เล่ห์วังวน กลเสน่หา (Rerun)

ตอนที่ 2 : แรกพบน้องสะใภ้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 772
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    14 ธ.ค. 59


ตอนที่  2

บนโต๊ะอาหารในตอนเช้า ครอบครัวดิเรกอนันต์พร้อมหน้าพร้อมตากันที่ห้องอาหาร การสนทนากันในตอนเช้าทำให้ครอบครัวนี้มีแต่เสียงหัวเราะ

            พอเอาเข้าจริงก็มีแต่คนมองเท็นตาวาวเลยล่ะค่ะ เท็นนี่อายมากหลบหลังคุณแม่ตลอดเลย

            น้องสาวคนเล็กกำลังเล่าเรื่องที่ไปออกงานกาล่าดินเนอร์กับคุณแม่เมื่อคืนก่อนให้พี่ๆ ฟัง

            ใครมองนางฟ้าของพี่นะ สงสัยจะขายออกก็งานนี้ อัยยาแซวขำๆ

            เยอะแยะไปหมดพี่ทิพย์ ถ้าไม่เชื่อก็ถามคุณแม่สิคะ

สาวน้อยพยักเพยิดหน้าไปหามารดา หากอิชยาขัดขึ้นมาเสียก่อน

            สงสัยพวกคุณหญิง คุณนายในนั้นคงไม่เคยเห็นของแปลกมั้งคะคุณแม่ พวกเขาก็เลยเอาแต่จ้องยายเท็น

            พี่ไทม์อ่า เท็นไม่ได้แปลกสักหน่อย

น้องสาวทำหน้ายู่ คราวนี้คนทั้งโต๊ะหัวเราะจนท้องแข็ง

            ก็ลูกสาวคนเล็กของคุณแม่ไม่เคยได้ออกงานเลยนี่นา ก็ต้องมีคนจับตามองเป็นพิเศษอยู่แล้ว อีกอย่างก็คือ...น้องสาวของพี่สวยพริ้งขนาดนี้ ไม่แปลกเลยที่จะมีคนมอง

            อัยยาเอ่ยชมน้องเล็กด้วยรอยยิ้ม มารดากับอิชยาต่างก็มองเธอด้วยความสบายใจ ไม่มีอาการเศร้าโศก ตรอมใจให้ทุกคนได้เห็นเลย

            ขอบคุณค่ะพี่ทิพย์ เท็นคิดว่าตัวเองไม่ได้ดีเลิศอะไร แต่ก็ใช่ว่าจะด้อยหรือน้อยหน้าใครหรอกนะคะ

            ย่ะ แม่นางฟ้าประจำบ้าน ไว้เรียนจบก็เตรียมตัวได้เลยนะ หาคนไว้ดูแลได้แล้ว

            หือ ไม่เอาหรอกค่ะ เท็นจะอยู่เป็นเพื่อนพี่ทิพย์ไปเรื่อยๆ...เอาอย่างนี้นะคะ ถ้าพี่พุชมาขอพี่ทิพย์แต่งงานเมื่อไหร่ วันนั้นเท็นจะรีบหาคนมาดูแลก็แล้วกัน

            คนพูดทิ้งระเบิดไว้ยิ้มแย้มแจ่มใส ผิดกับอีกสามคนที่เหลือยิ่งนัก แม่มองลูกสาวคนโตด้วยความเห็นใจ ส่วนอิชยามองพี่สาวด้วยความสงสารจับจิต หากจะไปว่าน้องสาวคนเล็กก็ไม่ได้ เพราะทั้งเธอและแม่ไม่มีใครเล่าเรื่องนี้ให้อุรัสยาฟังเลย หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จทุกคนก็ต่างแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตนเอง อัยยาเข้าบริษัททันทีที่ทานอาหารอิ่ม อิชยาก็เช่นกันเมื่อรถพี่สาวแล่นออกจากบ้านเธอก็รีบดื่มน้ำแล้วลุกออกไปทำงานเป็นคนต่อมา จะเหลือก็แต่ลูกสาวคนเล็กที่มีเรียนในช่วงบ่ายกับคุณแม่ที่ยังนั่งทานอาหารเช้าต่อ อิชยาทำงานเป็นดีไซเนอร์ออกแบบชุดให้ศิลปินค่ายยักษ์ในเมืองไทย และวันนี้ก็มีงานชิ้นโตเสียด้วย เพราะนักร้องที่มีชื่อเสียงตลอดกาลกำลังจะทำอัลบั้มใหม่ อิชยาจึงต้องเดินทางมาที่ค่ายเพลงเพื่อคุยเรื่อง คอนเซปต์ของชุด

            คุณไทม์ไม่เคยทำให้วี่ผิดหวัง เธอกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

            ขอบคุณมากค่ะวี่ แล้ววี่ต้องการสีสันยังไงคะ

            สีน้ำตาลค่ะคุณไทม์ อัลบั้มนี้วี่อยากได้สไตล์วินเทจค่ะ

            วินเทจ...

            อิชยาหัวไว เธอลงมือจดสิ่งที่เกี่ยวข้องกับงานตัวใหม่อย่างคล่องแคล่ว ศิลปินที่ค่ายนี้รักเธอมากๆ นักร้องที่ออกอัลบั้มกับค่ายนี้ แน่นอนว่าเสื้อผ้าของพวกเขามีดีไซเนอร์ทรงเสน่ห์เป็นผู้ออกแบบ หลังจากเสร็จงานจากวีวี่แล้ว ร่างระหงจึงเดินลงลิฟต์เพื่อเตรียมตัวจะกลับ

            สวัสดีค่ะพี่ไทม์ มาทำอะไรที่บริษัทหรือคะ นักร้องหน้าใหม่วัยสดใสถามไถ่

            พี่มาออกแบบงานให้คุณวี่น่ะจ้ะ เกรซเป็นยังไงบ้าง สบายดีไหมจ๊ะช่วงนี้...พี่ฟังเพลงช้าของเราแล้วนะ เพราะมากเลยล่ะ

อิชยาเอ่ยชมจากใจจริง ศิลปินค่ายนี้ล้วนแล้วแต่มีคุณภาพทุกคน

            จริงเหรอคะพี่ไทม์ ขอบคุณที่ฟังเพลงของเกรซค่ะ

            พี่ฟังเพลงของศิลปินค่ายนี้ทุกคนแหละจ้ะ ยิ่งถ้าเป็นนักร้องเสียงทองอย่างเกรซแล้วด้วยพี่คงไม่พลาด...เอ้อ ลิฟต์มาแล้วพี่ไปก่อนนะจ๊ะ

            ค่ะพี่ไทม์ แล้วเจอกันนะคะ

            อิชยายิ้มรับก่อนจะเดินเข้าลิฟต์ไป นิ้วขาวเรียวกดเลขหนึ่งก่อนจะกดปิดลิฟต์ ทว่าลิฟต์ยังไม่ทันจะปิดสนิท...

            รอด้วยครับ

            ลิฟต์เปิดกว้างอีกทีเมื่อมือใหญ่ของชายคนหนึ่งแหวกมันออก อิชยารีบกดเปิดลิฟต์อีกหนด้วยความตกใจ ไม่นานเขาก็ก้าวเข้ามายืนเคียงคู่ร่างระหง ผู้ชายคนนี้สูงราวๆ หนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซ็นเห็นจะได้ เพราะเธอที่ว่าสูงแล้วยังต้องแหงนคอมองเขา คิ้วของเขาคมดีจัง ดวงตานั่นก็ด้วย มันดูทรงอำนาจอย่างน่าประหลาด เหมือนมีแรงดึงดูดให้ต้องเผลอมอง

            หน้าผมมีอะไรติดอยู่หรือเปล่า

            เปล่าค่ะ

เธอตอบก่อนจะเสมองอีกทางด้วยอาการประหม่า คราวนี้คนที่สำรวจหญิงสาวกลับเป็นเขาบ้าง นี่ยายตัวแสบจำเขาไม่ได้หรือไงนะ อาจจะเป็นเพราะว่าไม่ได้เจอกันมาหลายปีแล้วกระมัง อีกอย่างเขาคงไม่มีค่าอะไรให้เธอจดจำ...ไม่เหมือนเธอ เธอที่มีค่าในความทรงจำของเขาเสมอ

            ครับ ผมศราวินครับ

เพราะเสียงโทรศัพท์ดัง ทำให้เขาต้องรีบกดรับพร้อมสนทนา

            ตอนนี้ผมอยู่กรุงเทพฯ ครับ คุณปรียานุชสั่งงานที่ออฟฟิศได้เลยครับ ที่นั่นมีหลายฝ่ายรับงานอยู่ 

ศราวินพูดกับคู่สายสนทนาด้วยความสุภาพ เมื่อถึงชั้นที่เขาต้องออกจากลิฟต์ ชายหนุ่มก็ก้าวยาวๆ เดินไปข้างหน้าทันที

พี่บิ๊ก
             หากเสียงเล็กๆ ของใครบางคนทำให้เขาทิ้งสายที่คุยค้างไว้และหันมามองเธอ อิชยาก้าวออกมาจากลิฟต์ก่อนจะส่งยิ้มดีใจไปให้พี่บิ๊ก

            นึกว่าจะจำพี่ไม่ได้เสียแล้ว

            อ้าว พี่บิ๊กรู้เหรอคะว่านี่คือไทม์

            แสบขนาดนี้ ใครกันจะลืมลง

            ขอโทษนะคะที่ไทม์จำพี่ไม่ได้ พี่เปลี่ยนไปมากๆ เลยค่ะ ไม่ได้เจอกันนานด้วยมั้ง แต่พี่บิ๊กไม่น่าจะเปลี่ยนไปจนไทม์จำไม่ได้ขนาดนี้เลยนะเนี่ย

            “เปลี่ยนไปนี่ยังไงล่ะ ในทางที่ดีหรือไม่ดี เขาถามยิ้มๆ

            ดีมากเลยล่ะค่ะ เมื่อก่อนพี่บิ๊กผอมมาก แต่ตอนนี้...อื้อหือ! สุดยอด

            ดวงตาคู่สวยแวววาวยามสำรวจตรวจตราร่างสูงใหญ่ อาการพึงพอใจของอิชยาทำให้คนมองหลุดขำ ผู้หญิงคนนี้ยังทะเล้นเหมือนเดิม

            ไทม์มาทำอะไรที่นี่

            งานค่ะ มารับงาน

            อ๋อ

            แล้วพี่บิ๊กล่ะคะ

            มาเรื่องงานเหมือนกัน เออ...พูดถึงงานพี่ก็ต้องรีบไปแล้ว

            ค่ะ ถ้าอย่างนั้นเชิญตามสบายค่ะพี่บิ๊ก

            เอ่อ...แล้วเราจะได้เจอกันอีกไหม เขาถามอย่างเก้ๆ กังๆ

            เจอสิคะ เอาอย่างนี้ดีกว่า ไทม์ขอเบอร์พี่บิ๊กหน่อย

            ศราวินไม่รีรอ ชายหนุ่มควักนามบัตรให้หญิงสาวทันทีก่อนจะมองเธออีกครั้งแล้วผละเดินจากไปอย่างรีบร้อน อิชยามองนามบัตรในมือแล้วอ่านทวนคำ

            “S.T Land Sky...ว้าว สร้างสระว่ายน้ำ

            มือเรียวรีบกดโทรศัพท์เพื่อเมมเบอร์เขา ผู้ชายคนเมื่อกี้คือพี่ชายแท้ๆ ของพี่บิวคนรักของเธอ เวลาไปบ้านเขาทีไร พี่บิ๊กชอบหลบหน้า หลบตาทุกครั้งไป ไม่รู้ว่าคิดไปเองไหม แต่ไปทีไรเขาก็อ้างว่าต้องออกไปทำโน่น ทำนี่ตลอด เขาอาจจะยังไม่ชินกับการมีเธอในครอบครัวก็เป็นได้ แต่เมื่อกี้อะไรกันนะ...รอยยิ้มของเขามันช่างดูเป็นกันเอง ไม่มีทีท่าเหินห่างเหมือนเมื่อก่อนเลยสักนิด

            พี่บิว แอลท้อง

            น้ำเสียงสั่นเครือบอกเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ คนนอนอยู่ถึงกับผงะ เวทิศเด้งตัวขึ้นมาจากที่นอนทันที สภาพเขาเปลือยท่อนบนเหมือนทุกๆ ครั้งที่ร่วมรักกันเสร็จ

            ท้องงั้นเหรอ

            ใช่ค่ะ

            กับใคร

            ทำไมพี่บิวถามแอลอย่างนี้ล่ะคะ พอแอลคบกับพี่บิวแอลก็ไม่เคยไปนอนกับใครเลยนะ

            พี่ต้องแต่งงาน อ่ะนี่...ไปจัดการซะ

            เขาเปิดกระเป๋าแล้วควักเงินจำนวนหนึ่งให้เธอ หญิงสาวรับมาทั้งน้ำตา เธอกำธนบัตรแน่นจนมันยับ ดวงตาแดงช้ำมองเขาอย่างแค้นเคืองก่อนจะปาเงินใส่คนให้

            ไม่! แอลจะไม่มีวันเอาลูกออกเด็ดขาด แอลจะไม่ฆ่าเขา

            แล้วจะเอายังไง พี่บอกตรงๆ นะ พี่ไม่ได้คิดจะใช้ชีวิตอยู่กับแอล พี่มีคนที่พี่รัก แล้วเรากำลังจะแต่งงานกัน

            เหรอ แล้วพี่มายุ่งกับแอลทำไม เที่ยวไปมีอะไรกับผู้หญิงอื่นทั้งๆ ที่ตัวเองกำลังจะแต่งงานยังงั้นหรือ

            พี่จะไปยุ่งกับใครมันก็เรื่องของพี่ พี่จะทำอะไรก็ตัวพี่ แอลไม่มีสิทธิ์มาต่อว่า

            แล้วแอลล่ะคะ แอลต้องท้องป่องอย่างนี้ใครจะรับผิดชอบ

เมื่อเขาเสียงแข็งเธอจึงเอาน้ำตา และความน่าสงสารเข้าช่วย ซึ่งก็ได้ผลเขาหรี่ตามองอย่างสงสารในตัวเธอ 

จะเอาเด็กไว้มันไม่ใช่เรื่องเล็ก

            แต่เอาเขาออกมันคือเรื่องใหญ่สำหรับแอล

            กี่เดือนแล้ว

            เดือนนึงแล้วค่ะ

            เวทิศเดินหน้าขรึมเข้ามาในบ้าน คำพูดของอลันวรายังตราตรึงอยู่ในหัวของเขา นี่มันเกิดอะไรขึ้น อีกไม่นานเขาก็ต้องแต่งงานแล้ว ทำไมจู่ๆ เรื่องบ้าๆ นี่ถึงโผล่พรวดเข้ามาได้

            ตาบิว ทานอะไรมารึยังลูก

            บิวเรียบร้อยมาแล้วครับ คุณแม่ล่ะครับ

            แม่ก็เรียบร้อยแล้วจ้ะ นี่! ไปดูที่ห้องรับแขกสิจ๊ะ มีคนรอลูกอยู่

            ที่ห้องรับแขกของบ้านวัชรประพันธ์ อิชยากำลังนั่งอ่านนิตยสารอย่างรื่นรมย์ เธอกำลังหาข้อมูลทำงานที่ได้รับมอบหมายมา มันไม่ใช่เรื่องยากสำหรับมืออาชีพอย่างดีไซเนอร์ผู้ชาญฉลาดเลยสักนิด

            อื้อ! พี่บิว

            คนนั่งอ่านอะไรเพลินๆ ตกใจเสียงหลง เมื่อจู่ๆ ชายหนุ่มเดินมาหอมแก้มเธอฟอดใหญ่จากทางด้านหลัง เขายิ้มย่องก่อนจะเดินมานั่งข้างๆ ว่าที่ภรรยา

            ไทม์หอบงานมาทำบ้านพี่เหรอ เขาถามเมื่อมองเห็นหนังสือเต็มโต๊ะ

            ค่ะ ก็นั่งรอพี่บิวจนว่างนี่นา

            รอนานมั้ย

            ก็นานนะ ว่าแต่ที่สถานทูตยุ่งเหรอคะ ทำไมกลับดึกจัง

            อือ ยุ่งนิดหน่อยน่ะ หัวพี่จะระเบิดอยู่แล้ว นวดหัวให้พี่หน่อยสิ

            ไม่รอให้ตอบตกลง เขาเอนกายนอนหนุนตักแฟนสาวอย่างออดอ้อนก่อนจะหลับตาลง มือเรียวลูบผมดำขลิบของเขาอย่างอ่อนโยน ก่อนจะใช้สองมือบีบขมับให้อย่างนุ่มนวล เวทิศรู้สึกผ่อนคลาย กลิ่นกายหอมฟุ้งและสัมผัสของเธอทำให้เขารู้สึกผิด ต่างจากอิชยา หญิงสาวมองเขาอย่างแสนรัก เธอแอบสำรวจดวงหน้าเขาอย่างเพลิดเพลิน ปากสีสวยของเขาสินะ ที่ทำเธอหลงใหลจนไปไหนไม่ได้ จมูกคมสันได้รูปก็ช่างดูดีเสียเหลือเกิน มันส่งให้เขาภูมิฐานไปเสียทุกอย่าง ในระหว่างที่เธอกำลังเคลิบเคลิ้มกับใบหน้าของคนรักอยู่นั้น จู่ๆ เขาก็ลืมตาขึ้นมา

            แต่งงานกันไวๆ ได้ไหม พี่รอต่อไปไม่ไหวแล้ว

            ทำไมถึงรีบนักล่ะคะ

            เดือนหน้าพี่ต้องย้ายไปประจำสถานทูตไทยในอังกฤษ

            ทำไมกะทันหันอย่างนี้ล่ะคะ แล้วไม่ไปไม่ได้หรือไง

            ไม่ได้...มันคือหน้าที่การงานของพี่ กว่าพี่จะมาถึงนี่ได้ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ นะไทม์ แต่ไม่ต้องห่วงหรอก พี่จะเอาไทม์ไปด้วย

            ไม่ได้หรอกค่ะพี่บิว ไทม์ไปด้วยไม่ได้ ไทม์มีงาน มีอะไรยุ่งเหยิงอยู่ที่นี่ แล้วคงจัดการไม่เสร็จเร็วๆ นี้แน่

            ต้องไป...ผัวอยู่ที่ไหนเมียก็ต้องอยู่ที่นั่น

เวทิศลุกขึ้นจากตักนุ่ม ก่อนจะหันมามองหน้าเธออย่างจริงจัง

            พี่บิว

            นะไทม์ อย่าขัดใจพี่เลย พี่ขาดไทม์ไม่ได้

            อิชยาไม่ได้ตอบอะไร นอกจากมองหน้าเขาอย่างลำบากใจ เวทิศไม่รู้จะทำอย่างไรเขากอดหญิงสาวไว้แน่นก่อนจะหอมผมสลวยเต็มฟอด เมื่อช่วงสายพอแยกกับอลันวรา เขาก็มุ่งหน้าไปทำเรื่องติดต่อขอย้ายไปประจำสถานทูตไทยที่อังกฤษทันที ที่จริงมีผู้ใหญ่หยิบยื่นโอกาสนี้ให้นานแล้ว หากเวทิศไม่เคยคิดจะรับมันไว้ แต่วันนี้กลับเปลี่ยนใจ เขาอยากไปไหนไกลๆ จากเมืองไทย...เมื่อกลับมาถึงบ้านอิชยาก็บอกเรื่องนี้ให้กับบรรดาสมาชิกในครอบครัวได้รับรู้ ทุกคนต่างตกอกตกใจกันใหญ่ที่อะไรมันกะทันหันจนตั้งตัวไม่ติด

อีกสองอาทิตย์หรือไทม์ ทำไมมันเร็วอย่างนี้ล่ะลูก

            นั่นสิคะ ไทม์ก็ว่ามันเร็วมาก แต่ว่าพี่บิวต้องย้ายไปอังกฤษแล้วค่ะ ไม่มีเวลาแล้ว

            งานของกระทรวงก็เป็นอย่างนี้ล่ะค่ะคุณแม่ ทางการสั่งอะไรมาผู้ใต้บังคับบัญชาก็ต้องทำตามเลยทันที

อัยยาบอกมารดาที่ทำสีหน้าตกใจ เพราะทำงานมามากพี่สาวคนโตจึงรู้และเข้าใจทุกอย่างเป็นอย่างดี

            แล้วพี่ไทม์ล่ะคะ

อุรัสยาถามพี่สาว น้ำเสียงของน้องเล็กเหงาหงอย อิชยามองหน้าทุกคนในครอบครัว แต่ละคนจ้องคำตอบจากปากของเธอตาไม่กะพริบ

            ทุกคนคะ ไทม์ต้องไปอยู่กับพี่บิวค่ะ หลังจากเราแต่งงานกันแล้วไทม์ต้องไปอังกฤษด้วย

            “พี่ไทม์

สิ้นสุดคำตอบนั้นน้องเล็กก็น้ำตาไหลพราก อุรัสยาเดินเข้ามากอดพี่สาวไว้ก่อนจะร้องไห้สะอึกสะอื้น ภาพที่เห็นทำให้ทุกคนพลอยน้ำตาไหลไปด้วย ตั้งแต่คุณพ่อเสียไป ครอบครัวนี้ก็รักใคร่กลมเกลียวกันมาตลอด ไม่มีใครเคยห่างไปไหนไกล

            นี่ยายเท็น ยังไงวันนี้มันก็ต้องมาถึงอยู่ดี ทุกคนแต่งงานไปก็ต้องไปอยู่ที่อื่น อย่าร้องไห้เลยนะลูก

            แต่มันไม่ทันตั้งตัวนี่คะ เท็นรู้ค่ะว่าถึงยังไงพี่ไทม์ก็ต้องออกไปอยู่บ้านพี่บิว แต่ที่เราคิดไว้มันคือบ้านพี่บิวไงคะ เรายังไปมาหาสู่กันได้ แต่นี่...

อุรัสยายังคงกอดพี่สาวร้องไห้เหมือนเด็ก อิชยากอดตอบน้องอย่างปลอบประโลม เธอเองก็ใจหายไม่แพ้กัน

            แล้วงานที่นี่ไทม์จะทำยังไงล่ะ

            เรื่องงานไม่มีปัญหาค่ะ ไทม์ส่งงานข้ามประเทศให้บริษัทได้ ลองโทรฯ ไปคุยกับพี่ๆ มาแล้วค่ะ เขาบอกดีซะอีกจะได้เก็บเกี่ยวประสบการณ์แล้วมาดีไซน์ชุดสวยๆ

เธอบอกมารดาก่อนจะหันมาพูดกับน้องเล็ก อุรัสยามองตาพี่สาวด้วยความอาวรณ์ยิ่ง

            อีกไม่กี่เดือนเท็นก็จะเรียนจบแล้วนะ น้องสาวของพี่กำลังจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่ เท็นกำลังจะมีหน้าที่การงาน มีสังคมใหม่ๆ มีอะไรใหม่ๆ เข้ามาในชีวิต จริงอยู่ที่พี่อยู่ไกลทุกคน แต่ให้จำไว้นะว่าหัวใจของทุกๆ คนอยู่ในนี้ของพี่เสมอ

เธอชี้ไปที่อกข้างซ้าย มารดาน้ำตาไหล เช่นกันกับอัยยา เธอรีบเช็ดน้ำตาทันที

            และมันก็จะอยู่ตลอดไป อยู่ทางนี้ดูแลแม่ ดูแลพี่ทิพย์ด้วยล่ะ เราคือนางฟ้าของบ้านดิเรกอนันต์นะ ช่วยทำให้ที่นี่มีแต่รอยยิ้มเหมือนที่ผ่านมาด้วย

            อิชยายิ้มให้น้องสาวทั้งน้ำตา เธอไม่อยากจะร้องไห้เลยจริงๆ แต่พอนึกถึงอนาคตที่ถูกกำหนดไว้แล้วมันก็อดใจหายไม่ได้ หลังจากพูดคุยกับคนในครอบครัวต่ออีกหน่อย อิชยาก็พาร่างกายอันเหนื่อยล้าไปอาบน้ำ ก่อนจะเดินเช็ดผมที่เปียกหมาดมานั่งยังที่นอนนุ่ม

            นี่เราจะต้องไปอยู่ที่อื่นจริงๆ น่ะเหรอ

            มองอะไรๆ ในห้องแล้วก็ใจหาย อาศัยหลับนอนมาตั้ง 25 ปี จะเป็นยังไงหนอถ้าต้องไปนอนที่อื่น มันคงเปล่าเปลี่ยวหัวใจน่าดู ต่างบ้านต่างเมืองคงหาคนที่เข้าใจเรายาก

            แค่ไทม์มีพี่บิว ไทม์ก็ไม่ต้องกลัวอะไรแล้วใช่ไหมคะ

            เธอบอกกับตัวเองก่อนจะยิ้มเพียงลำพังเหมือนคนบ้า แค่คิดถึงเขามันก็อบอุ่นที่หัวใจเกินจะกลั่นกรองออกมาเป็นคำพูดได้ ที่บ้านวัชรประพันธ์พ่อหนุ่มธุรกิจชื่อดังเดินอาจๆ เข้ามาในบ้าน เป็นเวลากว่าหลายสัปดาห์แล้วที่เขาไม่ได้กลับบ้านมาเจอมารดา และน้องชายเลย

            ป้าอ่อน คุณแม่หลับหรือยังครับ

ป้าอ่อนคนเก่าคนแก่หันมามองยังเสียงที่ถามไถ่ เขายิ้มอ่อนโยนให้หญิงชราก่อนจะเดินเข้ามาไหว้อย่างสุภาพ

            ไปยังไงมายังไงล่ะคะคุณบิ๊ก คุณท่านเพิ่งขึ้นห้องไปเมื่อสักพักเองค่ะ

            แล้วตาบิวล่ะครับ มาทีไรไม่เคยเจอเจ้านี่สักที

            คุณบิวอยู่ในห้องนั่งเล่นค่ะ คุณบิ๊กทานอะไรมาหรือยัง ให้ป้าทำข้าวต้มหมูของโปรดให้ดีไหมคะ

            น่าสนแฮะ บิ๊กคิดถึงฝีมือป้าอ่อนที่สุดเลยครับ

เขากอดหญิงชราอย่างอ่อนโยนก่อนจะแยกย้ายกันไป ศราวินตัดสินใจเดินไปหาน้องชายที่ห้องนั่งเล่น เมื่อมาถึงแทนที่จะก้าวเข้าไป แต่ขาของเขากลับหยุดชะงักทันทีเมื่อได้ยินการสนทนาโทรศัพท์ของน้องชาย

            พี่ให้ล้านนึง แต่แอลต้องไปเอาออกนะ

เขาเริ่มเสียงดังขึ้นตามอารมณ์ของตน สีหน้าเวทิศถมึงทึงน่ากลัว

            ไม่! แอลบอกแล้วไงว่าไม่มีทาง พี่บิวทำอย่างนี้ได้ยังไงกัน พี่กำลังจะฆ่าลูกตัวเองนะ

            ลูกพี่งั้นเหรอ เหอะ! จะให้พี่แน่ใจได้ยังไงว่าไอ้เด็กนั่นเป็นลูกพี่ ถ้าแอลมาเสียซิงที่พี่ก็ว่าไปอย่าง แต่นี่...

            กรี๊ดดด! หยุดดูถูกแอลเดี๋ยวนี้นะ

            ทำไมวะ พูดเรื่องจริงทำเป็นรับไม่ได้

เมื่อเห็นน้องชายเริ่มหยาบคาย ศราวินจึงรีบเดินเข้าไปทันที

            สรุปจะไม่รับผิดชอบใช่ไหม ได้...งั้นก็คอยดูจุดจบของแกได้เลย

            คู่สายวางหูด้วยความเดือดดาล อลันวราหายใจหอบถี่ด้วยความโกรธแค้นก่อนจะกดเบอร์โทรศัพท์หาคนที่สามารถช่วยเธอได้

            พ่อหรือคะ หนูมีเรื่องให้พ่อช่วยค่ะ

ดวงตาของเธอเป็นประกาย ตอนนี้ไม่มีอะไรให้เสียแล้ว ผู้ชายคนนี้เท่านั้นที่จะต้องได้รับกับความเจ็บช้ำที่นับเป็นมูลค่าไม่ได้

            แกไปทำใครท้อง

คำถามนี้หลุดออกมาจากปากของศราวิน คนถูกถามถึงกับผงะ เขาตกใจไม่น้อยที่พี่มายืนอยู่ข้างหลัง

            พี่บิ๊ก มาได้ยังไง

            ฉันมายังไงไม่สำคัญ แต่เรื่องที่สำคัญกว่าคือ...แกไปทำใครท้อง

สายตาของผู้เป็นพี่จ้องน้องชายไม่ลดละ เห็นหงิมๆ นิ่งๆ อย่างนี้แต่พอเอาเข้าจริงเวลาน่ากลัวก็ไม่มีใครเอาพี่ชายเขาอยู่ เวทิศไม่อยากปิดบัง เขาเล่าเรื่องราวทุกอย่างให้ศราวินฟัง

            ปกติแกเป็นคนเลือกกินนี่

หลังจากฟังเรื่องราวทั้งหมด ผู้เป็นพี่ก็ได้แต่มองน้องชายด้วยความสงสัย

            เพราะผมไม่ได้กินอะไรไงพี่บิ๊ก พี่ชายทำหน้ามึนเข้าไปใหญ่

            ผมกับไทม์มากสุดก็แค่กอดจูบกันตามประสา เธอไม่ยอมให้ผมเผด็จศึกง่ายๆ หรอก

            อ้อ

            แต่ผมก็ไม่ได้อยากซะจนขาดไม่ได้หรอกนะ กับแอลเพิ่งคบกันหนึ่งเดือนเอง

            คบนานเท่าไหร่ไม่สำคัญ ประเด็นมันอยู่ที่ว่าแกทำยายแอลอะไรนั่นท้อง

            อีกสองอาทิตย์ผมจะแต่งงานกับไทม์ หลังแต่งงานแล้วเราจะไปอยู่อังกฤษด้วยกัน

            แกกำลังหนี

            ผมไม่รู้พี่บิ๊ก แต่ผมทำใจไม่ได้ที่จะให้ไทม์รู้เรื่องเลวๆ ที่เกิดขึ้น อีกอย่างถ้าไทม์รู้มีหวังอาละวาดกระทรวงแตก

            แกห่วงงานว่างั้น

            ห่วงหมดทุกอย่างแหละพี่บิ๊ก ห่วงความรู้สึกคุณแม่ ห่วงสภาพจิตใจของไทม์ อีกอย่างเด็กในท้องยายแอลจะใช่ลูกของบิวหรือเปล่าก็ไม่รู้

            แล้วแกจะเอายังไงต่อไป

            ผมคงทำอย่างที่บอก อีกสองอาทิตย์ผมจะแต่งงานกับไทม์

            คนพูดมีสีหน้าเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด คนฟังก็เช่นกันคิ้วเขาขมวดแทบจะเป็นปมอยู่แล้ว หนทางข้างหน้าช่างยากลำบาก ใจจริงก็อยากยื่นมือเข้าไปช่วยเจ้าน้องตัวดี แต่คนเราเมื่อได้เรียนผูกแล้ว ก็ควรจะเรียนแก้ด้วยตัวเอง


สนใจดาวน์โหลดนิยายได้ที่ https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiMzYxMTg5IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMTMxMjUiO30

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

20 ความคิดเห็น