มิอาจรัก

ตอนที่ 21 : บทที่ 7.3 ข้อตกลง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 297
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    7 ก.ค. 61



ช่วงบ่ายวันอังคารของสัปดาห์ ที่โรงเรียนวีชนัฏมักจะปล่อยให้นักเรียนเข้าพบอาจารย์ที่ปรึกษาเพื่อหารือเรื่องสอบเข้ามหาวิทยาลัย...วันนี้ก็เช่นกัน

            วีต้า ไปพบอาจารย์กันเถอะ เพื่อนในห้องชวน

            วันนี้ฉันคงไม่ไปต้องกลับบ้านไวน่ะ พอดีว่ามีธุระต้องไปทำนิดหน่อย

            อ้าว! นี่เพิ่งจะบ่ายโมงเองนะ ไม่อยู่เรียนวิชาต่อไปเหรอ

            คงไม่อ่ะ ถ้างั้นเจอกันพรุ่งนี้นะ บ้ายบาย

            หญิงสาวตัดบทร่ำลาเพื่อน หยิบกระเป๋านักเรียนติดมือออกมาก่อนที่เพื่อนจะตั้งคำถามให้ลำบากใจ

ในบ้านเช่าหลังเล็กที่ทรุดโทรมเต็มที ร่างของเนตรอัญญากำลังนั่งมองรูปถ่ายของเธอและวีชนัฏด้วยความเจ็บปวด นี่ก็ร่วมสัปดาห์แล้วที่เธอไม่ได้ไปโรงเรียน

            คิดจะขาดเรียนอีกนานแค่ไหน เดี๋ยวก็โดนไล่ออกกันพอดี

            เนตรอัญญาค้อนขวับให้พี่ชาย แต่ปรัชญาผู้อารมณ์ดีไม่สนใจนั่งลงตรงข้ามน้องคนเล็ก

            แกคิดจะทำอะไรตาว มีเรื่องไม่สบายใจเล่าให้พี่ฟังได้นะ

            พี่ตั้นช่วยอะไรตาวไม่ได้หรอก ไม่มีใครช่วยตาวได้

            เรื่องเงินหรือเปล่า ขาดเหลืออะไรก็บอกพี่ดิ พี่หามาให้เราได้อยู่แล้ว

            พี่คนโตมองน้องสาวคนเดียวด้วยสายตาที่บ่งบอกถึงความจริงใจอย่างหาที่เปรียบมิได้ เขามีน้องสองคนคือต้อลและตาว น้องเป็นเด็กหัวดีทั้งคู่ แต่เสียอย่างเดียวเท่านั้น ครอบครัวของเขาขาดเสาหลักตอนเขาอายุเพียงสิบแปดปี ทำให้ชีวิตหลังจากนั้นค่อนข้างลำบากและทรหด ปรัชญาต้องทำงานส่งน้องเรียนและเรียนในระดับมหาวิทยาลัยไปด้วย เขาเหนื่อยและตรากตรำมาทั้งชีวิตจนในที่สุดชายหนุ่มผู้บากบั่นก็พากเพียรเล่าเรียนจนคว้าเกียรตินิยมอันดับหนึ่งมาได้สำเร็จ อีกทั้งยังเข้าทำงานในตำแหน่งดีๆ ที่บริษัทยักษ์ใหญ่อีกด้วย

            เปล่า พี่ตั้นจะไปไหนก็ไปเถอะ น้องไล่อย่างหงุดหงิด

            เดี๋ยวนี้ไม่เจอวีต้าเลยเหรอ พี่ชายถาม

            จะเจอได้ยังไง ตาวไม่ได้ไปโรงเรียนมาหลายวันแล้ว อีกอย่างวีต้าก็ไม่ได้ติดต่อหรือโทรมาหาตาวสักสาย

            หญิงสาวโกหกคำโต อันที่จริงทุกคนพยายามติดต่อเธอทุกวิถีทาง แต่ตัวเธอเองนั่นแหละที่ทำให้ทุกคนเข้าถึงไม่ได้ ปรัชญาฟังอย่างกลั่นกรองไม่ค่อยเชื่อในสิ่งที่น้องพร่ำพูดเท่าไหร่

            แล้วทำไมถึงหยุดเรียนซะหลายวัน ไม่สบายหรือเปล่า

            เปล่าหรอก แค่เบื่อๆ เท่านั้น เดี๋ยวพรุ่งนี้ตาวจะไปเรียนละ พี่ตั้นไม่ต้องห่วงนะ

            แล้ววันนี้ต้อลจะกลับบ้านหรือเปล่า พี่มีเรื่องอยากคุยกับพวกแก

            กลับแหละ แต่คงค่ำๆ ล่ะมั้ง พี่ตั้นมีเรื่องอะไรล่ะ

น้องถามเสียงแข็ง ด้วยชีวิตที่เป็นอยู่ทำให้น้องสาวที่เคยร่าเริงกลายเป็นคนเย็นชาและใจดำ เนตรอัญญากลายเป็นคนเก็บตัวตั้งแต่พ่อและแม่สิ้นลมหายใจ เวลาอยากได้อะไรก็มักจะมองอยู่นิ่งๆ และทำเป็นไม่สนใจสิ่งนั้น หลายครั้งที่พี่ชายพยายามเข้าหาแต่ก็เปล่าประโยชน์ เธอไม่เปิดใจเล่าให้ใครฟังเลยนอกจากวีต้าเพื่อนสนิทคนเดียว

พรุ่งนี้พี่จะพาไปดูบ้าน

บ้าน? ทวนเสียงสูงเพื่อความแน่ใจ

อือ พี่จะพาพวกแกไปอยู่ที่ใหม่ บ้านใหม่ และอะไรใหม่ๆ อีกเยอะแยะ

จริงเหรอพี่ตั้น เรากำลังจะมีบ้านเป็นของตัวเองใช่ไหม

หญิงสาวตาวาว รัวคำถามด้วยความดีใจ ปรัชญาพยักหน้ายิ้มๆ ลูบหัวน้องสาว

อย่าลืมบอกเจ้าต้อลล่ะ พี่ไปทำงานก่อนนะ เจอกันเย็นๆ

หลังพี่ชายลับสายตา เนตรอัญญาจึงเดินไปหยิบรูปของเธอกับวีชนัฏขึ้นมามอง  แสยะยิ้มเหมือนนางร้ายในละครก็ไม่ปาน

ฉันกำลังจะเริ่มมีทุกอย่าง และอีกไม่นานฉันจะมีมากกว่าเธอให้ได้

 

วีชนัฏไม่ค่อยได้มาบ้านเนตรอัญญา เพราะปกติเนตรอัญญาจะเป็นฝ่ายไปนั่งเล่นนอนเล่นที่บ้านของเธอ

จอดตรงนี้ก็ได้ค่ะ

จ่ายเงินก่อนลงจากรถ วีชนัฏเข้ามาในซอยเล็กๆ ที่คลับคล้ายคลับคลาว่าจะเคยมาแต่ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่ สภาพแวดล้อมที่เพื่อนอยู่ก็ไม่ถึงกับแย่เสียทีเดียว หากสิ่งที่ดูเป็นมลพิษมากที่สุดคือวัยรุ่นที่ชอบมั่วสุมทำสิ่งไม่ดีและผิดกฎหมายในหมู่บ้านแห่งนี้

หลังไหนน้า โอ๊ย! ทำไมจำไม่ได้สักที

 ต่อว่าตัวเองเบาๆ มองบ้านที่ติดกันหลายหลังอย่างมึนงง ทาวเฮ้าส์มันก็เหมือนๆ กันหมดนี่เนอะ งั้นก็คงไม่แปลกที่เธอจะจำบ้านเพื่อนสนิทไม่ได้

วีต้าหรือเปล่า

วีชนัฏหันกลับไปยังเสียงทุ้ม ฉีกยิ้มกว้างทันทีเมื่อรู้ว่าเขาเป็นใคร ผิดกับชายหนุ่มที่ยืนเซ่อตัวแข็งเมื่อเห็นใบหน้าเพื่อนน้องสาว สามปีแล้วสินะที่เขาไม่เจอเธอเลย วีชนัฏยังคงสวยใสไร้ที่ติเสมอ

สวัสดีค่ะพี่ตั้นไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ

ปรัชญารับไหว้แทบไม่ทัน ฉีกยิ้มหวานโดยไม่รู้ตัว

ใช่ เราไม่ได้เจอกันนานมากๆ เลยล่ะ มาหาตาวใช่ไหม

ค่ะ แต่ว่า... พี่ตั้นทำหน้าสงสัย

แต่อะไรหรือวีต้า? มีอะไรไม่ดีที่พี่ควรรู้หรือเปล่า

ไม่ค่ะพี่ตั้น ไม่ใช่เรื่องไม่ดีหรอกค่ะ คือว่าต้า...เอ่อ ต้าจำทางไปบ้านพี่ตั้นไม่ได้

ฮ่าๆ พี่ก็นึกว่าเรื่องอะไร

วีชนัฏอมยิ้มเล็กน้อย...ปรัชญาจัดการบอกที่หมายเสร็จสรรพก่อนลาไปทำงาน

พี่ไปก่อนนะ ไว้เจอกันอีก

ค่ะ ไว้เจอกันอีก

 ปรัชญามองหญิงสาวตาละห้อย นอกจากวีชนัฏจะสวยและน่ารักมาก นิสัยของเธอก็ยังแสนดีอีกด้วย...ดีเสียจนเขาใจเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมา 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น