เล่ห์วังวน กลเสน่หา (Rerun)

ตอนที่ 20 : อย่าปล่อยมือ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 597
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    8 ม.ค. 60

 

ตอนที่ 20

ร่างของอิชยาในสภาพสวยพริ้ง เดินกอดตัวเองไปตามทางคดเคี้ยว ไม่ว่าจะมองทางใดมันก็ขาวโพลนไปเสียหมด ไม่มีใครให้ถามไถ่อะไรได้ ไม่มีสิ่งของให้ดวงตาได้เพ่งมอง หรือมือได้สัมผัส แล้วเธอจะไปทางไหนดีหนอ

พี่บิ๊ก! ไทม์อยู่ไหนก็ไม่รู้

อิชยาร้องเรียกคนที่พร้อมจะมาช่วยเธอได้ตลอดเวลา ทว่าตอนนี้กลับไม่ได้เป็นเหมือนทุกๆ ครั้ง ไม่มีร่างสูงใหญ่ที่คอยปกป้องวิ่งเข้ามาหา หูทั้งสองข้างไม่ได้ยินน้ำเสียงปลอบประโลมเหมือนอย่างที่เคย ร่างน้องนางนั่งลงกับพื้นอย่างเศร้าใจ น้ำตาใสๆ ไหลรินรดดวงหน้า ฝ่ามือเรียวทั้งสองปิดหน้าตัวเองเอาไว้ตามสไตล์ของเธอ

อิชยา

หญิงคนหนึ่งเรียกเธอเสียงนุ่ม เจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้นมามองด้วยความตกใจ

คุณป้า

อิชยาลุกขึ้นเร็วไวเมื่อพบว่าใครยืนอยู่ตรงหน้า หญิงสาวยิ้มทั้งน้ำตาเมื่อเห็นแม่ชียิ้มให้บางๆ

หนูมาทำอะไรที่นี่

ไทม์ไม่รู้ค่ะ จำไม่ได้เหมือนกันว่าตัวเองมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง

จำที่แม่เคยสอนได้ไหมลูก เพราะสติของหนูขาดหาย หนูเลยได้มาอยู่ในที่ๆ ไม่มีใครตรงนี้

ที่ๆ ไม่มีใครงั้นหรือคะ หมายความว่ายังไง

แม่ชีไม่พูดอะไร ร่างของท่านเดินหน้าไปยังเส้นทางที่ไม่มีใครรู้ได้เลยว่าจะเจอทางสิ้นสุดที่ตรงไหน อิชยาไม่เข้าใจการกระทำของท่านเธอเดินตามร่างนั้นไปอย่างเร็วไว

แม่ชีคะ จะไปไหนหรือคะ แล้วเราอยู่ที่ไหนกัน

ร่างของท่านหยุดเดินฉับพลัน แม่ชีหันกลับมามองหลานสาวด้วยสายตาแห่งความโอบอ้อมอารี ท่านส่งยิ้มให้หญิงสาวก่อนจะหันหน้าไปอีกทางเหมือนต้องการจะบอกอะไรสักอย่าง อิชยามองตามท่านไปติดๆ

คุณพ่อ!”

ชายวัยกลางคนยืนยิ้มหวานให้ลูกสาว คุณอิทธิพันธ์ดูทรงสง่าราวเทพบุตรบนฟ้า ดวงตาคู่สวยมองพ่อทั้งน้ำตา อิชยาเดินเข้าไปหาก่อนจะยิ้มให้ท่าน

ลูกรัก พ่อคิดถึงหนูเหลือเกิน

ท่านกางอ้อมกอดรอลูกรัก อิชยาสะอื้นโฮโผกอดท่านอย่างแนบแน่น อ้อมกอดของชายผู้นี้ยังอบอุ่นเหมือนเดิม ไม่ว่าจะผ่านไปนานกี่เดือนกี่ปี หากได้กอดท่านอย่างนี้มันทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย

ไทม์ตายแล้วหรือคะ ไทม์ตายแล้วใช่ไหม

อิชยาถามพ่อทั้งน้ำตา ท่านยิ้มตอบลูกรักก่อนจะใช้ฝ่ามือลูบเรือนผมสลวยแล้วพูดว่า

หนูยังไม่ตายหรอกลูก หนูแค่หลับและฝันถึงพ่อ

แต่ทำไมมันเหมือนจริงอย่างนี้ละคะ ไทม์กอดพ่อได้ คุยกับพ่อได้ มันเหมือนไม่ใช่ความฝัน

เดี๋ยวพอหนูตื่นมาทุกอย่างก็จะกลับไปเป็นเหมือนเดิม จงตั้งสติประคองตนนะลูก ถ้าหนูขาดสิ่งนี้ไปอีกเมื่อไหร่ ครั้งต่อไปหนูคงไม่ได้มาเจอพ่อในที่แห่งนี้อีก

ไทม์คิดถึงพ่อค่ะ ไทม์อยากอยู่กับพ่อ

ถ้าหนูอยู่กับพ่อแล้วแม่ละลูก แม่ของหนูคงร้องไห้เหมือนตอนพ่อจากมา พี่ทิพย์จะทำยังไงถ้าขาดน้องสาวสุดที่รักไป ยายเท็นคงช้ำใจตายหากพี่สาวคนกลางเลือกที่จะมาอยู่กับพ่อ

ท่านตอบด้วยรอยยิ้มที่แสนจะอบอุ่น มันทำให้ลูกสาวนึกถึงใครบางคนเมื่อได้อยู่ใกล้ๆ พ่อ

แล้วคนรักของหนูจะทำยังไงถ้าหนูอยากมาอยู่กับพ่อ

ใช่แล้ว...เธอคิดถึงเขา รอยยิ้มของบิดาทำให้อิชยานึกถึงศราวิน พี่บิ๊กมีส่วนคล้ายพ่อของเธอเหลือเกิน อยู่กับชายหนุ่มทีไรในใจรู้สึกปลอดภัยตลอดเวลา เธอไม่ต้องกลัวอะไรอีกแล้ว

กลับไปซะเถอะลูก ไปที่ๆ หนูนอนหลับฝัน ดูแลแม่ พี่ทิพย์ ยายเท็นด้วย

แล้วไทม์จะได้เจอพ่ออีกไหมคะ

เมื่อถึงเวลาเราจะได้เจอกันอีกครั้ง หมั่นทำความดีสร้างกุศลบ่อยๆ จงมีสตินะลูกรัก พ่อรักหนู

รอยยิ้มของพ่อฉายชัดในมโนภาพสุดท้าย ร่างของท่านค่อยๆ เจือจางเลือนหายไปจากความทรงจำ อิชยาสะอื้นไห้พร้อมรอยยิ้ม

คุณแม่คะพี่ไทม์ฟื้นแล้ว

เสียงอุรัสยาบอกกล่าวมารดาเมื่อเห็นร่างของพี่สาวขยับเคลื่อนไหว สองแม่ลูกเดินปรี่ไปยังเตียงนอนของคนไข้

ยายไทม์ลูก! เท็นไปตามหมอเร็ว

คุณหญิงอักษิกามองลูกสาวทั้งน้ำตา ทำไมอิชยาต้องเคราะห์ซ้ำกรรมซัดเพราะผู้ชายบ้านนี้ด้วย คราวนี้มันมากเกินไป ลูกสาวที่รักอาจจะจากนางไปอย่างไม่มีวันกลับ คุณหมอประจำคนไข้เข้ามาตรวจอาการของหญิงสาวแล้วยิ้มพอใจ อิชยาถูกนำขึ้นมาจากน้ำในสภาพไร้ลมหายใจ น้อยคนนักที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ ร่างระหงบนเตียงนอนดูเซื่องซึมไร้ชีวิตชีวา เธอรู้สึกล้าจนไม่อยากขยับร่างกายไปไหน คนป่วยไม่ต้องการอะไรนอกจากขอพัก

อิชยาหนูหลับไปสามวันเต็มๆ เลยนะลูก

คุณแม่กับน้องมาได้ยังไงคะ

ตาบิ๊กโทรไปบอกแม่

คำตอบของมารดาทำให้อิชยาหน้าร้อนวูบ ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาเธอยังไม่เห็นเขาเลย ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเป็นห่วงกันบ้างหรือเปล่า

แล้วพี่บิ๊กละคะ

ศราวินถอนหายใจด้วยความเครียดสะสม ตั้งแต่เกิดเรื่องในวันนั้นอักษิกาก็สั่งห้ามไม่ให้เขาเข้ามายุ่งกับชีวิตของน้องนางอีก แต่จะไปโทษใครได้เล่า เรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นเพราะเขาจริงๆ นุชนาถถูกจับได้จากกล้องวงจรปิดของทางโรงแรม และพ่อของเธอก็เป็นคนบอกเรื่องนี้กับศราวินเอง ท่านขอร้องให้ไม่เอาเรื่องลูกสาวคนเดียว

แต่นุชทำเกินไป นุชฆ่าคนนะครับ

บิ๊ก ถือว่าอาขอเถอะนะ ยายนุชไม่สบาย

ศราวินหรี่ตามองเป็นเชิงถาม ไม่นานเรื่องราวทุกอย่างที่เก็บค้างมานานก็พรั่งพรูออกให้คนตรงหน้าได้ฟัง นุชนาถมีอาการทางจิตขั้นรุนแรง หลังจากเรียนจบปริญญาตรีท่านจึงตัดสินใจให้บุตรสาวคนเดียวไปรักษาตัวที่เยอรมัน

ทำไมนุชไม่บอกผม

คนฟังนิ่งอึ้งราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน อดีตคนรักของเขาเป็นโรคประสาทยังงั้นหรือ

ยายนุชกลัวเธอจะเสียใจและรับไม่ได้ แกอายที่จะให้คนรักรู้ว่าตัวเองมีอาการทางจิต ก่อนที่อาจะตัดสินใจให้นุชไปรักษาตัวที่เยอรมัน ยายนุชมีพฤติกรรมที่น่ากลัว ขึ้นเรื่อยๆ แกมักจะนำมีดคัตเตอร์มากรีดแขนตัวเองเล่น

อย่างน้อยคุณอาน่าจะบอกผมเรื่องอาการของนุช เห็นผมเป็นคนอย่างนั้นจริงๆ หรือครับ คุณอาคิดว่าผมจะทิ้งนุชด้วยเหตุผลแค่นี้ยังงั้นหรือ

อาไม่อยากขัดใจแก กว่าจะพูดให้ไปรักษาตัวได้ยังใช้เวลาเป็นเดือน ยายนุชคิดเสมอว่าบิ๊กรักแกคนเดียว ถึงเวลาแล้วละ...อาต้องพายายนุชไปรักษาตัวอีกครั้ง

คิ้วเข้มขมวดเป็นปมด้วยความครุ่นคิด เมื่อได้รู้เรื่องอาการป่วยของนุชนาถ มันทำให้เขาสงสารเธอเหลือเกิน หากอิชยาที่ยังไม่ฟื้นก็น่าเป็นห่วงไม่แพ้กัน รายนั้นไม่รู้จะกลับมาเหมือนเดิมได้อีกหรือเปล่า ร่างสูงใหญ่ทนไม่ไหว ถ้าเขาไม่ได้ไปเยี่ยมหญิงสาวในวันนี้ ศราวิน วัชรประพันธ์ยอมตายจะดีกว่า

แม่เป็นคนไม่ให้ตาบิ๊กมาเอง

อ้าว! ทำไมละคะ พี่บิ๊กทำอะไรผิด เดี๋ยวนะคะ...ว่าแต่ใครช่วยไทม์ขึ้นมาจากสระ

ก็ตาบิ๊กนั่นแหละ พี่เขาเดินมาเห็นหนูจมน้ำพอดีเลยรีบกระโดดลงไปช่วย แต่ดูเหมือนลูกจะอยู่ในนั้นนานเหมือนกัน ตอนบิ๊กเอาหนูขึ้นมาหนูก็ไม่หายใจแล้ว

อักษิกาเล่าเรื่องราวที่นางได้ยินมาอีกทีจากอุรัสยาบุตรสาวคนเล็กให้เจ้าตัวฟัง ตอนเกิดเรื่องหน้าของศราวินนางยังไม่อยากจะมองเลย อิชยารอดมาได้เพราะการปฐมพยาบาลเบื้องต้นของชายหนุ่ม ในวันนั้นผายปอดที่ว่าแน่ยังแพ้ทางราบคราบ เธอไม่ฟื้นจนพี่บิ๊กน้ำตาคลอ หากเขาไม่หมดความพยายาม ชายหนุ่มจับร่างระหงของคนรักพาดบ่าก่อนจะวิ่งไปขึ้นรถเพื่อเดินทางไปโรงพยาบาล แรงวิ่งที่สั่นสะเทือนค่อนข้างสูงทำให้ร่างน้อยสำลักน้ำออกมาทีละนิด แต่ก็ไม่มากเท่าไหร่นัก หากมันช่วยทำให้เธอยังมีชีวิตอยู่ได้

แต่พี่บิ๊กช่วยไทม์นะคะ ถ้าไม่ได้เขาไทม์คงนอนเป็นผีเฝ้าสระไปแล้ว

แล้วลูกลงไปทำอะไรในนั้น หนูว่ายน้ำเก่งจะตายไป

เอ่อ...คือว่า คือวันนั้นไทม์เผลอตกลงไปน่ะค่ะ แล้วขาดันเป็นตะคริว

พี่ไทม์คะ ไม่จริงใช่ไหม

น้องสาวรู้ทันพี่คนรอง อิชยาอึกอักอย่างนี้แสดงว่ามีเรื่องอะไรในใจ หากพี่สาวมองหน้าน้องนิ่ง เพียงสบสายตาของพี่อุรัสยาก็รู้ตัวว่าควรทำอย่างไร

จริง พี่ไม่ได้โกหก

คุณแม่คะ พี่ไทม์ก็บอกไปหมดแล้ว เท็นว่าพี่บิ๊กไม่เกี่ยวอะไรด้วยเลยนะคะ

นั่นสิคะ พี่บิ๊กไม่รู้เรื่องที่ไทม์ตกน้ำสักหน่อย

ไม่รู้ละ ยังไงลูกก็ต้องเลิกกับตาบิ๊ก ไม่เข็ดหรือไงอิชยา

เข็ดเรื่องอะไรคะ

คราวตาบิวยังไงล่ะ หนูทนคบกับผู้ชายที่ปกปิดเรื่องตาบิวหายตัวไปได้ยังไง

ร่างสูงใหญ่ของศราวินชาวาบราวโดนสาป ขาทั้งสองข้างหยุดชะงักลงที่หน้าห้องคนไข้ ก้อนเนื้อข้างซ้ายบีบรัดแน่นจนจุกหน้าอก ฝ่ามือที่กำกลอนประตูตกลู่ลงมาข้างลำตัว

มันคนละเรื่องกันค่ะ คุณแม่อย่าพูดเรื่องพี่บิวจะได้ไหม

ลูกสาวขอร้องมารดาเสียงแผ่ว เมื่อนึกถึงเขาทีไรความเจ็บแค้นมากมายโจมตีถาถาโถมเข้ามาอย่างดุเดือด มารดาเจ็บจี๊ดที่หัวใจ ท่านเมินหน้าหนีบุตรสาวทั้งน้ำตา

หนูรู้หรือเปล่า เวลาที่ลูกเสียใจคนเป็นแม่เสียใจกว่าร้อยเท่าพันเท่า วันใดหนูไม่สบายอกของแม่แทบจะแตกสลาย ทำไมละลูก...ทำไมหนูไม่รักตัวเองบ้าง

อิชยาน้ำตาคลอใจสั่นหวิวๆ น้ำเสียงของแม่บอกเธอได้ดีกว่าท่านกำลังร้องไห้ อุรัสยาทนกลั้นต่อไปไม่ได้ น้ำตาเม็ดใสไหลอาบใบหน้าขาวนวล ท่ามกลางความเงียบของครอบครัวดิเรกอนันต์ เสียงประตูห้องคนไข้เปิดออก สามแม่ลูกหันไปมองยังต้นเสียง

สวัสดีครับ

ศราวินไม่อยากให้ทุกอย่างมันแย่มากไปกว่านี้ เขาควรจะยุติเรื่องราวทุกอย่างด้วยตัวเอง คุณหญิงอักษิการับไหว้ชายหนุ่มอย่างเสียมิได้ ท่านชวนลูกสาวคนเล็กออกไปข้างนอกห้อง เมื่อไม่มีใครอยู่ขวางทางแล้ว พี่บิ๊กจึงเดินเข้าไปหาน้องไทม์ อิชยามองหน้าเขาน้ำตาคลอ

ไทม์คิดถึงพี่บิ๊กจังเลย

พี่ก็คิดถึงน้อง คิดถึงจนพี่จะบ้าตาย

อิชยายิ้มทั้งน้ำตา ศราวินทนไม่ไหวโผกอดร่างคนรักไว้แนบแน่น จมูกคมเทียวไล้เทียวหอมคนป่วยด้วยความคิดถึงที่มันอัดอั้นตันใจ

ขอบคุณที่ช่วยไทม์นะคะ ถ้าไม่ได้พี่บิ๊กไทม์คงตายไปแล้ว

อย่าขอบคุณพี่เลย เพราะพี่มากกว่าที่ทำให้ไทม์ตกอยู่ในสภาพแบบนี้ คนที่ผิดก็คือพี่

ไม่ค่ะ ไทม์ต่างหากที่ผิด

ไทม์จะเอาเรื่องนุชไหม

พี่บิ๊กรู้...

ศราวินพยักหน้าก่อนจะเล่าเรื่องทุกอย่างให้เธอฟัง เรื่องที่ได้ยินทำให้คนฟังหดหู่ใจเหลือเกิน เธอส่ายหน้าไม่ขอเอาเรื่องใดๆ

ไทม์ก็ผิดด้วยค่ะ ถ้าพูดจากับคุณนุชดีๆ ตั้งแต่แรกเธออาจจะไม่ทำอย่างนี้ก็ได้

ไทม์...

พี่บิ๊กเรียกชื่อของเธอเหมือนต้องการจะบอกอะไรสักอย่าง อิชยาสบตาเขาด้วยหัวใจที่เต้นแรง ฝ่ามือใหญ่กุมมือเรียวเอาไว้ก่อนจะ...

เราเลิกกันเถอะ

ดวงตาของพี่บิ๊กมองดวงหน้าหวานนิ่ง นัยน์ตาคู่นี้บอกได้ดีว่าสิ่งที่เขาพูดออกมาจริงจังแค่ไหน คนถูกบอกเลิกน้ำตาไหลพราก มือเรียวจับมือใหญ่แน่น

ไม่เลิกค่ะ ไทม์ทำผิดอะไรคะ

ไทม์ไม่ผิด คนที่ผิดคือพี่ต่างหาก ที่คุณแม่พูดถูกทุกอย่าง ไทม์คิดว่าพี่ไว้ใจได้งั้นเหรอ

พี่บิ๊ก...

อิชยาเรียกชื่ออีกฝ่ายทั้งน้ำตา พี่บิ๊กได้ยินสิ่งที่คุณแม่พูดใช่ไหม เขาคงเสียใจและรู้สึกผิดกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น

ไทม์ เรื่องของเรามันไวไปว่ามั้ย แต่เชื่อหรือเปล่าว่าช่วงเวลาที่เราอยู่ด้วยกันมันเป็นความประทับใจที่แสนวิเศษ พี่ดีใจที่มีเธออยู่ข้างๆ

ไม่! พี่บิ๊กอย่าพูดอย่างนี้สิคะ ไทม์จะไม่ยอมให้เรื่องของเราจบแบบนี้เด็ดขาด

ส่วนเรื่องของบิวที่เธออยากรู้ วันนี้พี่จะบอกเธอให้หมด

ไม่เอา ไทม์ไม่อยากฟังแล้ว พี่บิ๊กไม่ต้องพูดเรื่องของพี่บิว

แต่เธอต้องฟัง

ไม่! บอกว่าไม่อยากรู้ยังไงล่ะ ไทม์ไม่ได้รักพี่บิวอีกแล้ว ผู้ชายคนนั้นเลือนหายไปจากใจดวงนี้จนหมดสิ้น พี่บิ๊กเป็นคนเข้ามาเติมเต็มในส่วนที่ไทม์ขาด

อิชยาสะอื้นฮักๆ เธอจับฝ่ามือใหญ่มาลูบไล้ใบหน้านวล ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาทำให้เธอน้ำตาไหลไม่หยุด

ถ้าเราเลิกกันไทม์จะอยู่ยังไง มือของใครจะทำให้ไทม์อุ่นใจเท่ากับมือคู่นี้ เวลาไม่สบายใจใครจะมาพูดคุยรับฟังไทม์ เวลาตกอยู่ในอันตราย...ฮือๆ คะ... ใครจะมาช่วย

น้ำเสียงตะกุกตะกักขาดห้วงเมื่อความเสียใจแล่นปราดไปทั่วกาย เธอยอมหน้าด้านตรงนี้ดีกว่าปล่อยให้คนดีๆ อย่างเขาจากไป ศราวินทนต่อไปไม่ไหว ร่างสูงใหญ่โผกอดน้องนางไว้ด้วยความรักและความรู้สึกผิดมหาศาล น้ำตาลูกผู้ชายไหลลงมาโดยไม่รู้ตัว

อย่าร้องอิชยา พี่ไม่ไปไหนแล้ว

ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ อิชยาร้องไห้ในอ้อมกอดเขา ร่างน้อยสะอื้นไหวอย่างน่าสงสาร มือทั้งสองข้างกอดตอบร่างอบอุ่นอย่างหวงแหน สัมผัสจากกันและกันหลอมรวมเป็นความรู้สึกที่มากกว่าคำว่ารัก คุณหญิงอักษิกาสะอื้นเสียงดัง ท่านมองดูเด็กทั้งสองผ่านช่องของประตูบานใหญ่ อุรัสยาไม้แพ้กัน หญิงสาวเข้ามากอดแม่ด้วยความเห็นใจ และเข้าใจ

แม่ควรทำยังไงลูก บอกแม่หน่อยว่าแม่ควรทำอะไรต่อไป

คุณแม่ทำทุกอย่างดีที่สุดแล้วค่ะ เรื่องของหัวใจและความรู้สึกมันห้ามกันไม่ได้ ให้พี่ไทม์ตัดสินใจเรื่องนี้ด้วยตัวเองเถอะนะคะ

หญิงสาวกอดมารดาแน่น ท่านกอดลูกคนเล็กตอบด้วยความรู้สึกหลากหลาย หากอิชยาเจ็บอีกท่านคงต้องตรอมใจตายก่อนเป็นแน่ แต่ก็อย่างที่ลูกบอก...เรื่องของหัวใจใครเล่าจะปฏิเสธไหว ความรู้สึกของคนมักเล่นตลกกับเจ้าของเสมอ คนเป็นแม่ตัดสินใจให้ลูกสาวทำตามหัวใจของตัวเอง

พี่บิ๊กทำไทม์ร้องไห้อีกแล้ว

พี่ขอโทษอิชยา ต่อไปพี่จะทำให้เธอมีแต่รอยยิ้ม

นิ้วสากเกลี่ยไล้คราบน้ำตาให้น้องนาง เขายิ้มบางๆ ก่อนจะหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋า กล่องกำมะหยี่สีขาวถูกพี่บิ๊กถือไว้ อิชยามองเขาด้วยความสงสัย

อะไรหรือคะ

พี่บิ๊กไม่รอให้น้องสงสัยนาน เขาเปิดกล่องอันมีค่าออก ก่อนจะหยิบของในนั้นขึ้นมาชูให้หายสงสัย สร้อยคอพร้อมจี้รูปหัวใจทำให้อิชยาตาลุกวาว ดวงหน้าหวานยิ้มกว้าง เธอตื่นเต้นกับของที่เขาจะให้

พี่สั่งทำมาเพื่อเธอ มันไม่ใช่สร้อยธรรมดา ในหัวใจดวงนี้มีชื่อของเราสองคน

จริงๆ ด้วย

ในรูปหัวใจมีตัวอักษรภาษาอังกฤษตัว I และ S อยู่คู่กัน ตัวแรกย่อมาจากชื่อจริงของฝ่ายหญิง ส่วนอีกตัวก็ย่อมาจากชื่อเต็มยศของพี่บิ๊ก

“LOVE IS.”

รักของพี่คือเธออิชยา

พี่บิ๊กสวมสร้อยคอให้น้องนางอย่างนุ่มนวล เขาจูบแก้มใสอย่างแสนรัก อิชยายิ้มรับจูบตอบพี่บิ๊กทันท่วงที

สัญญาได้ไหม ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเธอจะไม่ถอดสร้อยเส้นนี้

ถ้าพี่บิ๊กไม่กระชากออกจากคอไทม์ สร้อยเส้นนี้จะไม่มีวันแยกจากเจ้าของแน่นอนค่ะ

พี่ไม่มีวันทำอย่างนั้นกับเธอ

พี่บิ๊กยิ้มอบอุ่นให้น้องยาก่อนจะดึงร่างระหงงามตาเข้ามากอดไว้ด้วยใจรัก จมูกเรียวเล็กฝังอยู่บนบ่าแกร่ง เธอสูดดมกลิ่นของเขาด้วยความคิดถึง

ผู้ชายคนนี้ใช่ไหมคะพ่อ พี่บิ๊กจะดูแลครอบครัวของเราแทนพ่อได้ใช่ไหมคะ

อิชยาพูดกับตัวเองในใจ ดวงหน้าหวานระบายยิ้มออกมาด้วยหัวใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยรัก ศราวินเช่นกัน...ไม่ว่าต่อไปจะเกิดอะไรเขาไม่สน หากมีเธออยู่ทั้งคนลูกผู้ชายอย่างเขาก็ไม่ต้องกลัวอะไรอีก ภาษากายจากกันและกันบ่งบอกถึงความรู้สึกของคนทั้งคู่ แค่มีอีกคนที่คอยเติมรักให้ในทุกๆ วันชีวิตของคนเราก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว


 สนใจดาวน์โหลดนิยายได้ที่ https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiMzYxMTg5IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMTMxMjUiO30

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

20 ความคิดเห็น

  1. #6 Baekhyunparkchan (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 21:38
    สงสารทั้งคู่เลยขอให้รักสมหวังอย่าได้มีอุปสรรคมาทำร้ายให้แยกจากกันเลย หมดมาม่ายังคะไรท์มันหน่วงๆนะ
    #6
    0