เล่ห์วังวน กลเสน่หา (Rerun)

ตอนที่ 17 : ทะเลหวาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 748
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    6 ม.ค. 60


ตอนที่ 17

สามเดือนผ่านไป... นี่ก็เข้าสู่เดือนที่ห้าแล้วสำหรับการจากบ้าน จากคนรักมาอยู่ไกลตาของเวทิศ ชายหนุ่มผู้ถือดีไม่เคยเข้าใกล้อลันวราเลยสักครั้ง เขารังเกียจที่จะหายใจร่วมกันกับเธอ ในบ้านสวนหลังนี้มีเพียงคุณอำนาจบิดาของอลันวราที่เขาคุยทุกเรื่องได้ ชายชราคนนี้ทำให้เวทิศนึกถึงพ่อที่เสียไป ท่านใจเย็น สุขุมและคอยสอนชายหนุ่มเสมอ

พ่อว่าเราออกไปเปิดหูเปิดตากันดีไหม

ท่านเสนอขณะทุกคนกำลังรับประทานอาหารมื้อเย็น สายตาชายชรามองไปยังบุตรสาว และเวทิศ

ไม่ไปค่ะ

ทำไมละลูก พาหลานไปเปิดหูเปิดตาบ้างก็ได้หนิ

ให้คลอดออกมาแล้วค่อยว่ากันเถอะค่ะ ตอนนี้อยู่ในท้องก็ไม่เห็นอะไรอยู่ดีนั่นแหละ พาไปก็เท่านั้นไม่มีประโยชน์อะไร

คนเป็นพ่อได้แต่ส่ายหน้าด้วยความระอา ท่านลอบมองใบหน้าของเวทิศด้วยความเห็นใจ

แล้วบิวละลูก อยากไปเที่ยวหรือเปล่า

เขามองคนถามก่อนจะอ้าปากตอบ ทว่ายังไม่ทันจะพูดอะไรเสียงใสๆ ก็ดังขัดขึ้นมาเสียก่อน

อยากยังไงก็ไม่ให้ไปค่ะ! ผู้ชายคนนี้จะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นจนกว่าเด็กในท้องแอลจะคลอด

เวทิศโกรธจนหน้าแดงก่ำ ฝ่ามือใหญ่กำเกร็งแน่นจนเส้นเลือดขึ้น คุณอำนาจเห็นใจชายหนุ่มอย่างสุดซึ้ง

เบาๆ ลงหน่อยเถอะแอล บิวอยู่กับเรามาห้าเดือนแล้ว เขาไม่หนีไปไหนแล้วล่ะ

หึ...ไว้ใจได้ที่ไหนละคะ หน้าแอลเขายังไม่อยากจะมองเลย ถ้าวันดีคืนดีได้ออกไปข้างนอก ดันอยากหนีกลับไปหาอีนั่นขึ้นมาจะทำยังไง

หุบปากของเธอซะ! อย่าสะเออะมาเรียกผู้หญิงที่ฉันรักว่าอี

เมื่อทนไม่ไหวร่างสูงใหญ่จึงลุกขึ้นยืน เขาตวาดหญิงสาวฝั่งตรงข้ามไม่ไว้หน้า คนเป็นพ่อได้แต่ถอนหายใจด้วยความเหน็ดเหนื่อย ลูกสาวของท่านสุขภาพจิตแย่ลงทุกวันๆ

อย่ามาขู่แอลนะ ถ้ารักมันมากแล้วขี้ขลาดหนีมันมาทำไมล่ะ พี่มันก็แค่ผู้ชายเห็นแก่ตัวที่รักแต่ตัวเองเท่านั้นแหละ

โธ่โว้ย!”

เมื่อทนไม่ไหวกำปั้นหนักๆ ของเขาฟาดลงโต๊ะอาหารเสียงดังลั่น อลันวราหน้าเสียใจคอไม่ดี เธอหน้าเสียเล็กน้อยแต่เก็บอาการไว้

พอได้แล้ว แอลกลับเข้าไปในห้องเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่เชื่อละก็พ่อจะปล่อยบิวไป

อลันวรามองหน้าบิดาอ้าปากค้าง หากต้องยอมทำตามแต่โดยดี ถ้าพ่อเอาจริงแล้วจะเกิดอะไรขึ้นเธอคือคนที่รู้ดีที่สุด หญิงสาวท้องโตเดินตึงๆ หน้างอกลับเข้าไปในห้อง เวทิศที่อารมณ์ยังไม่คงที่ยืนหายใจดังเหมือนมีไฟมาสุมอก

ใจเย็นๆ นะลูก อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด รออีกไม่นานทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม

มันคงยากที่จะเหมือนเดิม ไทม์คงไม่ฟังผมแน่ๆ

ถ้าเขารักบิวจริง เขาต้องเข้าใจและให้อภัยได้

คนอาบน้ำร้อนมาก่อนพูดปลอบใจ ถึงอย่างไรเวทิศก็ไม่มีทางรักลูกสาวตนได้ สิ่งที่ทำได้มากที่สุดตอนนี้ก็คือการพูดจาให้กำลังใจกันทั้งสองฝ่าย หากลูกสาวของท่านใจบอด อลันวราไม่ฟังอะไรเลย ผิดกับเวทิศที่ชอบพูดคุยกับท่านเสมอ ชายหนุ่มผ่อนคลายยามได้เล่าเรื่องของตนเองให้ชายชราฟัง

ขอบคุณครับ คุณทำให้ผมนึกถึงพ่อ

ชายชรายิ้มอ่อนโยนให้ ก่อนจะเดินเข้ามาตบบ่าแข็งแรงและเดินจากไป เวทิศได้แต่ถอนหายใจ เขาแทบจะรอให้ถึงอีกสามเดือนไม่ไหวอยู่แล้ว อยากกลับไปสะสางเรื่องที่ค้างคาใจหลายๆ อย่าง อยากกลับไปกอดร่างของน้องนางที่ใจเฝ้าโหยหาทุกคืนวัน

พี่บิ๊กมาหาพี่ไทม์หรือคะ

เมื่อเห็นศราวินนั่งอยู่ที่ห้องรับแขก อุรัสยาจึงทักทายเขาเสียงแจ๋ว ชายหนุ่มส่งยิ้มให้น้องของคนรัก

ใช่แล้ว ว่าแต่พี่ไทม์ทำอะไรอยู่เหรอ

เอิ่ม...เหมือนว่าพี่ไทม์กำลังหาชุดสวยๆ ใส่ออกไปไหนสักที่

จริงเหรอ?

จริงค่ะ เท็นถามก็ไม่บอก...แต่เห็นพี่บิ๊กก็ไม่ต้องเดาแล้วละเนอะ

น้องคนเล็กยิ้มหวานให้ว่าที่พี่เขยคนใหม่ ศราวินยิ้มตอบระคนเขินอายตามสไตล์หนุ่มจอมนิ่ง อุรัสยานั่งคุยเป็นเพื่อนศราวินอยู่นานจนกระทั่งมารดากลับมาถึงบ้าน

คุณแม่มาแล้ว

น้องคนเล็กเดินเข้าไปสวมกอดมารดา คุณหญิงอักษิกาหอมแก้มลูกสาวทั้งสองข้างก่อนจะกอดร่างระหงไว้แน่น ศราวินลุกขึ้นยืนก่อนจะยกมือไหว้แม่ของคนรัก ท่านไหว้ตอบสีหน้ายิ้มแย้ม

จะไปไหนกันละลูกนี่มันสี่ทุ่มแล้วนะจ๊ะ

เอ่อ...

จะไปทานข้าวกันค่ะแม่

คนถูกถามยังไม่ทันจะอ้าปากตอบ จู่ๆ เสียงหวานใสก็ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน อิชยาในชุดเดรสสีครีมคล้องคอเว้าหลังเดินลงมาจากบันไดบ้าน เธอโปรยยิ้มหวานให้ทุกคนก่อนจะมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา ศราวินมองหญิงสาวแล้วกลอกตาไปมา...ก็ดูชุดเจ่าหล่อนสิ โป๊อีกแล้ว

อิชยา ลูกจะแต่งตัวสวยไปไหน

ดินเนอร์กับพี่บิ๊กน่ะสิคะ

ตายจริง! ไม่กลัวการกินกลางคืนแล้วหรือลูก

ไม่กลัวแล้วค่ะ ไทม์ไม่ค่อยได้เจอพี่บิ๊กคุณแม่ก็รู้

เอาละๆ งั้นก็รีบไปรีบกลับแล้วกันลูก แม่ไม่ชวนคุยแล้ว

มารดายิ้มส่งลูกสาว อิชยาหันมาขยิบตาให้น้องรักก่อนจะควงแขนแฟนหนุ่มเดินออกจากบ้าน เธอเอียงหัวซบไหล่ของเขาอย่างคิดถึง ศราวินยิ้มไม่หุบเมื่อดาวยั่วเริ่มปฏิบัติการ

พี่บิ๊กคิดถึงไทม์มั้ย

อิชยาถามพลางหันหน้ามามองคนขับรูปหล่อ พี่บิ๊กยิ้มน้อยๆ สายตาของเขาเพ่งมองไปยังท้องถนน

เราไม่ได้เจอกันกี่วันชายหนุ่มถามกลับ

สี่วันคนหัวไวตอบ

ตอบไวดีนะ แสดงว่านั่งนับวันรอให้พี่กลับบ้าน

ก็แน่สิคะ ไทม์คิดถึงพี่บิ๊กแทบตาย โทรศัพท์ก็คุยกันน้อยลงทุกที ไม่รู้จะประชุมอะไรนักหนา

นี่อิชยา เธอกำลังน้อยใจพี่หรือ

เขาหักพวงมาลัยเข้าข้างทาง รถคันหรูจอดนิ่งอยู่ริมฟุตบาท ศราวินหันหน้ามามองตุ๊กตาหน้ารถด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม

ไทม์ไม่ได้น้อยใจหรอกค่ะ ก็คนมันคิดถึงนี่

ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงอาละวาดรถแตกไปแล้ว อิชยาคงเดินลงจากรถและหนีเขาไป  ทว่าเมื่อคบกับศราวินกลับเปลี่ยนไปเป็นอีกคน เธอใจเย็นลงแต่ยังคงทนเรื่องปากร้าย

เสร็จจากการเจรจาแล้วพี่ก็รีบขับรถมาหาเธอทันที แบบนี้เรียกว่าคิดถึงไหม

ระยอง กรุงเทพฯ เฮ้อ...เหนื่อยไหมคะ

ไม่เหนื่อยเลย แค่รู้ว่าพี่จะได้เห็นหน้าเธอความเหนื่อยก็พาลหายไปหมด

พี่บิ๊กยังไม่ได้ทำตามสัญญาเลย

หืมม์

อิชยาชี้มายังริมฝีปากอิ่มที่เคลือบด้วยลิปสติกส้ม เธอยิ้มยั่วเขาอย่างน่ารักก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ ศราวินรู้หน้าที่เขาจุมพิตริมฝีปากสาวตามสัญญาที่เคยให้ไว้

ทีหลังห้ามลืมนะคะ ก่อนนอนพี่บิ๊กต้องกอดไทม์ ก่อนไปทำงานก็ต้องหอมแก้มหอมๆ ของไทม์ กลับบ้านมาก็ต้องจูบปากช่างเจรจาของไทม์

ฮ่าๆ จำได้แม่นจริงๆ แฮะ

ไทม์เฟเวอริทไว้เรียบร้อยแล้วต่างหาก

คำตอบของเธอทำเอาคนฟังยิ้มไม่หุบ เขากอดร่างระหงหอมกรุ่นไว้แน่นดว้ยความคิดถึง จมูกคมฝังลงบนผมสลวย ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้แผ่นหลังนวลเนียนอย่างไม่ได้ตั้งใจ

นี่...ลืมไป

อะไรคะ มีอะไรเหรอ

ชุดที่ใส่มามันโป๊ไปหน่อยรึเปล่า

แล้วสวยมั้ยละคะ ถ้าสวยก็ไม่ต้องกังวลหรอกเนอะ คนอื่นก็ได้แค่มอง แต่พี่บิ๊กได้กินไทม์ทั้งตัว

อิชยาพูดติดตลก สามเดือนแล้วที่คบกันตามประสาคู่รัก ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ทั้งสองก็งดการออกกำลังกายกลางอากาศ อิชยากลับมาอยู่บ้าน ส่วนตัวเขาก็ทำงานไปกลับระยอง กรุงเทพฯ ตลอดเวลา ทำให้ทั้งคู่มีเวลาอยู่ด้วยกันมากสุดก็หลังจากเขากลับมาจากที่ทำงาน ซึ่งส่วนใหญ่ศราวินก็จะพาน้องนางไปทานข้าว ดูหนัง ไปทำบุญและไปทานข้าวที่บ้านกับมารดาบ้างตามประสา

พี่ต้องไปทำงานที่ภูเก็ต

อีกแล้วเหรอคะ คราวนี้กี่วันล่ะ

สามวัน

เฮ้อ! ไปเมื่อไหร่คะ

พรุ่งนี้เช้า

แล้วทำไมพี่บิ๊กเพิ่งมาบอกไทม์เอาตอนนี้ละคะ

เพราะพี่รู้ว่าถึงยังไงไทม์ก็เก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าทันอยู่แล้ว

พี่บิ๊ก!”

คนฟังตาลุกวาวด้วยความตกใจ นี่เขาหมายความอย่างไร...เก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋างั้นเหรอ...พี่บิ๊กจะพาเธอไปด้วยอย่างนั้นใช่ไหม

ไทม์ไปได้เหรอคะ

ศราวินไม่ตอบ แต่กลับชูตั๋วเครื่องบินในมือสองใบให้คนรักเห็น อิชยาดีใจปลาบปลื้มที่สุด เธอกอดเขาแน่นก่อนจะหอมแก้มซ้ายขวาตามประสาเด็กได้ของเล่นใหม่ เพราะเขาน่ารักอย่างนี้สินะ...เธอถึงไปไหนไม่ได้แล้ว หัวใจดวงนี้มันรักเขาได้โดยไม่ต้องใช้เวลานาน เธอเชื่อแล้วล่ะกับนิยามที่ว่า รักไม่ต้องการเวลา

ที่ท่าอากาศยานภูเก็ต ร่างระหงของอิชยาเดินควงแขนร่างสูงสง่าของศราวินออกมาจากประตูทางออก ดวงหน้าหวานมีแว่นกันแดดสีดำสวมปิดดวงตาเอาไว้ สองหนุ่มสาวหยุดยืนอยู่บริเวณที่รอรับผู้โดยสารทางด้านนอกของตัวอาคาร สายตาคมของศราวินมองหาคนนัดหมาย

ต้องโทรหาเขาหรือเปล่าคะ

ไม่ต้องโทรหรอกพี่ว่าเขามารอเราแล้วล่ะ

อีกด้านหนึ่งลูกเจ้าสาวของโรงแรมชื่อดังก้าวขาเรียวขาวลงมาจากรถคันหรู ชุดเดรสสีแดงสดส่งให้เธอดูโดดเด่นยิ่งนัก ผิวขาวผ่องของคนใส่ทำให้หนุ่มๆ บริเวณท่าอากาศยานมองเจ้าหล่อนตาค้าง ร่างอรชรยิ้มโปรยเสน่ห์ที่มุมปากก่อนจะเดินเฉิดฉายไปข้างหน้า เรียวขาขาวผ่องของเธอเป็นอาหารตาให้หนุ่มๆ มองตามไปจนลับสายตา

แม่เจ้าโว้ย! สวยอะไรอย่างนี้

ชายคนหนึ่งที่มองแผ่นหลังสาวชุดแดงไปจนลับตาอุทานขึ้นมา ตั้งแต่เกิดมาผู้หญิงคนนี้ช่างสวยสะดุดตาเขาเหลือเกิน

นั่นมันคุณนุชนาถนี่พี่

นุชนาถไหนวะ เธอเป็นใครกัน

คุณนุชเป็นลูกสาวคุณกวินเจ้าของโรงแรมแถวหาดป่าตอง ได้ข่าวว่าเพิ่งกลับมาจากเมืองนอก

อิชยายืนซบบ่ากว้าง อากาศที่นี่ค่อนข้างร้อนอบอ้าว ไอแดดยามบ่ายช่างดูน่ากลัวสำหรับคนรักสุขภาพอย่างเธอ ศราวินเหลือบตามองคนข้างๆ ฝ่ามือใหญ่ลูบผมนุ่มอย่างเอ็นดูก่อนจะจรดจมูกเป็นสันลงบนผมหอม

หิวน้ำไหม

ไม่หิวค่ะ พี่บิ๊กหิวเหรอคะ

อือ นิดหน่อย

เดี๋ยวไทม์ไปซื้อน้ำให้เอาไหม

ไม่ต้องหรอกพี่ทนได้ พี่ไม่อยากให้น้องเหนื่อย

เขาตอบยิ้มๆ หากคนฟังยิ้มกว่าหลายเท่า เธอถอดแว่นตากันแดดออกก่อนจะสบสายตากับคนปากหวาน

ทำงานเสร็จแล้วพาน้องไปเล่นน้ำทะเลด้วยนะคะ

ไม่มีปัญหา เอาให้ตัวเปื่อยกันไปข้าง

ทั้งสองหัวร่อต่อกระซิกกันอย่างน่ารัก อิชยายิ้มไม่หุบเมื่อได้คุยกับพ่อหนุ่มอารมณ์ดี การได้มาเที่ยวเปิดหูเปิดตากับเขาสองต่อสองอย่างนี้มันทำให้เธอสบายใจเป็นที่สุด อย่างน้อยก็ไม่ต้องมานั่งคอยโทรหาเขาตอนเลิกงาน ไม่ต้องรอไปทานข้าวด้วยกันตอนกลางคืน

บิ๊กคะ

เจ้าของชื่อ และสาวข้างกายหันไปมองยังเสียงหวาน ร่างงามลออเดินนวยนาดเข้ามายังคนทั้งคู่ นุชนาถยิ้มหวานให้ศราวินด้วยความคิดถึง

รอนุชนานหรือเปล่า

ไม่นานหรอกนุช บิ๊กเพิ่งลงเครื่องมาได้สิบห้านาทีเอง

บิ๊กดูเปลี่ยนไปมากเลยนะคะ อ้วนขึ้นตั้งเยอะแน่ะ

นัยน์ตาของผู้มาเยือนเต็มไปด้วยความสุขที่ได้พบเจอศราวิน อิชยาสัมผัสได้ถึงรังสีอะไรบางอย่าง ลูกค้าสาวสวยคนนี้ทำตัวสนิทสนมกับพี่บิ๊กจนออกนอกหน้า เหมือนหล่อนไม่เห็นว่าพี่บิ๊กมีเธอยืนอยู่ข้างกาย แต่คนอย่างอิชยาน่ะหรือจะจัดการไม่ได้ เรื่องแค่นี้ช่างเล็กน้อย หญิงสาวควงแขนชายหนุ่มไว้แน่น ก่อนจะหันไปส่งยิ้มหวานๆ ให้กับบุคคลที่สาม นุชนาถหน้าเสียกลางอากาศ เธออ้าปากค้างพลางมองไปที่ศราวิน

เอ่อ...นี่ไทม์แฟนบิ๊ก

ศราวินแนะนำอิชยาให้นุชนาถรู้จัก หัวใจเจ็บจี๊ดไปทั่วทั้งดวงแต่ก็ฝืนยิ้มมันออกมาราวกับไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไร

ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณไทม์ ฉันนุชนาถค่ะ เรียกสั้นๆ ว่านุชก็ได้

คนแนะนำตัวก้มศีรษะให้อีกฝ่าย ก่อนจะยิ้มหวานให้ หากอิชยารู้สึกไม่ชอบใจ เธอได้แต่ยืนนิ่งๆ ไม่พูดอะไรจนนุชนาถหน้าเสีย คนกลางอย่างศราวินได้แต่ลำบากใจ เขาสะกิดมือเรียวให้รักษามารยาท

ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ รถจอดอยู่ที่ไหนคะ ไปคุยกันต่อบนรถดีกว่าไหม

นุชนาถไม่พอใจกับท่าทางของอิชยา และเหมือนศราวินจะรู้ว่าสถานการณ์เป็นเช่นไร เขาคือคนที่รู้ใจทั้งคู่ได้ดีที่สุด นุชนาถไม่ต่อกลอนใดๆ หล่อนใช้ความเยือกเย็นเข้าสยบ ผิดกับอิชยายิ่งนักแค่มองปราดเดียวเธอก็รู้ว่าผู้หญิงคนนี้ต้องการอะไร สายตาที่มองศราวินมันมากกว่าคำว่าลูกค้า ท่าทางสนิทชิดเชื้อของทั้งคู่ทำให้คนคิดไปเองเกิดอาการไม่พอใจฉับพลัน เมื่อมาถึงโรงแรมชื่อดังนุชนาถทำหน้าที่เดินนำแขกมาที่เค้าเตอร์ เธอส่งกุญแจห้องให้ทั้งคู่คนละชุด อิชยามองสิ่งที่หล่อนหยิบยื่นให้แล้วไม่พอใจ เธอยืนกอดอกก่อนจะโต้กลับด้วยวาจาที่แสนจะเผ็ดร้อน

ให้มาทำไมหรือคะ

กุญแจห้องคุณไทม์ไงล่ะคะ

เก็บไว้ให้แขกคนอื่นอยู่เถอะค่ะ เราสองคนนอนด้วยกัน

อ๋อ

นุชนาถชักมือกลับ ดวงหน้าขาวใสซีดลงทันตาเห็น ศราวินสงสารเธอเหลือเกิน อิชยานั้นแรงเกินกว่าจะห้ามได้ น้องนางในดวงใจของเขาถ้าสั่งให้หยุด เธอจะยิ่งเร่งเครื่อง เพราะฉะนั้นวิธีเดียวที่จะทำได้ก็คือเงียบและคอยปรามเป็นบางครั้ง

ขอบคุณนุชมากนะ ไทม์นอนห้องเดียวกับบิ๊กได้ ไม่ต้องเป็นห่วงเรา

เพราะรอยยิ้มที่คนกลางส่งมา ทำให้นุชนาถคลายใจ หล่อนยิ้มได้เมื่อมองใบหน้าของเขา ศราวินยังอบอุ่นและสุภาพเสมอต้นเสมอปลาย อิชยาไม่ชอบที่ทั้งคู่ยิ้มให้กัน เธอหวงและรังเกียจรอยยิ้มของนุชนาถ

พี่บิ๊กคะไทม์ร้อนจังเลย อยากอาบน้ำแล้ว

น้องไทม์ออดอ้อนเสียงอ่อนเสียงหวาน ซึ่งมันก็ได้ผล ศราวินหันมาบอกลานุชนาถก่อนจะโอบร่างบางระหงขึ้นไปยังห้องพักของทางโรงแรม จากสายตาที่เรียบเฉยเปลี่ยนเป็นแววตาที่แฝงไปด้วยความริษยาชิงชัง ลูกสาวเจ้าของโรงแรมมองแผ่นหลังของหนุ่มสาวที่เดินจากไปด้วยความคิดหลากหลาย...อิชยารู้จักคนอย่างเธอน้อยไปเสียแล้ว

ศราวินและอิชยาขึ้นลิฟต์มายังชั้น 5 ของโรงแรมหรู เมื่อเปิดประตูห้องพักสาวเจ้าถึงกับยิ้มร่า ห้องสูทที่นี่มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน เฟอร์นิเจอร์ตกแต่งห้องดูโดดเด่นมีสไตล์ทุกชิ้น ร่างระหงนั่งลงกับโซฟาตัวยาวนุ่มก่อนจะกวักมือเรียกคนมาด้วยให้มานั่งข้างๆ กัน

มานี่มา ศราวินยิ้มให้ก่อนจะเดินเข้าไปหา

ไหนบอกร้อนไง ไม่ไปอาบน้ำแล้วเหรอ

เมื่อกี้นี้มันร้อนจริงๆ นะ อยู่ใกล้ลูกค้าพี่บิ๊กแล้วไทม์อึดอัด

ดูแล้วไทม์คงไม่ชอบนุช

อิชยาหันใบหน้ามามองคนพูด สายตาน้องนางจับผิดจนชายหนุ่มหรี่ตามอง...เขาไปทำอะไรให้เธอไม่พอใจอีก

อย่าทำสายตาอย่างนั้นใส่พี่นะยายตัวดี

พี่บิ๊กทำงานกับยายนุชอะไรนี่มากี่ครั้งแล้วคะ

ครั้งนี้ครั้งแรก

แล้วทำไมสนิทกันขนาดนี้ละ ดูจากการพูดจาเหมือนคนเคยเจอกันมาก่อน บอกไทม์มาเดี๋ยวนี้นะว่าเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่า

ศราวินนิ่งไปชั่วอึดใจ จะโกหกก็หาไม่ ทว่าบอกไปอิชยาต้องไม่เข้าใจเขาเป็นแน่ คนรอฟังคำตอบหน้างอง้ำยิ่งเขาเงียบไปนานเธอยิ่งพอเดาได้

พี่กับนุชเป็นเพื่อนที่เรียนด้วยกันมาก่อน

สมัยไหนคะ อนุบาล ประถม มัธยม หรือมหาลัย

สมัยเรียนป.ตรี

อ๋อ ถึงว่าดูสนิทกันจัง

เราสนิทกันสมัยเรียนที่นี่ พอจบตรีนุชก็ไปต่อโทที่เยอรมัน

รู้ดีนักนะ หมั่นไส้จริงๆ เลย

นี่แม่ตัวดี เธอกำลังหึงพี่หรือเปล่า

หึงสิ หึงมากกก

หัวน้องนางเอียงซบแผงอกกว้าง ชายหนุ่มกอดน้องไว้ด้วยความเอ็นดู ฝ่ามือใหญ่กุมมือเรียวไว้ก่อนจะยกขึ้นมาจูบเบาๆ

ทีหลังบอกไทม์ก่อนนะคะ ไทม์ไม่ชอบให้ใครมาสนิทสนมกับพี่บิ๊ก

ตกลงจ้ะ พี่จะบอกเธอทุกเรื่อง

น่ารักที่สุด ไหนมาให้รางวัลหน่อย

จมูกสาวหอมลงบนแก้มสากทั้งสองข้าง คนถูกหอมได้แต่ยิ้มหน้าระรื่น เขาถูกอกถูกใจกับของขวัญที่ได้รับ

หอมจังเลย พี่บิ๊กไทม์อยากกอด ขอกอดหน่อย

หญิงสาวอ้อนพี่บิ๊ก เธอกางแขนรอเขาเสร็จสรรพ ศราวินยิ้มแล้วยิ้มอีกก่อนจะสวมกอดร่างระหงสุดที่รักไว้แน่น ฝ่ามือข้างขวาลูบผมดำสลวยแผ่วเบา

เป็นอะไรหืมม์ ทำไมขี้อ้อนจัง

ไทม์อ้อนกับพี่บิ๊กคนเดียวเท่านั้นแหละ ไม่ชอบเหรอคะ

ชอบสิ เธอทำอะไรพี่ก็ชอบหมดนั่นแหละ

ศราวินจับไหล่น้องนางทั้งสองข้าง ก่อนจะค่อยๆ ถอนกอดออกมา ตาสบตาบอกให้รู้ว่าต่างคนต่างรู้สึกอย่างไร นิ้วสากจับเส้นผมทัดหูให้คนรัก เขายิ้มอบอุ่นให้เธอก่อนจะโน้มใบหน้าจุมพิตที่หน้าผากมน คนถูกจูบหลับตารับสัมผัส หัวใจดวงนี้มันอบอุ่นและถูกเติมเต็มเพราะผู้ชายคนนี้แท้ๆ

พี่ต้องลงไปทำงานแล้ว จะรออยู่ที่นี่หรือลงไปด้วยกัน

อืมมม...เอาเป็นว่าไทม์ขออาบน้ำก่อนแล้วกันนะ เดี๋ยวตามลงไปค่ะ

อิชยาเดินไปส่งคนรักที่หน้าประตู เมื่อกลับเข้ามาในห้องหญิงสาวจัดแจงเอาเสื้อผ้าของศราวินและตนเองออกจากกระเป๋าเข้าไปแขวนในตู้ เมื่อทำทุกอย่างเสร็จสรรพอิชยาจัดการอาบน้ำแต่งตัว เธออยากลงไปหาเขาใจจะขาด

บริเวณด้านหน้าของโรงแรม ศราวินยืนคุยกับทีมงานของที่นี่ สระว่ายน้ำที่กำลังจะถูกสร้างขึ้นมาใหม่เขาคือผู้ออกแบบ หากทีมงานที่ทำไม่ใช่ของชายหนุ่ม นุชนาถหาคนสร้างสระว่ายน้ำเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

เป็นไงคะ พอไหวมั้ย

เขาและเธอเดินเลียบสระว่ายน้ำสวยใสของโรงแรม นุชนาถยิ้มเล็กน้อยยามได้พูดคุยกับเขา

พื้นที่ตรงนี้มันกว้างนะ อีกอย่างมันเป็นสระว่ายน้ำมาก่อนด้วย เราก็แค่ใส่ลูกเล่น สร้างคลื่น สร้างสวนสนุกในน้ำ แต่บิ๊กว่าให้ทีมงานขุดช่วงน้ำตกให้ลึกกว่านี้ก็ดีนะ ถ้าตื้นไปจะไม่สนุก

ถ้าได้ทีมงานบิ๊กก็คงจะดีนะคะ เราจะได้อยู่ด้วยกันนานๆ

เสียงคนพูดเศร้าสร้อยเหงาหงอย ใบหน้าคมคร้ามหันมาสบตาดวงหน้าขาวผ่อง มือเรียวทั้งสองกอบกุมสองมือใหญ่ น้ำตาเอ่อคลอดวงตาคู่สวยหากแลดูเศร้า

บิ๊กคบกับผู้หญิงคนนั้นจริงๆ หรือคะ

นุชอย่าทำแบบนี้ ไทม์เป็นผู้หญิงที่บิ๊กรัก เรื่องของเรามันจบลงไปนานแล้ว

จบยังไงคะ บิ๊กจบของบิ๊กคนเดียว

ไม่นุช เราจบมันไปพร้อมๆ กัน ทุกอย่างมันหยุดตั้งแต่นุชเลือกไปเรียนต่อแล้ว จำไม่ได้เหรอ นุชเป็นคนบอกบิ๊กเองว่าให้เราเลิกกัน

นั่นเพราะนุชคิดว่าบิ๊กจะไม่มีใคร นุชคิดว่าบิ๊กจะรักนุชและรอนุชกลับมา

นั่นเป็นสิ่งที่นุชคิดไปเอง รู้อะไรมั้ย? ถ้านุชบอกให้รอบิ๊กก็จะรอ ต่อให้นานแค่ไหนคนอย่างบิ๊กก็จะรอ แต่นี่นุชบอกเลิก...นุชให้เราเลิกกันทั้งๆ ที่บิ๊กยังรักนุชอยู่

สายตาคนพูดมีแววความเจ็บเล็กๆ นุชนาถหลับตาลงน้ำตาร่วงเผาะ ภาพในวันนั้นเธอจำได้ดี ศราวินเดินหันหลังจากไปเมื่อได้รับฟังคำพิพากษาที่มีเธอเป็นผู้ตัดสิน นุชนาถได้แต่ยืนน้ำตาไหลมองดูแผ่นหลังของคนรักค่อยๆ เดินหายไป สาเหตุที่ต้องไปไกลๆ และต้องบอกเลิกเขามันไม่ได้อยู่ที่เรื่องเรียนอย่างเดียว...หากเธอไม่กล้าที่จะบอกอีกเรื่องที่ค้างคาใจและเก็บมานาน

อย่าร้องไห้ บิ๊กไม่ชอบเห็นคนร้องไห้

ขอโทษค่ะ นุชแย่จังเลยนะคะ ไม่น่าพูดเรื่องนี้ขึ้นมาเลย

นุชนาถรีบปาดน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุด เธอก้มหน้าลงหลบสายตาเขา หากน้ำตาเจ้ากรรมดันไม่หยุดไหล ศราวินได้แต่ถอนใจ เขาไม่น่ารับงานนี้เลยจริงๆ

ขอโทษนะคะบิ๊ก แต่นุชหยุดร้องไห้ไม่ได้จริงๆ

นุชนาถก้มหน้าก้มตาร้องไห้ หากไม่มีเสียงสะอื้นให้ได้ยินเลยสักแอะ ศราวินทนไม่ไหว เขาควักผ้าเช็ดหน้าส่งให้ด้วยความสงสาร

เช็ดน้ำตาซะนุช ยังไงเราก็เป็นเพื่อนกันได้เสมอ นุชอยู่ได้สบายมากไม่ใช่เหรอตอนที่เราเลิกกัน เรื่องของเรามันไม่ใช่ละคร นี่มันคือชีวิตจริงและตอนนี้บิ๊กก็มีชีวิตเป็นของตัวเอง มีไทม์เป็นคนรักเพียงคนเดียว

สิ่งที่เขาย้ำมันทำให้ผ้าเช็ดหน้าในมือเรียวถูกกำแน่น ดวงตาแดงช้ำที่เขาไม่มีทางได้เห็นฉายแววร้ายกาจโหดเหี้ยม เสียงลมหายใจของหญิงสาวค่อยๆ ดังขึ้นด้วยความเคียดแค้น เธอแค้นผู้หญิงที่ทำให้เขาเปลี่ยนใจไปจากเธอ

คุณศราวินครับเชิญด้านนี้หน่อย

ทีมงานสร้างสระว่ายน้ำของโรงแรมเรียกคนออกแบบ เขามองร่างระหงที่ก้มหน้าร้องไห้อย่างชั่งใจ

บิ๊กต้องไปดูงาน

ไปเถอะค่ะนุชโอเคแล้ว

ศราวินพยักหน้าก่อนจะวิ่งไปหาทีมงานทางด้านโน้น เล็บยาวสวยจิกนิ้วตัวเองจนเลือดซิบ นุชนาถตาแดงก่ำเงยหน้าขึ้นมามองแผ่นหลังของเขาที่เดินจากไป

นุชจะไม่มีวันยอมมองบิ๊กเดินจากไปอีกแล้ว ยายนั่นไม่มีทางพรากบิ๊กไปจากนุชได้

 

สนใจดาวน์โหลดนิยายได้ที่ https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiMzYxMTg5IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMTMxMjUiO30

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

20 ความคิดเห็น