เล่ห์วังวน กลเสน่หา (Rerun)

ตอนที่ 15 : เป็นของเขา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,081
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    29 ธ.ค. 59


ตอนที่ 15

อิชยาออกไปทานข้าวกับอัยยา เธอไม่อยากให้พี่สาวรู้สึกไม่สบายใจ หลังจากมื้อเย็นเสร็จสิ้นทั้งคู่จึงต่อด้วยการเดินช็อปปิ้งที่ห้างสรรพสินค้าชื่อดัง คนจิตใจเศร้าหมองรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาบ้างเมื่อได้ออกมาทำกิจกรรมนอกบ้าน

สบายใจขึ้นรึเปล่าไทม์

สองพี่น้องเดินเข้าบ้านด้วยรอยยิ้ม พอได้อยู่กับพี่ทิพย์อย่างนี้บอกตรงๆ ว่าใจชื้นขึ้นเยอะ เพราะหัวสมองน้อยๆ ไม่ต้องไปคิดถึงเขา

พี่ไปนอนก่อนนะ มีอะไรไปหาพี่ได้ตลอด

ขอบคุณมากค่ะพี่ทิพย์

สองพี่น้องร่ำลากันเสร็จก็แยกย้ายกลับห้องของตน อิชยาใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำหนึ่งชั่วโมง เธอสวมชุดนอนเสร็จสรรพก่อนจะไปนั่งทำงานที่ห้องสมุดของบ้าน สามวันแล้วที่ไม่ได้แตะงานเลยสักนิด อยู่ทางนี้ก็คิดถึงแต่คนทางโน้น...ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมต้องคิดถึงเขา 

อยู่ไหนนะ

หญิงสาวเดินหาแผ่นงานของวีวี่ไปทั่วห้องแต่ก็หาไม่เจอ ไม่รู้เหมือนกันว่าเอาไปลืมไว้ที่ไหน พอวันนี้อยากจะทำงานขึ้นมาดันหางานไม่เจอ อิชยานั่งรำลึกอยู่พักหนึ่งก่อนจะคิดออกว่าตนลืมงานไว้ที่ไหน

เฮ้อ! คิดว่าไม่ลืมอะไรแล้วนะเนี่ย

เมื่อนึกขึ้นได้ว่าของสำคัญถูกลืมไว้ที่บ้านวัชรปะพันธ์ อิชยาจึงโทรไปที่นั่นทันที

บ้านวัชรประพันธ์ค่ะ

ฉันอิชยานะ พอดีฉันลืมของไว้และจะไปเอา

ค่ะคุณไทม์ จะเข้ามาเดี๋ยวนี้เลยหรือเปล่าคะ

ที่บ้านมีใครอยู่บ้าง

ไม่มีใครอยู่เลยค่ะ คุณหญิงออกไปพบเพื่อน ส่วนคุณบิ๊กไม่กลับบ้านมาสามวันแล้วค่ะ

อิชยาใจเต้นรัวเมื่อได้ยินชื่อของเขา ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองกำลังเป็นบ้าอะไร ผู้ชายที่ชื่อศราวินชักจะทำให้หัวใจดวงนี้เกิดอาการแปลกๆ ทุกขณะจิตหลังจากคุณไทม์วางสายไปคุณบิ๊กก็เดินเข้ามาในบ้านทันที

อ้าว! คุณบิ๊กคะ

ศราวินที่มีใบหน้าซีดเหลืองหันมามองคนเรียก ปากของเขาสีชมพูเข้มเพราะพิษไข้ ร่างกายที่ซูบผอมลงอย่างเห็นได้ชัดทำให้นิ่มตกใจ

มีอะไรรึเปล่า

คุณบิ๊กไม่สบายหรือเปล่าคะ

อือ ปวดหัวนิดหน่อยไม่ต้องเป็นห่วงหรอก

ให้นิ่มเอายาขึ้นไปให้ไหมคะ

อือ ก็ดีเหมือนกัน

ศราวินเดินขึ้นชั้นบนของบ้านเมื่อสิ้นสุดการสนทนา เขารู้สึกเหมือนหัวจะระเบิดซะให้ได้ ร่างกายอันร้อนรุ่มกำลังจะแตกเป็นเสี่ยงๆ เมื่อเปิดประตูห้องนอนสิ่งแรกที่สัมผัสได้คือความว่างเปล่าที่มากับความมืดมิด ร่างสูงใหญ่โงนเงนขอบตาร้อนผ่าวฉับพลัน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์ไข้หรือฤทธิ์พิษรักเล่นงาน กลิ่นน้ำหอมของเธอยังคละฟุ้งอยู่ทั่วห้อง ภาพความทรงจำที่เคยอยู่ร่วมกันทำให้ศราวินปวดใจจนน้ำตาเอ่อ...เขารู้ว่าถึงอย่างไรเธอก็หยิบยื่นคำว่าเกลียดให้ผู้ชายคนนี้เสมอและตลอดไป

เธอไปแล้วจริงๆ หรืออิชยา เธอไปจากชีวิตของพี่จริงๆ แล้วใช่ไหม

สี่สิบนาทีต่อมาอิชยาเดินทางมาถึงบ้านวัชรประพันธ์ ก็ดีเหมือนกันที่เขาไม่อยู่บ้าน จะได้ไม่ต้องมานั่งรับความรู้สึกประหลาดๆ อย่างนี้อีก หากเขาไม่อยู่เธอก็รู้สึกประหลาดเช่นกัน เพียงเห็นประตูห้องขาทั้งสองข้างก็ก้าวไม่ออกเสียแล้ว

อิชยาเธอกำลังเป็นบ้านะ มันจะอะไรกันนักกันหนา

คนคิดฟุ้งซ่านได้แต่พยายามระงับสติอารมณ์ เธอจะปล่อยให้เรื่องบ้าๆ นี้เกิดขึ้นไม่ได้ หญิงสาวไม่พูดพร่ำทำเพลงอีก เธอเปิดประตูห้องเดินเข้าไปในนั้นทันที รีบๆ เข้าไปเอาของซะจะได้รีบๆ กลับ ทางด้านศราวินที่นอนอยู่บนเตียงนอน ผ้าห่มผืนใหญ่คลุมร่างกายไว้ด้วยความหนาวเหน็บ หากหูยังได้ยินเสียงคนเปิดประตูห้องเข้ามา เขานึกว่านิ่มสาวใช้คงเอายามาให้

นิ่มจะเปิดไฟก็ได้

เสียงที่คุ้นเคยมาพร้อมกับความมืด ร่างของอิชยาหยุดชะงักลงก่อนที่จะเดินมาถึงเตียงนอน ถึงไม่บอกเธอก็ต้องเปิดไฟอยู่แล้วแหละ ไม่งั้นจะหาของได้ยังไงกัน แต่เอ...ทำไมเขาอยู่ที่ห้อง

รีบเอายามาเถอะฉันปวดหัว

น้ำเสียงแหบพร่าบ่งบอกว่าคนพูดไม่สบาย เสียงไอไม่ขาดสายทำให้คนยืนฟังใจสั่นไหว...เขาป่วยหรือนี่ ประตูห้องเปิดออกอีกหนก่อนจะตามด้วยเสียงกดเปิดสวิตซ์ไฟ นิ่มสาวใช้เดินถือถาดยาเข้ามาภายในห้องนอนใหญ่ แสงไฟสว่างจ้าคนถือยาแทบลมจับเมื่อเห็นร่างของอิชยายืนมองตนตาเขม็ง

ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น เธอทำหน้าที่ของเธอไป ส่วนฉันหาของเสร็จเมื่อไหร่จะออกไปเอง

คุณไทม์กระซิบเบาๆ สั่งนิ่ม คนฟังรับทราบพยักหน้าก่อนจะเดินไปหาคุณบิ๊กที่นอนหนาวสั่นใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ อิชยาละล้าละหลังอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินไปหาแผ่นงานบริเวณโต๊ะที่เธอชอบมานั่ง ภายในห้องของศราวินจะมีกระจกกั้นแบ่งเป็นสองส่วน ส่วนแรกก่อนถึงเตียงนอนจะมีโต๊ะทำงานและโซฟาตัวยาวเอาไว้รองรับผู้มาเยือน อิชยาหาของอยู่ที่ดังกล่าวศราวินจึงไม่รู้ว่าเธอมา

เพล้ง!

เสียงแจกันกระทบพื้นทำให้คนป่วยและสาวใช้ตกใจ ต้นเหตุก็ใจหายไม่แพ้กันเธอหน้าเสียหน้าซีดราวกับแอบขโมยของ เพราะความซุ่มซ่ามมือไวแท้ๆ เลยเชียว

ใคร

เขาส่งแก้วน้ำคืนให้นิ่มก่อนจะเอ่ยถามไปยังต้นเสียง สาวใช้เดินเลี่ยงถอยไปหากไม่พูดอะไรสักคำ เรื่องของนายบ่าวไม่ควรสอด อิชยาหายใจเข้าออกลึกๆ ก่อนจะตีหน้านิ่วคิ้วขมวด จะเดินออกไปจากห้องดีหรือเดินไปหาเขาดีนะ

ฉันถามว่าใครถ้าไม่เดินออกมาฉันจะแจ้งข้อหาทำลายข้าวของ

ทำลายข้าวของงั้นเหรอ? อะไรกันเนี่ย กะอีแค่แจกันใบละไม่กี่พันเนี่ยนะ หญิงสาวยืนกระสับกระส่าย เสียเงินน่ะไม่ว่าแต่เสียหน้านี่สิไม่ได้เลย คนป่วยรู้สึกแปลกๆ ในใจเขามองหน้าสาวใช้เป็นเชิงหารือ ซึ่งฝ่ายนั้นก็เอาแต่หลบหน้าหลบตาเหมือนกลัวอะไรสักอย่าง

ฉันเอง

น้ำเสียงของใครคนนึงทำให้ศราวินละสายตาจับผิดจากสาวใช้หันไปมองหล่อน อิชยาในชุดกระโปรงสุดสวยแสนสั้นทำให้เขาอยู่ในภวังค์ด้วยความรู้สึกหลากหลาย สายตาคมคายมองใบหน้าสวยหวานด้วยความคิดถึงคะนึงหา สามวันผ่านมาที่ต้องอยู่ห่างจากน้องนางมันช่างทรมานหัวใจของเขาเหลือเกิน หนึ่งเดือนที่อยู่ด้วยกันทำให้ผู้ชายคนนี้ทุกข์ทรมานยามลาจาก อิชยารู้สึกประหม่าเมื่อถูกมองอยู่นาน เธอเมินหน้าไปอีกทางก่อนจะพูดว่า

ฉันมาเอาของที่ลืมไว้ ถ้าหาเจอแล้วจะกลับทันที

เธอลืมอะไรไว้

แผ่นงานออกแบบชุด

มันอยู่ตรงนั้น

ศราวินชี้ไปที่โต๊ะตัวเตี้ยข้างเตียงนอน อิชยามองตามแล้วยิ้มออกมา เธอเดินไปหยิบของด้วยท่าทางดีอกดีใจ นิ่มสาวใช้เห็นว่าไม่มีอะไรจึงพูดกับคุณบิ๊กว่า

เดี๋ยวนิ่มเช็ดตัวให้นะคะ คุณบิ๊กตัวร้อนเหลือเกิน

คนป่วยพยักหน้ารับทราบ หากบุคคลที่สามไม่รับทราบด้วย อิชยาคิ้วขมวดโดยไม่รู้ตัว สาวใช้เดินออกจากส่วนของห้องนอนไปยังห้องน้ำ

มีอะไรอีกไหม ถ้าหมดธุระแล้วก็กลับไปซะ

เอ๊ะ! ถ้าไม่ได้ไล่ฉันคุณจะตายรึไง

เมื่อกี้เธอทำอะไรแตก

แจกัน

หัวแตก โทรศัพท์พัง งานโดนฉีกขาด โน้ตบุ๊คที่ใช้ทำมาหากินพัง แล้วยังมีแจกันตกแตกอีก เธอยังต้องการอะไรอีกหรือเปล่า 

แล้วคุณมีอะไรจะให้ฉันอีกหรือเปล่าล่ะ

ไม่มีแล้วล่ะ อ่อ...ไม่สิฉันคิดว่ามีนะ แต่ไม่รู้ว่าถ้าให้ไปแล้วเธอจะทำลายมันยังไง

อะไรล่ะ

ดวงตาคมเฉี่ยวของอิชยามองใบหน้าของชายหนุ่มด้วยความสงสัย เธอลุ้นกับคำตอบของเขาเหลือเกิน...แน่นอนมันต้องเป็นคำตอบที่ทำให้อารมณ์คนฟังเดือดๆ ทะลุปรอทเป็นแน่

หัวใจ...หัวใจของฉันยังไงล่ะ

น้ำเสียงนุ่มทุ้มทำให้คนฟังยืนนิ่งราวโดนสาป ตาประสานกันบอกความนัยน์ อิชยาใจเต้นโครมครามสั่นไหวยามมองแววตาที่แฝงไปด้วยความจริงใจของคนพูด ทว่าความรู้สึกของเขาช่างสวนทางกับเจ้าหล่อน มันเจ็บปวดและแสลงใจจนต้องเมินหน้าหนีเธอไปก่อน

เช็ดตัวก่อนนะคะคุณบิ๊ก ถ้าไม่เบายังไงนิ่มจะขึ้นมาเฝ้าค่ะ

นิ่มเดินถือโถน้ำอุ่นพร้อมผ้าขนหนูผืนเล็กเข้ามา อิชยาหลุดจากภวังค์เมินหน้าหนีไปอีกทาง ศราวินไม่สนใจหญิงสาวอีกเขาปล่อยให้นิ่มจัดการกับตนเองตามอำเภอใจ

ถอดเสื้อก่อนนะคะคุณบิ๊ก

อิชยาหันขวับเมื่อได้ยินนิ่มสั่งคนป่วย สีหน้าแสดงอาการไม่พอใจฉายชัดเจนอย่างไม่รู้ตัว ฝ่ายนั้นก็ทำตามอย่างว่าง่าย เขายกแขนถอดเสื้อยืดออกทันที เสียงหยดน้ำกระทบน้ำจากแรงบิดผ้าของนิ่มทำให้คนยืนมองอยู่ไม่นิ่ง...ไม่ได้! จะให้คนอื่นทำอย่างนี้กับเขาไม่ได้

เดี๋ยว!”

เสียงร้องห้ามของส่วนเกินทำให้คุณบิ๊กกับสาวใช้หยุดการเช็ดตัวกะทันหัน นิ่มมองอิชยาด้วยความสงสัย หากศราวินไม่ได้สนใจจะหันมามองเจ้าหล่อนเลย

เธอออกไปได้แล้วเดี๋ยวฉันดูแลเขาเอง

นิ่มออกไปได้ห้านาทีแล้วแต่ทุกอย่างยังเหมือนเดิม ศราวินนั่งแช่ไข้ตัวเองอยู่ประจำที่ ส่วนคนที่เอ่ยปากจะดูแลเขาก็ยังยืนมองคนป่วยอยู่ที่จุดเดิม

กลับไปซะเถอะ

เมื่อกี้คุณพูดอะไร

เธออยากได้ยินมันอีกสักครั้ง เขาพูดมันออกมาได้ยังไง ผู้ชายคนนี้จะหลอกอะไรเธอหรือเปล่า

เธอได้ยินว่าอะไรก็ตามนั้นแหละ

หึ! ป่วยจะตายแล้วยังจะปากดีอีก

อิชยาย้อนเขาด้วยน้ำเสียงแสนงอน คนป่วยหันมาค้อนใส่หญิงสาวเพราะประโยคที่เธอพูดออกมาเขาเคยพูดกับเธอเมื่อครั้งที่ไม่สบาย

ทำไมคนอย่างคุณถึงไม่สบายได้นะ

อิชยาเดินมาหยุดตรงหน้าเขา ก่อนจะใช้มือบิดผ้าขนหนูผืนน้อยในโถน้ำสีใส คนป่วยมองดวงหน้าหวานของคนดูแลแต่ไร้ซึ่งคำตอบ

ฉันถามคุณอยู่นะไม่ได้ยินหรือไง

ก่อนจะลงมือเช็ดตัวให้เขาเธอต้องได้คำตอบในสิ่งที่ถามออกไป ไม่ยังงั้นคนอย่างอิชยาคงต้องหน้าเสียเพราะความเงียบของเขาเป็นแน่

คงแพ้อากาศ

อ่อ

ผ้าขนหนูเริ่มลูบไล้ที่ไหล่กว้างของคนป่วย อิชยาใจเต้นแรงยามมองหุ่นที่แสนจะน่ากอดของเขา มันพาลให้นึกถึงความอบอุ่นในวันนั้น...วันที่ทั้งคู่ยืนกอดกันกลางห้องนอนแห่งนี้ เช่นเดียวกับศราวิน เขารู้สึกดีและมีความสุขขึ้นมาอย่างน่าประหลาด การกระทำของพยาบาลคนสวยทำให้พิษไข้ที่มีเจือจางลงไปได้อย่างไม่น่าเชื่อ

ทำไมต้องมาเช็ดตัวให้ฉันด้วย เธอเกลียดฉันไม่ใช่เหรอ

ที่ทำให้เพราะว่าคุณเคยดูแลฉัน บอกตรงๆ ว่าไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณใคร

ไม่ถือว่าเป็นบุญคุณหรอก น้องชายของฉันทำกับเธอไว้มากกว่านี้อีก เท่านี้ถือว่ายังน้อย

ต้องการอะไร! พูดถึงผู้ชายคนนี้ทำไม

น้ำเสียงตะคอกทำให้คนป่วยใจตกไปอยู่ตาตุ่ม ผ้าในมือเรียวกำแน่นหนัดด้วยความโกรธมหาศาล ศราวินเมินหน้าหนีอีกหน เขาไม่มีแรงจะต่อกลอนใดๆ กับเธอทั้งสิ้น หากอารมณ์ที่ถูกจุดของอิชยาลุกลามมาไกลเสียแล้ว

ที่ผ่านมาฉันเป็นคนผิดเองแหละ เกิดมาเป็นคนก็โดนหลอกโดนลวง อิชยา ดิเรกอนันต์น่าจะเกิดมาเป็นควายนะ คุณว่ามั้ย?

อย่าดูถูกตัวเอง พี่เคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าพี่ไม่มีวันทำร้ายเธอ

แต่การกระทำของคุณมันตรงกันข้ามทุกอย่าง คุณแสดงออกว่าเกลียดฉันอย่างชัดเจน

คนเกลียดกันเขารู้สึกคิดถึงกันได้ด้วยเหรอ

คำถามของเขาทำให้คนฟังอึ้งนิ่งน้ำตาคลอ ร่างสูงใหญ่ที่ไร้อาภรณ์ท่อนบนยืนขึ้นเต็มความสูง สายตาที่เต็มไปด้วยความรักความโหยหามองดวงหน้าหวานด้วยหัวใจที่มีทั้งหมด อิชยามองตอบสายตาคู่นั้น เธอกำลังหลงรักผู้ชายคนนี้เสียแล้ว

เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ

คนเกลียดกันเขาคิดถึงกันได้ด้วยเหรอ ไม่เจอหน้ากันสามวันมันช่างทรมานจนไม่เป็นอันทำอะไร มองไปที่ไหนหน้าของเธอก็ตามมาหลอกหลอนจนแทบจะเป็นบ้า อย่างนี้เขาเรียกว่าเกลียดใช่หรือเปล่า

ศราวินก้าวขาเข้าไปใกล้ มันแนบชิดจนความร้อนจากร่างกายของเขาแผ่รังษีไปยังหญิงสาว หากตอนนี้อิชยาไม่รู้ร้อนรู้หนาว เธอกำลังแพ้ทางคนจอมนิ่งอย่างไม่เหลือคราบ ฝ่ามือร้อนข้างขวาลูบไล้แก้มนวลใสแผ่วเบา คนถูกสัมผัสขนลุกเกรียวสะดุ้งเล็กน้อย

จะทำอะไร

เมื่อถูกอำนาจจากคนป่วยครอบงำคนเป็นเหยื่อเริ่มระวังตัวเอง เขาอาจจะกำลังหลอกเธอก็ได้ ศราวินไม่สนใจเขาเดินเข้าไปใกล้ก่อนจะทำเหมือนเดิม

พี่จะทำในสิ่งที่ไม่เคยทำแต่คิดมันมาเสมอ

คิดมาเสมองั้นเหรอ

ใช่

หมายความว่ายังไงไทม์ไม่เข้าใจ

จะเข้าใจได้ยังไงในเมื่อเธอมีน้องชายของฉันอยู่ในใจตลอด

อะไรกัน! ช่วยพูดอะไรให้มันกระจ่างจะได้ไหม มันงง

อยู่ๆ จะให้มาบอกก็คงไม่ได้ เธอคงไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

แล้วจะบอกไทม์จากอะไรล่ะคะ พี่บิ๊กคงมีหลายเรื่องที่ปิดไทม์อยู่ใช่ไหม

คนป่วยถอนหายใจไม่พูดอะไร เขากลับไปนั่งบนที่นอนเหมือนเดิม อิชยาน้ำตารื้นเธอตามมานั่งตรงหน้าของเขา แววตาที่โศกเศร้าเต็มไปด้วยคำถาม

พี่เป็นคนไม่ดี พี่กำลังทำผิดต่อน้องชายตัวเอง

เสียงหัวใจของคนทั้งคู่ดังเหลือเกิน ต่างฝ่ายต่างตื่นเต้นกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น อิชยากำลังจะได้ยินผู้ชายคนนี้บอก...

พี่รักเธออิชยา รักมานานแล้ว และไม่มีวันที่จะหยุดรักได้

พี่บิ๊ก...

เอาสิอิชยา ออกไปจากชีวิตของพี่ได้เลย ที่พี่ต้องคอยหลบหน้าเธอเวลามากับบิวเพราะมันละอายใจยังไงล่ะ จะให้พี่พูดออกไปงั้นเหรอว่าลูกชายบ้านนี้ชอบผู้หญิงคนเดียวกัน มันทรยศได้แม้กระทั่งสายเลือด สองปีที่รู้สึกแบบนี้มันทรมานมากนะ ต้องหนีทุกคนไปอยู่ไกลๆ เพราะหัวใจดวงนี้มันไม่รักดี มันดันรักแต่เธอ

หลอกไทม์หรือเปล่าคะ พี่บิ๊กกำลังทำให้ไทม์สับสน

พี่ไม่เคยหลอกใครนอกจากตัวเอง

คนฟังคำสารภาพรู้สึกอึดอัดใจอย่างบอกไม่ถูก ทุกอย่างมันผิดกระบวนการไปหมด เขาเป็นพี่ชายของคนที่เธอรัก และเธอก็รู้สึกดีกับพี่ชายของคนรักเสียด้วย ความอบอุ่นและความจริงใจที่ผู้ชายคนนี้ทำให้มันตอบสนองหัวใจดวงนี้ได้ดีเหลือเกิน

เช็ดตัวเถอะค่ะ

คืนนี้อยู่ด้วยกันได้รึเปล่า

อิชยามีสีหน้าลำบากใจ ถ้าอยู่ด้วยกันจริงๆ ก็คงจะไม่เหมาะ เพราะที่บ้านโน้นคงต้องสงสัยและเป็นห่วง เหมือนศราวินรู้ว่าหญิงสาวคิดอะไรในใจ เขายิ้มที่มุมปากด้วยความสมเพชตนเอง

เอาเถอะ ถ้าอยู่ไม่ได้ก็ไม่เป็นไรหรอก แต่ช่วยกลับไปตอนนี้เลยได้ไหม แล้วอย่ามาให้พี่เห็นหน้าอีก

ไล่ไทม์อีกแล้วเหรอ แล้วใครจะเช็ดตัวให้พี่บิ๊ก

เดี๋ยวให้นิ่มมาทำก็ได้

บ้านนี้ไม่มีคนใช้ผู้ชายหรือไง

แล้วจะทำไม?

อะไรๆ ก็จะให้ผู้หญิงทำให้หมด ไม่แฟร์เลย

ปากบอกไม่แฟร์ แต่ใจบอกไม่ได้...จะให้นิ่มมาดูแลเขาไม่ได้เด็ดขาด อิชยาหึงร่างที่แสนจะอบอุ่นโดยไม่รู้ตัว

ถ้าอยากทำก็รีบๆ ทำซะ

ไม่ได้อยากทำ แต่ก็นะ...จะเช็ดตัวให้ก็ได้

คนไม่อยากทำเดินตึงๆ ไปที่โถใบใสก่อนจะบิดผ้าและเริ่มเช็ดตัวให้คนไข้อย่างระมัดระวัง คนไม่สบายจะเจ็บเนื้อเจ็บตัวขนาดไหนเธอรู้ดีที่สุด เพราะฉะนั้นทุกสัมผัสจากพยาบาลคนนี้จึงเต็มไปด้วยความนุ่มนวล สายตาคนป่วยมองน้องนางที่ดูแลเขาอย่างตั้งอกตั้งใจด้วยความสุข แค่นี้ก็พอที่เขาต้องการ...และมันควรจะสิ้นสุดลงเท่านี้

ขอบใจมาก เธอไม่มีหนี้บุญคุณอะไรติดค้างพี่อีกแล้ว

เมื่อใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยเขาจึงบอกกับอิชยาที่ยืนอยู่ข้างเตียง คนฟังยืนทำปากยู่ เธอละหมั่นไส้ตานี่นักเชียว เอะอะก็ไล่ตะเพิดลูกเดียว

ปวดหัวมั้ยคะ

เหมือนไม่ได้ยินในสิ่งที่เขาเอ่ย อิชยานั่งลงข้างกายหนุ่มก่อนจะใช้มือเรียวนุ่มจับไล้ที่ศีรษะด้วยความอ่อนโยน ศราวินใจเต้นแรง กลัว...เขากลัวว่าจะหยุดตัวเองไม่ได้

กลับไปซะอิชยา ถ้าไม่ออกไปตอนนี้เธออาจจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต

อย่ามาไล่ไทม์นะ ทำไมพี่บิ๊กชอบผลักไสกันอยู่เรื่อย

คนอย่างพี่ไม่สมควรที่จะอยู่ใกล้เธออีกต่อไป

แล้วคนแบบไหนที่สมควรจะอยู่กับไทม์ละคะ พี่บิวงั้นเหรอ

บิวเป็นคนที่เธอรัก

ใช่ค่ะ ไทม์รักเขา รักมากเหลือเกิน

อิชยาบอกความในใจออกมาให้รู้ คนฟังปวดใจลำคอตีบตัน เขาเมินหน้าหนีผู้หญิงคนนี้ด้วยอารมณ์ที่นิ่งงัน อิชยามองหน้าพี่บิ๊กน้ำตาไหลพราก

แต่เขาไม่ได้รักไทม์อีกแล้ว คนรักกันเขาไม่ทิ้งกันไปอย่างนี้หรอกค่ะ คนรักกันไม่มีทางนอกใจอย่างที่พี่บิวทำ

อย่าร้องไห้เพราะบิว พี่เคยขอเธอแล้วไม่ใช่เหรอ

พี่บิ๊กจะกอดไทม์ในวันที่เสียใจได้ใช่ไหม

พี่ไม่สามารถกอดเธอได้อีกต่อไปแล้ว

ทำไมละคะ ทำไมถึงกอดไม่ได้

เพราะพี่บอกความรู้สึกของตัวเองไปแล้ว ถ้ายังกอดเธอเหมือนที่เคยทำมันคงยากที่จะหยุดไว้แค่กอด

มากกว่ากอดคือจูบใช่หรือเปล่า

มากกว่าจูบ

มากกว่าจูบคือสิ่งที่พี่บิ๊กเคยทำกับไทม์อย่างวันนั้นใช่ไหมคะ

มากกว่าวันที่ผ้าขนหนูเธอหลุด

อิชยาหายใจไม่ออก สิ่งที่เขาพูดออกมามันตรงแสนตรง ผู้ชายคนนี้ต้องการตัวเธอ เมื่อกลัวความรู้สึกตัวเองจะกู่ไม่กลับจึงบอกลาเขาก่อนที่ใจตัวเองจะเตลิดเปิดเปิงไปมากกว่านี้

ไทม์กลับก่อนดีกว่า ดูแลตัวเองด้วย หายไวๆ นะคะ

ศราวินเพ่งมองน้องนางที่กำลังจะลุกขึ้นจากที่นอน ทว่าเขาไม่ยอมให้มันเป็นเช่นนั้น ร่างสูงใหญ่ตวัดร่างหญิงสาวกดลงที่นอนเร็วไว ร่ายกายคนป่วยคร่อมร่างระหงไว้แน่นหนา

หมอเคยบอกว่าต้องให้เหงื่อออกเยอะๆ ถึงจะหายป่วยเร็วขึ้น

กะ...ก็ไม่ต้องเปิดแอร์สิคะ แล้วก็ออกกำลังกายบ่อยๆ

น้ำเสียงตะกุกตะกักทำให้คนอยู่บนหัวเราะเบาๆ ดวงหน้าหวานแดงปลั่งด้วยความเขินอายระคนตื่นเต้น

ออกกำลังกายเป็นวิธีที่ดี มาออกกำลังกายเป็นเพื่อนพี่เถอะ

คนป่วยชักชวนพยาบาลสาว สายตาที่อบอุ่นของเขาทำให้คนมองตกอยู่ในภวังค์ รอยยิ้มที่น่ารักของเขาทำให้ภาพความทรงจำที่ดีแสนดีระหว่างที่อยู่ด้วยกันผุดขึ้นมาในหัว ผู้ชายคนนี้คอยดูแลและห่วงใยเสมอจนเธออุ่นใจ

ถ้าออกกำลังกายเป็นเพื่อน ไทม์จะได้ผลประโยชน์อะไร

ได้สิทธิพิเศษมากมาย พี่จะกอดเธอทุกเช้าตอนตื่นนอน พี่จะหอมแก้มนุ่มนิ่มทุกครั้งที่ออกไปทำงาน กลับบ้านมาก็จะจูบปากช่างเจรจาให้หายคิดถึง

ถ้าไทม์ตกอยู่ในอันตรายพี่บิ๊กจะมาช่วยไทม์ไหมคะ

ต่อให้ไกลแค่ไหนพี่จะหาเธอให้ได้ ไม่ว่าสิ่งที่พี่ทำอยู่จะสำคัญยังไงก็ไม่สนใจ...เพราะทุกอย่างจะอยู่รองจากเธอ

แล้วไทม์จะเชื่อได้ยังไง

พี่เป็นคนพูดน้อยแต่แสดงออกทางการกระทำมากกว่า อยากให้รอดูจากสิ่งที่พี่ทำ

อิชยายิ้มหวานใส่เขา หัวใจดวงนี้มันฉีกยิ้มโบยบินไปไกลแสนไกล ลำแขนเรียวทั้งสองข้างโอบรอบคอชายหนุ่มโน้มเข้ามาใกล้ ก่อนจะจูบเบาๆ ที่ริมฝีปากร้อนของคนป่วย

ไทม์อยากได้สิทธิพิเศษค่ะ อยากโดนพี่บิ๊กกอดทุกวัน

คุณได้สิทธิ์นั้นเดี๋ยวนี้

เปลือกตานวลเนียนปิดลงรอรับสัมผัสที่ร้อนระอุจากคนไข้ มันคงไม่เร็วไปใช่ไหมกับความรู้สึกที่เริ่มผลิบานให้เขา ผู้ชายคนนี้ทำให้เกิดความรู้สึกพิเศษได้ทุกครั้งที่พบกัน มันอบอุ่นและตลบอบอวลไปด้วยความสุขที่อยู่ลึกๆ ในใจ

น้องไทม์ลืมตามองพี่บิ๊ก

น้องนางทำตามอย่างว่าง่าย เมื่อลืมตาขึ้นมาสิ่งแรกที่เห็นคือรอยยิ้มที่ทำให้มองกี่ทีก็หลงใหล ยิ้มของผู้ชายคนนี้ทำให้ใจสาวละลายได้อย่างง่ายดาย

เธออาจจะป่วยได้เพราะพี่ไม่สบายอยู่

ไม่เป็นไรค่ะ ถึงยังไงพี่บิ๊กก็ดูแลไทม์ได้

พี่บิ๊กยิ้มหวานอีกหนก่อนจะก้มลงจุมพิตที่หน้าผากมน เขาละเลียดทุกอิริยาบถที่ส่งผ่านไปยังน้องน้อย ศราวินต้องการให้ทุกสัมผัสเป็นสิ่งที่วิเศษล้ำค่าสำหรับเธอ อิชยาปล่อยตัว ปล่อยใจ เธอรอวันนี้มานานแสนนานเหลือเกิน หากสิ่งที่ผิดพลาดก็คือไม่ใช่ผู้ชายคนนี้ที่รอคอย แต่จะเป็นไรไปเล่า ในเมื่อผู้ชายที่รักกลับทำร้ายเธออย่างเลือดเย็น และเขาตรงหน้านี้ก็ช่างดีแสนดีจนใจดวงนี้มันสั่นหวั่นไหว ทุกคนก็ต้องเห็นแก่ตัวเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ตัวเองกันทั้งนั้น

ปากได้รูปละเลียดจูบเบาๆ ที่ปากอิ่มสีชมพูของน้องนาง มือเรียวสวยลูบไล้ไปตามบ่ากว้างของคนป่วยอย่างรู้งาน ฝ่ามือใหญ่เลื่อนไล้ไปยังด้านหลังอรชร เขาร่นชุดกระโปรงสวยขึ้นมากองไว้เหนือหน้าอกขาวผ่องที่มีบราสีขาวกั้นอยู่

น่าฟัดจังเลย

คนป่วยสายตาพร่ามัวเมื่อเห็นเนินอกงามเต็มทั้งสองตา ใบหน้าคมซุกไซ้เข้าหาความอวบอัดอย่างคลั่งไคล้ ลิ้นร้อนไล้ร่องอกงามอย่างวาบหวาม ร่างน้อยดิ้นไหวขนรุกเกรียวเมื่อความซ่านเสียวโจมตีทุกส่วนสัด

อื้อ!”

คนป่วยครางหึ่มด้วยความพอใจ ฝ่ามือร้อนลูบไล้ขยุ้มขยำสองเต้างามก่อนจะดึงบราตัวจิ๋วออกทันที อิชยาผวาเล็กน้อย ดวงหน้าหวานแดงร้อนยิ่งกว่าคนโดนพิษไข้เล่นงานเสียอีก

หน้าอกสวยเหลือเกิน พี่หิวนมจัง

เขาพูดยิ้มๆ ก่อนใช้นิ้วมือหยอกล้อยอดถันสีสวย มันแข็งชันรับนิ้วร้อนอย่างรู้งาน

อื้อ! พี่บิ๊ก

น้องนางครางเสียงสั่นยามปากของพี่บิ๊กครอบครองอกงามอย่างเร่าร้อน ลิ้นคนป่วยระรัวเร็วจนเกิดเสียง มืออีกข้างทำหน้าที่เคล้นคลึงอกงามตามอารมณ์รัก ยิ่งเขารุกเร้าร่างกายสาวยิ่งร้อนฉ่า ฝ่ามือเรียวขยุ้มผมดำขลิบตามความกดดันที่ต้องการปลดปล่อย เมื่ออิ่มจากข้างโน้นปากร้อนก็หันมาครอบครองความสดใหม่หอมกรุ่นอีกข้าง ลิ้นหนาตวัดรัวอย่างชำนิชำนาญ

อ้า! พี่บิ๊กจ๋า

น้องไทม์เรียกพี่บิ๊กเสียงอ่อนเสียงหวาน มันทรมานจนดิ้นพล่านราวโดนของร้อน สัมผัสจากคนป่วยที่ร้อนระอุเพราะพิษไข้ทำให้การออกกำลังกายในครั้งนี้ร้อนทวีคูณมากขึ้นเท่าตัว จมูกคมสูดดมเนื้อนวลหอมอย่างอ่อนโยน ใบหน้าหล่อไล้ต่ำลงมายังหน้าท้องแบนราบ เขาจูบหนักๆ ที่สะดือสวยของร่างงาม หน้าท้องแขม่วเกร็งรับสัมผัสชาย ฝ่ามือใหญ่ช่างซุกซนเป็นไม้เลื้อย มันลูบคลำเรียวขางามอย่างเร่าร้อน

ดะ...เดี๋ยวค่ะ

คนใต้ร่างปรามเสียงสั่นเมื่อเขาจับขาเรียวแยกออกจากกัน ไม่เพียงเท่านั้นมืออันว่องไวยังลูบไล้ที่เนินเนื้อสาวอย่างหยอกล้อ ชายหนุ่มถอดเสื้อยืดออกจากร่างบึกบึน กางเกงเป็นอาภรณ์ชิ้นต่อมาที่ถูกโยนไปกองที่ปลายเตียง คนนอนมองหลับตาปี๋เมื่อเขากำลังจะถอดของสำคัญชิ้นต่อไปซึ่งเป็นชิ้นสุดท้ายที่ปกปิดสิ่งสำคัญ

อ้า! พี่บิ๊ก

น้องนางสะดุ้งกรีดร้องยามพี่บิ๊กแยกขาเรียวออกอีกหน พร้อมจุมพิตลงบนอาภรณ์ชิ้นน้อยที่ปกปิดร่างงามลออ คนป่วยไม่สนใจพร้อมเดินหน้าต่อไปด้วยอารมณ์ที่ครุกรุ่น ลิ้นร้ายกาจเลียไล้ความเป็นสาวผ่านกางเกงในสีขาว สร้างความกระสันซ่านให้คนถูกจู่โจม ร่างสาวดิ้นพล่านราวปลาขาดน้ำ เสียงครางกระเส่าทำให้ชายหนุ่มย่ามใจ ลิ้นร้อนแหวกอาภรณ์ชิ้นน้อยล่วงล้ำเข้าไปยังวิมานสาว

พะ...พี่บิ๊ก

ฝ่ามือใหญ่จับขาเรียวที่สองข้างตั้งฉาก ลิ้นทรงพลังยังดุนดันดูดไล้ปุ่มกระสันอย่างเมามัน ฝ่ามือของอิชยากำเกร็งผ้าปูที่นอนแน่น

ดีเหลือเกิน

พี่บิ๊กพูดด้วยความพอใจในรสชาติที่แสนหอมหวานของสาวน้อย ก่อนจะดึงอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายโยนไปข้างหลัง ใยไหมสีดำสลวยปกคลุมวิมานสวยเป็นอย่างดี ชายหนุ่มจุมพิตหนักๆ ที่ความเป็นหญิง ใช้นิ้วแหวกปากทางทั้งสองข้างก่อนจะละเลงลิ้นรัวเร็วอย่างบ้าคลั่ง

อ้า! อ้า

ใบหน้าหวานแหงนเงยตามอารมณ์รักที่ลุกฮือ เขาจู่โจมจนเธอตั้งตัวไม่ติด อิชยากรี๊ดดังลั่นก่อนหน้าท้องเนียนสวยจะเกร็งกระตุก ตามด้วยเสียงหายใจหอบเหนื่อยจากคนทั้งคู่ น้ำจากวิมานสาวที่ไหลเอ่อถูกเขากลืนกินทุกหยาดหยด มันเลิศรสกว่าน้ำชนิดไหนๆ

ไทม์จ๋าพี่รักเธอนะ รักมากเหลือเกิน

พี่บิ๊ก!”

เพราะมัวเคลิบเคลิ้มกับบทรักจากลิ้นร้อนของเขา ทำให้ดวงตาคู่สวยไม่กล้าลืมมองผู้กระทำ หากเมื่อหูได้ยินคำบอกรักที่ช่างอบอุ่นและจริงใจ ทำให้อิชยาลืมตามองหน้าเขา ทว่าสิ่งที่เห็นกลับไม่ใช่สิ่งที่ต้องการ...ความเป็นชายอันใหญ่ยาวของศราวินผงาดเต็มตัวรอการปลดปล่อย

มองพี่นะคนดี พี่บิ๊กรักน้องไทม์คนเดียว และจะรักตลอดไป

น้องไทม์พยักหน้าตอบรับราวคนไม่มีสติ พี่บิ๊กยิ้มหวานก่อนจะใช้ความเป็นชายถูไถปากทางอย่างเร่าร้อน ร่างสูงใหญ่ทาบทับร่างน้องนางก่อนจะจุมพิตที่ริมฝีปากหอมหวาน อิชยาจูบตอบอย่างรู้ทาง มือทั้งสองข้างโอบกอดร่างของเขาไว้แน่น

อ้า! พี่บิ๊กขา

น้องไทม์ครางโหยยามพี่บิ๊กฝังความเป็นชายเข้าหาความคับแน่น มันแน่นเสียจนเขาต้องถอยทัพกลับมาตั้งหลัก น้ำตาคนใต้ร่างไหลอาบแก้ม ไม่คิดว่าการเสียสาวครั้งแรกจะเจ็บได้ถึงเพียงนี้

เจ็บหรือไทม์

อิชยาพยักหน้าหงึกๆ หากศราวินไม่พูดอะไรต่อ เขาจูบปากหอมหวานอย่างรัญจวน ฝ่ามือใหญ่บีบเคล้นอกสวยอย่างเมามัน ความสุขจากการเล้าโลมของเขาทำให้ความเจ็บมลายหายไป เหมือนศราวินรู้เวลา เขาค่อยๆ ฝังความเหล็กกล้าลงสู่วิมานอีกหน

อื้อ!”

กายสาวผงกขึ้นมาหา ชายหนุ่มก้มลงประกบปากสาวก่อนจะเริ่มขยับสะโพกสอบด้วยจังหวะที่นุ่มนวล แขนเรียวเสลาจิกแผ่นหลังหนาด้วยความเสียวซ่านที่แล่นปราดไปทั่วกาย ความเจ็บแรกๆ ที่มีถูกกลืนหายไปเกือบหมด ความสุขในการร่วมรักกับเขามาแทนที่จนเต็ม

อ้า! อื้อ

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังกึกก้อง ศราวินเร่งความเร็วอย่างบ้าคลั่งเมื่อตัวเขากำลังจะไปถึงฝั่งฝันของความสุข ดวงหน้าหวานหลับตาพริ้ม ปลายเท้าทั้งสองข้างห่อเกร็งจนชาไปหมด ภาพหน้าอกทั้งสองข้างเด้งขึ้นเด้งลงตามแรงกระแทกที่เร่าร้อนช่างทำให้คนปฏิบัติการฮึกเหิมเหลือเกิน เขาเดินหน้าเร่งเครื่องโจมตีอย่างเร็วไว

อื้อ! พี่บิ๊ก

ร่างงามลออเกร็งสุดแรง อิชยาผ่อนลมหายใจเข้าออกอย่างเหน็ดเหนื่อย เมื่อเห็นว่าส่งเธอไปถึงฝั่งฝันเป็นครั้งที่สอง คนยังไปไม่ถึงไหนจึงเดินหน้ากระแทกไม่ยั้ง ไม่นานศราวินก็คำรามราวสัตว์ป่าผู้อิ่มเหยื่อ

พี่มีความสุขเหลือเกิน เธอทำให้พี่หายป่วย

พี่บิ๊กจุมพิตหน้าผากมนที่เต็มไปด้วยเหงื่อของน้องไทม์ อิชยาหลับตาพริ้ม เธอเพลียและเหนื่อยกับบทรักของเขาจนหัวสมองตีรวนไปหมด ทว่าหูทั้งสองข้างยังได้ยินสิ่งที่เขาพร่ำบอกทุกคำพูด

 

สนใจดาวน์โหลดนิยายได้ที่ https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiMzYxMTg5IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMTMxMjUiO30

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

20 ความคิดเห็น

  1. #2 Paer0011 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 19:21
    สุดท้ายก็ลงเอย
    #2
    0