มิอาจรัก

ตอนที่ 18 : บทที่ 6.3 หวั่นไหว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 266
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    4 ก.ค. 61



ความเงียบเข้าปกคลุมเก๋งคันเดิมที่นั่งจากกรุงเทพไปพัทยา และนั่งจากพัทยากลับจนถึงกรุงเทพ วีชนัฏหันมองกระจกตลอดทาง อมยิ้มน้อยๆ ตลอดเวลา สารถีรูปหล่อลอบมองเรียวหน้านวลมิได้คลาด ภายในรถไม่มีใครพูดหรือแสดงอาการใดๆ นอกจากรอยยิ้มที่แต่งแต้มบนใบหน้าคนทั้งคู่

หิวหรือเปล่า

โซลทลายความเงียบ นักเรียนสาวหันมาแต่ไม่กล้ามองเขา

ไม่หิวค่ะ

โกหก! พี่ได้ยินเสียงท้องเธอร้อง

ที่ไหนกันคะ ท้องไม่ได้ร้องสักหน่อยคุณก็ว่าไปเรื่อย

 ท้องไม่ได้ร้องเสียหน่อย! ถ้าท้องร้องต่อหน้าผู้ชายจริงๆ คงต้องอับอายแน่ๆ ชายหนุ่มหัวเราะกับท่าทีของเธอ หลังจากพาวีชนัฏไปทำแผลที่โรงพยาบาลโซลก็เอาแต่บ่นหิว

หิวจังเลย ไปหาอะไรกินกันดีกว่า

คุณอยากกินอะไรคะ

เรียกพี่สิ

สั่งเสียงขรึมหากใบหน้ายังมองที่ถนน วีชนัฏไม่กล้าเรียกจึงเงียบแทนคำตอบ ไม่นานรถโซลก็เคลื่อนตัวมาจอดยังลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา คนนั่งข้างกายหันรีหันขวาง...นี่เขาจะพาไปไหนอีก

คุณจะพาไปไหนคะ หนูอยากกลับบ้านแล้ว

ฉันจะไม่ไปส่งจนกว่าเธอจะยอมเรียกฉันว่าพี่

หนูพูดแบบนั้นกับคุณไม่ได้หรอกค่ะ เราเพิ่งเจอกันได้ไม่นานเองนะ

จะเคยเจอนานแล้วหรือเพิ่งเจอแต่ฉันคนนี้ก็เกือบจะ…”

พอ! ไม่ต้องพูดต่อ แล้วทำไมคุณต้องมาบังคับเล่า ทำไมคุณถึงไม่ทำให้หนูอยากเรียกคุณด้วยความสมัครใจละคะ

อ๋อ ฉันต้องทำให้เธออยากเรียกเองเรอะ

ใช่ค่ะ คุณต้องเป็นฝ่ายทำให้หนูยอมรับในตัวคุณ ไม่ใช่เอะอะอะไรก็บังคับกันแบบนี้ คุณชอบบังคับอยู่เรื่อยเลย

ปากเก่งดีนี่

โซลนึกขันกับท่าทีแบบนั้น ใบหน้าเธององ้ำเล็กน้อย แก้มนวลขยายใหญ่เพราะเจ้าของเป่าลมจนหน้าตึง เธอยังเด็กกว่าที่เขาคิดไว้เยอะ ชายหนุ่มขยับตัวเข้าไปใกล้สร้างความประหม่าให้วีชนัฏอีกครั้ง

ได้ ฉันจะทำให้เธอยอมด้วยความสมัครใจ

 คนฟังหน้าร้อนผ่าว ฤทธิ์เดชที่เขาเคยปล่อยมาน่ากลัวเกินกว่าจะทนเฉย ร่างน้อยถอยหลังอย่างหวาดหวั่น กลัวว่าเขาจะทำเรื่องแบบนั้นอีก กลัวว่าความต้องการที่ไม่เคยรู้ว่ามีอยู่ในตัวจะถูกปลุกขึ้นมา หลังบางแนบชิดกระจกรถจนแทบจะหลอมเป็นร่างเดียวอยู่รอมล่อ แต่เขาก็ยังรุกเข้าหาอย่างมาดหมาย สายตาคมสำรวจใบหน้างามที่หลับตาปี๋...

หน้าผากนวลเนียนน่าจุมพิต จมูกน้อยนิดน่าแนบชน พวงแก้มเนียนกลมน่าสิเน่หา ริมฝีปากงามตาน่าบดขยี้  ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ วีชนัฏลืมตาขึ้นช้าๆ ดวงตาของเธอเปรียบเสมือนเพชรเม็ดงามที่มองเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อ มีแต่ยิ่งมองยิ่งถลำลึกยิ่งมองยิ่งน่าค้นหา สายตาทั้งคู่สบประสานกันอย่างเผลอไผล หญิงสาวจ้องเข้าไปนัยน์ตาเขา แค่เพียงสบตากันหัวใจดวงน้อยก็ร้องระงม ดวงตาคู่นั้นมีพลังมากพอที่จะทำให้เธอร้อนไปทั้งตัว วีชนัฏรับรู้ถึงลมหายใจที่เป่ารดใบหน้า ด้วยความที่ใกล้ขนาดนี้ทำให้รู้สึกประหม่ากับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น...

ต่อไปฉันจะทำให้เธอยอม...เรียกฉันว่าพี่

ระ รู้แล้วค่ะ! คุณช่วยออกไปไกลๆ หน่อยได้ไหมคะ

จะกลัวทำไม? ฉันควรทำไงดีล่ะ? วิธีไหนที่จะทำให้เธอกลัวน้อยลง

น้ำเสียงของเขาสร้างความปั่นป่วน มือขวาของโซลลากไล้ผ่านหน้าท้องแบนเรียบ เจ้าของหน้าท้องสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมือเขาสัมผัส...

ลงไปกันเถอะ

คลิ๊ก...เสียงเข็มขัดนิรภัยเด้งออกจากตัวล็อก ชายผู้เหลี่ยมจัดหัวเราะในลำคอเปิดประตูรถและเดินอ้อมมาด้านผู้นั่ง วีชนัฏหายใจแรง...ทำแบบนี้เท่ากับว่าจงใจแกล้งเธอชัดๆ

ลงมาเถอะ ฉันหิว

แถวนี้มีอะไรให้ทานหรือคะ

ตามมาเถอะน่า...หรือจะให้อุ้มลงไป

ลงแล้วค่ะๆ เห็นไหมคะ? ยังไม่ทันจะข้ามคืนคุณก็บังคับอีกแล้ว

เธอก็น่าจะดื้อให้มันน้อยลงหน่อย สั่งหรือบอกอะไรก็ไม่น่าค้านหัวชนฝาซะทุกเรื่อง

วีชนัฏปิดประตูรถเสียงดัง ไม่ชอบที่เขาเอาแต่สั่งแล้วก็ตะคอกใส่ หญิงสาวเดินกะเผลกไปยังริมแม่น้ำเจ้าพระยา ทุกย่างก้าวมีคุณครูรูปหล่อเดินตามมาติดๆ อยากรู้เหมือนกันว่าเจ้าหล่อนจะเดินไปไหนไกลเมื่อเท้าตัวเองเจ็บอยู่ สายลมยามค่ำคืนปะทะใบหน้างาม หญิงสาวหยุดยืนหลับตาพริ้มรับลมด้วยความสบายใจ

บรรยากาศตอนนี้ทำให้รู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก แสงไฟมากมายสาดส่องลงมายังผืนน้ำกว้างสร้างความระยิบระยับงามตาชวนเมียงมองนัก หญิงสาวยิ้มรับความงามธรรมชาติตรงหน้าแก้มปริ

โซลมองผมยาวสลวยพลิ้วไหวไปตามลม กลิ่นหอมอ่อนๆ ของเธอทำให้เขาหลงใหล ร่างสูงหยุดอยู่ด้านหลังนักเรียนคนงาม

เราลองมาคบกันไหม

 กระซิบเสียงแผ่วผ่านสายลม คนถูกถามนิ่งราวกับไม่ได้ยินสิ่งที่เขาเอ่ยมา แม้ลมจะพัดแรงสักแค่ไหน แม้บรรยากาศจะดีเพียงใด ทว่ากระแสความร้อนในกายตอนนี้ไม่ได้เย็นสบายตามสภาพอากาศ เธอร้อนไปหมดเพียงเขาพูดประโยคนี้...


 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น