หัวใจมาร (รีอัพ) ทยอยลบ

ตอนที่ 14 : บทที่ 5.3 ทำร้ายจิตใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,209
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 102 ครั้ง
    9 มิ.ย. 61



เดี๋ยวนี้เขามีวิธีอ่อยผู้ชายแบบใหม่กันแล้วหรือ เธอถึงโยนไอ้นี่ลงมาให้ฉัน

เขาตะโกนว่าเธอเสียงดัง คนถูกกล่าวหาหน้าซีดด้วยความกลัวแต่กลับมีความร้อนแผ่กระจายจากน้ำคำดูถูกของเขา

ว่าไง...ถามอะไรก็ใช้ความนิ่งสยบตลอดเลยนะ  ทำไมไม่เผยธาตุแท้ของเธอออกมาล่ะ

ริมฝีปากบางเม้มหากันแน่น คำพูดดูถูกของเขามันทำให้ความเป็นคนของเธอแทบดับสูญ เอื้อมทรายตัดสินใจเดินลงไปเอาหนังสือจากเขา...และเมื่อเจอหน้ากัน

ทีหลังไม่ต้องทำหนังสือร่วงนะมันบาป เพราะต่อให้เป็นเสื้อใน กางเกงในของเธอร่วงลงมาฉันก็ไม่สน

หยาบคาย คุณไม่น่าเกิดมาเป็นลูกคุณลุงกับคุณป้าเลยจริงๆ

ทำไม! ฉันเกิดมาเป็นลูกพ่อกับแม่แล้วมันเป็นยังไงเสียงทุ้มคำรามต่ำพลางสาวเท้าเข้าใกล้คนตัวเล็ก

ขอหนังสือคืนด้วยค่ะ

เอื้อมทรายเปลี่ยนประเด็นเมื่อเริ่มเห็นท่าไม่ดี แผงอกแกร่งกำยำที่มีหยดน้ำพร่างพราวทำให้เธอเกิดความอายขึ้นมาตามสัญชาตญาณ

            โธ่เว้ย! ให้มันได้อย่างนี้สิวะ เธอช่วยหยุดไอ้ท่าทางอินโนเซ้นท์แบบนี้สักทีได้รึเปล่าฉันเห็นแล้วอยากจะอ้วก

ถ้าอย่างนั้นก็คืนหนังสือดิฉันมาสิคะ คุณจะได้ไม่ต้องทนเห็นหน้าฉัน

อยากได้หรือ ถ้าอยากได้ก็ลงไปเอาสิ

เอื้อมทรายงงกับคำตอบของเขา ใบหน้าคมจ้องตากลมโตนิ่งงันแต่มุมปากนั้นกลับยิ้มเยาะอีกฝ่ายจนเธอใจไม่ดี เอื้อมทรายเผยอปากจะถามเขาอีกครั้งแต่....

อย่าค่ะ!”

หญิงสาวร้องห้ามตกใจเมื่อหนังสือสุดรักสุดหวงที่คุณพ่อซื้อให้เป็นของขวัญถูกเหวี่ยงลอยละลิ่วลงไปกลางสระว่ายน้ำใหญ่ หญิงสาวน้ำตาไหลพราก ร่างน้อยทรุดฮวบข้างขอบสระอย่างหาหนทาง เธอมองซ้ายแลขวาทั้งตัวสั่นเทา น้ำตาไหลอาบดวงหน้าขาวพรากๆ

ฮ่าๆ ฉันไปล่ะ เชิญเธอว่ายน้ำไปหยิบหนังสือตามอัธยาศัยได้เลย

มารใจร้ายปล่อยเสียงหัวเราะดังก้องสระ ก่อนจะหยิบเสื้อยืดและเตรียมเดินกลับเข้าไปด้านใน

เลว!”

เสียงสั่นเครือของคนตัวเล็กทำให้ฝีเท้าอีกคนหยุดลงทันที เขาหันกลับมามองเธออีกครั้งซึ่งจังหวะนั้นหญิงสาวกำลังกล้าๆ กลัวๆ ที่จะลงไปในน้ำ หนังสือที่ลอยเคว้งอยู่กลางสระทำให้เธอรวบรวมความกล้าที่จะว่ายไปหามัน เอื้อมทรายว่ายน้ำไม่แข็งซักเท่าไหร่ เธอไปที่ลึกมากไม่ได้แต่ถึงกระนั้นเธอก็ยังอยากจะว่ายไปหยิบของรักของหวงที่พ่อมอบไว้ให้ก่อนท่านจะจากไป

ลงไปเลยสิ...ลงไปเลย มัวแต่กลัวแบบนั้นเดี๋ยวหนังสือของเธอก็ได้เปื่อยกันพอดี

คุณมันไม่ใช่คน! คุณมันเลว!”

เธอหันมาโอดครวญทั้งน้ำตาก่อนจะค่อยๆ หย่อนร่างลงไปในสระน้ำช้าๆ

แหม่เว้ย! ปากเก่งจริงนะยายเด็กหลอน มานี่มา...เดี๋ยวฉันจะช่วยทำให้เธอว่ายไปเก็บหนังสือได้ไวขึ้น

ภรพัฒน์ผลักหลังบางออกไปสุดแรงแขน ร่างน้อยลอยละลิ่วตามแรงดันไปยังกลางสระ หญิงสาวตกใจดวงตาลุกวาว ใช้มือทั้งสองข้างพยายามแหวกว่ายตามสัญชาตญาณ ขาสองข้างพยายามตีโบกเพื่อให้ตัวเองได้ลอยขึ้น

อย่างนั้นแหละสาวน้อย...ว่ายออกไปเลย ไปหยิบหนังสือที่ใช้มาอ่อยฉันซะ

มารใจร้ายยืนกอดอกหัวเราะร่า ยิ่งเห็นเธอกระเสือกกระสนมากเท่าไหร่  ความสะใจก็พุ่งทะยานมากเท่านั้น หญิงสาวพยายามตีขาอันโรยราเพื่อพยุงตัวเองเข้าไปใกล้หนังสือที่กางแผ่อยู่กลางสระน้ำ

คุณ...พ่อ...คะ ฮือ...”

เอื้อมทรายสะอื้นไห้อย่างน่าสงสาร ไม่กี่วินาทีมือเรียวก็คว้าหนังสือที่เปียกเปื่อยมาไว้ในมือได้สำเร็จ ความดีใจพุ่งเข้ามาอย่างหาอะไรเปรียบมิได้ ถึงแม้ว่ามันจะเปียกเยินก็ตามแต่หนังสือเล่มนี้ก็เป็นสิ่งสุดท้ายจากคนที่เธอรักสุดชีวิตมอบไว้ให้...อย่างไรเสียเธอก็จะรักษามันด้วยชีวิต ภรพัฒน์แสยะยิ้มเมื่อเห็นคนตัวเล็กกำลังจะว่ายน้ำกลับเข้ามา เกมจบลงแล้วสินะ...เมื่อเธอหยิบหนังสือได้ก็ไม่มีอะไรให้เขาแกล้งต่ออีก ชายหนุ่มหันหลังจะเดินกลับเข้าบ้านแต่จังหวะนั้นเอง

ตายแล้ว คุณทราย!”

สาวใช้ร้องเรียกเสียงหลงเมื่อเห็นร่างบางระหงค่อยๆ จมดิ่งลงไปก้นสระใหญ่ ภรพัฒน์ไม่รอช้าเขาพุ่งทะยานลงไปก้นสระทันที คนตัวน้อยหลับตาพริ้มหากมือของเธอยังคงกำหนังสือเล่มโปรดไว้แน่น มารใจร้ายเข้ารวบร่างบางไว้ก่อนจะนำเธอโผล่ขึ้นมารับออกซิเจน หญิงสาวหมดสติไปอย่างน่าใจหาย ชายหนุ่มอุ้มร่างเล็กมาวางไว้ข้างสระ

เอื้อมทราย...เอื้อมทราย

ชายหนุ่มตีแก้มนวลเบาๆ แต่ก็ไร้วี่แววที่เธอจะฟื้นคืนสติ คนปฐมพยาบาลเริ่มใจไม่ดี เขาทำการปั๊มหัวใจให้เจ้าหล่อนอีกครั้งแต่ก็ยังไร้วี่แววอย่างน่ากลัว ใบหน้านวลนอนซีดราวคนตายยังไงยังงั้น

            คุณทรายขา ฮือๆ คุณทราย

เงียบโว้ยจะมาร้องอะไรตอนนี้

คนใช้สะดุ้งโหยงทั้งตกใจทั้งเสียใจและที่สำคัญ กลัว จะมีใครบ้างล่ะที่ไม่กลัวอารมณ์ของคุณเก้า หญิงคนใช้รีบวิ่งเข้าไปในบ้านเพื่อรายงานเรื่องนี้ให้คุณเรืองรองทราบ

ทางด้านภรพัฒน์เมื่อเห็นว่าทำยังไงเธอก็ไม่ฟื้นจึงคิดหาทางช่วยด้วยวิธีสุดท้าย  มือหนาบีบจมูกน้อยใบหน้าโน้มเข้าหาริมฝีปากซีดโดยไว ปากหนาเป่าลมเข้าปากหญิงสาวอยู่หลายครั้งแต่สาวเจ้าก็ยังไม่ตื่นขึ้นมา  คนทำผิดไว้ใจไม่ดีจึงก้มลงไปหมายจะผายปอดอีกสักครั้งแต่ช้าไปเสียแล้ว หญิงสาวไอสำลักน้ำออกมาหลายระลอก

เอื้อมทรายเธอเป็นยังไงบ้าง

ผู้ช่วยให้รอดดีใจเมื่อเห็นคนตัวเล็กลืมตาขึ้นมา หญิงสาวเมินหน้าหนีแทนคำตอบหากน้ำตายังคงไหลพรากอย่างน่าสงสาร ดวงตาคู่สวยแดงช้ำ จมูกเรียวเล็กก็แดงเห่อไปหมด เอื้อมทรายรู้สึกว่าตนเองกลืนน้ำในสระเข้าไปเยอะ เพราะกลิ่นคลอรีนยังฝังแน่นในสมอง

เธอค่อยๆ ขยับมือที่จับหนังสือที่เปียกเปื่อยเข้ามาใกล้ ร่างน้อยยันกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก...ชายหนุ่มมองดูความพยายามที่ยากลำบากของเอื้อมทรายแล้วก็เห็นใจ เขายื่นมือไปหมายจะช่วยด้วยใจจริง

ปล่อย! อย่ามาแตะฉัน

เผียะ! น้ำเสียงสั่งห้ามดังขึ้นพร้อมๆ กับเสียงฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของภรพัฒน์ ชายหนุ่มหน้าหันตามแรงตบ

งูพิษ! ฉันเป็นคนช่วยชีวิตเธอไว้นะ

แล้วใครร้องขอให้คุณช่วย... ทำไมไม่ปล่อยให้ฉันตายๆ ไปล่ะจะได้หมดเรื่องหมดราว คุณทำแบบนี้ทำไม? หนังสือเล่มนี้มีค่ากับฉันมากแค่ไหนคุณรู้บ้างไหม ฮือ...คุณมันเลว ฮือๆ

ฉัน...ใครจะไปรู้ว่าเธอว่ายน้ำไม่แข็งล่ะ

“คุณผลักฉัน คุณจงใจฆ่าฉัน...ไอ้ฆาตกร ฮึกๆ”

“หุบปากซะ! ก็บอกแล้วไงว่าไม่รู้ว่าเธอว่ายน้ำไม่แข็ง”

คนใจร้ายยังคงปากแข็งหน้าด้านๆ คำว่าขอโทษจากปากของเขามันยากเกินที่จะให้กับผู้หญิงอย่างเอื้อมทราย

ไหน...มันจะสำคัญอะไรนักหนา...เดี๋ยวฉันซื้อใช้ให้ซักสิบโหลก็ยังได้...หนังสืออะไรวะเนี่ย...เปิดไปอ่านความสุข...ฮึ ความทุกข์สิไม่ว่า

เขากระชากหนังสือมาจากมือเธอแล้วอ่านชื่อของมัน หนังสือที่เปื่อยอยู่แล้วขาดหลุดลุ่ยไม่เหลือชิ้นดี หัวใจของเอื้อมทรายแทบขาดรอนๆ

ไอ้เลว! เอาของฉันคืนมาเดี๋ยวนี้นะ

หญิงสาวเข้าไปแย่งหนังสือกลับมาด้วยความโมโห ยิ่งมองหนังสือที่แหลกไม่เหลือชิ้นดีก็ยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่  คนใจร้ายเริ่มไม่พอใจเธอแล้วเหมือนกัน นี่หล่อนจงใจเล่นแง่มากมายไปเพื่ออะไร...ต้องการให้เขาทำตามแผนเน่าๆ ใช่มั้ย

แล้วเธอจะเอายังไงกับฉัน!”

ไปตายซะ!”

เธอนั่นแหละ...ที่ต้องตายก่อนฉัน

ภรพัฒน์ยิ้มเหี้ยมก่อนจะกระชากร่างน้อยปะทะอกกว้าง เอื้อมทรายหายใจติดขัด ทั้งโกรธทั้งอายผสมปนเปกันไปหมด หญิงสาวจ้องตาเขาอย่างเชือดเฉือน

ปากเก่งนักหรือ ยายจืด

ปะ...ปล่อยร่างน้อยดิ้นหยุกหยิกในอ้อมกอดของเขาอย่างหาทางหนี

กลัวหรือไง โธ่! นึกว่าจะแน่...เห็นเที่ยวไล่ให้ชาวบ้านไปตาย

ฉันไม่ได้กลัว แต่ฉันขยะแขยงคุณ รังเกียจและไม่อยากจะหายใจใกล้ๆ คุณ ปล่อยฉัน

หึ! ขยะแขยงงั้นเรอะ รังเกียจฉันมากอย่างงั้นใช่มั้ย ดี

รอยยิ้มเหี้ยมเกรี้ยมที่มุมปากหายไปหลังสิ้นสุดประโยค ชายหนุ่มก้มลงบดจูบหญิงสาวอย่างร้อนแรง แต่เอื้อมทรายดิ้นพล่านด้วยความรังเกียจ หากยิ่งดิ้นเขาก็ยิ่งรัดเธอแน่นมือหนาข้างขวาโอบรอบเอวคอดกิ่ว โดยที่ฝ่ามืออีกข้างรั้งท้ายทอยคนตัวเล็กไว้อย่างเอาแต่ใจ ชายหนุ่มพยายามส่งลิ้นเลื้อยเข้าไปในโพรงปากเล็ก แต่ก็ช่างยากเย็นเมื่อเจ้าหล่อนหลีกหนีและไม่ให้ความร่วมมือใดๆ เอาเสียเลย

อื้อ อ่อย

เอื้อมทรายพยายามส่งเสียงวิงวอนเขา แต่ก็ไร้ซึ่งประโยชน์เมื่อเขาไม่คิดจะฟังเสียงของใครนอกจากเสียงความเอาแต่ใจของตัวเอง หญิงสาวรู้สึกไร้เรี่ยวแรงขึ้นมากะทันหัน และเมื่อเรี่ยวแรงที่มีเริ่มถดถอยก็เป็นโอกาสอันดีที่คนเอาแต่ใจจะแทรกลิ้นเข้าไปสำรวจความเก่งกาจของคนตัวเล็ก

แรงบดจูบช่างหนักหน่วงดูดดื่มและลึกซึ้งจนคนถูกจูบเริ่มร้อนวูบวาบไปทั้งตัว ยิ่งจูบยิ่งหวาน ยิ่งจูบยิ่งต้องการ หน้าอกกลมกลึงบดเบียดแผงอกล่ำอย่างไม่ได้ตั้งใจ คนเอาแต่ใจเริ่มหยุดตัวเองไม่อยู่ ลิ้นหนาเกี่ยวพันลิ้นนุ่มไม่เว้นว่าง บางคราก็ดูดดึงเหมือนหยอกล้อจนเอื้อมทรายแทบหลอมละลายใต้ร่างแกร่ง

“ตาเก้า! หนูทราย!”



 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 102 ครั้ง

379 ความคิดเห็น