เล่ห์วังวน กลเสน่หา (Rerun)

ตอนที่ 5 : ไม่ถูกชะตา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 493
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    17 ธ.ค. 59


ตอนที่  5

ที่ร้านอาหารเจ้าประจำของทั้งคู่ อิชยานั่งเขี่ยข้าวในจานอย่างเหม่อลอย ลำคอตีบตันไม่อยากทานอะไร แม้กระทั่งกลืนน้ำลายยังลำบากเลยในตอนนี้ ดวงหน้าหวานซีดหม่นจนคนนั่งตรงข้ามสงสัยยิ่งนัก

            “ไทม์ ไม่สบายรึเปล่า

เขาถามด้วยความเป็นห่วง หากเธอส่ายหน้าเป็นคำตอบ

            แล้วยังไงล่ะ...ไม่ยอมกินอะไรเลยสักคำ ยังไม่หายโกรธพี่เหรอ

            อิชยามองสบสายตาที่คาดคั้นของเขา ก่อนจะทบทวนสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจมาหลายครั้งหลายหน เขาทำอย่างนี้กับเธอกี่ครั้งแล้วนะ...สี่ปีที่ผ่านมาเรื่องนี้มันทำให้น้อยใจมาตลอด ทุกอย่างสำคัญสำหรับเขาหมดยกเว้นเธอ ผู้ชายตรงหน้าไม่เคยคิดจะปรับปรุงหรือทำให้รู้สึกดีกับเรื่องพวกนี้เลยแม้แต่น้อย น้ำตาร้อนๆ ร่วงเผาะยามนึกถึงเรื่องเมื่อคืนเมื่อคืนที่เขาปฏิเสธเธอซึ่งเป็นคนรัก

            ใช่จริงๆ สินะ

จอมมารพูดก่อนจะเบือนหน้าหนีภาพที่คนรักกำลังร้องไห้ อิชยารีบปาดน้ำตา ทำไมวันนี้ช่างหดหู่ใจเหลือเกิน

            เมื่อคืนไทม์ไม่ได้กลับบ้าน

            แล้วไทม์ไปไหน

            ไทม์นอนที่โรงพยาบาลค่ะ ได้ยินไหมคะว่าเมื่อคืนไทม์นอนที่นั่น

            หญิงสาวตะคอกใส่หน้าเขาก่อนจะหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกไปจากร้านอาหารทันที ว่าจะไม่ใส่ใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นแล้วเชียว ทว่ามันช่างยากเย็นเหลือเกินที่จะมองข้ามมันไป สีหน้าของเขาไม่ได้เป็นห่วงเธอสักนิด คำพูดของเขาทำเหมือนคนไม่รู้สึกอะไร เธอกลัว...กลัวว่าทุกอย่างมันจะพังลง

            เดี๋ยว

เวทิศเดินมาขวางร่างระหงไว้ ก่อนจะใช้สองมือจับที่ไหล่บาง

            ไทม์เป็นอะไร ไม่สบายหรือเปล่า เมื่อวานเกิดอะไรขึ้น

อิชยาเชิดหน้ามองเขาด้วยความเจ็บปวด เธออยากให้บทเรียนผู้ชายคนนี้บ้าง

            ไทม์โดนข่มขืนค่ะ คำตอบแบบนี้มันน่าฟังใช่ไหมล่ะคะ

            เสียงที่เปล่งออกมาจากปากของเธอทำให้เขาหน้าชา อิชยาน้ำตาร่วงก่อนจะสะบัดมือใหญ่ออกจากตัวแล้วเดินหนีไปทันที เวทิศยืนเซ่อไปไม่เป็น ข่มขืนยังงั้นเหรอ? ไวเท่าความคิดเขาจึงวิ่งตามคนรักไปอีกครั้ง คราวนี้ชายหนุ่มกระชากร่างเล็กเข้ามาแนบอกแกร่ง

            เกิดขึ้นได้ยังไง

เขาถามเสียบเรียบพลางมองดวงหน้าซีดเผือดของเธอ อิชยาหน้ามืดฉับพลัน เธอมองเห็นเขาเป็นสองสามคน

            พี่ถามว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง!”

เพราะเสียงตะคอกถามดังมาก คนแถวนั้นจึงหันมามองด้วยความตกใจ เธอเองก็ตกใจไม่แพ้กัน ลำคอตีบตันไปหมด

            เพราะพี่บิวไม่มาหาไทม์ไงล่ะคะ เพราะพี่บิวทิ้งไทม์ เธอบอกเขาทั้งน้ำตา

            เวลาไทม์เรียกหาหรือต้องการคนรักมาอยู่ใกล้ๆ พี่บิวไปอยู่ไหนคะ...เวลาไทม์ไม่สบายและนึกถึงแต่เขา...พี่บิวรู้มั้ยว่าคนที่ไทม์นึกถึงทำอะไรอยู่ แล้วเขาจะรู้สึกเป็นห่วงไทม์บ้างหรือเปล่า ทำไมคะ...ทำไมทุกครั้งที่ไทม์ต้องการเขา...เขาถึงมาหาไทม์ไม่ได้เลย

            อิชยาร้องไห้สะอื้นเหมือนเด็กน้อย เธอเสียใจและปวดใจกับการกระทำของคนที่กำลังจะได้ชื่อว่าเป็นสามีมากที่สุด เวทิศหลับตาลงด้วยหัวใจที่ปวดหนึบ เขาไม่เถียงหรือแสดงอาการใดๆ นอกจากคว้าร่างของคนรักมากอดไว้ด้วยความรักทั้งหมดที่มี คำพูดปลอบประโลมไม่มีให้ได้ยิน เพราะเขาเองก็พูดไม่ออก ยิ่งเขาอ่อนโยนเธอยิ่งสับสนในใจ เขาทำอย่างนี้ไปเพื่ออะไร เขายังต้องการที่จะร่วมใช้ชีวิตกับเธอต่อไป หรือต้องการที่จะหยุดเรื่องของเราไว้แต่เพียงเท่านี้ อิชยาร้องไห้ในอ้อมกอดของเขาอย่างหนักก่อนสติจะดับวูบลงไปทันทีด้วยความเหนื่อยล้า

            ในห้องพักคอนโดหรูของเวทิศ เจ้าของห้องกำลังนั่งมองหญิงสาวอันเป็นที่รักนอนหลับใหลอยู่บนเตียง เขามองด้วยสายตาแห่งความสับสน และสงสัยก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างหนักด้วยความเครียดจัด ร่างใหญ่ผุดลุกจากโซฟาสีน้ำตาลเดินเข้าไปใกล้ร่างที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง เขานั่งลงข้างๆ ก่อนจะใช้หลังมือไล้เบาๆ ที่แก้มนวลใส

            เรื่องนี้มันเกิดขึ้นจริงอย่างนั้นหรือ

            ปากพูดพร่ำก่อนจะโน้มใบหน้าคมลงไปใกล้นางฟ้าแสนสวย ปลายจมูกคมถูไถโลมไล้แก้มใสด้วยความรัก ก่อนจะฝังมันลงและสูดความหอมจากแก้มของเธอเต็มแรงรัก เป็นจังหวะเดียวกันกับอิชยาที่รู้สึกตัว เปลือกตานวลซีดค่อยๆ ปรือลืมมองเขาช้าๆ

            หิวมั้ย

เขาถามพลางลูบเรือนผมเธอด้วยความอ่อนโยน

ไม่ มือเรียวจับมือเขาออกจากศีรษะ

            ถ้างั้นนอนต่อมั้ย หน้าไทม์ซีดเหมือนคนไม่สบาย

            ไทม์ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ไทม์จะกลับบ้าน

            อิชยาลุกขึ้นเร็วไว ก่อนจะซวนเซล้มลงไปที่เดิมด้วยอาการหน้ามืดอีกหน เพราะเธอลุกเร็วจึงทำให้เกิดอาการดังกล่าว เวทิศรับร่างระหงไว้ทันก่อนจะส่ายหัวไปมา

            หยุดดื้อก่อนได้มั้ย ลุกไวแล้วเป็นไงล่ะ

            พี่บิวปล่อยไทม์ก่อน ไม่ต้องกอดแน่นมันอึดอัด

ร่างน้อยพยายามดิ้นรนออกจากอ้อมกอดของเขา หากไม่เป็นผลเขารัดเธอแน่นมากกว่าเดิม

            เล่าเรื่องเมื่อคืนมาก่อน

            จะเอาเรื่องไหน มันมีเยอะจนไม่รู้จะหยิบเรื่องไหนมาเล่าก่อนดี

            ไทม์...

น้ำเสียงของเขาเหนื่อยแสนเหนื่อยยามเรียกชื่อของเธอ อิชยาไม่สนใจใช้แรงทั้งหมดที่มีปลดตัวเองออกมาจากอ้อมกอดของเขา

            พี่บิวไม่ต้องคิดอะไรมากหรอกค่ะ จะไม่มีงานแต่งงานของเราเกิดขึ้น ไทม์รู้แล้วว่าตัวเองมีค่าแค่ไหนสำหรับพี่บิว...ซึ่งคำตอบมันก็คือไม่มีค่าเลยสักนิด

            พี่ขอโทษ

            ขอโทษเหรอคะ...คำนี้อีกแล้วสินะ นี่มันครั้งที่เท่าไหร่แล้วล่ะคะที่พี่คอยขอโทษไทม์อยู่อย่างนี้ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ...ฮึ! ไทม์เกลียดคำนี้ที่สุด

            พี่รู้สึกผิดพี่เลยขอโทษ ต่อไปนี้จะไม่เกิดเรื่องอย่างนี้ขึ้นอีก พี่จะไม่ให้ความสำคัญกับเรื่องอื่นเยอะเหมือนที่ผ่านมา ครอบครัวของพี่จะมาเป็นอันดับหนึ่ง และหนึ่งในครอบครัวของพี่ก็จะมีไทม์ด้วย

เขาพูดนิ่งๆ หากน้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความสัจจริงทุกคำ อิชยาเมินหน้าหนี ในใจเธอยังร้อนเป็นไฟอยู่มาก

            ไทม์...ต่อไปพี่จะรับโทรศัพท์เธอทุกครั้งไม่ว่าที่ตรงนั้นเขาจะห้ามคุยโทรศัพท์ พี่จะออกมาหาเธอทุกครั้งถ้าเธอต้องการให้พี่ไปหา และพี่...จะอยู่เคียงข้างเธออย่างนี้เรื่อยๆ...จนวันตายถ้าเธอไม่ไล่พี่ให้ไปตายซะก่อนเขาสัญญากับเธอด้วยหัวใจที่มีหวัง หากคนฟังยังเมินนิ่งไม่ไหวติงไปไหน แต่ในใจกำลังคิดแกล้งคนอย่างเขาต่อไปอย่างสนุกสนาน

            แล้วพี่บิวไม่รังเกียจไทม์เหรอคะ เมื่อคืนไทม์โดน...

            ทว่าพูดยังไม่ทันจบเวทิศก็คว้าร่างน้อยเข้ามากอดไว้แน่น ก่อนจะลูบเรือนผมสลวยด้วยความรักสุดแสน จมูกคมฝังลงบนผมหอมอย่างอ่อนโยน

            พี่ไม่สนว่าเธอจะเป็นยังไง เพราะว่าพี่รักเธอ...รักเธอมากจนไม่มีความรู้สึกอื่นมาแทรกในหัวเลยสักนิด อย่าคิดว่าพี่จะรังเกียจเธอ...อย่าคิดแทนคนอื่น

            ไทม์จะเชื่อได้ยังไงว่าพี่บิวจะรักษาคำพูดทุกคำในวันนี้ บอกตามตรงนะคะ ผู้หญิงทุกคนเมื่อได้ยินคำพูดแบบนี้ออกจากปากคนที่เรารัก มันก็ทำให้ลืมเรื่องเลวร้ายไปจนหมดสิ้น ลืมแม้กระทั่งสิ่งไม่ดีที่ทับถมมายาวนาน...ลืมแม้กระทั่งว่า

            พอเถอะไทม์ หยุดพูดได้แล้ว...พี่ไม่รู้หรอกนะว่าพี่จะทำให้ไทม์เชื่อได้ยังไงแต่จากนี้ไปขอให้พี่ได้ใช้ทั้งชีวิตพิสูจน์ความจริงใจก็พอ เวลาที่เราอยู่ด้วยกันจะทำให้ไทม์เชื่อในตัวของพี่...พี่มั่นใจ

            แต่เมื่อคืน...

คนจะบอกความจริงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ในอ้อมกอดเขา เพราะเวทิศไม่เคยพูดจริงจังแบบนี้มาก่อน เขาเป็นคนโผงผางอารมณ์ร้อนทุกครั้งที่ทะเลาะกัน แต่คราวนี้ไม่เหมือนทุกๆ ครั้ง ว่าที่เจ้าบ่าวของเธอสุขุมเยือกเย็นและอ่อนโยน

            พี่บอกแล้วไงว่าเมื่อคืนจะเกิดอะไรขึ้นก็ช่างมัน ลืมสิ่งที่ไม่ดีไปให้หมดแล้วเรามาเริ่มกันใหม่

เสียงใหญ่ดุเสียงหวานที่กำลังจะสารภาพความจริง

            ไม่ได้ค่ะ พี่บิวต้องฟังมัน

อิชยาผละกายจากอ้อมกอดอบอุ่น ก่อนจะสบสายตาคนที่รักสุดหัวใจ

            ฟังเหรอ ต้องการให้พี่ฟังเรื่องอะไร เรื่องที่ไทม์เจ็บมายังงั้นเหรอ

 ในหน่วยตาคู่นั้นมันเจ็บช้ำอย่าบอกใคร อิชยาสัมผัสได้ดีว่าเขารู้สึกผิดขนาดไหน ผู้ชายตรงหน้ากำลังจะร้องไห้...เขากำลังร้องไห้เพราะเธอ

            ไม่ค่ะพี่บิว ฟังสิ่งที่ไทม์จะบอกก่อน...คือว่าเรื่องทั้งหมดที่ไทม์บอกไปมันเป็นเรื่องโกหกค่ะ ที่จริงไทม์ไม่ได้โดนข่มขืน แต่ที่ต้องบอกออกไปอย่างนั้นก็เพราะว่าอยากให้พี่บิวรู้สึกผิด และหันมาสนใจกันบ้าง

            แค่นี้เหรอที่เธอคิด

เขาถามทันทีที่มีโอกาสพูด อิชยาพยักหน้าตอบอย่างหงอยๆ

            พี่ไม่มีสิทธิ์โกรธเธอหรอก ต่อให้เธอโกหกเรื่องที่ร้ายแรงกว่านี้พี่ก็ไม่มีสิทธิ์

            พี่บิว...

            จริงๆ นะอิชยา พี่ไม่มีสิทธิ์โกรธเธอเลย ในตอนนี้พี่มีสติทุกอย่าง คำพูดที่ออกมาจากปากพี่ไม่มีการประชดหรือแดกดันใดๆ พี่เข้าใจความรู้สึกของเธอ พี่รู้ว่าเธอทำอย่างนี้เพราะอะไร...เพราะเธอรักพี่

เขากุมมือเรียวทั้งสองข้างไว้แน่น ก่อนจะยกขึ้นมาจูบเบาๆ

            เพราะเธอรักและคาดหวังกับพี่มากเกินไปมันถึงออกมาเป็นอย่างที่เห็น และเพราะพี่ไม่ได้เป็นเหมือนที่เธอหวังมันเลยพังไม่เป็นท่า ตอนนี้เราแทบไม่มีความสุขเลยนะ...เธอว่ามั้ย

            ไม่ค่ะ ไทม์มีความสุข...อุ่นใจทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้ๆ กันแบบนี้

            หญิงสาวโผกอดร่างหนาไว้ด้วยหัวใจที่ลนลาน สิ่งที่โกหกไปก็ไม่ได้แรงอะไรในความคิดของเธอ หากเวทิศล่ะ เขาคงคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงปลิ้นปล้อน

            ความผิดของไทม์เทียบไม่ได้เลยกับความผิดที่พี่มี

อิชยาสะอื้นฮักๆ เธอรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี

            ต่อไปนี้เรามาเริ่มกันใหม่นะ อีกห้าวันเราก็จะเป็นคนๆ เดียวกันแล้ว เราอย่าทะเลาะกันอีกเลยนะ

            ค่ะ...ต่อไปไทม์จะพยายามไม่ใจร้อน ไม่วู่วาม อิชยาคนนี้จะเป็นเด็กดีของนายเวทิศตลอดไป

เธอพร่ำบอกเขาด้วยรอยยิ้ม...รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาเปรอะดวงหน้า

            ก็ดีเหมือนกัน นายเวทิศอยากมีภาระ...เขาอยากดูแลนางสาวอิชยาไปจนวันตาย

            อิชยามองสบตาของเขาก่อนจะยิ้มให้ด้วยความตื้นตันใจมหาศาล เวทิศยิ้มหวานให้คนรักก่อนจะเชยคางเรียวเข้ามาใกล้

            ไม่มีรักไหนที่ดีทุกวัน แต่รักที่พี่ให้เธอนั้นจะเป็นรักที่กลั่นจากความสุขและหัวใจที่เปี่ยมไปด้วยความเอาใจใส่ เพราะฉะนั้นรักของพี่มีคุณภาพ...หายห่วง

            ทั้งคู่หัวเราะให้กันอย่างสุขสันต์ ก่อนหน้าผากทั้งสองจะชนกันและถูไถไปมา มันช่างเป็นภาพที่น่ารัก และสดใสเหลือเกิน

            ไทม์รักพี่บิวมากนะคะ

เธอบอกรักเขา ก่อนจะจูบเบาๆ ที่ปากคนรักด้วยความสุข

            พี่ก็รักเธอเหมือนกัน...รักมาก

เวทิศบอกรักอิชยาเช่นกันก่อนจะลงท้ายด้วยรสจูบที่แสนหวาน คำว่ารักที่ออกมาจากปากของกันและกันเปรียบเสมือนสิ่งที่มีค่าจากสรวงสวรรค์ เขาและเธอดื่มด่ำกับความสุขจนลืมความทุกข์ระทมที่มีก่อนหน้านี้จนหมดสิ้น

แอลไม่ยอมนะคะคุณพ่อ ลูกของแอลจะต้องมีพ่อ

แต่มันกำลังจะแต่งงานกันเร็วๆ นี้แล้วนะ แกจะไปทำอะไรมันได้ คนเป็นพ่อถามลูกสาวคนเดียว ใบหน้าของท่านฉายแววหนักใจนัก

พ่อจะไม่ช่วยแอลใช่ไหมคะ ลูกสาวทวงถามด้วยความน้อยใจ ผู้เป็นพ่อส่ายหน้าด้วยความระอา

อย่ามาร้องขอความช่วยเหลือจากพ่อ เพราะแกเองไม่ใช่หรือไงที่ทำตัวอย่างนี้ มีอย่างที่ไหนกลับมาอยู่บ้านอีกทีท้องป่อง บุญเท่าไหร่แล้วที่พ่อไม่เอาเลือดหัวแกออก

ค่ะ หนูมันไม่ดี หนูมันเลว หนูมันท้องไม่มีพ่อ...ดี! งั้นหนูจะจัดการทุกอย่างด้วยวิธีของหนูเอง หนูจะซื้อปืนสักระบอกไปยิงมันในงานแต่ง

แกบ้าไปแล้วเรอะ! ถ้าแกยังอยากใช้นามสกุลฉันละก็ อย่าพูดอะไรเลวๆ อย่างนี้ออกมาอีก

แล้วจะให้หนูทำยังไงล่ะคะ ในเมื่อเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดมันไม่มีทางแก้

หลานคนเดียวพ่อเลี้ยงได้ บ้านเราไม่ได้ลำบากแร้นแค้นอะไรเสียหน่อย

ไม่ค่ะ ลูกของหนูจะต้องมีพ่อ เขาต้องเกิดมามีครบทั้งพ่อและแม่

แล้วแกจะให้พ่อทำอะไร ไปชิงตัวว่าที่เจ้าบ่าวออกมาจากงานอย่างงั้นเรอะ

สายตาของอลันวราวาววับจนน่ากลัว เธอมองพ่ออย่างมาดหมายในสิ่งที่พ่อพูดออกมา เขาจะแต่งงานกับคนอื่นไม่ได้ เขาต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ก่อ ผู้ชายอย่างเขาต้องเจอผู้หญิงอย่างเธอมันถึงจะสมน้ำสมเนื้อ

พรุ่งนี้จะเป็นงานมงคลสมรสของเวทิศและอิชยา ทุกอย่างดำเนินการไปด้วยดี ตอนเช้าจะมีพิธีแห่ขันหมากมาสู่ขอ และรดน้ำสังข์ที่บ้านของเจ้าสาว ตกเย็นจะเป็นงานเลี้ยงขนาดใหญ่ที่จัดขึ้นในโรงแรมเทรเรซ่า การ์เด้น ณ ห้องจัดเลี้ยงอนันตรา

ตื่นเต้นจังเลยค่ะ ไทม์ทำอะไรไม่ถูกแล้ว

นั่นสินะ พรุ่งนี้เราก็จะได้อยู่ด้วยกันแล้ว เขาพูดพลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น เขาโอบไหล่เธอเดินยิ้มเข้ามาในบ้าน

อ้าว! เป็นไงล่ะลูก ทางโน้นเรียบร้อยดีหรือเปล่า มารดาถามเมื่อเห็นเด็กทั้งสองเดินเข้ามาในห้องรับแขก

เรียบร้อยดีครับคุณแม่ ที่โรงแรมกำลังเอาดอกกุหลาบสีขาวมาลง

แม่ละอยากเห็นนักเชียว เดี๋ยวเย็นๆ ต้องไปดูหน่อยแล้ว ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าจะสวยขนาดไหนงานที่เต็มไปด้วยดอกกุหลาบสีขาวบริสุทธิ์เวทิศยิ้มให้ว่าที่เจ้าสาว ดอกกุหลาบขาวมากมายมหาศาลเป็นดอกไม้ที่หล่อนชื่นชอบ

หนูไทม์ทานอะไรมารึยังจ๊ะ หิวกันมั้ยหืม

เราสองคนเรียบร้อยมาจากข้างนอกแล้วล่ะค่ะ คุณแม่ล่ะคะ ทานอะไรหรือยัง

แม่เรียบร้อยไปตั้งแต่ช่วงเที่ยงแล้วจ้ะ เป็นห่วงก็แต่หนูทั้งคู่นั่นแหละ

แม่ไม่ต้องเป็นห่วงบิวหรอกฮะ แม่เป็นห่วงลูกสะใภ้จอมดื้อคนนี้ดีกว่า เขาอดหลับอดนอนจนหน้าซีดไปหมด

ตายจริง! ทำไมหนูไม่นอนเยอะๆ ล่ะจ๊ะ เดี๋ยวแต่งหน้าออกมาจะไม่สวยนะลูก

คือไทม์มีงานน่ะค่ะ แล้วงานนี้ต้องทำให้เสร็จก่อนจะไปอังกฤษด้วย ก็เลยต้องรีบทำเท่าที่จะทำได้ค่ะ

ตาบิวนี่ก็ยังไงนะ ให้น้องตามไปทีหลังไม่ได้หรือไง ตัวเองอยากไปก็ไปคนเดียวก่อนสิ คนเขามีงานมีการทำที่นี่...เห็นมั้ย หนูไทม์คนสวยของแม่เลยต้องหน้าซีดเซียวแบบนี้

เวทิศหัวเราะชอบใจเมื่อเห็นมารดาใช้สองมือประคองดวงหน้างามด้วยความเอ็นดู เขาสบายใจยิ่งนักที่เห็นเธอคนนี้เข้ากับคนในครอบครัวของเขาได้ เมื่อนึกถึงคนในครอบครัวมันก็ทำให้เขานึกถึงพี่ชายจอมนิ่ง

แม่ครับ แล้วลูกชายคนโตของแม่ว่ายังไงบ้าง เขาจะมามั้ยครับ

อิชยาหน้านิ้วคิ้วขมวดทันที ใช่สิ! ตั้งแต่แยกกันที่โรงพยาบาลวันนั้นเธอก็ไม่ได้สนใจเขาอีกเลย ไม่รู้ป่านนี้แผลที่เธอเป็นคนก่อไว้บนหัวเขาจะหายหรือยัง

ไม่มาจ้ะ ตาบิ๊กติดงานใหญ่

 อิชยาพ่นลมออกปากดังฟู่ เธอโล่งใจที่จะไม่ได้เจอเขา

อะไรกันฮะ ลูกชายของแม่จะปลีกตัวมาไม่ได้เลยรึไงน้องชายเขาแต่งงานทั้งที

ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่บิว พี่บิ๊กคงติดธุระสำคัญจริงๆ

เธอช่วยพูดอีกแรง เพราะไม่อยากให้เขามาเหมือนกัน

ใช่จ้ะ พี่เราน่ะไม่ค่อยสบายด้วยนะ ก่อนจะกลับไปทำงานแม่เห็นเจ้าบิ๊กหน้าซีดไปหมด แถมที่หัวก็โดนโจรใช้ไม้ฟาดมาด้วย

โจร? ยังไงฮะ พี่บิ๊กโดนทำร้ายร่างกายยังงั้นหรือ

อิชยากลืนน้ำลายลงคอไม่ได้  ร่างกายไม่ขยับไปไหนเมื่อได้ยินประโยคเมื่อกี้ เธอทำได้เพียงฟังสองแม่ลูกคุยกันอย่างเงียบๆ คุณแม่เล่าให้ฟังว่าพี่บิ๊กโดนโจรใช้ไม้หน้าสามฟาด แต่ไม่โดนจุดสำคัญอะไร ทว่าแผลแค่นั้นก็ทำให้เกิดพิษไข้ได้เช่นกัน คนทำผิดได้แต่ก้มหน้าก้มตาฟังด้วยความกังวล เธอควรจะทำอย่างไรกับพี่ชายของคนรักดี

พี่ไทม์กลับมาแล้วเหรอคะ

น้องเล็กของบ้านในชุดนอนกระโปรงสีขาวแขนยาวเดินเข้ามากอดพี่สาวคนรองแน่น

เดี๋ยวก่อน....ยายเท็น เข้ามากอดพี่แบบนี้มีอะไรหรือเปล่า อิชยาทำท่ารู้ทัน

อะไรกันเล่า เท็นไม่มีอะไรแอบแฝงสักหน่อย ก็แค่อยากกอดพี่ไทม์เท่านั้นเอง

จริงอ่ะ

พี่สาวถามย้ำทั้งคำพูดและสายตา อุรัสยาพยักหน้า ก่อนจะกอดร่างระหงแน่นกว่าเดิม

ก็พรุ่งนี้เท็นจะไม่ได้กอดพี่ไทม์แล้วนี่คะ พรุ่งนี้จะมีคนที่ทำให้พี่ไทม์อุ่นกาย อุ่นใจมากอดพี่สาวของเท็น

ฮ่าๆ นี่! ตัวของพี่ยังเป็นของเท็นเสมอนะ ไม่ว่าพี่จะแต่งงานมีลูกสิบคน เราก็กอดพี่ได้เสมอนั่นแหละ

แหม...มันไม่เหมือนกันสักหน่อย แต่ก็ไม่เป็นไรค่ะ ทุกอย่างจะเป็นไปตามที่พี่ไทม์พูดไว้นั่นแหละ ถึงพี่สาวของเท็นจะมีหลานตัวน้อยๆ เป็นโหล เท็นก็จะคอยกอดพี่ไทม์อย่างนี้ไปเรื่อยๆ

โอ๊ยๆ มันน่าน้อยใจจริงๆ เลยนะเนี่ย น้องเล็กของบ้านรักพี่สาวสองคนไม่เท่ากัน

อัยยาเดินดิ่งมายังน้องสาวทั้งสองที่ยืนกอดกันอยู่กลางบ้าน ทั้งคู่ผละออกจากกันก่อนจะหันไปมองพี่สาวคนสวยที่ทำหน้าแสนงอน อุรัสยาไม่รีรอเธอรีบเดินเข้าไปหอมแก้มนิ่มๆ ของพี่คนโตเต็มฟอด ก่อนจะกอดร่างสวยของอัยยาไว้แน่น

เท่ากันสิคะ พี่ทิพย์อย่าพูดว่าเท็นไม่รักพี่ทิพย์อีกนะ...เท็นน่ะรักพี่สาวสองคนของเท็นมากกว่าชีวิตของตัวเองซะอีก

เสียงพูดที่เครือสั่นของอุรัสยาทำให้พี่สาวทั้งสองมองหน้ากันเชิงสงสัย อัยยาจับร่างของน้องออกจากอ้อมกอด ก่อนจะสบตา

ร้องไห้ทำไมหืม พี่พูดเล่นน่ะ

อุรัสยาร้องไห้จนหน้าขาวใสแดงไปหมด อิชยารีบเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะใช้มือเรียวเช็ดหน้าเช็ดตาให้น้อง

พี่ทิพย์ พี่ไทม์ เราเคยมีกันสามคนพี่น้องมาตลอด ตั้งแต่เกิดมาพี่ของเท็นคอยดูแลและเป็นห่วงเท็นอยู่เสมอ ขอบคุณนะคะ ขอบคุณที่ทำเพื่อน้องสาวคนนี้ได้มากขนาดนี้ หัวใจของเท็นถูกเติมเต็มตลอดด้วยความรักจากคุณแม่ และจากพี่ๆ มันอบอุ่นจนเป็นอะไรที่ขาดไม่ได้ แล้วพรุ่งนี้...

อุรัสยาพูดต่อไม่ได้ เธอร้องไห้สะอื้นตัวโยน พรุ่งนี้เธอก็ดีใจอยู่หรอกนะที่พี่สาวคนรองจะเป็นฝั่งเป็นฝา ทว่าต้องแลกกับการที่ต้องอยู่ไกลกันนั้น มันเป็นอะไรที่ทรมานเหลือเกินสำหรับคนอย่างเธอ

อย่าร้องนะเท็น พี่จะร้องตาม

อิชยากอดน้องสาวด้วยความอ่อนโยนและความรัก อัยยาไม่รีรอ เธอเข้ามากอดน้องทั้งสองคนไว้ด้วยความรักที่บรรยายออกมาไม่ได้ สามพี่น้องยืนกอดกันร้องไห้ระงมอยู่กลางบ้าน โดยมีสายตาของมารดาที่ยิ้มทั้งน้ำตาด้วยความปลาบปลื้มในความรักที่ยิ่งใหญ่ของลูกสาวทั้งสามคน กว่าจะพูดคุยร่ำลากันเสร็จก็เกือบห้าทุ่ม อิชยารีบอาบน้ำแต่งตัวอย่างเร็วไว เธอต้องนอนเยอะๆ เพราะพรุ่งนี้เจ้าสาวคนนี้จะต้องสวยที่สุด เมื่อหัวถึงหมอนมันก็ยังไม่หลับ พลิกไปพลิกมาก็ยังไม่หลับ นับแกะนับแพะก็ไม่เป็นผล...เธอตื่นเต้นจนนอนไม่หลับหรือไง

อ่ะ! ทำไมไม่หลับนะ

อิชยาอุทานด้วยความหงุดหงิดก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าสะพายที่โต๊ะเครื่องแป้ง เธอต้องบำรุงตัวเองด้วยการทานวิตามินแล้วล่ะ ถ้าไม่ทำอะไรเลยมีหวังพรุ่งนี้หน้าได้ซีดเหมือนคนซังกะตายเป็นแน่ ในระหว่างที่หากระปุกวิตามิน ดวงตาคู่งามดันไปเจอเข้ากับอะไรบางอย่างที่สะดุดใจอย่างแรง มือเรียวสวยหยิบนามบัตรใบหนึ่งขึ้นมาถือไว้ก่อนจะเพ่งมองมันด้วยความรู้สึกหลากหลาย

พี่บิ๊กครับ ผมร่างแบบคร่าวๆ ไว้แล้วนะฮะ พี่บิ๊กจะดูเลยมั้ย

วันนี้พอเท่านี้ก่อน นายกลับบ้านไปพักผ่อนเถอะ นี่ก็ดึกมากแล้ว

หลังจากลูกน้องเดินออกไปจากห้องทำงาน ศราวินก็จมอยู่กับความเงียบอีกครา เขาลุกจากเก้าอี้ทำงาน และเดินดิ่งไปยังห้องส่วนตัวของตัวเองที่อยู่ในออฟฟิศทันที ศราวินยังไม่หายดี แผลที่ศีรษะยังโดนน้ำไม่ได้ เขาทรมานเหลือเกินกับการสระผมแต่ละที

โอ๊ะ! ซี้ดดดด

เสียงใหญ่ร้องซี๊ดด้วยความเจ็บ เขาดันใช้ผ้าเช็ดผมถูไปโดนจุดสำคัญ ร่างกายกำยำที่มีหยดน้ำพร่างพราวเกาะไปทั่วตัว มีเพียงผ้าขนหนูสีขาวที่ผูกมัดตรงสะโพกสอบไว้ ดวงตาคมกล้ามองตัวเองในกระจกก่อนจะหยิบหลอดยาขึ้นมาบีบลงบนนิ้วชี้ข้างขวา ไม่นานก็ทายาตรงแผลที่เพิ่งตัดไหมมาเมื่อวานสำเร็จ มันเจ็บอย่าบอกใครเชียวล่ะ เมื่อแต่งกายด้วยชุดนอนเสื้อแขนยาว กางเกงขายาวเรียบร้อยแล้ว ร่างสูงใหญ่จึงเดินไปที่โต๊ะทำงานอีกหน เขาหมายจะทำงานให้เสร็จภายในคืนนี้ ทว่ายังไม่ทันจะลงมือจับดินสอออกแบบงาน เสียงข้อความโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

แผลเป็นยังไงบ้าง คุณโอเคแล้วใช่ไหม

หัวใจของเขาเต้นแรงราวพายุที่โหมกระหน่ำในท้องทะเล นี่ยายตัวต้นเหตุส่งข้อความมาหาเขายังงั้นเหรอ อีกด้านนึงอิชยาเดินวนไป วนมาด้วยความหงุดหงิดใจ ส่งข้อความไปตั้งนานแล้ว แต่ก็ไร้วี่แววที่เขาจะตอบกลับ เพราะพรุ่งนี้เธอจะเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวของเขาแล้ว จึงไม่อยากมีอะไรค้างคาใจกันอีก เมื่อคิดได้จึงตัดสินใจส่งข้อความไป

หรือตานั่นจะหลับไปแล้วนะ ไม่ได้...ยังไงวันนี้ก็ต้องคุยให้รู้เรื่อง บางทีเขาอาจจะไม่มาร่วมงานแต่งงานของน้องชายตัวเองเพราะเรารึเปล่า

อิชยาไม่รีรอเธอกดเบอร์โทรออกหาเขาเร็วไว รอไม่นานเขาก็รับสาย แต่ไม่ได้พูดอะไรเลยสักคำ

เอ่อ...หลับไปหรือยังคะ น้ำเสียงของเธอตะกุกตะกักขาดห้วง

ยัง เขาตอบสั้นๆ ตามสไตล์คนพูดน้อย

อ้าว...แล้วคุณเห็นข้อความฉันมั้ย

เห็น

อิชยาหายใจแรง นี่เขากำลังกวนประสาทเธออยู่งั้นเหรอ ถามไปตั้งหลายคำแต่ตอบมาสั้นๆ แค่คำเดียวเนี่ยนะ...ฮึ!

แล้วคุณไม่คิดจะตอบกลับเลยรึไง

ทำไมผมต้องตอบข้อความของคนที่ผมไม่ได้เมมเบอร์ไว้ด้วยล่ะ

คุณศราวิน สะกดคำว่ามารยาทไม่เป็นรึไงคะ

ผมเป็นคนไทยนะ คำนี้มันฝังอยู่ในใจผมเสมอ

แต่การกระทำของคุณมันส่อให้เห็นว่าคำนี้ไม่มีในตัวของคุณเลยสักนิด

คุณไม่มีค่าพอได้เห็นมารยาทของผมหรอกฮะ เพราะในตัวคุณก็ไม่มีสิ่งนี้เหมือนกัน มันมืดบอดจนมองไม่เห็นอะไรเลยแม้แต่คำว่าเกรงใจ

วาจาเชือดเฉือนในสไตล์ของเขาทำให้อิชยาโกรธจนหน้าแดง มือเรียวกำผ้าปูที่นอนผืนสวยจนยับยู่ยี่ ก่อนจะค่อยๆ พ่นลมออกจากปากอิ่มและนับหนึ่งถึงสิบในใจ

ที่ฉันโทรมาหาคุณดึกๆ ดื่นๆ เพราะว่าเป็นห่วงก็เท่านั้น แผลที่หัวของคุณมันเกิดขึ้นเพราะฉันเป็นคนทำ ฉันอยากรู้ว่ามันหายดีรึยัง...แต่ไม่เป็นไรหรอกนะ ในเมื่อคุณพูดจาใส่ฉันซะเต็มที่แบบนี้ มันแสดงให้เห็นว่าคุณคงไม่อยากได้รับความห่วงใยจากคนอย่างฉัน เอาเป็นว่าขอโทษแล้วกันที่โทรมากวนคุณในเวลาอย่างนี้

เธอกดวางสายไปแล้ว หากมือใหญ่ยังคงถือโทรศัพท์ค้างอยู่เช่นนั้น เมื่อกี้เธอพูดว่าห่วงใช่ไหม...เธอเป็นห่วงเขาอย่างนั้นเหรอ ศราวินหัวใจพองโตยามได้ยินประโยคเมื่อครู่นี้ ทว่ามันแฝงไปด้วยความรู้สึกเจ็บปวดมหาศาลเพราะน้ำเสียงของเธอมันสั่นเครือเหมือนคนกำลังร้องไห้ ศราวินถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเอนกายพักพิงเก้าอี้ทำงานตัวนุ่มด้วยหัวใจที่เหนื่อยล้าซมซาน

ฮือๆ ไอ้บ้าเอ๊ย! ต่อไปฉันจะไม่ยุ่งกับนายอีก จะไปตายที่ไหนก็ไป ฮือๆ

อิชยาร้องไห้ด้วยความเจ็บใจ เธอเกลียดคำพูดเชือดนิ่มของเขานัก มันดูเหมือนไม่มีอะไร แต่ปวดลึกภายในใจอย่าบอกใครเชียว มือเรียวหยิบนามบัตรเขาขึ้นมาฉีกเป็นเศษเล็กเศษน้อย ก่อนจะปาลงถังขยะอย่างไม่ไยดี

พอกันที ฉันเกลียดผู้ชายที่ชื่อ ศราวิน วัชรประพันธ์


สนใจดาวน์โหลดนิยายได้ที่ https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiMzYxMTg5IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMTMxMjUiO30

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

20 ความคิดเห็น

  1. #1 Klangchai2540 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2559 / 20:11
    สนุกมากเลยค่ะ.
    #1
    0