หัวใจมาร (รีอัพ) ทยอยลบ

ตอนที่ 78 : บทที่ 26.3 เหตุเกิดจากความเหงา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,563
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 82 ครั้ง
    30 มิ.ย. 61

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ hani exid 2017

             รินธารามาถึงรีสอร์ตในช่วงบ่ายหญิงสาวมีความหวังล้นเอ่อว่าจะได้กลับมาเป็นคนที่เขารักดังเดิม แต่แล้วก็เหมือนกับสิ่งที่คาดหวังไว้พังไม่เป็นท่าเมื่อได้รับรู้จากปากของผู้จัดการรีสอร์ตว่าเขาไม่ได้อยู่บนเกาะนี้

            จะเป็นไปได้ยังไง เขาต้องอยู่ที่นี่แหละบอกมาเดี๋ยวนี้ว่าเก้าไปไหน

            นางเอกสาวขู่เสียงแข็ง คนอย่างรินธาราถ้าไม่แน่ใจก็คงไม่มาถึงที่นี่

            จริงๆ ครับคุณริน คุณเก้าออกไปทำธุระในตัวเมืองกว่าจะกลับมาก็อีกสี่หรือห้าวัน

            ผู้จัดการตอบอย่างสุขุม ไม่มีพิรุธใดๆ ให้อีกฝ่ายเห็นแม้แต่น้อย รินธาราไม่ได้โง่ หล่อนรู้ดีว่าเขาต้องรู้เรื่องที่เธอจะมาพักที่นี่ แล้วทำไม? เขาไม่ดีใจหรือไงที่เธอกลับมา ทำไมเขาต้องหนีด้วย หรือว่าเก้าจะเปลี่ยนใจไปรักยายเด็กนั่นแล้วจริงๆ

            นางเอกสาวเดินสะบัดพรืดออกไป วิฑูรโล่งใจเมื่อเจ้าหล่อนไม่อาละวาดอย่างที่คิด เมื่อเห็นเธอเดินไปไกลลับตาเขาจึงหยิบโทรศัพท์ต่อสายหาภรพัฒน์ทันที

            รินมาแล้วใช่ไหม

            นี่คือคำถามแรกของเขาเมื่อรับสายของวิฑูร

            มาแล้วครับ คุณรินเธอมาหาคุณเก้าที่ห้องทำงานแต่ผมบอกว่าคุณเก้าไม่อยู่ที่นี่

            แล้วรินเชื่อไหม

            ไม่ครับ เธอดูไม่เชื่อเลยสักนิดผมเลยบอกว่าคุณเก้าไปทำธุระกว่าจะกลับก็คงสี่หรือห้าวันข้างหน้า

            การสนทนาระหว่างวิฑูรและภรพัฒน์ไม่ได้เป็นความลับอีกต่อไปเมื่อมีหนึ่งคนที่รับรู้รับฟังเรื่องราวทุกอย่างอยู่อีกมุมเงียบๆ นัยน์ตารินธาราฉายความโกรธชัดเจน นี่เขาหนีเธออย่างนั้นหรือ ถ้าไม่เดินกลับมาอีกหนก็คงไม่รู้ว่าภรพัฒน์ทำถึงขนาดนี้

            คุณหนีรินได้หรือคะ หึ! ดีค่ะ หนีได้ก็หนีไป

            หลังวางสายจากวิฑูรคนได้แต่หนีก็เอาแต่นอนก่ายหน้าผากไปมาอยู่นาน เป็นถึงเจ้าของรีสอร์ตใหญ่แต่ต้องมาเปิดโรงแรมนอนในตัวเมืองเพื่อหนีใครบางคน หึ! ยิ่งคิดยิ่งสมเพชตัวเอง

            คุณจะกลับมาทำไมริน กลับมาทำให้ผมต้องหวั่นไหวทำไม

            นัยน์ตาแดงก่ำฉายแววแห่งความเครียด ตั้งแต่ขึ้นเรือเดินทางออกจากเกาะในหัวก็ครุ่นคิดแต่เรื่องของคนรักเก่า เพียงแค่รู้ว่าเธอจะมาหัวใจก็กระตุกรับอย่างเดือดดาล เพราะฉะนั้นหนีคือทางออกเดียวที่ดีที่สุดสำหรับเขาในตอนนี้

            รินธาราเดินทอดอารมณ์บนชายหาด เธอกำลังคิดแผนการอะไรบางอย่าง ไม่เคยสักครั้งที่ต้องมาเดินบนเกาะแห่งนี้เพียงลำพัง ทุกครั้งที่มาเดินเล่นจะมีอ้อมแขนอบอุ่นคอยประคองกอดเธอไม่ไปไหน แต่ตอนนี้มันหนาวเหน็บในใจเหลือแสน เพราะเธอต้องเดินคนเดียว คนรอบข้างต่างอยู่กันเป็นหมู่คณะบ้างก็มากันเป็นคู่ หลายต่อหลายครอบครัวพาลูกหลานลงเล่นน้ำอย่างมีความสุข แต่เธอสิ! เธอต้องยืนอยู่ลำพังอย่างโดดเดี่ยว ความเหงาที่เกาะกินใจมานานทำให้น้ำตาเอ่อไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

            คุณลืมรินลงหรือคะ ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ คุณจะหนีรินไปทำไม

            เสียงสั่นเครือเล็ดลอดออกมาพร้อมหยาดน้ำตาพร่างพรู ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมามันเหงาเหลือเกิน พอขาดเขาไปจริงๆ เหมือนเธออยู่เพียงลำพังบนโลกใบนี้ มันทั้งอ้างว้างและปวดใจ

            ไม่ได้! รินจะปล่อยให้มันเป็นอย่างนี้ไม่ได้

            เพราะความทุกข์ใจที่สะสมมานาน ทำให้เธอเลือกที่จะแย่งชิงเขากลับคืนมา คนอย่างภรพัฒน์มีจุดอ่อนตรงไหนเธอรู้ดีเชียวล่ะ

            พนักงานเสิร์ฟอาหารสาวสวยของรีสอร์ต เดินออกมาจากลิฟต์อย่างระมัดระวัง ภายในมือถือถาดอาหารมาหยุดอยู่ที่หน้าห้อง 4306 เธอเคาะประตูตามมารยาทอยู่หลายหน แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความเงียบ

            ขอโทษนะคะ ดิฉันมาเสิร์ฟอาหารค่ะ

            หญิงสาวยังคงเคาะและเรียกเจ้าของห้องอย่างต่อเนื่อง ทว่าสิ่งที่ได้กลับมายังคงเหมือนเดิน ภายในห้องเงียบเชียบราวกลับว่าไม่มีคนอาศัยอยู่

            เอ...ไปไหนของเขานะ

            เมื่อยืนอยู่หน้าห้องได้ครึ่งชั่วโมง เธอจึงถอดใจเดินกลับไปยังห้องครัว อาหารที่ถือมาเย็นชืดหมดแล้ว มาลินีทำหน้าที่ของหล่อนตามปกติวันนี้แขกที่มาเข้าพักค่อนข้างเยอะ แต่ละคนก็มีเรื่องปวดหัวมาให้แก้กันไม่หวาดไม่ไหวจะได้มีเวลาพักหายใจหายคอก็ตอนนี้นี่แหละ

            มดน้อยไปไหนมาจ๊ะ

            มาลินีถามไถ่น้องเด็กเสิร์ฟ เมื่อเห็นหญิงสาวเดินถือถาดอาหารออกมาจากลิฟต์ ใบหน้าสวยใสงอเง้านิดๆ

            ไปเสิร์ฟอาหารมาจ้ะพี่มะลิ

            อ้าว แล้วถืออาหารลงมาทำไมล่ะ...หรือว่าไม่ถูกปากแขก

            ก็แขกห้อง 4306 น่ะสิจ๊ะ ไม่รู้เป็นอะไรไม่ยอมเปิดประตูให้ค่ะ มดน้อยเคาะเรียกจนอาหารเย็นชืดหมดแล้ว

            “4306 หรือจ๊ะ แป๊บนะพี่ขอดูชื่อเจ้าของห้องก่อน

            มาลินีทำการค้นหารายชื่อเจ้าของห้องพักจากคอมพิวเตอร์ เมื่อข้อมูลปรากฏแก่สายตาเธอถึงกับพึมพำมันออกมาเบาๆ

            “คุณริน!”

            เมื่อรู้ว่าเจ้าองห้องที่ไม่ยอมเปิดประตูห้องคือใคร มาลินีจึงสั่งมดน้องสาวเสิร์ฟ ว่าให้นำอาหารกลับไปอุ่นร้อนไว้ แล้วรอให้เจ้าของห้องโทรลงมาตามอีกที ทว่าผ่านไปสองชั่วโมงรินธารายังคงเงียบสนิท เธอไม่โทรมาทวงอาหารหรือติดต่อใครทั้งสิ้น มาลินีเริ่มใจไม่ดี นางเอกสาวอาจจะเสียใจเรื่องคุณเก้ามากจนคิดสั้นฆ่าตัวตายภายในห้องพักแล้วก็ได้!

            พี่ฑูรจ๊ะ มะลิมีเรื่องจะปรึกษาจ้ะ

            มาลินีโทรศัพท์ไปตามวิฑูรมายังที่ทำงานของเธอ เมื่ออีกฝ่ายมาถึงเธอจึงเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง วิฑูรถึงกับหน้าเหวอสั่งให้มาลินีโทรไปยังห้องของรินธารา แต่โทรอย่างไรก็ไม่มีการตอบรับจากเจ้าของห้อง

            เอากุญแจมา พี่จะขึ้นไปดูนี่มันสี่ทุ่มแล้ว ดึกขนาดนี้คงไม่มีใครออกไปเที่ยวเล่นริมชายหาดหรอกเธอคงอยู่ข้างบนแหละ

            มะลิไปด้วยจ้ะ

            เมื่อนึกกังวลการเงียบหายของรินธารา สองสามีภรรยาจึงตัดสินใจเดินมาดู มาลินีเคาะเรียกอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ ถ้าผลีผลามเข้าไปแล้วเจ้าของห้องอยู่ล่ะก็ เธอคงอาละวาดรีสอร์ตแตกเป็นแน่ แต่ทั้งเคาะทั้งเรียกเจ้าของห้องก็ยังเงียบ...

            ไขเข้าไปเลยจ้ะ มะลิรู้สึกแปลกๆ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 82 ครั้ง

379 ความคิดเห็น

  1. #143 25142551 (@25142551) (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 19:04

    ชื่อตอนบ่งบอกว่านายเก้าไม่น่าจะรอดยายริน เพราะคนยังมีใจให้กันอยู่

    #143
    0
  2. #123 tom247 (@tom247) (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 07:22
    ชื่อตอนทำให้หวั่นใจ555 คนรักกันเนอะจะให้เก้ากะรินทำยังงัย ก็อยากอยู่ด้วยกัน
    #123
    0
  3. #122 Barbara13 (@paning13) (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 05:29
    นางเอกเดินบทบาทเรียกผู้แบบเนียนๆ ดูซิว่าผู้จะมีสมองแค่ไหน
    #122
    0
  4. #121 litleYJM (@ntwtleYingwpr) (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 05:20
    จะไม่มีอะไรกิดขึ้นหลังประตูใช่มั้ย ไม่อยากให้ทรายเสียใจแล้วนะ
    #121
    0