มิอาจรัก

ตอนที่ 19 : บทที่ 7.1 ข้อตกลง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 302
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    5 ก.ค. 61



ว่าไง? พี่ต้องการคำตอบ

วีชนัฏก้มหน้าก้มตา เกิดมาสิบแปดปีไม่เคยมีใครมาขอเป็นแฟนหรือขอคบสักคน อาจเพราะอยู่โรงเรียนหญิงล้วนมาตลอดจึงทำให้ไม่ค่อยได้เจอผู้ชาย

เอ่อ...ไม่รู้จะพูดไงดี คุณทำให้หนูเสียหลักอย่างแรงที่เกาะล้าน ตอนนี้คงให้คำตอบคุณไม่ได้หรอกค่ะ อีกอย่างหนู...

วีชนัฏอึกอัก จะให้บอกได้อย่างไรว่าไม่เคยมีใครมาขอคบ มันน่าอายชะมัดที่ต้องยืนบิดไปบิดมาต่อหน้าเขา โซลเพ่งมองดวงตาของเธอแต่รายนั้นก้มหนีราวคนทำผิด

ฉันอะไรหืม...

คุณเคยมีแฟนหรือเปล่า

ไม่รู้อะไรดลใจให้ถาม คราวนี้คนที่หลบสายตาไม่ใช่ใครที่ไหนกลับเป็นฝ่ายชายที่แสนรุกเร้านั่นเอง วีชนัฏจ้องโซลไม่วางตา คำตอบของเขาจะเป็นอย่างไรหนอ ถึงเธอจะอายุแค่สิบแปดแต่วุฒิภาวะโดยรวมก็ถือว่าโตพอที่จะมีเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ทำนองนี้ได้แล้ว

ว่ายังไงล่ะคะ เคยมีแฟนหรือเปล่า

เสียงแข็งย้ำโพล่งถามอีกหน คราวนี้โซลได้แต่จ้องหน้าหญิงสาวนิ่ง ก่อนพยักหน้าแสดงคำตอบ วีชนัฏแน่นหน้าอกขึ้นมาทันที

ฉันอายุยี่สิบแปดแล้ว ถ้าไม่เคยมีคงเป็นเรื่องน่าขำ หรือไม่ฉันก็คงไม่ใช่ผู้ชาย

แล้วคุณใช่หรือเปล่าล่ะ

โซลตาวาวโรจน์เดินเข้ามาใกล้ จ้องสาวเจ้าด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ วีชนัฏหายใจติดขัดค่อยๆ ถอยหลังหนี

อยากพิสูจน์หรือเปล่าล่ะ

มะ...ไม่! หนูแค่พูดเล่น หญิงสาวรู้สึกตึงที่แผลจนหน้านิ่ว

เธอมักพูดเล่นกับใครอย่างนี้บ่อยๆ หรือเปล่า

ไม่! หนูไม่ค่อยพูดอย่างนี้กับใคร หยุดเดินเข้ามาได้แล้ว ปวดแผลค่ะ

หญิงสาวแหวเสียงดัง โซลหยุดอยู่กับที่ก้มลงดูเท้าหญิงสาว เขาส่ายหน้าราวกับเบื่อหน่ายสุดชีวิต

นี่! คุณทำเหมือนหนูเป็นตัวปัญหาในชีวิต

เก่งนี่ รู้ใจฉันจริงๆ

อ้าว! พูดแบบนี้ไม่ถูกนะคะ คุณมากกว่าที่เป็นตัวปัญหาในชีวิตหนู คุณต่างหากที่เดินเข้ามาในบ้าน

ก็ถ้าเธอไปโรงเรียนเหมือนเด็กคนอื่นฉันก็คงไม่ต้องเหยียบเข้าไปในบ้านเธอ

เหมือนถูกทุบหัวแล้วทุบหัวอีก ทำไมนะ? ทำไมเขาต้องพูดเรื่องนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างบางหันหลังน้ำตาไหลพราก รีบยกขึ้นมาปิดปากตัวเองไว้

ทำไมทุกครั้งพูดเรื่องนี้เธอต้องมีอาการตลอด มีอะไรที่โรงเรียนหรือเปล่า

คนสงสัยอยากรู้มากยิ่งกว่าเก่าเมื่อเห็นร่างบางสั่นเทาจากด้านหลัง เขาจะไม่ปลอบเธอเหมือนพระเอกในละคร จะไม่พูดดีๆ เพื่อให้หยุดร้องไห้เหมือนคนอื่น ทว่าสิ่งที่เขาจะทำคือหาคำตอบให้ได้ว่าทำไมเธอถึงดูทุกข์ใจทุกครั้งที่พูดถึงเรื่องนี้

อย่ามัวแต่ร้องไห้เลย เธอเป็นอะไรกันแน่ ทำไมไม่ยอมบอกที่บ้านว่ามีปัญหาอะไรที่โรงเรียน

เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า ฝ่ายหญิงเอาแต่ร้องไห้จนหน้าขาวผ่องแดงเห่อไปหมด โซลรู้สึกขุ่นใจยิ่งนักยามเห็นน้ำตาเด็กไร้เดียงสาผู้นี้

ช่วยเล่าให้ฉันฟัง เล่าความทุกข์ใจที่เธอเก็บมันเอาไว้ บอกทุกเรื่องราวที่ฝังใจจนเธอต้องปิดกั้นตัวเอง

พยายามพูดโน้มน้าวใจแต่ดูเหมือนจะเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา เพราะวีชนัฏยังคงร้องไห้ไม่ลืมหูลืมตา แวบแรกโซลอยากสวมกอดร่างเสียเดี๋ยวนี้ อยากปลอบเธอที่สะอื้นไห้ใจแทบขาด

วีต้า บอกพี่ว่ามันเกิดอะไรขึ้น...ใครทำอะไรเธอ

คนฟังเงยหน้าจากกองน้ำตา มองเจ้าของเสียงอันอบอุ่น สายตาเขาที่มองมาทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยจนอยากระบายเรื่องราวที่อัดอั้นตันใจ โซลยิ้มบางๆ เมื่อเห็นนักเรียนเริ่มหายพยศ

พี่สัญญานะ ถ้าเธอเล่าให้ฟังพี่จะเก็บมันเป็นความลับ เอาล่ะ! ตอนนี้พี่ขอให้เธอเปิดใจตัวเองก่อนวีต้า เล่าเรื่องที่ทำให้เธอเสียใจ...จะได้ไหม

วีชนัฏโผกอดร่างสูง ร้องไห้เหมือนคนเจ็บปวดมาแรมปี โซลหลับตาค่อยๆ ยกวงแขนกอดตอบร่างน้อย

 

ที่ลานกว้างริมแม่น้ำเจ้าพระยา โซลพาวีชนัฏลงมานั่งเล่นตรงบันไดที่จะลงไปยังแม่น้ำ สายลมเย็นยะเยือกทำให้จิตฟุ้งซ่านคลายลงได้บ้าง วีชนัฏทอดสายตามองผืนน้ำอันกว้างใหญ่ ทว่ายิ่งมองยิ่งหดหู่ใจจนสายธารแห่งความเสียใจไหลรินอีกหน

หยุดร้องเถอะ พี่ใจไม่ดีแล้วนะ เขาเขยิบเข้าไปใกล้

ใจสั่นค่ะ รู้สึกเหมือนอยู่คนเดียวเวลามองแม่น้ำ

ไอ้อาการอย่างนี้พี่ก็ไม่ค่อยเข้าใจหรอกนะ บอกตรงๆ ว่าพี่มองแม่น้ำแล้วไม่เห็นรู้สึกอะไรเลย ตรงกันข้ามซะอีก...พี่อยากกระโดดลงไปดำน้ำเล่นให้หายบ้า

 วีชนัฏยิ้มให้กับคำตอบบ้าๆ ของคนที่ทำให้เธอหัวเราะและร้องไห้ได้ภายในเวลาอันรวดเร็ว

แล้วทำไมหนูต้องเชื่อคุณด้วย ทำไมต้องเล่าว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนที่ทำให้หนูเสียใจฟัง

เพราะพี่ถูกใจเธอไง

เอ๋!...แล้วมันเกี่ยวอะไรกันคะ

โซลยิ้มบางๆ ยกแขนโอบไหล่เล็ก กระชับร่างน้อยให้เขยิบเข้าหาตัว

เพราะพี่รู้ไงว่าเธอก็ถูกใจพี่ด้วย คำตอบเขาชวนคนข้างๆ หน้าแดงปลั่ง

พี่จะไม่ขอคบเธอเป็นครั้งที่สอง แต่พี่จะคบกับเธอตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป อ้อ...แล้วไม่ต้องปฏิเสธอีก มองตาแวบเดียวพี่ก็รู้หมดไส้หมดพุงว่าเธอคิดยังไงกับพี่

บ้า! จะไปคิดอะไรกับคนที่ทำให้ร้องไห้ทุกวันได้ล่ะคะ ถ้าจะมีความคิดในหัวจริงๆ ก็คงจะมีแค่คำว่า เกลียดคุณ นั่นแหละค่ะ

ปากบ่นแต่ใบหน้าก้มมองเท้าอย่างเอียงอาย ใช่สิ! เธอเกลียดเขาไม่ใช่หรือ แต่ทำไมหนอ...ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยยามได้สบตา เขาทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกแบบนี้มันไม่เหมือนที่ได้รับจากคนในครอบครัวอย่างคุณพ่อและพี่วิน และความรู้สึกแบบนี้ก็ไม่เคยเกิดขึ้นกับเธอสักครั้ง ไม่เคยเลยจริงๆ...

จะเกลียดหรือไม่ชอบขี้หน้าพี่ยังไงก็ช่าง พี่ไม่สนหรอก แค่วีต้าไม่ได้สลัดอ้อมกอดพี่ออกก็ดีใจแล้วล่ะ

คราวนี้คนปากแข็งหน้าแดงร้อน พยายามดิ้นสุดกำลังเพื่อให้หลุดจากอ้อมกอดของคนฉวยโอกาส

อย่าดิ้นสิวีต้า ยิ่งดิ้นพี่ยิ่งรัดแน่นนะ จะบอกให้

เขาขู่ยิ้มๆ ตอนนี้สองแขนของเขาหันไปโอบร่างเล็กมิดจนแกะไม่ออก

นี่! เอามือออกไปเถอะค่ะ มันอึดอัด

โอเค พี่จะทำตามหลังจากเธอเซย์เยสเงื่อนไขสามข้อที่พี่จะพูด

เงื่อนไขหรือคะ? เขาพยักหน้า

เงื่อนไขอะไรคะ ว่ามาสิ

ข้อหนึ่ง ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไปเธอต้องเชื่อฟังพี่ทุกอย่าง ห้ามงอแง ห้ามเอาแต่ใจ และห้ามวีนใส่เหมือนที่เป็นอยู่

นี่! หนูไป...

อ้ะๆ ๆ อย่านะ ยังไม่ทันไปข้อสองก็ผิดกฎข้อหนึ่งซะละ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น