เล่ห์วังวน กลเสน่หา (Rerun)

ตอนที่ 19 : ลางร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 552
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    7 ม.ค. 60


ตอนที่ 19

อรุณเบิกฟ้าต้อนรับพระอาทิตย์ อิชยายังคงอยู่ในห้วงนิทราด้วยความเหนื่อยอ่อน เธอหลับใหลราวกับว่าไม่ได้พักผ่อนมาเป็นแรมปี ศราวินก็เช่นกันเขาไม่อยากจะลุกจากที่นอนอันแสนอบอุ่นเลยสักนิด หากเรื่องงานที่ค้ำคออยู่มันทำให้นักธุรกิจหนุ่มผู้จริงจังต้องยันกายลุกจากเตียงนอนอย่างจำใจ

เมียจ๋าพี่ไปทำงานก่อนนะ

คนบอกลาเมียจุมพิตที่ใบหน้าหวานแผ่วเบา เขาเขียนโน้ตแผ่นน้อยไว้ให้เธอก่อนจะห่มผ้าให้ร่างระหงและเดินออกจากห้องพัก ศราวินมาพบปะกับทีมงานก่อสร้างของโรงแรมอีกครั้ง เขาพูดคุยเรื่องอุปกรณ์และของที่ต้องใช้ในงานชุดนี้อย่างละเอียด

ยังงั้นเหรอ อื้มเข้าใจแล้ว

นุชนาถเออออห่อหมกก่อนวางสายโทรศัพท์ เธอยิ้มเหี้ยมราวนางร้ายในละคร ร่างขาวสวยในชุดกระโปรงสีหวานเดินออกจากห้องทำงานหรูราวกับนางพญาผู้จองหอง อีกด้านหนึ่งศราวินพูดคุยเรื่องงานกับอีกฝ่ายอย่างสบายๆ ทุกอย่างลงล็อกพอดีตามความคาดหมาย เมื่อไม่มีอะไรเขาจึงลาผู้ร่วมงานทันที

ขอบคุณสำหรับคำแนะนำเล็กๆ น้อยๆ ครับ

ไม่มีปัญหาครับถ้ามีอะไรติดต่อผมได้ตลอดเวลา

หลังจากร่ำลากันเสร็จสรรพชายหนุ่มจึงเดินออกมาจากห้องทีมงานทันที เขาเดินไปยิ้มไปอย่างคนมีความสุข พี่บิ๊กอยากพาเมียรักไปดำน้ำดูปะการังท้องทะเลอันดามัน

บิ๊กคะ

ร่างสูงหยุดชะงักเมื่อนุชนาถมายืนขวางไว้ เธอเรียกเขาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนระโหย

งานจบแล้วนุช ทุกอย่างเสร็จสิ้นลงแล้ว

แล้วไงคะ

อย่าทำให้บิ๊กลำบากใจ

คุณไทม์คงบอกคุณเรื่องเมื่อวาน

ไทม์ไม่พูดอะไรนอกจากบอกในสิ่งที่นุชฝากมา

เพราะนุชรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ บิ๊กคะคุณไม่ได้รักเธอใช่รึเปล่า

ไม่ใช่บิ๊กรักไทม์

ไม่จริง! ยายนั่นเป็นเมียของบิว คุณใช้เมียร่วมกับน้องชายตัวเองยังงั้นหรือคะ

ศราวินตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน นุชนาถรู้เรื่องทุกอย่างได้อย่างไร หญิงสาวจ้องตาเขาไม่ลดละเธออยากฟังคำตอบดีๆ จากปากคนตรงหน้า

ทุกอย่างเป็นเรื่องเข้าใจผิด

หึ! เข้าใจผิดยังไงคะ นุชโทรไปถามเพื่อนสมัยเรียนมา เขาลือกันให้ทั่วว่าบิ๊กใช้เมียร่วมกับน้องชายตัวเอง

บิ๊กไม่จำเป็นต้องมานั่งสาธยายให้คนอื่นฟัง ใครจะคิดยังไงก็เรื่องของเขาเถอะ บิ๊กไม่สามารถไปห้ามความคิดคนอื่นได้

เขาจบคำพูดด้วยการเดินผ่านร่างบางอย่างเร็วไว ลมปะทะเล็กๆ จากการที่เขาเดินเลยไปทำให้หญิงสาวเซซัง นุชนาถเข่าอ่อนฉับพลันโดยมิทันตั้งตัว เธอล้มลงบนพื้นพรมของออฟฟิศอย่างไม่อายใคร

คุณนุชคะเป็นอะไรไปคะ

เสียงร้องที่แสนจะตกใจของพนักงานคนหนึ่งทำให้ชายหนุ่มผู้เดินจากไปไกลหยุดฝีเท้ากะทันหัน ทว่าเขาไม่ได้หันกลับมามองเธอที่อยู่ทางด้านหลังเลยสักเสี้ยว

อย่ามายุ่ง! ฉันล้มเองได้ก็ลุกเองได้ ถ้าไม่ได้ขอให้ช่วยทีหลังอย่าสะเออะ

น้ำเสียงที่ถากถางผู้หวังดีนั้นเน้นหนัก เธอกัดฟันพูดด้วยความคับแค้นใจเหลือคณา ศราวินเห็นเสียงเงียบลงเลยเดินหน้าต่อ เรื่องของเขากับนุชนาถไม่มีทางกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีก ทุกอย่างมันปิดผนึกมาสามปีแล้ว ไม่มีอะไรสำคัญเท่าหัวใจดวงนี้มอบให้กับหญิงอันเป็นที่รักอย่างอิชยา

หนึ่งหญิงสองชายงั้นเหรอ แกมันมีดีอะไร

ฝ่ามือเรียวขาวจิกลงบนพื้นพรม ฟันขาวคมจิกกัดหนังปากสีสวยจนได้เลือด ดวงตาทั้งสองข้างแข็งกระด้างเยี่ยงปีศาจ...ผู้หญิงที่ชื่ออิชยาจะต้องถูกกำจัด

ภายในห้องพักของโรงแรม อิชยายังคงหลับใหลไม่ได้สติ ร่างกายปวดร้าวไปแทบทุกส่วนสัด จะขยับบิดขี้เกียจยังทำได้ยากเลย ร่างระหงค่อยๆ ลุกขึ้นจากที่นอนนุ่ม ดวงตาเพ่งมองไปยังด้านข้างแล้วตกใจเบาๆ นี่เขาไปไหนนะ

พี่บิ๊กคะ

อิชยาเรียกหาเขา หากคำตอบที่ได้มาคือความเงียบ ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ ให้เธอได้ยินเลยสักนิด

พี่บิ๊กอยู่ไหนคะ

อิชยาค่อยๆ ลุกขึ้นเดินหาเขา ร่างกายสาวเจ็บเนื้อเมื่อยตัวเหลือเกิน ขาเรียวสั่นน้อยๆ ยามก้าวยาวๆ ลำตัวหนักเหมือนคนเป็นไข้ เมื่อหาอีกคนไม่เจอจึงคิดได้ว่าชายหนุ่มคงออกไปทำงาน อิชยาเดินเข้าห้องน้ำล้างหน้า ล้างตา ก่อนจะออกมานั่งลงบนเตียงใหญ่อีกหน ดวงตาสวยเพ่งมองไปบนที่นอน บทรักแสนเร่าร้อนยังตราตรึงใจไม่ไปไหน เพียงแค่คิดดวงหน้าหวานก็แดงปลั่งทันตาเห็น พี่บิ๊กของเธอช่างอบอุ่นเสียเหลือเกิน มันอุ่นจัดจนกลายเป็นความร้อน

เอ๋?

โน้ตสีชมพูแผ่นเล็กข้างหัวเตียงสะดุดตาอิชยา มือเรียวเอื้อมดึงมันออกมาก่อนจะอ่านข้อความในนั้น

ที่รักพี่ไปทำงานก่อนนะ ถ้าเสร็จไวจะพาไปเยี่ยมฝูงปะการัง พี่รักเธอนะอิชยา 

คนอ่านหน้าแดงร้อนราวโดนพิษไข้ ใบหน้าสวยยิ้มให้กระดาษโน้ตเหมือนคนเป็นบ้า เสียงประตูห้องเปิดออกทำให้อิชยาชะเง้อคอมอง...นี่เขากลับมาแล้วหรือนี่ ร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาภายในห้อง อิชยาส่งยิ้มหวานให้เขาพร้อมชูแผ่นกระดาษใบเล็ก

ไทม์อยากไปส่องฝูงปะการัง ใครจะพาไทม์ไปได้น้อ

ทั้งคู่หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ หัวใจสองหนุ่มสาวถูกเติมเต็มซึ่งกันและกันจนล้นเอ่อ บริเวณหาดป่าตองท้องทะเลอันดามัน อิชยาขี่หลังร่างบึกบึนของพี่บิ๊กไว้แน่น เธอโอบลำคอแกร่งไว้อย่างแสนรัก เขาและเธอสวีทหวานฉ่ำราวคู่รักมาฮันนีมูน ฝ่ายหญิงน่ารักน่าหยิกในชุดบิกินี่สีชมพูขาว เธอดูสดใสผุดผ่องจนหนุ่มๆ แถวนั้นมองตามไม่ละสายตา ศราวินก็เช่นกันลำแขนแกร่งเกี่ยวข้อขาน้องนางไว้แน่นแฟ้น พี่บิ๊กดูดีมีสไตล์ในเสื้อกล้ามสีขาว สองหนุ่มสาวช่างร่าเริงสดใสจนทะเลหวาน

ตัวไทม์หนักหรือเปล่า

หนักร้อยโลพี่ก็อุ้มไหว

พูดจาน่าฟังอย่างนี้ต้องให้รางวัล

คนขี่หลังหอมแก้มพี่บิ๊กเต็มฟอดใหญ่ ร่างหนากระชับเรียวขาทั้งสองไว้แน่นอีกหนก่อนจะเดินยิ้มไปตามทางเลียบชายหาดขาวนวล ศราวินพาอิชยาไปดำน้ำดูหมู่ปะการังอย่างที่ตั้งใจไว้ เขานำกล้องกันน้ำมาถ่ายภาพความประทับใจในการแหวกว่ายลงสู่มหาสมุทรอันดามัน นางแบบของพี่บิ๊กโพสท่าเล่นกล้องอย่างน่ารัก ทั้งสองใช้เวลาเล่นน้ำทะเลอย่างสนุกสนานในช่วงบ่าย เมื่อตะวันใกล้ลับขอบฟ้าอิชยาจึงชวนพี่บิ๊กกลับห้อง เธออยากอาบน้ำแต่งตัวและไปดินเนอร์ใต้แสงเทียนกับเขาจะแย่

อาบน้ำด้วยกันได้ไหม

พี่บิ๊กเอ่ยชวนน้องยา หญิงสาวหน้าแดงปลั่งส่ายหัวพัลวัน

เดี๋ยวก็ไม่ได้อาบอีก

ศราวินหัวเราะหึๆ ในลำคอก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป อิชยาจัดการหาชุดหล่อๆ ให้คนรักใส่ เธอพาดเสื้อเชิ้ตชายทะเลกับกางเกงสามส่วนขาสั้นไว้บนที่นอน ในระหว่างรอพี่บิ๊กอาบน้ำน้องไทม์ก็หยิบกล้องถ่ายรูปขึ้นมาดูภาพฆ่าเวลา เธอดูไปยิ้มไปอย่างอารมณ์ดี

ไทม์อาบน้ำได้แล้ว

อิชยาวางกล้องลงก่อนจะเดินสวนอีกคนเข้าห้องน้ำ ศราวินยิ้มบางๆ เมื่อเห็นชุดที่น้องนางจัดไว้ให้ ทว่ายังไม่ทันจะหยิบมาใส่เสียงโทรศัพท์ก็ดังขัดขึ้นมาเสียก่อน

ครับ

เขารับสายด้วยสีหน้าเรียบเฉย หากพูดคุยไปอีกหน่อยใบหน้าคมเริ่มคิ้วขมวดจนกระทั่งสายถูกวางไป หลังจากแต่งตัวเสร็จสรรพพี่บิ๊กจึงตะโกนบอกน้องไทม์

อิชยาพี่ต้องไปคุยธุระก่อนลงไปรอพี่ที่ร้านอาหารได้ไหม  

พี่บิ๊กจะไปไหน อิชยานุ่งผ้าขนหนูผืนน้อย เปิดประตูถามเขา

พี่ต้องไปพูดคุยเรื่องงบประมาณของงาน คาดว่าคงไม่นานเท่าไหร่ ไปรอพี่ที่ร้านอาหารเลยนะ

ไม่เอาหรอก ไทม์ไปรอที่หน้าโรงแรมได้ไหมคะ

รอตรงโต๊ะตัวเดิมก็ได้ ตรงหน้าสระว่ายน้ำ

หลังจากพูดคุยตกลงกันเรียบร้อย ศราวินจึงรีบเดินทางไปพบพ่อของนุชนาถ อิชยาไม่แพ้กันเธอรีบอาบน้ำแต่งตัวสวยเช้ง เมื่อทำทุกอย่างเสร็จสรรพร่างงามโสภาในชุดกระโปรงชีฟองสีน้ำตาลอ่อนส่งให้คนใส่ดูโดดเด่น เชือกสีน้ำตาลเข้มที่ผูกเอวคอดไว้ทำให้ทุกอย่างลงตัวเรียบหรู เมื่อมาถึงโต๊ะตัวเดิมริมสระว่ายน้ำ อิชยาทิ้งกายนั่งลงเท้าคาง ดวงตาคู่งามมองสำรวจไปรอบๆ ทั่วทั้งบริเวณ ทำไมวันนี้คนไม่มีเลยนะ...

เธอกล้ามากนะที่ยังเสนอหน้ามาที่นี่

เสียงแข็งๆ ของใครอีกคนดังขึ้น คนนั่งคิดอะไรเพลินๆ หันไปมองหน้านิ่วคิ้วขมวด...ยายผู้หญิงคนนี้อีกแล้ว

เธอก็กล้ามากนะที่ยังเสนอหน้ามาพูดจากับฉัน

บิ๊กไม่มีทางรักผู้หญิงอย่างเธอ เขาชอบคนนิสัยแบบฉัน จัดจ้านเหม็นเน่าซะขนาดนี้อีกไม่นานเขาก็เขี่ยเธอทิ้ง

หึ! รู้ได้ยังไงว่าฉันเหม็นเน่า เธอเคยมาดมตัวฉันรึไง

ทำไมจะไม่รู้ คนเขาลือกันให้แซ่ดว่าผู้ชายบ้านนี้มีเมียคนเดียวกัน

คนถูกกล่าวหาทนไม่ไหว อิชยาลุกขึ้นเร็วไวก่อนจะเดินไปเผชิญหน้ากับยายโรคจิต ดวงตาสวยเฉี่ยวโมโหจนหน้าแดงร้อน นุชนาถไม่เกรงกลัวใดๆ เธอหย่อนมือลงไปในกระเป๋าสะพายใบเล็กที่พกมา

อย่ามาพูดจาใส่ฉันอย่างนี้อีก งานแต่งวันนั้นพี่บิ๊กเป็นเจ้าบ่าวของฉัน แล้วมันก็สิทธิ์ของฉันที่เลือกจะคบกับเขา

แต่ก่อนหน้านี้เธอคั่วอยู่กับตาบิวไม่ใช่หรือ ฉันได้ข่าวว่าตานั่นไปมีผู้หญิงอื่นเลยหนีการแต่งงานไปหน้าตาเฉย...ฮ่าๆ นี่แม่คุณ! ไปทำอีท่าไหนจ๊ะว่าที่เจ้าบ่าวเขาถึงได้เผ่นหนีน่ะ

หึ! ท่านี้ไง

รอยยิ้มร้ายกาจฉายชัดที่ดวงหน้าของอิชยา ฝ่ามือบางฟาดไปยังใบหน้าขาวผ่องของนุชนาถเต็มแรง อีกฝ่ายล้มลงไปที่พื้นริมสระว่ายน้ำทันที คนถูกตบใจหายใจคว่ำ แก้มขาวผ่องมลายหายไป เปลี่ยนเป็นรอยนิ้วมือสีแดงๆ มาแทนที่

ทีนี้ก็รู้แล้วใช่ไหมว่าผู้หญิงอย่างฉันมันน่ากลัว เลิกยุ่งกับเราได้แล้ว คุณมันก็แค่แฟนเก่าที่เขาเคยรักเท่านั้น ส่วนฉันเป็นคนในปัจจุบันและอนาคตที่พี่บิ๊กเลือกรัก

แล้วรู้ได้ยังไงว่าบิ๊กจะรักเธอจริง เอาไว้แก้ขัดละสิไม่ว่า ไม่มีผู้ชายคนไหนทนผู้หญิงนิสัยอย่างเธอได้หรอก

นี่ยายโรคจิต เธอจะมายุให้เราเลิกกันทำไมห๊า! ถามจริงๆ เถอะนะ เธอป่วยเป็นโรคประสาทระยะสุดท้ายหรือเปล่า หรืออยากโดนตบอีกสักที?

อิชยาทำท่าง้างมือ หากอีกฝ่ายหากลัวไม่ นุชนาถยันกายลุกขึ้นช้าๆ มือข้างหนึ่งยังซุกอยู่ในกระเป๋าเหมือนเดิม ดวงตาของเธอจ้องมองอีกฝ่ายอย่างอาฆาต เจอกันแค่สองวันมันทำให้เกลียดได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ

อย่ามาเรียกฉันว่าโรคจิต

ทำไมจะเรียกไม่ได้ ถามหน่อยเถอะนะ สิ่งที่เธอทำคนดีๆ ที่ไหนเค้าทำกัน

ฉันบอกให้หยุดไง! อย่ามากล่าวหาฉัน

กล่าวหาอะไร? ฉันพูดตามความจริง เธอน่ะประสาท โรคจิต วิปริต สวยซะเปล่าแต่จิตใจต่ำน่าขยะแขยง

กล้าดียังไงมาว่าฉันฉอดๆ อย่างนี้ห๊า! เธอรู้จักฉันน้อยไปซะแล้ว

นี่ขนาดรู้จักน้อยนะเนี่ย โชคดีจังเลยที่ไม่รู้จักกันไปมากกว่านี้ ฉันไปละ...ชาตินี้อย่าได้พบเจอกันอีกเลย

คิดว่าจะออกไปจากตรงนี้ได้ง่ายๆ ยังงั้นหรือ

อิชยาเดินไปไม่กี่ก้าวก็ต้องหยุดชะงัก น้ำเสียงอีกฝ่ายช่างน่ากลัวและลึกลับจนเธอนึกสงสัย นาทีนี้นุชนาถไม่สนใจอะไรอีก มือที่ซุกอยู่ในกระเป๋าค่อยๆ หยิบบางสิ่งขึ้นมาอย่างเร็วไว และเป็นจังหวะเดียวกับที่อิชยาหันมาเห็นพอดี

นี่เธอ!”

ฉึก!

อิชยาไม่สามรถพูดอะไรได้อีกนอกจากร้องออกมาด้วยความเจ็บ นุชนาถกำเข็มฉีดยาแน่น เธอออกแรงดันลูกสูบจนมิดด้าม เข็มแหลมเล็กทิ่มลงที่สะโพกสาว อิชยาผลักมือคนโรคจิตออกเร็วไว

เธอฉีดยาอะไรให้ฉัน นุชนาถเธอมันบ้าไปแล้ว

ผู้หญิงอย่างเธอก็ต้องเจอคนอย่างฉันนี่แหละ ตายๆ ไปซะก็ดี บิ๊กจะได้กลับมาหาฉัน

โอ้ย! เธอทำอะไรกับฉัน! ทำไมช่วงล่างฉันไม่รู้สึกอะไร ทำไมฉันเดินไม่ได้

นุชนาถหัวเราะดังลั่น หญิงสาวเดินเข้าไปใกล้ร่างที่ยืนโซเซของอีกฝ่าย ก่อนจะฟาดฝ่ามือลงบนดวงหน้าหวานเต็มแรง คนเดินไม่ได้ล้มลงไม่เหลือท่า

โชคดีจังเลยนะที่วันนี้สระว่ายน้ำส่วนนี้กำลังจะปิดปรับปรุง เธอไม่ได้อ่านป้ายเหรอยายบ้า

เธอทำอะไรกับฉัน เธอมันบ้าไปแล้ว

อิชยาน้ำตาไหลพรากเมื่อร่างกายตั้งแต่ช่วงสะโพกลงไปขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่น้อย มันไร้ความรู้สึกจนน่าใจหาย

ยาชา ฉันฉีดยาชาใส่เธอ

ยายบ้า! เธอทำอย่างนี้ทำไม ฉันจะแจ้งความ

เธอคงไม่มีโอกาสได้อยู่ถึงช่วงเวลาสำคัญขนาดนั้นหรอกอิชยา

เธอจะทำอะไร อย่าทำอะไรบ้าๆ นะนุชนาถ

หึๆ ผู้หญิงอย่างเธอกลัวด้วยงั้นเหรอ ก่อนหน้านี้ละปากเก่งนัก

ถ้าพี่บิ๊กรู้ว่าเธอทำอะไรฉัน เขาต้องเกลียดเธอไปชั่วชีวิตแน่

เธอยังอ่อนหัดนักอิชยา บิ๊กไม่มีทางรู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นฉันเป็นคนทำ เธอจะจากโลกนี้ไปด้วยอุบัติเหตุ...ลาก่อน

อิชยาตาลุกวาวด้วยความตกใจ หากนุชนาถช่างเร็วไวเหลือเกิน เธอผลักหญิงสาวลงสระว่ายน้ำทันที คนถูกฆ่าตะเกียกตะกายช่วยเหลือตัวเอง มือทั้งสองข้างพยายามพยุงตัวเองให้ใบหน้ารับออกซิเจน หากไม่มีขาก็เหมือนจบสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง ร่างของน้องนางค่อยๆ ลอยออกไปกลางสระขนาดใหญ่

ฮ่าๆ ลาก่อนอิชยา แล้วฉันจะทำบุญงานศพให้เธอเยอะๆ นะ

พูดจบฆาตกรก็เดินจากไปอย่างไม่ใยดี ร่างของอิชยาค่อยๆ จมลงสู่ก้นสระช้าๆ ในตอนนี้เธอไร้เรี่ยวแรงจะช่วยเหลือตัวเองได้อีกแล้ว มือทั้งสองข้างอ่อนแรงลงฉับพลัน หัวสมองตีบตันเมื่อหายใจรับน้ำเข้าไปเต็มปอด

ตาย...นี่เราต้องตายอย่างนั้นใช่ไหม ทำไม...ทำไม

ร่างระหงเลิกดิ้นรนอีกต่อไป เธอปล่อยตัวปล่อยใจไปกับสายน้ำที่เขารัก พี่บิ๊กรักสายน้ำ...ห้วงความคิดสุดท้ายก่อนร่างน้อยจะสิ้นลมหายใจใบหน้าและรอยยิ้มของศราวินกลับฉายชัดอยู่ตรงหน้าของเธอ อิชยายิ้มตอบสุดใจก่อนจะปล่อยให้ลมหายใจเฮือกสุดท้ายหมดไปพร้อมกับภาพของชายอันเป็นที่รัก...



 สนใจดาวน์โหลดนิยายได้ที่ https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiMzYxMTg5IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMTMxMjUiO30

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

20 ความคิดเห็น

  1. #4 vajungg (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 20:05
    พี่บิ๊กรีบมาช่วยไทม์ น่ะ รีบมาต่อน่ะๆๆๆ
    #4
    0