มิอาจรัก

ตอนที่ 20 : บทที่ 7.2 ข้อตกลง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 275
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    6 ก.ค. 61



วีชนัฏพ่นลมออกปาก เธอล่ะหมั่นไส้คุณครูคนนี้เสียจริง คนอะไรไม่รู้...เผด็จการจริงเชียว โซลยิ้มอารมณ์ดีเมื่อเห็นน้องหนูในอ้อมกอดหน้างอ

ข้อสอง ต่อไปนี้มีอะไรพี่ขอให้เธอเปิดใจคุยกับพี่ทุกเรื่อง ไม่ว่าจะเรื่องครอบครัว เพื่อน หรือเรื่องอะไรก็ตามที่อยากเล่าให้ใครคนหนึ่งฟัง ขอได้ไหม...ขอให้พี่ได้เป็นคนนั้นของเธอ

คนในอ้อมกอดยิ้มขวยเขิน หัวใจเต้นรัวยิ่งกว่าตอนกระโดดหอในช่วงม.ต้นซะอีก

เอาล่ะ...ยิ้มอย่างนี้แปลว่าตกลง พี่ไปข้อสามเลยแล้วกัน

เขาหน้าด้านคิดเองเสร็จสรรพ วีชนัฏได้แต่ขมวดคิ้วใส่ เธอพ่ายให้เขาอีกตามเคย

ข้อสุดท้าย...เวลาสามเดือนต่อจากนี้ ขอให้พี่ดูแลเธอในทุกเรื่อง พี่จะทำให้เธอได้คะแนนสอบปลายภาคอยู่ในอันดับต้นๆ จะทำให้เธอเอ็นทรานซ์เข้ามหาวิทยาลัยที่ต้องการ และเข้าคณะที่เธออยากเรียน พี่คนนี้นี่แหละจะช่วยเธอเอง พี่จะให้เกียรติเธออย่างที่ลูกผู้ชายคนหนึ่งพึงกระทำต่อผู้หญิงคนหนึ่ง ถ้าเธอไม่...พี่ก็จะไม่

โซลโน้มหน้าเข้าไปใกล้ ฝ่ายหญิงตกตะลึงเมื่อถูกจู่โจม วางมือบนอกแกร่งของเขา

ไม่! ไม่ค่ะ

เหมือนคำพูดน้องจะไม่เป็นผล โซลมองริมฝีปากอิ่มอย่างมาดหมาย บรรจงจูบลงมาด้วยความอ่อนโยน หญิงสาวผ่อนคลายและหลอมละลายด้วยฤทธิ์จูบทรงพลังของเขา

                    

ที่บ้านภัตราวิสุทธิ์ มาวินนั่งไม่ติดเพราะดึกขนาดนี้น้องเขายังไม่กลับ วันนี้บุพการีไม่อยู่บ้าน ท่านทั้งสองไปงานกาล่าดินเนอร์ที่เชียงใหม่กว่าจะกลับก็คงเป็นช่วงเย็นวันพรุ่งนี้

ไอ้นั่นมันพาน้องผมออกไปตั้งแต่กี่โมงครับป้าน้อย

เอ่อ...ช่วงสะ สายค่ะคุณวิน

ป้าน้อยตอบอย่างกล้าๆ กลัวๆ ทุกคนในบ้านจะรู้ดีว่าเวลาคุณชายคนโตโมโหแล้วจะเป็นอย่างไร คุณวินน่ากลัวจนคุณท่านทั้งสองก็ห้ามไม่อยู่

ระยำ! มึงพาน้องกูไปไหน

มาวินต่อสายหาปรางทิพย์ ทว่าไม่เป็นผลเพราะรายนั้นปิดเครื่องตั้งแต่เช้า วันนี้ปรางทิพย์ก็ไม่ได้เข้ามาทำงานเสียด้วย ส่วนเบอร์โซลนั้นติดแต่ไร้คนรับสายเพราะโทรศัพท์ของชายหนุ่มปิดเสียง ปิดสั่น เขาไม่อยากให้ใครรบกวนเวลาแห่งความสุขของเขาและแม่นักเรียนคนสวย

คุณวินคะ คุณหนูไม่ได้เอาโทรศัพท์ไปค่ะ กระเป๋าสตางค์และข้าวของสำคัญอยู่ครบเลยค่ะ

มาวินวางโทรศัพท์หันมองของสำคัญของน้องสาวในมือป้าน้อย เขาตึงจนชาไปหมดเมื่อคิดว่าน้องสาวคนดีหายไปเป็นวันๆ กับครูสอนพิเศษ

ผมจะแจ้งความ!”

แต่มันยังไม่ยี่สิบสี่ชั่วโมงเลยนะคะคุณวิน

ถ้ารอให้ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงล่ะก็ ผมว่าโรงพักคงได้แหลกเป็นจุล

ป้าน้อยสะดุ้งโหยง เดินออกจากห้องรับแขกไปอย่างเงียบๆ

กลับมาแล้วค่ะ

ยังไม่ทันต่อสายหาเพื่อนที่เป็นตำรวจ เสียงของน้องสาวสุดที่รักก็ดังขึ้น มาวินเดินดุ่มๆ จากห้องรับแขกไปยังต้นเสียง ภาพแรกที่เขาเห็นคือโซลประคองวีชนัฏที่เดินกะเผลกๆ เข้ามาในบ้าน มาวินหรี่ตามองด้วยความร้อนใจใช้ร่างเบียดโซลให้ออกห่าง

ถอยไป!”

วีชนัฏหน้าเหวอทันที ส่วนโซลไม่มีอาการใดๆ เขายอมถอยห่างแต่โดยดี มาวินเข้าประคองน้องรักด้วยความเป็นห่วง

วีต้าไปโดนอะไรมา แล้ววันนี้หายไปไหนกับมัน มันทำอะไรน้องหรือเปล่า แล้วทำไมกลับกันดึกดื่นขนาดนี้

เอ่อ คือ...

วีชนัฏอ้ำอึ้งติดอ่างโดยปริยาย จะบอกพี่ชายอย่างไรดีหนอ...อารมณ์ของพี่วินวันนี้ดูไม่ดีซะด้วยสิ

คืออะไร? พี่ชายตะคอกถาม

อย่าไปถามวีต้าเลย ฉันจะให้คำตอบนายเอง

วีชนัฏใจเต้นแรงด้วยความตื่นกลัว เขาจะให้คำตอบอะไรกับพี่วินอย่างนั้นหรือ? จะเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นวันนี้ให้พี่วินฟังหรือเปล่าหนอ

มาวินให้ป้าน้อยพาวีชนัฏขึ้นไปพักผ่อนบนห้อง ก่อนแยกตัวออกไปคุยกับโซลที่ศาลาเพียงฟ้า

อะไรนะ! วีต้ายอมเล่าให้นายฟังอย่างนั้นหรือ โซลพยักหน้าอย่างสุขุม

เป็นไปได้ยังไง มาวินหรี่ตามองเหมือนไม่อยากจะเชื่อ

แต่มันก็เป็นไปแล้ว ฉันพาน้องนายไปทะเลมา ปล่อยให้เธอได้วาดรูปอย่างสบายใจสักพัก เผื่ออะไรๆ จะดีขึ้น

แล้วแผลนั่น? มาวินสงสัย

เดินไปเหยียบเศษแก้วริมชายหาด

แกไม่ได้ทำอะไรน้องสาวฉันใช่ไหม มาวินถามอีกหน

ทำ

มึง!”

มาวินโผเข้าไปกระชากคอเสื้อโซลคำรามถามอีกครั้ง แต่โซลก็ตอบเหมือนเดิมว่าเขา ทำ

มึงทำอะไรน้องสาวกู!”

ฉันทำให้น้องนายเสียใจ วีต้าร้องไห้เพราะฉันดุ ตะคอก และด่าว่าอีกนิดหน่อย

แค่นั้น? มาวินถาม

หรืออยากให้มันมีอะไรมากกว่านั้นล่ะ

มาวินผลักโซลด้วยความหมั่นไส้ จนร่างสูงซวนเซเกือบเสียหลักล้ม เขาคงบอกไม่ได้ว่าสิ่งที่มันนอกเหนือจากเรื่องที่พูดไปมีอะไรบ้าง ถามว่ากลัวไหมที่จะโดนหมัดของมาวิน คำตอบคือไม่เลยสักนิด...แต่สิ่งที่โซลกลัวคือการที่จะไม่ได้พบหน้าเธอต่างหาก

ไหนลองบอกมาซิ มันเกิดอะไรขึ้นที่โรงเรียนนั่น

“ฉันสัญญากับวีต้าไว้ว่าจะเก็บเป็นความลับ”

“อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน เรื่องสำคัญอย่างนี้จะปิดคนในครอบครัวไม่ได้”

“แต่วีต้าก็เลือกจะปิดไม่ใช่เรอะ”

มาวินเขม่นโซล ไม่พอใจที่ครูสอนพิเศษของน้องผยองเสียเหลือเกิน

“ฉันจะบอกก็ได้...เห็นแก่อนาคตของวีต้า”


 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น