หัวใจมาร (รีอัพ) ทยอยลบ

ตอนที่ 51 : บทที่ 17.3 ตัณหาพาซวย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,204
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 111 ครั้ง
    21 มิ.ย. 61



อัยการนอนไม่หลับจึงเปิดโทรทัศน์ดู รายการต่างๆ ถูกเปิดผ่านตาแล้วเลื่อนผ่านไปอย่างเร็ว ดึกขนาดนี้คงไม่มีอะไรดูแล้วนอกจากช่องนี้ที่...

น้องรินจะกลับประเทศไทยเมื่อไหร่คะพิธีกรภาคสนามสัมภาษณ์ยิ้มแย้ม

สัปดาห์หน้าค่ะ คิดถึงบ้านจะแย่แล้ว

ดาราสาวฉายยิ้มสวยผ่านหน้าจอ คนมองนึกสงสัย ยิ้มของเธอเสแสร้งแกล้งทำ หรือยิ้มออกมาจากใจกันหนอ

แล้วมาอยู่ที่นี่มีหนุ่มๆ ตาน้ำข้าวมาขายขนมจีบบ้างไหมคะเนี่ย

พิธีกรทำหน้าที่ถามคำถามสร้างเรตติ้ง รินธาราหัวเราะก่อนพูดว่า

ไม่มีค่ะ ถึงมีรินก็ไม่สนใจ รินชอบคนไทย

ใบหน้าสวยบอกความรู้สึกผ่านกล้อง คนดูทนไม่ไหวเขากดปิดมันมือไม้สั่น

หึ! นังผู้หญิง...”

เขาทึ้งผมตัวเองแรงๆ ไม่รู้จะด่าหญิงสาวที่เคยรักว่าอย่างไรดี  หลังจากเหตุการณ์บนเครื่องวันนั้นเขาตัดสินใจหันหลังให้เธออย่างถาวร ผู้หญิงแบบนี้ไม่คู่ควรกับความรักของเขาอีกต่อไป

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เจ้าของรีสอร์ตเดินลุยน้ำขึ้นมาจากเกาะ ตามด้วยร่างผู้จัดการตามมาติดๆ ก่อนจะแยกกันเขาหันมาพูดกับวิฑูรว่า

ขอบใจมากนะสำหรับวันนี้คนฟังยิ้มรับ

ไม่เป็นไรครับ

ภรพัฒน์พยักหน้าก่อนเดินหายไปทางบ้านส่วนตัว เมื่อลองเปิดใจจริงๆ นิสัยของผู้จัดการรีสอร์ตไม่ได้เลวร้ายอะไร หากว่าตอนนั้นเขาแค่โมโหอาการปากพาซื่อของมาลินีเมียวิฑูรก็เท่านั้น 

เมื่อพาร่างกายมาหยุดถึงหน้าบ้านแล้ว เขากลับไม่กล้าที่จะเดินเข้าไป ฝนยังคงตกปรอยๆ แต่ไร้เสียงฟ้าร้องอึกทึกเหมือนหลายชั่วโมงก่อนหน้านี้ เมื่อครู่เขาเดินผ่านบ้านหลังที่ญาติผู้พี่พักอาศัย มันเงียบเหมือนไม่มีคนอยู่ สงสัยคงจะหลับไปแล้ว ตอนนี้ก็จวนจะเช้าแล้วนี่นา ใครจะมาถ่างตาอยู่อย่างเขา

แล้วเมียเขาล่ะ เจ้าหล่อนจะหลับหรือยังหนอ คืนนี้เป็นคืนแรกในรอบ 5 เดือนที่เขาและเธอไม่ได้นอนด้วยกัน เมื่อสติเริ่มกลับมาทีละนิด เขาจึงคิดได้ว่าไม่น่าใช้คำพูดที่รุนแรงกับเธอเลย ทั้งที่เคยสัญญาไว้แล้วแท้ๆ ประตูห้องนอนถูกเปิดออก เขาเดินเข้าหาความมืด ก่อนจะกระชากเสื้อเชิ้ตสีน้ำตาลออกจนกระดุมกระเด็นเด้งลงพื้น ตอนนี้ร่างสูงมีเพียงกางเกงบ็อกเซอร์สีดำเพียงตัวเดียวที่ปิดบังอาวุธลับ เขาชันเข่าลงบนที่นอนนุ่มก่อนจะคลานเข้าหาเมียเด็กสุดสวาท

เมียจ๋า ฉันขอโทษนะ

เขาพูดกระซิบแนบใบหูหอม ก่อนจูบแก้มเธอแผ่วเบา เธอหลับลึกจนไม่รู้สึกอะไร เพราะความเพลียที่แสนยาวนานบวกกับฤทธิ์ยาแก้แพ้ที่รุนแรงทำให้เธอหลับเป็นตาย

คุณเก้าร่างน้อยละเมอหา ดวงตายังคงหลับนิ่ง

เมียจ๋า ฉันมาแล้วเขากอดเธอไว้แน่น ก้มลงจุมพิตที่หน้าผากนูน

ทรายกลัว ฮึก...คุณเก้า

เธอไขว่คว้าหาอ้อมกอดที่แสนอบอุ่น เขาหยุดรุกรานก่อนจะเอนกายนอนกอดเมียเอาไว้

ไม่ต้องกลัว ฉันอยู่นี่แล้ว

เขาทิ้งเธอไว้ท่ามกลางพายุโหมเพียงคนเดียว เธอคงจะกลัวและเสียใจเป็นอย่างมาก คำพูดดูถูกเมื่อตอนบ่ายนึกหวนเข้ามาในความทรงจำ มันรุนแรงนักสำหรับผู้หญิงที่ทำดีมาตลอดอย่างเธอ เขาไม่น่ารุนแรงเลยจริงๆ แขนเรียวเล็กโอบกอดร่างอบอุ่นที่คุ้นเคยแน่น เธอรู้สึกปลอดภัยและสุขใจยิ่งนัก น้ำตาเม็ดใสพานไหลออกมาไม่รู้ตัว

 

เช้าวันใหม่มาเยือนอย่างแจ่มใส ท้องฟ้าหลังพายุซัดสาดย่อมสดใสเสมอ  ร่างน้อยในอ้อมกอดขยับกายตามธรรมชาติ เปลือกตานวลปรือลืมขึ้นช้าๆ อาการเวียนศีรษะยังคงคั่งค้างอยู่ เมื่อดวงตาเปิดกว้างเต็มที่คนตรงหน้ากลับทำให้เธอสะบัดกายหนีจากอ้อมกอดฉับพลัน เขามาตั้งแต่เมื่อไหร่? เธอยืนขึ้นมองชายหนุ่มที่นอนแผ่หลาอยู่บนเตียง

หึ!”

ร่างน้อยเดินหายเข้าห้องน้ำไปหนึ่งชั่วโมง ก่อนจะเดินออกมาอีกครั้งอย่าเริงร่า อาการวิงเวียนศีรษะหายไปหมดสิ้น เพราะเขาหรือเปล่าหนอที่ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมาได้อย่างน่าประหลาด

คุณเก้านะคุณเก้า ถอดกระดุมไม่เป็นหรือไง

มือเรียวหยิบเสื้อ และเม็ดกระดุม 2-3 เม็ดที่ร่วงอยู่ที่พื้นขึ้นมา ก่อนจะนำไปวางรวมกันไว้บนโต๊ะสีครีม

ขณะเดียวกันอัยการเดินออกจากบ้านพัก เพียงแค่คิดว่ากำลังจะได้พบใบหน้าหวานของใครบางคนหัวใจเขาก็พองโตขึ้นมา ร่างสูงหยุดอยู่หน้าบ้านที่คุ้นเคย บ้านหลังนี้เป็นบ้านญาติผู้น้องของเขานั่นเอง ไม่ว่าจะผ่านไปนานสักแค่ไหนบ้านหลังนี้ยังคงสวยสง่าราวพลับพลาบนหาดสวรรค์ สีขาวทั่วทั้งตัวบ้านทำให้ใครๆ ที่มองต่างก็รู้สึกสดใสและสบายตา ต้นไม้สองฟากข้างของประตูทำให้สดชื่นเป็นอย่างมาก ผ้าม่านสีครีมรอบตัวบ้านมัดผูกกันไว้อย่างเรียบร้อย สงสัยเจ้าของบ้านคงตื่นแล้ว...

ภรพัฒน์ขยับกายบิดขี้เกียจ สองแขนควานหาร่างน้อยในอ้อมกอด แต่สิ่งที่เจอทำให้เขาลุกขึ้นพรวดทันที เธอไม่อยู่ข้างเขาแล้ว

ทราย!” เขาเผลอตะโกนเสียงดัง ร่างน้อยที่นั่งหันหลังอยู่ตกใจสะดุ้งโหยง

ตะโกนทำไมคะ

เธอถามกลับเสียงแข็ง คนเพิ่งตื่นยิ้มทันทีที่เห็นใบหน้างอง้ำของภรรยา เขาลุกจากเตียงเดินไปหาเธอ

เมียจ๋าทำอะไรอยู่เขาหวานซะคนฟังนึกหมั่นไส้

เย็บผ้าค่ะถามคำตอบคำจนคนฟังใจไม่ดี

ไม่สบายหายแล้วหรือทำไมไม่นอนพักก่อน

 เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาชั่วครู่ ก่อนจะก้มเย็บผ้าต่อโดยไม่แม้แต่จะตอบคำถามเขาด้วยซ้ำ

ยังโกรธฉันอยู่หรือ

เมื่อเธอกับเขาเงียบนานจนเกินไป คนใจร้อนเริ่มทนไม่ไหว เขาตัดสินใจถามตรงๆ เอื้อมทรายนำกรรไกรมาตัดด้ายเส้นเล็ก เธอไม่สนใจเขาแม้แต่น้อย เมื่อเย็บผ้าเสร็จหญิงสาวก็เก็บอุปกรณ์ไว้ดังเดิม

คุณเก้าคะ วันหลังค่อยๆ ถอดกระดุมนะคะ กระชากแบบนี้เสียของหมด

จ้า ต่อไปนี้ฉันจะไม่กระชากอีก แต่ถึงกระดุมฉันจะหลุดเป็นโหลๆ ฉันก็รู้ว่าเมียของฉันต้องเย็บให้อยู่แล้วเขาดูมั่นอกมั่นใจเต็มประดา

ถ้าวันหนึ่งทรายไม่อยู่เย็บให้คุณล่ะคะ



 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 111 ครั้ง

379 ความคิดเห็น

  1. #369 pakaija (@pakaija) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 22:46
    พระเอกนางเอกเรื่องนี้ดูเหมือนเปนโรคประสาททั้งคู่นะคะ5555
    #369
    0
  2. #50 อิง (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 17:57

    เย็บเองเลยร้ายนักคุณเก้า

    #50
    0