มิอาจรัก

ตอนที่ 2 : บทที่ 1.2 คนทรนง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 620
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    26 มิ.ย. 61



บริเวณใต้ร่มไม้โรงเรียนสตรีชื่อดัง ร่างระหงของหญิงสาวคนหนึ่งกำลังนั่งเอาแขนเท้าโต๊ะอย่างครุ่นคิด ฝ่ามือเรียวยันคางสวยไว้ ใบหน้านวลงอง้ำอย่างน่ารัก สายลมพัดโชยยามบ่ายส่งให้เส้นผมที่หลุดลุ่ยคลอเคลียแก้มใสปลิวไสว เปียก้างปลาถูกถักทอไว้บนศีรษะอย่างเรียบร้อยทำให้เธอคนนี้สะดุดตาใครๆ ที่มองมา

วีต้า วีต้า อาจารย์นงพงาเรียกพบด่วนเลย

เพื่อนสาววิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาบอก ทำให้คนกำลังนั่งคิดอะไรเพลินๆ ถึงกับหลุดจากห้วงทันที วีชนัฏหันกลับมา...

จ้ะ จะไปเดี๋ยวนี้แหละ ขอบใจที่มาบอกนะ

 ลุกจากเก้าอี้ทันทีที่กล่าวขอบคุณเพื่อน ทุกย่างก้าวที่เดินไปข้างหน้ามันทำให้เธอหายใจหายคอไม่ทั่วท้อง เพราะรู้ดีว่าอาจารย์ประจำชั้นเรียกไปด้วยเรื่องอะไร เมื่อประตูห้องพักครูเปิด เครื่องปรับอากาศเย็นๆ ที่ปะทะเข้ากับผิวกายสาว ทำให้วีชนัฏขนลุกซู่ เธอก้าวไปหาอาจารย์ที่นั่งรออยู่ด้วยใจลุ้นระทึก

นั่งสิวีชนัฏ

อาจารย์สั่งเสียงเรียบ เธอไหว้ขอบคุณอย่างมีมารยาท นั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานของอาจารย์ประจำชั้นที่ขึ้นชื่อว่าดุสุดในโรงเรียน

รู้ใช่ไหม ว่าครูเรียกมาพบด้วยเรื่องอะไร

หนูทราบค่ะ ริมฝีปากชมพูตอบแผ่วเบา

ถ้าอย่างนั้นก็บอกมาได้แล้วว่าเนตรอัญญา เพื่อนสนิทของเธอหายไปไหน ทำไมถึงไม่มาเรียนเลย

อาจารย์นงพงามองศิษย์อย่างคาดคั้น วีชนัฏเม้มริมฝีปากเคร่งเครียด จะตอบอาจารย์ว่าอย่างไรได้ในเมื่อเธอเองก็ไม่รู้สาเหตุที่เพื่อนไม่มาเรียน...

ตาวไม่สบายค่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้หนูจะไปเยี่ยมเขา เธอโกหกแทนเพื่อน

โกหกทำไม!”

วาจาแสนตรงของอาจารย์ทำให้คนโกหกเหงื่อตก เธอสะดุ้งตกใจเมื่อโดนจับได้ วีชนัฏพยายามหายใจเข้าปอด เธอเริ่มรับมือไม่ไหวเสียแล้ว

พูดความจริงมาเถอะ สิ่งที่เราทำอยู่ตอนนี้เขาเรียกว่ารังแกเพื่อนนะ มีอะไรที่ครูควรจะรู้หรือเปล่า

คือ...คือหนูก็ไม่รู้จะพูดอะไรค่ะ หนูพยายามติดต่อหาตาวตลอดเวลา แต่เขาก็ปิดเครื่อง หนูไม่ได้คุยกับเขามาห้าวันแล้วค่ะ

สงสัยครูคงต้องจัดการเองเสียแล้ว วีชนัฏนั่งเงียบ พระคุณที่สามจึงถามต่อ

เพื่อนมีแฟนหรือเปล่า

เอ่อ...ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ เรื่องแบบนี้ตาวไม่ค่อยเล่าให้หนูฟัง

คนตอบเสียงหนักเบาสลับกันไปมาตามความตื่นเต้น อันที่จริงเธอรู้ว่าเพื่อนมีคนรักที่กำลังคบหาดูใจกันอยู่ ทว่าพูดออกไปมันก็จะทำให้เพื่อนดูเสียเลยทันที เพราะอาจารย์อาจมองว่าสาเหตุที่เนตรอัญญาไม่มาเรียนเป็นเพราะหล่อนติดผู้ชาย คนอาบน้ำร้อนมาก่อนมองดูลูกศิษย์โกหกแทนเพื่อน ท่านถอนหายใจเฮือกใหญ่...

ถ้าไม่อยากให้ครูเข้าไปยุ่ง เราก็ต้องดึงเพื่อนกลับมาให้ได้ ถ้าพรุ่งนี้ยังไม่ได้ข่าวของเนตรอัญญาล่ะก็ เห็นทีครูคงต้องแจ้งฝ่ายปกครองให้ไปหาที่บ้าน อายุ 18 ช่างเป็นช่วงที่อันตรายอย่างที่เขาว่ากันจริงๆ นะ เราเห็นด้วยหรือเปล่า?

วีชนัฏเดินคอตกออกมาจากห้องพักครู เธอเป็นห่วงอนาคตเพื่อนสนิทคนเดียวจริงๆ ที่อาจารย์พูดมาก็ถูกไปเสียทุกอย่าง ดูก็รู้ว่าท่านรู้ทันทุกเรื่องแม้กระทั่งเรื่องที่เธอโกหกพกลมวันนี้ด้วย

ฉันจะไม่ยอมให้เธอหมดอนาคต ฉันจะเป็นคนไปตามเธอกลับมาเอง

 

หลังอาบน้ำชำระร่างกาย ปรางทิพย์ก็เดินปรี่เข้าไปในครัวเพื่อเตรียมของว่างที่โซลชอบพลางนึกห่วงที่รายนั้นยังมาไม่ถึงแต่ไม่กล้าโทรรบเร้า... เสร็จธุระในครัวก็เดินมานั่งอ่านนิตยสารที่ห้องนั่งเล่นรอเขา อ่านไปอ่านมาดวงตาชักหนัก เผลอเอนกายนอนบนโซฟาก่อนเข้าห้วงนิทรายามบ่ายโดยไม่รู้ตัว

ไม่กี่นาทีต่อมา โซลหยุดยืนหน้าประตูที่เขาใช้เป็นรังรัก รังร้อนกับปรางทิพย์ ใบหน้าคมฉายแววเจ้าเล่ห์ เปิดประตูอย่างเบามือ

ปรางโซลมาแล้ว

 สิ่งที่ได้กลับมาคือความเงียบ ร่างสูงเดินเรียกเรียกชื่อปรางทิพย์มาเรื่อยๆ ทว่าเพียงไม่ถึงหนึ่งนาที สายตาเขาก็หยุดจ้องเธอที่นอนบนโซฟา

มานอนอยู่นี่เอง หาตั้งนาน

ย่อตัวลงเสมอร่างเล็ก เกลี่ยผมที่คลอเคลียใบหน้าหวานให้เข้าที่เข้าทาง  เผลอยิ้มบางๆ ยามมองเธอผู้หลับใหล

คิดถึงจัง

 บอกคิดถึงก่อนก้มจูบริมฝีปากอิ่ม ปรางทิพย์เผยอปากเข้าออกอย่างรำคาญ รู้สึกเหมือนโดนรบกวนเวลานอนอันแสนสุข แต่ดูเหมือนคนก่อกวนจะไม่มีสำนึกเอาเสียเลย ปากซุกซนยังคงจูบระดวงหน้าขาวอย่างอ้อยอิ่ง

อื้อ!”

เสียงหวานครางประท้วง ทว่าดวงตาแสนเศร้ากลับลืมยากลืมเย็น เธอง่วง และเพลียเกินกว่าจะตื่นมองคนรุกราน

ตื่นเถอะ ไปเที่ยวกันดีกว่า

กระซิบข้างใบหูหอมชวนให้คนลืมตาไม่ขึ้นขนลุกเกรียว มือจับหมับที่หน้าอกกลมกลึงภายใต้เสื้อยืดคอวีสีขาว ออกแรงขยำให้จังหวะอย่างรู้งาน

อ้า! ปรางง่วง

เสียงหวานโพล่งอย่างหงุดหงิด ลืมตามองคนเอาแต่ใจที่ก้มหน้าซุกไซ้ลำคอขาวอย่างเมามัน กายสาวอ่อนระทวยฉับพลัน ยามเขาลากลิ้นสากไล้มายังร่องอก

อยากกินปราง

วอนขอเสียงพร่า เงยหน้าสบตาสาวเจ้า ปรางทิพย์ไม่ได้ตอบอะไร ดวงตาของเธอปรือเยิ้มราวคนถูกมอมยา หัวใจดวงน้อยๆ มันเหลวเป็นน้ำยามสบตากับชายอันเป็นที่รัก ไม่ว่าเขาขออะไรเธอก็ยอมให้ได้ทั้งนั้น แม้กระทั่ง...ชีวิต

ร่างใหญ่ยืนขึ้นเต็มความสูง ก้มลงมาโอบอุ้มร่างเล็กอย่างทะนุถนอม และพากันเดินเข้าห้องที่เปรียบเสมือนวิมาน... ปรางทิพย์ปล่อยให้เขานำพาเหมือนทุกครั้ง โซลวางร่างเล็กอย่างเบามือก่อนทาบทับลงมาในทันที

ปราง รักโซลหรือเปล่า

 ถามเสียงพร่า นัยน์ตาแฝงไปด้วยความจริงจัง

แล้วโซลล่ะ รักปรางบ้างหรือเปล่า เธอไม่ตอบ เลือกถามเขาต่อ

ไม่รู้เหมือนกัน

 ตอบส่งๆ ค่อยๆ เลื่อนกายลงมาจุดต่ำ หากสิ่งที่ได้ยินทำคนใต้ร่างน้ำตาร่วงเผาะ มันจุกขึ้นมากลางอก ลำตัวชาวาบไม่รู้สึกอะไรราวคนไร้ลมหายใจดีๆ นี่เอง... โซลถอดกางเกงขาสั้นตัวเล็กอย่างรีบร้อน ขาเรียวขาวหอมกลิ่นโลชั่นทำให้เขาร้อนรุ่มจนทนไม่ไหว แนบหน้าพรมจูบทั่วขาเนียน

โซล!”

เรียกเขาเสียงเครือเพราะไม่มีอารมณ์จะร่วมรัก ความเสียใจ น้อยใจพวยพุ่งขึ้นมามากมาย เธอสมเพชในความโง่ และง่ายของตัวเองเหลือเกิน โซลเหมือนคนหูหนวกตาบอดเพราะฤทธิ์ตัณหา ไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงครางอย่างพอใจของตัวเอง ปรางทิพย์สะอื้นเบาๆ เขาเห็นเธอมีค่าแค่เรื่องบนเตียงใช่ไหม มือเรียวทั้งสองข้างกำผ้าปูที่นอนแน่น ยามลิ้นฉกาจโฉบละลิ่วเข้ามาในช่องทางรัก ตวัดถี่ระรัวอย่างบ้าคลั่ง...

อื้ม!”

ในที่สุดปรางทิพย์ก็ยอมให้เขาทั้งตัวและใจ ผ่านไปร่วมชั่วโมงเศษร่างของโซลก็กระตุกเข้าหาความคับแน่นถึงสองหน ปล่อยสายธารแห่งความใคร่เข้าสู่กายสาว  ปรางทิพย์นอนหายใจเหนื่อยหอบ เหงื่อกาฬผุดทั่วดวงหน้าหวาน สองเต้าเต่งตึงกระเพื่อมขึ้นลงตามแรงหายใจ

ต้องออกกำลังกายบ้างนะ แค่นี้ก็เหนื่อยซะแล้ว

 กระเซ้าอย่างน่ารักแต่มันทำให้คนฟังหน้างอง้ำ รีบพลิกตัวตะแคงข้างอย่างแสนงอน ดึงผ้าห่มคลุมกายโดยไม่แลเขา แต่ดึงแล้ว ดึงเล่า ผ้าห่มก็ถูกคนไม่มีหัวใจรั้งไว้

เอามา! ปรางหนาว เธอตวาดเสียงแข็ง

เป็นไรล่ะ ทำไมถึงงอน...หรือว่ายังไม่อิ่ม

ปรางทิพย์สะอึก ใบหน้าบึ้งตึงฉับพลันตามด้วยหยาดน้ำตาไหลรินรดลงหมอน ชาตินี้เราสองคนคงคุยเรื่องอื่นไม่ได้แล้ว ต้องเรื่องบนเตียงเท่านั้นใช่ไหมที่เขาเห็นว่าเธอมีตัวตน แผ่นหลังบางเริ่มสั่นขึ้นเรื่อยๆ คนปากเสียใจไม่ดีเขยิบเข้าไปใกล้ด้วยความเป็นห่วง

ปราง...

ปรางมีค่ากับโซลแค่ไหนหรอ โซลเห็นปรางเป็นอะไร? ปรางเป็นคน มีชีวิต มีจิตใจ แต่ดูสิ!...ดูสิ่งที่โซลทำกับปราง โสเภณียังมีค่ามากกว่าปรางอีก





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น