสเปรอะเปื้อนหยาดน้ำตาแห่งความเสียใจที่นับเป็นมูลค่าไม่ได้ สิ่งที่ได้ยินกับหูเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ทำให้สติหลุด เพื่อนคนเดียวที่รักและไว้ใจมาทั้งชีวิตคิดเลวร้ายกับเธอได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ? วีชนัฏพูดไม่ออก จะกลับถึงบ้านอย่างไรยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ

 

ปรัชญากลับบ้านมาในช่วงหัวค่ำ พี่ใหญ่ยิ้มหน้าตาแจ่มใสเข้ามาหาสมาชิกสองคนที่เหลือ

ต้อล ตาวบอกแล้วใช่ไหม เรื่องที่เราจะไปดูบ้านใหม่พรุ่งนี้

ครับพี่ตั้นน้องบอกผมแล้ว อดตื่นเต้นไม่ได้เลยนะเนี่ย

นายต้อลหนุ่มหล่อคณะวิศวะปีสุดท้ายตอบพี่ชายด้วยความตื่นเต้น

อือ พี่ก็ดีใจที่เราจะย้ายออก สภาพแวดล้อมที่นี่นับวันยิ่งแย่ลงทุกวัน พี่ไม่อยากให้เราสองคนมาเห็นอะไรอย่างนี้อีกแล้ว

แต่เราก็อยู่มาได้จนโต ตาวอยู่ที่นี่มาเกือบสิบปีแล้วนะพี่ตั้น

หรือแกอยากอยู่ต่อล่ะ ต้อลถามด้วยความหมั่นไส้

ไอ้ต้อล!” น้องสาวแหวเสียงสูง

เอาล่ะๆ อย่าทะเลาะกัน พี่เข้าใจทั้งสองคนแหละ เอาเป็นว่าพี่จะพาน้องของพี่ไปพบเจอสิ่งที่เป็นของเรา อยู่บ้านที่ไม่ต้องเช่าเขาและในอนาคตพี่สัญญาว่าน้องของพี่จะต้องมีรถขับทุกคน พี่คนนี้จะไม่ทำให้คนสำคัญที่สุดในชีวิตลำบากเด็ดขาด...พี่สัญญา

คำสัจนี้เล่นเอาน้องทั้งสองน้ำตาคลอ ต้อลเดินเข้ามากอดพี่ชาย ในชีวิตที่ไร้ซึ่งพ่อและแม่นั้นย่ำแย่พอดู ถึงแม้จะเหน็ดเหนื่อยไปบ้างทำงานพิเศษบ้าง ไม่ได้ใช้ชีวิตเหมือนวัยรุ่นทั่วไปบ้าง แต่เขาก็ไม่คิดท้อหรือเสียใจเลยเมื่อมองย้อนกลับไปดูพี่ชายที่ทุ่มเทแรงกายแรงใจเพื่อเขาและน้องมาโดยตลอด พี่ตั้นไม่เคยละทิ้งหน้าที่นี้เลยสักครั้ง พี่ชายของเขาดีที่สุดในโลก

ตาวมานี่ซิ บอกน้องเล็กของบ้าน หญิงสาวเดินเข้าไปร่วมวง

ตั้งใจเรียนนะ พี่รู้ว่าน้องสาวของพี่เก่ง ขาดเหลือเรื่องไหนขอให้บอกพี่ ถ้าหาได้พี่จะหามาให้

ลูบเรือนผมดำสลวยด้วยความเอ็นดู เนตรอัญญายิ้มบางๆ ให้เขาเป็นการขอบคุณ เธอไม่ค่อยแสดงออกเรื่องนี้คนในครอบครัวจะรู้ดีที่สุด

เออ! แล้วพรุ่งนี้ช่วงเย็น แกสองคนไม่ติดธุระอะไรใช่ไหม

ไม่ครับ ผมไปได้นายต้อลบอก

ไม่ค่ะ! ตาวไปไม่ได้ค่ะพี่ตั้น ค่ำๆ ได้ไหม น้องเล็กตาลีตาเหลือกตอบ

อือ ก็ได้นะ เออ! ว่าแต่วีต้ากลับไปนานหรือยัง

วีต้า?

ชื่อที่หลุดมาจากปากของพี่ชายชวนคนฟังหน้าซีดเผือด นี่มันอะไรกัน!

อือ วีต้ามาหาตาวนี่นา ปรัชญาบอก

มาหา? ตอนไหนกัน ตาวไม่ยักเห็น

เอ้า! เป็นไปได้ยังไง ก็ตอนออกไปทำงานพี่สวนทางกับวีต้าพอดี เหมือนเพื่อนของแกจำบ้านของเราไม่ได้ พี่เลยบอกทางไปบ้านเราให้อย่างละเอียด



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น