เล่ห์วังวน กลเสน่หา (Rerun)

ตอนที่ 3 : พรีเวดดิ้ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 579
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    15 ธ.ค. 59


ตอนที่  3

ที่ Princess Rose Studio ร้านตัดชุดแต่งงานชื่อดัง เวทิศพาเจ้าสาวของเขามาลองชุด ทั้งคู่เลือกแบบการ์ด และของชำร่วยกันอย่างตั้งใจ อิชยายิ้มร่าเมื่อมองหน้าของว่าที่เจ้าบ่าว ก็วันนี้น่ะสิ...เขาตามใจเธอไม่มีขัด แถมยังคอยส่งเสริมความคิดของเธอจนน่าตกใจ

            ที่จริงไทม์อยากตัดชุดแต่งงานเองนะเนี่ย

            มันไม่ทันหรอกไทม์ ตอนนี้อะไรสะดวกสุดเราต้องคว้าไว้ก่อน

            คงต้องเป็นอย่างนั้นค่ะ ก็พี่บิวรีบนี่เนอะ คนพูดทำหน้าหม่น

            รีบสิ พี่อยากอยู่กับเธอจนแทบจะรอให้ถึงวันนั้นไม่ไหวแล้ว...เข้าไปลองชุดเถอะ

            คำพูดเวทิศเหมือนมนตร์สะกดใจ อิชยาสมองพร่าเลือนเพราะฝ่ามือใหญ่ดันร่างระหงเข้ามาในห้องลองชุด โดยมีตัวเจ้าบ่าวจอมมารตามมาติดๆ

            เอ่อ...พี่บิวก็ออกไปก่อนสิคะ

เพราะเขาจู่โจมจนตกใจ คนพูดจึงแสดงอาการประหม่าออกไป แต่มันน่ารักมากสำหรับว่าที่เจ้าบ่าว

            แทบไม่อยากรอให้ถึงวันแต่งงาน

ฝ่ามือสั่นไหวยามเชยคางเรียวขึ้นมาสบตาที่เต็มไปด้วยอารมณ์รัก

            ถึงยังไงก็ต้องรอค่ะ รอมาได้ตั้งนาน

เสียงหวานตอบเขาอย่างทะเล้น ดวงหน้าสวยยิ้มกว้าง ก่อนจะใช้แขนเรียวเสลาทั้งสองข้างโอบรอบลำคอแกร่ง

            อาชีพเธอคืออะไรกันแน่ นางยั่วสวาทหรือเปล่า

คนถามหรี่ตามองคนงามพลางยิ้มกริ่ม ก็ดูท่าที่เธอโอบเขาอยู่สิ มันช่างปลุกเลือดลมได้ดีเหลือเกิน

            ตอนนี้อาชีพอะไรไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ ในอนาคตแม่บ้านคืออาชีพใหม่ของไทม์

            แขนเรียวเสลาโอบคอแกร่งอย่างยั่วยวน เธอเอียงหัวยิ้มให้จอมมารอย่างน่ารัก เวทิศแทบบ้ากับนางยั่วตรงหน้า เขาอดใจไม่ไหวเหมือนลาวาใกล้ปะทุ

            อย่ายั่วพี่นะ ในนี้พี่ก็สามารถ

เขาขู่ยิ้มๆ แต่สัญชาตญาณบอกอิชยาได้ดีว่านี่ไม่ใช่คำขู่

            กอดเฉยๆ ก็ต้องขู่ไทม์ด้วย งั้นปล่อยก็ได้

เธอเอ่ยน้ำเสียงแสนงอนใส่ก่อนจะปล่อยแขนออกจากลำคอแข็งแรง ทว่าเวทิศนึกอยากแกล้ง ชายหนุ่มคว้าหมับที่เอวคอดทั้งสองข้างก่อนจะลูบไล้กายสาวอย่างยั่วยวน

            ปล่อยเลยนะพี่บิว ไทม์จะลองชุดแล้ว

            เดี๋ยวช่วย

น้ำเสียงแผ่วพร่ากระซิบแนบใบหูก่อนจะเริ่มไล้ลงมาเรื่อยๆ จนถึงไหล่ขาวนวล

            ไม่ต้องเลย ไทม์จัดการตัวเองได้

คนพูดหายใจเร็วขึ้น หัวใจของเธอเต้นโครมครามยามได้รับสัมผัสจากคนรัก หากคนต้องการจะรุกไม่ฟัง จอมมารไม่ยอมปล่อยเหยื่อสาว

            ถ้าไม่ปล่อยก็ลองดูสิ ไทม์จะอาละวาดให้ที่นี่พังเลย

            ปากดี

            แล้วไม่ชินเหรอ

            ไม่

คำตอบของเวทิศทำให้คนฟังหน้างอง้ำ เขายิ้มกรุ้มกริ่มก่อนจะ...

            ไม่เคยชินสักที ขอลองปากที่ว่าดีอีกสักครั้ง

            ฝ่ามือใหญ่ข้างขวาเชยคางเรียวขึ้นมาหา ก่อนจะประกบปากอันร้อนรุ่มลงบนปากเรียวอิ่มอย่างกระหายหิว ลิ้นร้อนละเลียดล้วงไล้ในโพรงหวานเลิศรส ปากหญิงใดเล่าก็ไม่หวานเท่าปากของหญิงอันเป็นที่รัก เขาจูบซับทุกความนุ่มละมุนที่พร่ำหา ยิ่งเจ้าหล่อนให้ความร่วมมือด้วยแล้วยิ่งไม่ต้องพูดถึง...

            อื้อ!”

เสียงครางประท้วงดังขึ้นเป็นระยะๆ ร่างน้อยแทบหลอมเหลวลงแทบเท้าเขา แขนเรียวลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังกว้างอย่างเคลิบเคลิ้ม เสียงหอบหายใจดังแรงขึ้นพอๆ กับความต้องการที่พุ่งพล่านลามเลียไปทั่วกาย

            อ้า!”

เสียงหวานๆ ครางโหยเมื่อมือไม้เลื้อยอันร้อนระอุจับหมับที่หน้าอกกลมกลึง ออกแรงบีบหนักหน่วงเร้าอารมณ์ อิชยาเข่าอ่อนฉับพลันยามคลื่นความร้อนแล่นปราดจนร่างกายต้านไม่ไหว เวทิศโอบสะโพกผายไว้ก่อนจะดันเธอไปติดกับกระจกบานใหญ่ในห้องลองชุด

            พี่ไม่ได้อยากให้ครั้งแรกของเราเกิดขึ้นที่นี่

น้ำเสียงหอบเหนื่อยเอ่ยบอก ใบหน้าหล่อแนบชิดติดใบหน้าหวานหยด

            พอเถอะค่ะ รออีกไม่นานเอง

คนที่บอกให้รอเสียงสั่นเครือเหงื่อตก เธอเองก็ต้องการเขาเหมือนกัน

            ไม่ไหว มันจะตายเอา

เวทิศจูบไล้ไซ้ซอกคอทันทีที่พูดจบ ร่างงามอ่อนระทวยเม็ดเหงื่อผุดเต็มดวงหน้าด้วยความต้องการที่กำลังค่อยๆ ถูกปลดปล่อยออกมา

            อื้ม! พี่บิว

เธอเรียกชื่อเขา แต่ก็ไม่ได้ห้ามหรือคัดค้านอะไรออกมานอกจากให้ความร่วมมือตอบรับสัมผัสอันร้อนแรงเป็นอย่างดี

            คุณไทม์คะ ลองชุดเสร็จหรือยังคะ

            ดังนรกชังหรือสวรรค์แกล้งก็ไม่รู้...ทั้งคู่หยุดกิจกรรมในร่มฉับพลัน แต่เขาหาได้ออกห่างจากร่างโสภาไม่ จมูกคมยังฝังแน่นที่ซอกคอขาวด้วยอาการเหนื่อยหอบ คางเรียวเกยวางอยู่ที่ไหล่หนาอย่างหมดแรง ว่าที่บ่าวสาวผ่อนลมหายใจเสียงดัง

            ขัดจังหวะจริง ว่ามั้ย? ปากพร่ำพูดแนบชิดซอกคอขาว

            ไทม์เริ่มชอบร้านคนรู้จักพี่บิวแล้วล่ะ

เธอบอกก่อนจะสวมกอดร่างหนาไว้ หัวของเธอซบนอนอยู่บนไหล่กว้างอย่างพักพิง

            แต่พี่เริ่มจะไม่ชอบแล้ว

เขาตอบก่อนจะจูบไล้ไปทั่วดวงหน้าสวย อิชยาหลับตารับรสจูบอย่างเต็มใจ

            แต่งตัวเถอะ เดี๋ยวพี่ออกไปรอข้างนอก

เขาผละกายออกจากน้องน้อยอย่างเสียดาย ไฟอารมณ์มันมอดดับไปเสียแล้ว

            ค่ะ รอดูเจ้าสาวที่สวยที่สุดในรอบปีได้เลย

คนสวยบอกด้วยความมั่นใจ ก่อนจะดันหลังเขาให้ออกไปจากห้องลองชุด สิบห้านาทีต่อมา...เวทิศนั่งไขว่ห้างรอว่าที่เจ้าสาวอยู่บริเวณหน้าห้องลองชุดที่เดิม สายตาคมมองนาฬิกาถี่จนเจ้าของร้านอดขำไม่ได้

            รออีกนิดนะคะคุณบิว อยากเห็นอะไรสวยๆ ต้องใจเย็นๆ

            คนรอยิ้มให้เจ้าของร้าน เวลาพ่อหนุ่มจอมแสบยิ้มขึ้นมาละก็ สาวๆ ในร้านที่คอยจ้องมองอยู่แล้วแทบจะตะครุบเหยื่อให้ได้เสียเดี๋ยวนี้

            พี่บิว ไทม์เสร็จแล้วค่ะ เสียงหวานตะโกนออกมา

            เสร็จแล้วก็ออกมาสักที พี่รอจนจะเป็นบ้าอยู่แล้ว

เขาตอบสไตล์คนติดใจร้อน ไม่นานม่านสีครีมก็รูดเปิดออกอย่างช้าๆ จนสุด ภาพที่เห็นเบื้องหน้าทำคนเป็นเจ้าบ่าวตะลึงจัด นางยั่วคนเมื่อกี้หายไป หากตอนนี้คือนางฟ้าแสนโสภามาแทนที่ อิชยาสวมชุดเจ้าสาวสีขาวผ่อง ช่วงบนเป็นเกาะอกสไตล์คอร์เซตรัดรูป เนินอกอวบขาวโผล่ออกมายั่วยวนใจเจ้าบ่าวให้สั่นเล่นเล็กน้อย ไล่ลงมาที่เอวคอดสวยมีโบว์สีขาวอันใหญ่ติดอยู่ที่ด้านซ้าย และนั่นทำให้เจ้าบ่าวจอมมารเผลอมองไม่หยุด

            สวย

เวทิศพูดพร่ำราวโดนมนตร์สะกด เขามองอิชยาจนตัวเองตกอยู่ในภวังค์

            แน่นอนอยู่แล้วค่ะ

คนมั่นใจว่าสวยตอบยิ้มๆ ก่อนจะเดินเข้าไปหาคนรัก อิชยายื่นผ้าคลุมผมสีขาวให้ชายหนุ่ม ฝ่ามือใหญ่ยื่นรับทันที

            ติดมันให้ไทม์หน่อยสิคะเจ้าบ่าว

            เจ้าบ่าวยิ้มกว้างอย่างเขินอายนิดๆ ก่อนจะพยักหน้า เจ้าสาวหันหลังให้อย่างรู้งาน เวลาอย่างนี้ช่างเป็นอะไรที่น่าเก็บไว้เป็นความทรงจำ ที่ร้านเวดดิ้งแห่งนี้ถ่ายรูปทั้งคู่ไว้ในแพ็คเกจด้วย ภาพที่เขาตะลึงในความงามของเธอ ภาพที่ทั้งคู่ยิ้มให้กัน และภาพที่เขาติดผ้าสีขาวบางๆ ให้เธอบนศีรษะ

            พี่เชื่อแล้วล่ะ ว่าเจ้าสาวของพี่สวยที่สุดในรอบปี

น้ำเสียงทุ้มกระซิบแนบใบหูจนคนหันหลังให้ได้แต่ยิ้มด้วยความเขินอาย น้องน้อยหน้าแดงปลั่งจนร้อนวูบวาบไปหมด

            เจ้าบ่าวของไทม์ก็หล่อที่สุดเหมือนกันค่ะ

            อิชยาหันกลับมาพร้อมกับโอบคอเขาไว้อย่างแสนรัก ตาประสานตาบอกความรู้สึกที่มากกว่ารัก การกระทำของคนทั้งคู่ทำให้ทุกๆ คนในร้านอิจฉากันเป็นแถว ภาพน่ารักๆ ถูกถ่ายเก็บไว้ในกล้องของทางร้านเรียบร้อยแล้ว

            บิ๊กอยู่ร่วมงานน้องใช่ไหม

มารดาถามลูกชายคนโตขณะนั่งทานของว่างในห้องนั่งเล่นของบ้าน

            ผมอยากอยู่นะครับแม่ แต่มันมีงานจริงๆ และเป็นงานที่ต้องลงมือดูแลเอง

            ว่าแล้วเชียว มารดาตีหน้าบูด

            ก็เจ้าตัวดีเล่นเลื่อนไม่ดูตาม้าตาเรือ กะทันหันแบบนี้ผมคงอยู่ไม่ได้ ถ้าเป็นสองเดือนหน้าอย่างที่ว่าไว้ก็สบายไป

            แล้วจะนอนที่บ้านอีกกี่คืนล่ะ อยู่นานๆ ได้ไหมหืม แม่คิดถึงลูกจะแย่

            ครับ ผมจะอยู่อีกสามวัน

            สามวันเหรอ อะไรจะไวปานนั้น ตดยังไม่ทันหายเหม็นเลย

แม่แขวะอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะจีบปากจีบคอใส่ลูกชายเทพบุตร

            ทำอะไรกันอยู่ครับคุณแม่ที่เคารพรัก และคุณพี่ที่นับถือยิ่ง

คนทะเล้นประจำตระกูลเดินหิ้วถุงใบใหญ่มาเต็มมือ เขาโปรยยิ้มให้ทุกคนอย่างมีความสุข

            แม่ก็กำลังนินทาเราน่ะสิ ได้ทีแม่จึงหันมาแซวลูกชายคนเล็กต่อ

            มิน่าล่ะ ผมถึงได้จามตลอดทาง เขารับมุกของแม่

            ย่ะ แล้วนั่นถุงอะไรน่ะ หอบมาเต็มไม้เต็มมือเลย

            อื้อ...ว่าแล้วก็โชว์ซะหน่อย แท่นแท้น นี่ครับอัลบั้มเวดดิ้งของผมกับไทม์

            เวทิศส่งอัลบั้มรูปให้มารดาดูอย่างโอ้อวด ท่านดูไปยิ้มไปอย่างมีความสุข ความน่ารักของลูกชาย และว่าที่ลูกสะใภ้ทำเอาคนแก่ตาวาววับ

            น่ารักมากเลยลูก แม่ชอบมากเลยจ้ะ...นี่ๆ ภาพนี้หนูไทม์สวยมากจริงๆ นี่แม่มีลูกสะใภ้หรือนางฟ้ามาอยู่ในครอบครัวกันแน่นะ

            มารดาชี้รูปที่ถูกใจก่อนจะพูดคุยกับลูกคนเล็กอย่างตื่นเต้น โดยมีสายตาของลูกชายคนโตมองทั้งคู่อยู่ตลอดเวลา เขายิ้มบางๆ ให้กับความสุขของทุกๆ คน ตั้งแต่วันที่เขาให้เบอร์เธอไป รายนั้นก็ไม่ได้ติดต่อมาหาเขาเลย จริงสิ...เธอจะติดต่อคนอย่างเขาด้วยเรื่องอะไร

            ภาพนี้ไปถ่ายมาตอนไหนกันจ๊ะ

            เมื่ออาทิตย์ที่แล้วตอนบิวไปลองชุดกับไทม์ครับแม่

            ลูกทำกันเองหรือทางร้านเขาให้ทำล่ะเนี่ย

            ทุกภาพในร้านเวดดิ้งมันเกิดจากเราทั้งสองคนครับ ไม่มีการแสดงหรือจัดฉากใดๆ เลย

            เวทิศตอบอย่างภาคภูมิใจ ก่อนจะอวดนั่นอวดนี่มารดาต่อไป ศราวินมองน้องชายแล้วละอายแก่ใจ เขาแสลงใจจนความทรมานแล่นปราดไปทั่วร่างกาย

            แม่ครับ บิ๊กไปดูงานก่อนนะครับ วันนี้คงไม่กลับมาทานข้าวเย็นนะฮะ ไม่ต้องรอ

            อ้าวพี่บิ๊ก งานอะไรทำวันนี้

            งานของฉันไม่มีวันหยุดหรอก ทำได้ตลอดเวลาแกอย่าลืมสิ

            น้องชายพยักหน้ารับรู้ ศราวินไม่รอช้าเขารีบออกจากบ้านแล้วมุ่งหน้าไปยังบริษัทเพลงยักษ์ใหญ่ทันที ชายหนุ่มรับงานสร้างสระว่ายน้ำที่บริษัทนั้นไว้ มันเป็นงานที่มีแต่คนคาดหวัง

            ผมชอบทีมงานของคุณมาก

            พวกเขาทำงานกันไวครับ

            ขอบคุณ คุณศราวินที่อุตส่าห์มาดูงานให้เราถึงที่นะครับ ผมเลือกบริษัทไม่ผิดจริงๆ

            ถ้าอยู่ในช่วงรับประกันมีอะไรติดต่อทางเราได้นะครับ ทางเราจะรีบมาจัดการข้อผิดพลาดให้โดยไม่เสียค่าใช้จ่ายใดๆ ทั้งสิ้น

            ครับ ถ้ามีอะไรผิดพลาดผมจะติดต่อไปแน่นอน จะขึ้นไปดูสระว่ายน้ำชั้นบนหน่อยมั้ยครับ ที่ห้องของวีวี่

            ก็ดีครับ ผมอยากจะรู้เหมือนกันว่าคุณวีวี่เธอชอบมั้ย

            ไม่นานทั้งคู่ก็เดินเข้าไปในห้องพักส่วนตัวของนักร้องสาวชื่อดัง เธอมีห้องพักที่บริษัทเพราะหุ้นสิบห้าเปอร์เซ็นต์ สระว่ายน้ำของวีวี่เป็นสระขนาดกลางในห้องกระจกใสที่อยู่ในตัวห้องพัก ร่างสวยเซ็กซี่แหวกว่ายอยู่ในสระว่ายน้ำใสอย่างเพลิดเพลินเจริญจิต โดยมีอิชยานั่งอยู่ที่ขอบสระจดรายละเอียดที่นักร้องสาวคอยบอก

            เรียบร้อยนะคะ เดี๋ยวไทม์จะแก้งานให้เลยแล้วพรุ่งนี้จะเอามาให้ดูใหม่

            ได้เลยค่ะ ว่าแต่ทำไมคุณไทม์ทำชุดเปิดตัวอัลบั้มให้วี่เร็วจังคะ

อิชยาส่งชุดคลุมอาบน้ำให้นักร้องสาวเมื่อเธอขึ้นมาบนฝั่ง

            อาทิตย์หน้าไทม์จะแต่งงานค่ะคุณวี่

            โอ้ว! จริงเหรอคะ ช่างเป็นเรื่องที่น่ายินดีมากๆ เลยค่ะ วี่ดีใจด้วยนะคะคุณไทม์

            ขอบคุณค่ะ ไทม์เอาการ์ดมาให้คุณวี่ด้วยค่ะ เชิญไปร่วมงานด้วยนะคะ

            โอ้โห! การ์ดสมัยใหม่นี่สวยจังแฮะ แน่นอนค่ะคุณไทม์ วี่จะไปร้องเพลงให้บ่าวสาวด้วยค่ะ

เธอบอกอย่างเป็นกันเองพร้อมกับชื่นชมการ์ดในมือด้วยความตื่นตาตื่นใจ

            ทำอะไรกันอยู่ครับสาวๆ

ผู้จัดการค่ายทักทายยิ้มร่า ก่อนจะเดินเข้ามาหาสองสาว

            กำลังเม้ากันตามประสาผู้หญิงค่ะพี่เต้ย แล้วเป็นไงมาไงคะเนี่ย มาเยี่ยมวี่เหรอ

            แกป่วยเหรอนังวี่ พี่ไม่ได้มาเยี่ยมแก

            จุ๊ๆ! พี่เต้ยไม่เอาสิ แต๋วแตกหมดอายน้องอายนุ่งมัน

วีวี่ปรามก่อนจะพากันหลุดขำออกมาทั้งสามคน พี่เต้ยเสียหน้าทำท่าสะดีดสะดิ้งใส่

            เออจริงสิ!”

พี่เต้ยทำหน้าตาตกใจเหมือนนึกอะไรได้ ก่อนจะผลักประตูกระจกโผล่หน้าไปเรียกศราวิน มัวแต่เม้าเพลินจนลืมคุณบิ๊กไปเลย

คุณศราวินฮะ เชิญข้างในหน่อย

            อ้าวคุณบิ๊ก

วีวี่ยืนขึ้นก่อนจะเดินเข้าไปหาศราวินที่หยุดยืนอยู่ที่หน้าประตู อิชยาก็เช่นกันเธอยืนขึ้นตามวีวี่แต่ต่างเหตุผล ที่ต้องยืนเพราะทำอะไรไม่ถูก

            ผมมาตรวจดูความเรียบร้อยน่ะครับ สระว่ายน้ำมีปัญหาอะไรไหม

            มีบริการหลังการขายซะด้วย ไม่มีปัญหาอะไรหรอกค่ะ ระบบปรับอุณหภูมิในน้ำก็ยอดเยี่ยม ระบบน้ำวนที่ทำมาให้ก็เจ๋งค่ะ เหมือนวี่มีคนคอยนวดให้เลยล่ะค่ะ

            ดีใจที่คุณชอบครับ

เขาบอกอย่างสุภาพพร้อมกับมองผ่านวีวี่ไปหาคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง รายนั้นส่งยิ้มหวานให้ แต่ศราวินกลับเมินหน้าหนี คนยิ้มด้วยใจหน้าเสียอย่างแรง อิชยากลอกตาไปมาด้วยความโมโห

            ผมขอตัวก่อนนะครับ พอดีมีงานด่วนต้องไปทำ

            ตายจริง วี่กะว่าจะชวนคุณทานมื้อเย็น เธอออดอ้อนเขาสุดฤทธิ์

            ไว้โอกาสหน้านะครับ

เขาปฏิเสธอย่างสุภาพก่อนจะลาทุกคนกลับ อิชยามองแผ่นหลังกว้างที่ไปไกลตาด้วยความงุนงง เขาจำเธอไม่ได้อย่างนั้นหรือ? จะเป็นไปได้ยังไง?

            ไทม์ขอตัวก่อนนะคะ พอดีว่าต้องรีบไปแก้ชุดให้วีวี่น่ะค่ะ

อิชยาขอตัวอีกคนพร้อมกับลาพี่เต้ยผู้จัดการและนักร้องสาว สองคนที่ยืนอยู่ถึงกับงงงันที่จู่ๆ ดีไซเนอร์คนสวยก็มีธุระขึ้นมากะทันหัน

            พี่บิ๊กคะ เดี๋ยวค่ะรอไทม์หน่อย

ร่างสูงใหญ่ที่เดินก้าวอย่างเร็วไวหยุดอยู่กับที่ หากเขาไม่ได้หันหน้ามามองคนร้องเรียก อิชยาวิ่งเข้าไปหา สายตาคมเฉี่ยวยืนมองผู้ชายที่เป็นพี่ชายแท้ๆ ของว่าที่สามี

            พี่บิ๊กคะ เมื่อกี้ในห้องของวีวี่...

            ไทม์ก็อยู่ในนั้นด้วย เขาตอบเสียงเรียบ

            อาฮะ ใช่ค่ะ แล้วทำไมพี่บิ๊กถึง...

            พี่ขอโทษด้วยที่ไม่ได้ทักทาย พอดีพี่มีงานเร่งจริงๆ

            แม้แต่ยิ้มให้ก็ไม่มีเวลาเลยเหรอคะ ประโยคนี้อิชยาได้แต่คิดในใจ

            อ๋อค่ะ ถ้าอย่างนั้นเชิญพี่บิ๊กไปทำธุระเถอะค่ะ ไทม์ไม่รบกวนแล้ว

            ใบหน้าหวานยิ้มแหยๆ อย่างเสียมิได้ ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาเสียก่อน หญิงสาวควักมันออกมาจากกระเป๋าถือก่อนจะกดรับด้วยรอยยิ้ม

            ค่ะพี่บิว

            ไทม์พี่คงไปทานข้าวด้วยไม่ได้นะ พอดีติดเลี้ยงส่งพี่กันต์น่ะ เขาจะย้ายไปรัสเซีย

            อ๋อค่ะ ไม่เป็นไร แม้จะตอบว่าไม่เป็นไร แต่หน้าเสียไปไกลมากแล้ว

            ถึงบ้านแล้วพี่จะโทรหาอีกทีนะ กลับบ้านดีๆ ล่ะ

            ค่ะๆ ดูแลตัวเองด้วยนะคะ...อ้อๆ! เดี๋ยวค่ะเดี๋ยว อย่าลืมนะคะพี่บิว เมาไม่ขับน้า

            อิชยากดวางสายก่อนจะถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยหน่าย อย่างอื่นสำคัญมากกว่าเธออีกแล้วใช่มั้ย?

            อ้าวพี่บิ๊กยังอยู่เหรอคะ

คนถามคิ้วขมวดด้วยความสงสัยเมื่อเห็นพี่ชายคนรักยังยืนมองเธอนิ่ง ไหนเขาบอกรีบไง

            เขาโทรมายกเลิกนัดแล้ว ไม่ได้กลับมากรุงเทพซะนาน มีร้านอาหารอะไรแนะนำพี่บ้างไหม

            บนรถของศราวินมันดูอึดอัดชอบกล หากความอึดอัดที่มีให้กันมันเกิดคนละเหตุผล ชายหนุ่มใจเต้นราวกลองรัวเมื่อได้อยู่ใกล้ๆ กับหญิงสาวอย่างนี้ ลมแอร์ในรถพัดโชยกลิ่นกายของเธอมากระทบจมูกได้ตลอดการเดินทาง มันสร้างความปั่นป่วนให้คนขับยิ่งนัก สายตาคมพยายามมองที่ท้องถนน แต่ก็ทำได้ยากเพราะมันทรยศจะมองแต่คนข้างๆ อิชยารู้สึกเกร็งเพราะก่อนหน้านี้ผู้ชายที่นั่งข้างๆ ทำเป็นไม่รู้จักเธอ แล้วทำไมจู่ๆ เขาก็เกิดเปลี่ยนใจให้เธอพามาทานอาหาร

            จะแต่งงานกับเจ้าบิวมันแล้ว ดูแลมันให้ดีๆ นะ

แล้วเสียงของฝ่ายชายก็ดังทำลายความเงียบ หญิงสาวยิ้มบางๆ พร้อมคำตอบ           

            ค่ะพี่บิ๊ก ไทม์จะตั้งใจทำทุกอย่างให้ดีที่สุดค่ะ

            แล้วไทม์จะทำยังไงกับงานของตัวเองล่ะ ถ้าต้องไปอยู่กับเจ้าบิวจริงๆ น่ะ

            เรื่องงานไม่มีปัญหาค่ะ ทีมงานตัดเย็บอยู่ที่นี่หมด ไทม์แค่เป็นคนออกแบบไม่ได้ต้องตัดหรือต้องวัดชุดคนใส่

            อ่อ ดีแล้วอย่างน้อยก็ไม่ต้องเสียงาน

            เลี้ยวซ้ายข้างหน้าค่ะ ถึงแล้ว

เธอบอกเขาเมื่อถึงจุดหมายปลายทางทำให้การสนทนาที่กำลังจะมีต่อชะงักไป ศราวินขับรถไปจอดในสวนอาหารแพรทอง บรรยากาศในร้านรื่นรมย์ และเป็นธรรมชาติมาก เพราะที่ร้านจะมีบึงน้ำใหญ่ๆ ที่ทางร้านขุดขึ้นมาเพื่อเป็นจุดดึงดูดลูกค้า อีกทั้งที่นั่งของที่นี่ก็จะเป็นซุ้มใครซุ้มมัน แต่ละซุ้มจะตั้งอยู่ในน้ำ และรอบๆ ขอบสระน้ำ ถ้าไม่ชอบใจก็มีอีกมุมให้เลือกสรร นั่นคือเข้าไปนั่งในร้านอาหารรับลมเย็นๆ ที่ระเบียงเปิด หรือไม่ก็นั่งทานอาหารที่ห้องแอร์ก็ได้

            มีซุ้มว่างมั้ยคะ

เธอถามด้วยความตื่นเต้น เขาเผลอมองสาวทรงเสน่ห์โดยโดยไม่รู้ตัว

            มาสองท่านใช่ไหมคะ

พนักงานต้อนรับถามด้วยความสุภาพ ต่อมาก็มีคนพาทั้งคู่ไปยังซุ้มกลางบึงน้ำใหญ่ที่ว่างพอดี ทางเดินไปซุ้มก็สะดวกสบาย หากเธอไม่ค่อยถนัดเท่าไหร่เพราะมันเป็นกระดานไม้แผ่นใหญ่ๆ และเธอใส่ส้นสูงแหลมปรี๊ด มันเลยทำให้เก้ๆ กังๆ ศราวินมองดูว่าที่น้องสะใภ้ด้วยความเป็นห่วง แต่ขออยู่แบบห่างๆ จะดีกว่า ทั้งคู่มาถึงซุ้มที่ติดป้ายชื่อว่า แพรทองร่อนรัก

            เอ่อ ไม่มีเก้าอี้เหรอคะ

หญิงสาวถามด้วยความสงสัยเมื่อมองเห็นโต๊ะสามตัวเรียงต่อกันกับเบาะรองก้นเพียงสองชิ้น หากเขาสงสัยกว่า เธอไม่เคยมาที่นี่ยังงั้นเหรอ

            “ขอโทษนะคะ ถ้าเป็นซุ้มทางร้านเราจะให้นั่งเบาะอย่างนี้ค่ะ แต่ถ้าคุณอยากนั่งเก้าอี้ก็ต้องเชิญด้านบนค่ะ ที่ระเบียงเปิดกับห้องอาหารด้านใน

            อ๋อค่ะ ไม่เป็นไรก็แค่สงสัยเฉยๆ

คนถามตอบรับก่อนจะนั่งลงไปที่เบาะนุ่ม ชายหนุ่มเดินไปฝั่งตรงข้ามก่อนจะนั่งลงเช่นกัน

            เชิญเลือกเมนูอาหารผ่านเครื่องมือนี้เลยค่ะ  

พนักงานดูแลหยิบเครื่องมือแสนจะไฮเทคให้ทั้งคู่ 

            ต้องการเมนูอาหารหมายเลขอะไรเชิญเขียนตัวเลขลงบนหน้าจอได้เลยค่ะ จะเพิ่มเติมรสชาติแบบไหนให้กดตัวเลือกทางด้านนี้ค่ะ

พนักงานสาวสอนทั้งคู่ใช้เครื่องมือสั่งอาหาร จนทั้งสองเข้าใจและทำเองได้ทันที

            หรูแฮะ

เขาพูดขึ้นมาหลังจากพนักงานเดินไปแล้ว ศราวินหยิบเมนูอาหารมาเปิดดู มันมีตัวเลขกำกับไว้อย่างชัดเจน

            ไม่เคยมาที่นี่ใช่ไหม แล้วรู้ได้ไงว่ามันดี เธอเงยหน้าขึ้นมาจากเมนูอาหาร

            น้องสาวไทม์บอกว่าอร่อยค่ะ ยายเท็นมาทานกับเพื่อนๆ ประจำเลย

            แล้วไทม์นึกยังไงถึงพาพี่มาที่นี่

น้ำเสียงถามไถ่ช่างอ่อนโยน ทว่าคนตอบสิอ่อนใจ อันที่จริงเธอต้องมาที่นี่กับเวทิศวันนี้

            ที่จริงวันนี้ไทม์มีนัดทานข้าวกับพี่บิวค่ะ เรานัดกันจะมาร้านนี้แต่สุดท้ายพี่บิวก็มาไม่ได้

            ก็เลยพาพี่มา

            ค่ะ แล้วเป็นไงคะ พี่บิ๊กชอบบรรยากาศที่นี่ไหม

            ใช้ได้นะ พี่ชอบน้ำ

พี่บิ๊กตอบแล้วยิ้มออกมาบางๆ รอยยิ้มของเขาน่าหลงใหลจัง มันทำให้คนนั่งตรงข้ามเผลอมองโดยไม่รู้ตัว

            แล้วไทม์ล่ะ ชอบไหม

            ชอบค่ะ ไทม์ชอบน้ำเหมือนกัน

อะไรดลจิตดลใจให้เธอพูดมันออกไปหนอว่าชอบน้ำ ปากหนอปาก...

            จริงเหรอ

            ไม่จริงหรอกค่ะ เอ่อ...เมื่อกี้ไม่รู้ตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงตอบน้ำ ที่จริงไทม์ชอบผืนทรายค่ะ ก้าวแรกที่ไทม์เดินได้ เท้าของไทม์เหยียบลงบนผืนทราย

            เธอเล่าให้เขาฟัง ดวงตาฉายแววมีความสุขล้ำเมื่อได้พูดถึงเรื่องในอดีต ทั้งคู่สั่งอาหารผ่านเครื่องมือทันสมัยของร้าน สามสิบนาทีต่อมาอาหารก็ทยอยมาเสิร์ฟที่ซุ้ม อิชยามองอาหารตรงหน้าแล้วท้องร้อง เธอทำท่ากลืนน้ำลายเมื่อเห็นไส้อ่อนทอดกระเทียมของโปรด เมนูที่ตามมาติดๆ คือปลาช่อนน้ำตกตัวโตๆ และแกงส้มชะอมกุ้งหม้อไฟ

            ทานเถอะ

ศราวินผายมือให้ ก่อนจะตักไส้ทอดของโปรดให้หญิงสาว

            ขอบคุณค่ะพี่บิ๊ก

            อื้อ อร่อยมากเลยค่ะ ไส้ที่นี่กรอบมากๆ ไม่เหม็นด้วย ลองสิคะ

คราวนี้สลับกัน เธอเป็นฝ่ายตักให้เขาบ้าง ศราวินมองไส้ทอดในจานแล้วยิ้มเบาๆ ก่อนจะตักมันเข้าปาก ก่อนจะพยักหน้าให้คนรอลุ้นคำตอบ อิชยายิ้มร่าเมื่อพี่ของคนรักชอบอาหารชนิดเดียวกัน เพราะเวทิศไม่กินไส้ กินเครื่องในสัตว์เลย เธอจึงไม่รู้จะไปบอกให้เขารู้ซึ้งถึงรสชาติของอาหารได้อย่างไร

            ผัดผักรวมกุ้ง กับทอดมันปลากรายได้แล้วค่ะ อาหารครบแล้วนะคะ ต้องการอะไรเพิ่มเติมเชิญสั่งอาหารได้ที่เครื่องเดิมเลยค่ะ หรือจะเรียกคิดเงินก็เชิญกดเรียกที่ตัวเครื่องได้เลยนะคะ

หลังจากพนักงานเสิร์ฟเดินไปไกลแล้ว สายตาของคนทั้งคู่ก็มองสบกันอย่างมีความนัย ไม่นานเขาและเธอก็หลุดหัวเราะออกมาพร้อมกัน

            พี่ชักชอบร้านนี้แล้วสิ

            ใช่ๆ ไทม์ก็ว่าโอเคมากเลยล่ะค่ะ ดีใจจังที่พี่บิ๊กชอบ อย่างน้อยไทม์ก็เชื่อว่าพี่บิวต้องชอบแน่ๆ

            นายนั่นอาจจะไม่ชอบก็ได้

เสียงเขาเปลี่ยนจากนุ่มเป็นแข็งจนคนฟังตกใจ อิชยาไม่พอใจในสิ่งที่ได้ยิน

            ไทม์ว่าเขาต้องชอบ ไม่รู้สิคะ ไทม์คิดว่าตัวเองรู้ใจพี่บิว

จู่ๆ ปฏิกิริยาที่เคยดีก็เปลี่ยนไป อิชยาเริ่มรับไม่ไหวกับอารมณ์หลากหลายของของศราวิน หลายครั้งแล้วที่พยายามใจเย็นกับคำพูดเชือดนิ่มของเขา หากสิ่งที่ทำลงไปกลับเสียเปล่า ผู้ชายคนนี้ไม่ตอบรับอะไรเลย เขาเอาแต่นิ่งแล้วนั่งทานอาหารเงียบๆ ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน การกระทำเช่นนี้ทำให้คนมองขัดใจนัก เธอวางช้อนลงแสดงอาการไม่พอใจ เสียงช้อนกระทบจานทำให้ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมามอง

            ไม่พอใจหรือเปล่า

            ใช่ค่ะ ไม่พอใจ แล้วก็มากซะด้วย

เธอกอดอกตอบเขา ท่าทีหญิงสาวช่างเย่อหยิ่งเสียเหลือเกิน

            ไม่พอใจพี่... เขาชี้มาที่ตัวเอง

            มากันสองคนนี่คะ

            โอเคพี่ขอโทษ งั้นพี่จะกลับแล้ว เชิญไทม์ทานอาหารต่อไปเถอะ

ศราวินลุกยืนเต็มความสูง เธอแหงนหน้ามองคนตรงหน้าด้วยความตกใจ แต่ก็ไม่ได้ร้องห้าม หรือออกความเห็นใดๆ กับการไปของเขา

            พี่จะจ่ายค่าอาหารให้นะ

            พูดจบก็เดินจากไปทันที ทิ้งให้คนที่นั่งอยู่ที่ซุ้มน้ำตาคลอ เธอกำลังถูกพี่ของคนรักทิ้งให้อยู่กับอาหารจำนวนมากยังงั้นหรือ เขาทำมันลงได้อย่างไร ไม่มีใครหน้าไหนกล้าทำกับผู้หญิงที่ชื่ออิชยาอย่างนี้ ทุกครั้งที่ทะเลาะกับเวทิศ เธอจะเป็นฝ่ายเดินหนีเขา หรือไม่ก็ทิ้งเขาไปหากระงับอารมณ์ไม่ไหว แต่นี่อะไร...เธอโดนผู้ชายเย็นชาคนหนึ่งทิ้งให้นั่งอยู่คนเดียวอย่างนั้นหรือ...

 

สนใจดาวน์โหลดนิยายได้ที่ https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiMzYxMTg5IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMTMxMjUiO30

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

20 ความคิดเห็น