มิอาจรัก

ตอนที่ 10 : บทที่ 4.1 บีบบังคับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 351
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    29 มิ.ย. 61



เช้าวันรุ่งขึ้น ที่บ้านภัตราวิสุทธิ์ สมาชิกในครอบครัวพร้อมกันที่โต๊ะอาหารในเวลาเจ็ดโมงตรง ลูกสาวคนเล็กตั้งหน้าตั้งตากินอย่างรวดเร็ว เธอทานข้าวต้มเครื่องถึงสองถ้วย แถมตบท้ายด้วยน้ำส้มคั้นสดอีกหนึ่งแก้วเต็มๆ

            ทำไมวันนี้ทานเยอะจังเลยลูก วรรณฤดีถามบุตรสาว

            ออมแรงไว้ค่ะแม่ วันนี้ต้องเจออะไรอีกเยอะ

ตอบก่อนยกแก้วน้ำส้มขึ้นดื่มเฮือกสุดท้าย

            เขาสอนดีหรือเปล่าจ๊ะ ถ้าหนูไม่พอใจแม่เปลี่ยนให้ก็ได้นะ

            มาวินจ้องเพราะรอลุ้นคำตอบของวีชนัฏ อยากรู้เหลือเกินว่าโซลจะได้เรื่องอย่างที่ปรางทิพย์ว่าหรือเปล่า

            ไม่ทราบค่ะยังไม่ได้เรียนเลย เมื่อวานลูกไม่พร้อมน่ะค่ะ แต่วันนี้คงไม่พลาดแล้วค่ะ อ่อ! แม่หาครูคนใหม่ไว้ให้เลยก็ได้นะคะ เพราะดูแล้วเขาคงไม่ผ่าน

            เราก็ว่าไปเรื่อย...ลองเรียนดูก่อนเถอะ ถ้าไม่ดีจริงๆ ค่อยมาบอกพี่ แล้วถึงเวลานั้นพี่จะหาครูคนใหม่ให้

            มาวินปรามน้องพร้อมบอกเจตนารมณ์ของเขา ผู้เป็นพ่อเห็นด้วยกับลูกชาย ท่านไม่อยากให้วีชนัฏเสียเวลาเลือกคนสอนไปมากกว่านี้ หลังทานมื้อเช้าเสร็จทุกคนก็แยกย้ายไปทำหน้าที่ของตน อัครเดชและวรรณฤดีนั่งรถไปทำงานด้วยกัน ส่วนมาวินนั้นขับรถเปิดประทุนไปทำงานที่บริษัทอย่างอารมณ์ดี

            ป้าน้อยคะ เดี๋ยวช่วยเตรียมขนมไว้ให้หนูหน่อยนะคะ

            จะรับเยอะไหมคะคุณหนู

ป้าน้อยถามกลับ วีชนัฏกำลังจะตอบว่าไม่ต้องเยอะเพราะเธอกินคนเดียว ทว่า ใบหน้าใครคนหนึ่งพรวดเข้ามาจนน่าตกใจ เธอเบ้ปากสลัดความคิด

เตรียมไว้สำหรับสองที่ค่ะ

 โซลขับรถมาถึงบ้านภัตราวิสุทธิ์ เมื่อมองเห็นเพียงหลังคาบ้านของยายเด็กแสบใจเขาก็สั่นอย่างบอกไม่ถูก ใบหน้าวีชนัฏลอยเข้ามาจนเขาต้องสะบัดหัวไล่

สวัสดีค่ะคุณ มาสอนคุณหนูใช่ไหมคะ คนใช้ถามอย่างสุภาพ

ครับ เธออยู่ไหนหรือครับ ถามกลับด้วยความสุภาพเช่นกัน

คุณหนูอยู่ที่ศาลาเพียงฟ้าค่ะ เมื่อกี้คุณขับเข้ามาคงไม่ได้มอง

คนรับใช้ตอบก่อนโค้งตัวและเดินผ่านไป ใช่สิ! วันนี้เขาไม่ได้มองศาลานั่นเลยเพราะจิตใจมันจดจ่ออยู่ที่ใบหน้าของเด็กสาว

ชายหนุ่มเดินผ่านสวนสวย เขาอยากมานั่งวาดภาพตรงนี้จริงๆ  ยิ่งคิดยิ่งสดชื่นและยิ่งสดชื่นยิ่งนึกถึงเจ้าของบ้านวัยกระเตาะ  ไม่นานก็เดินมาถึงศาลาที่มีลำธารน้ำตกให้ความร่มรื่นอยู่ตรงกลาง วีชนัฏกำลังนั่งอ่านหนังสือเรียนอย่างมีสมาธิ เพียรรอเขาอย่างลุ้นระทึก ชายหนุ่มมองเธอผ่านละอองน้ำตกราวต้องมนตร์ ใบหน้าที่ก้มมองอะไรสักอย่างช่างน่าพิสมัยเหลือเกิน...

ค่อยๆ เดินเข้าไปเพราะไม่อยากทำให้เธอตกใจ แต่วีชนัฏเป็นคนไวต่อความรู้สึก ร่างระหงวางหนังสือบนเก้าอี้ ลุกยืนอยู่ตรงปากศาลา

ไม่เห็นมีใครนี่

พึมพำกับตัวเอง วีชนัฏส่ายศีรษะหันกลับไปดังที่เดิม ทว่าจังหวะนั้นกลับพลาดสะดุดขาตัวเอง เธอร้องกรี๊ดเมื่อลำตัวโงนเงนคล้ายจะร่วงลงไปล่างศาลา

กรี๊ดดด!”

วีชนัฏร่วงลงมาจากศาลา ได้แต่หลับตาปี๋เพราะเหตุการณ์เกิดขึ้นไวมากเหลือเกิน ร่างบางกลิ้งหลุนๆ อยู่ตรงพื้นหญ้า เฮ้อ! มันไม่ได้เจ็บมากอย่างที่คิดเสียหน่อย

สบายไหมล่ะ

เสียงห้าวดังใกล้หู หญิงสาวสะบัดหัวไม่คิดถึงเขา พยายามยันกายลุกขึ้นอย่างรวดเร็วแต่ทำไม่ได้ เหมือนมีอะไรมารั้งไว้...

คุณ!”

อุทานด้วยความตกใจ ก็ตอนนี้น่ะสิ! เธอนอนทับตัวเขาอยู่เต็มๆ คนใต้ร่างยิ้มหวานยามเห็นท่าทีของยายเด็กแสบ

คุณรับหนูไว้หรือคะ ว่าแล้วเชียว...ทำไมไม่ค่อยเจ็บ

บ่นอะไรหืม? เธอไม่รู้สึกตัวเลยเหรอว่ามีคนมารับน่ะ

เขาถามกลับ...วีชนัฏคงลืมไปแล้วกระมังว่าควรลุกจากบนตัวของฝ่ายชายก่อน เธอยังคงมองใบหน้าหล่อเหลาในระยะใกล้...พูดต่อว่า

ก็ตอนนั้นตกใจนี่คะเลยไม่รู้สึกอะไร หนูได้แต่หลับตาปี๋อย่างเนี้ย

คนเคยตกอยู่ในอันตรายทำท่าทางให้เขาดู โซลหลุดขำโดยไม่รู้ตัว ใช้สองมือแข็งแรงหนุนศีรษะตนไว้

แล้วทำอีท่าไหนถึงตกลงมาล่ะ เขาถาม

สะดุดขาตัวเองค่ะ ตอบอย่างเอียงอาย...มันน่าอายจริงๆ นี่นา

แล้วเป็นอะไรมากหรือเปล่า แต่ฉันเดาว่าไม่นะ เพราะเข้ามารับเธอไว้ได้ทัน เธอกรี๊ดปุ๊บฉันเข้าชาร์ตปั๊บ

ทีนี้ทั้งคู่หัวเราะพร้อมกัน หญิงสาวเกยคางเรียวบนแผงอกกว้างอย่างเป็นกันเอง กลิ่นกายชายที่อยู่ปลายจมูกทำให้คนนอนทับหลงใหลโดยไม่รู้ตัว โซลมองใบหน้าสวยในระยะใกล้ด้วยความลุ่มหลง ยิ้มไม่หยุดตั้งแต่มีเธอแนบชิดอย่างนี้

ลุกกันเถอะ ถ้าเธออยู่ต่ออีกหน่อยมีหวังฉันได้ผิดสัญญาแน่

เขาพูดเสียงพร่า ก็หน้าอกของสาวเจ้าน่ะสิ! มันบดเบียดไปมากับหน้าท้องแข็งแรงเข้าเต็มๆ จนอวัยวะเพศคนใต้ร่างเริ่มมีปฏิกิริยา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น