เล่ห์เสน่หา อาญาสวาท (รีอัพ)

ตอนที่ 2 : บทที่ 1.2 ข่าวร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,248
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    8 เม.ย. 62




ภาพในคลิปคือหญิงสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่งเดินมาจากด้านขวาของกล้องวีดีโอ เธอนั่งลงบนที่นอนแล้วยิ้มหวานให้ฝ่ายชายอย่างมีความสุข พูดคุยกันอีกหน่อยทั้งคู่ก็เริ่มบทรักผ่านกล้องที่ตั้งอยู่ปลายเตียง ในคลิปมีความยาวถึงหนึ่งชั่วโมงกว่า...การร่วมรักของทั้งคู่ไม่มีอะไรดึงดูดเขาเลยสักนิด มันออกจะธรรมดากว่าคลิปที่เพื่อนเคยส่งมาให้ดูเป็นร้อยๆ อันด้วยซ้ำไป ทว่าภาพที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ตรงหน้า และเสียงร้องครวญครางของดาราหนังโป๊ทำให้อธิปแทบบ้า เขาช็อกจนแขนขาขยับไม่ได้ ความรู้สึกที่ใกล้ตายมันเป็นอย่างนี้นี่เอง...

เมาส์อันเล็กที่กุมไว้ถูกบีบจนแหลกคามือใหญ่ เขาจะไม่ทุรนทุรายเลยจริงๆ ถ้าผู้หญิงในคลิปนรกเป็นดาราหนัง AV ที่เคยผ่านตา เขาจะไม่ทรมานราวจะขาดใจเช่นนี้ถ้าหล่อนเป็นใครก็ไม่รู้ที่มาร่วมรักกับผู้ชายเป็นสิบแล้วจบๆ กันไป แต่อธิปใจสลายเหมือนรถคันใหญ่พุ่งชนกลางลำตัว น้ำตาหยดแหมะเมื่อผู้หญิงในคลิปนี้คือ! พิมพ์มาดา ภัทรกาญจน์ แฝดคนน้องผู้ร่วมสายโลหิต

 

เอ่อคือ แต่ตอนนี้คุณๆ ไม่มีใครอยู่บ้านเลยนะคะคุณภาค

สาวใช้ตอบด้วยสีหน้าซีดเผือด นางไม่กล้าบอกคุณภาคว่าทุกคนออกไปไหน

ฉันต้องคุยกับใครสักคนเดี๋ยวนี้ เอาโทรศัพท์ไปให้คุณย่าที ใครก็ได้ที่เป็นเจ้านายของเธอ

เอ่อ...คือ

เดี๋ยวนี้โว้ยยย! ไม่เข้าใจรึไงวะ เอ่อๆ อ่าๆ หาสวรรค์วิมานอะไร ถ้ากลับเมืองไทยเมื่อไหร่ฉันจะไล่เธอออก

ค่ะๆ คุณภาค คุณเพลงมาพอดีเลยค่ะ

สาวใช้ตัวสั่น เสียงสั่น ยื่นโทรศัพท์ให้พิมพ์พรรณลูกสาวคนเล็กของอดิศวร คุณหนูรับเครื่องมือสื่อสารมาถือแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่

ค่ะ

คนที่บ้านหายไปไหนกัน พี่โทรหาพ่อกับแม่ก็ไม่มีใครรับสายสักคน

อธิปยิงใส่น้องพลางเดินวนไปวนมาด้วยความร้อนใจ

พวกท่านไปโรงพยาบาลค่ะ

พิมพ์พรรณตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เธออับอายคนไปทั่วเพราะพิมพ์มาดาพี่สาวคนรอง อีกทั้งยังออกจากบ้านไปไหนไม่ได้มาสามวันแล้วเพราะนักข่าวหลายชีวิตต่างก็มารอทำข่าวอยู่หน้าบ้าน

ไปทำอะไร มีใครเป็นอะไร พราวไปไหน? พี่อยากคุยกับพราว

พี่พราวอีกและ น่าเบื่อ ในโลกนี้อะไรก็พี่พราว พี่พราว พี่พราว แฝดของพี่ภาคทำเรื่องคาวๆ ไปทั่วน่ะรู้บ้างรึเปล่า

หุบปากซะยัยเพลง! แกไม่มีสิทธิ์มาว่าพี่สาวในไส้ เอาโทรศัพท์ไปให้พราวเดี๋ยวนี้ นี่คือคำสั่ง

อธิปประกาศิตด้วยความโกรธ เขาฮึดฮัดเหมือนพ่อสมัยหนุ่มไม่มีผิด พิมพ์พรรณกลัวน้ำเสียงพี่ชายจนหน้าซีดเผือด เธอยืนคว้างเมื่อไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป

พี่บอกเดี๋ยวนี้ไง! ไม่ได้ยินใช่มั้ย?”

พี่ภาคก็ดีแต่สั่งอยู่นั่นแหละ จะให้เพลงเดินเอาโทรศัพท์ไปให้พี่พราวที่โรงพยาบาลหรือไงเล่า

ทำไมต้องโรงพยาบาล? พราวเป็นอะไร

พี่พราวเป็นบ้ากรีดข้อมือตัวเอง พ่อกับแม่เลยพาไปส่งโรงพยาบาล

ยัยเพลง!

น้ำเสียงนี้ไม่ใช่ปลายสายจากทางไกล หากน้ำเสียงที่ตวาดพิมพ์พรรณคือคุณย่าในไส้ของหลานๆ ท่านเดินตีหน้ายักษ์เข้ามาใกล้หลานคนเล็กก่อนกระชากโทรศัพท์มาไว้ในมือ ส่วนอธิปนั้นช็อกจนขยับไปไหนไม่ไหว เขาปวดที่ขั้วหัวใจเมื่อรับรู้ว่าแฝดที่คลานตามกันมามีภัยเพราะน้ำมือตัวเอง

ภาค นี่ย่านะลูกเสียงคุณย่าทำอธิปน้ำตาร่วง ฝ่ามือใหญ่ลูบหน้าตัวเอง

คุณย่า...เกิดอะไรขึ้นครับ ไอ้คลิปนรกนั่นโผล่มาได้ยังไง แล้วทำไมทุกคนถึงปล่อยพราวให้เป็นอย่างนั้น

คำถามจากหลานชายทำคุณฐิตาพรน้ำตาไหล ท่านร้องไห้กับปลายสายก่อนเรื่องราวทุกอย่างจะพรั่งพรูจนหมด ฝั่งอธิปยิ่งฟังยิ่งคับแค้นใจ เขากัดฟันกรอดๆ ด้วยความอึดอัดจนอยากจะหาที่ระบายเสียให้ได้

ผมจะกลับไทยเดี๋ยวนี้

อย่าภาค! อย่ามานะลูก อีกปีเดียวหลานก็จะเรียนจบแล้วย่าไม่อยากให้หลานมีปัญหา

ไม่ครับ ผมมีปัญหาไม่เป็นไร แต่น้องสาวผมมีปัญหาผมทนไม่ได้ ยังไงผมก็ต้องกลับไป

ย่าขอละภาค อย่ามาเลยลูก พ่อแกห้ามไม่ให้ใครบอกเรื่องนี้กับแก ถ้าภีมรู้ว่าย่าบอกมีหวังได้โมโหบ้านแตกแน่

ห้ามบอกงั้นเหรอ? พ่อกำลังทำอะไรครับ ห้ามผมทำไม! ผมกับพราวเหมือนคนๆ เดียวกัน ยัยนั่นเจ็บผมเจ็บ ถ้ายัยนั่นกำลังจะตาย แน่นอน! ผมคงตายก่อนน้อง...

คุณฐิตาพรสะอื้นจนจะเป็นลม ท่านได้ยินปลายสายร้องไห้แล้วอกกลัดหนอง แฝดคู่นี้รักกันกลมเกลียวจนไม่มีอะไรต้านทานได้ ถ้ามีใครคนนึงทุกข์ใจหรือเสียใจ แฝดอีกคนก็จะทุกข์ด้วย เสียใจด้วยยิ่งกว่า ภาคและพราวคอยปลอบใจกันและกันมาเสมอ พี่น้องคู่นี้ต่างทำให้คืนวันในการใช้ชีวิตมีความหมายด้วยสายใยของคำว่าครอบครัว







รีอัพเพื่อโปรโมตอีบุ๊คค่ะ

สนใจดาวน์โหลดคลิกด้านล่างได้เลยจ้า

                                                                                                                                                                                                                                                            
เล่ห์เสน่หา อาญาสวาท
อักษราภัค
www.mebmarket.com
        อธิปไล่สายตามองเสื้อผ้าที่เธอใส่ เขาพิพากษาผู้หญิงตรงหน้าด้วยหัวใจด้านมืดอีกครั้ง สร้างความเจ็บช้ำน้ำใจให้ไวโอลินสุดแสน “เสื้อผ้าที่เธอใส่อยู่ก็ของน้องฉัน หน้าด้าน! เธอมันมีแค่ตัวกับสมองกลวงๆ เท่านั้น จำเอาไว้!” ไวโอลินสะอื้นจนตัวห่อ อธิปตกใจไม่น้อยแต่ก็ไม่ยอมปล่อยให้น้ำตาของใครมาทำหัวใจสั่นคลอน สรุปยัยนี่ก็เห็นแก่เงิน หล่อนยอมเป็นของไอ้นรกทั้งที่ปากบอกรักเขา! “ฉันจะคืนให้...ฮึกๆ แต่ช่วยปล่อยฉันไป ฮือๆ ขอแค่นี้” อธิปเยาะเย้ยทางสายตาไม่เลิก รอยยิ้มมุมปากสร้างความรวดร้าวให้หญิงสาว ไวโอลินตัดสินใจคืนทุกอย่างให้แก่เขา มือเรียวสั่นระริกยามปลดกระดุมเสื้อพิมพ์พรรณทีละเม็ด “ทำบ้าอะไร!” จากหัวเราะร่ากลายเป็นหมาบ้าเฉียบพลัน อธิปตาค้างเมื่อไวโอลินถอดเชิ้ตผ้าชีฟองส่งให้ “ฉันถามว่าทำอะไร!” ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยใจกล้าขนาดนี้ แต่โลกที่ต้องเจอทำให้คนไม่มีทางสู้หัวชนฝา ยังไงเธอก็เหมือนผู้หญิงข้างถนนในสายตาเขา และไม่นานกระโปรงสีดำที่สวมไว้ก็ถูกถอดคืนให้เขาเป็นชิ้นที่สอง “ฉันคืนให้หมดแล้ว ไม่มีอะไรเหลือแล้ว...”
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

106 ความคิดเห็น