เล่ห์วังวน กลเสน่หา (Rerun)

ตอนที่ 14 : ใจกลางความรู้สึก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 568
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    29 ธ.ค. 59


ตอนที่ 14

ที่บ้านดิเรกอนันต์ คุณหญิงอักษิกาและบุตรสาวทั้งสองกำลังนั่งดูละครหลังข่าวกันอยู่ ทว่าตาจ้องไปที่โทรทัศน์แต่ใจทุกคนกลับไม่ได้จดจ่ออยู่ที่ละครเลยสักนิด เมื่อละครจบคุณแม่ก็สั่งให้ลูกสาวคนโต และคนเล็กขึ้นไปนอน

ทิพย์ยังไม่ง่วงเลยค่ะ

เท็นก็ยังไม่ง่วงค่ะ

แม่ก็เหมือนกัน

ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่ายังไม่ง่วง หนึ่งเดือนแล้วที่ไม่มีใครติดต่ออิชยาเลยสักคน อัยยาอยากดัดนิสัยน้องสาวคนกลาง ไม่อยากให้น้องมีนิสัยจงเกลียดจงชังคนที่เขาไม่รู้เรื่อง และไม่อยากให้น้องมีนิสัยพาลไปเรื่อย เธอจึงบอกมารดาและน้องสาวคนเล็กว่าให้ปล่อยอิชยาไปสักพัก ถ้ารายนั้นคิดได้เมื่อไหร่เขาจะกลับมาหาเราเอง

พี่ทิพย์คะ เราโทรไปหาพี่ไทม์เถอะนะ

เมื่อนั่งมองหน้ากันแล้วพอจะเดาออกว่าครุ่นคิดเรื่องอะไรอยู่ น้องสาวคนเล็กจึงเริ่มเปิดหัวข้อสนทนา

เฮ้อ! พี่ยังไม่อยากคุยกับยายไทม์ตอนนี้ แต่ถ้าเท็นคิดถึงละก็จะโทรไปก็ได้จ้ะ

เท็นไม่อยากให้เราไม่คุยกันค่ะ เท็นอยากให้พี่ไทม์กลับบ้าน...คุณแม่คะ คุณแม่โทรไปหาพี่ไทม์เถอะนะคะ

อุรัสยาเราไม่รู้นิสัยพี่สาวตัวเองหรือลูก อิชยาเหมือนสายน้ำที่ไหลเชี่ยวหนูอย่าเอาตัวเองไปขวางเลย

คุณป้าละคะ แม่ชีอาจจะช่วยพูดหรือสอนพี่ไทม์ได้

คุณหญิงอักษิกามองหน้าบุตรสาวทั้งสองคนเหมือนนึกอะไรได้ อุรัสยามีความหวังขึ้นมาเมื่อทุกคนทำท่าทางเห็นด้วยกับเธอ ที่บ้านวัชรประพันธ์ศราวินและอิชยากลับมาถึงบ้านด้วยความปลอดภัย ทั้งคู่นั่งรถของชายหนุ่มกลับมาด้วยกัน เขาให้คนขับรถที่บ้านซื้อน้ำมันไปเติมรถของเธอ และขับกลับตามมาทีหลัง เมื่อถึงบ้านทั้งคู่ก็แยกย้ายกันไปทำธุระส่วนตัว ศราวินได้รับโทรศัพท์จากลูกน้องคนสนิทเรื่องการเจรจาธุรกิจเมื่อช่วงหัวค่ำ

พี่บิ๊กครับลูกค้าต้องการรายละเอียดเรื่องงานพรุ่งนี้

อือ เดี๋ยวคืนนี้พี่จะทำเอง

หลังจากพูดคุยกันอีกไม่กี่คำสายก็ถูกวางไป บริเวณริมสระว่ายน้ำสวยใสที่ออกแบบโดยลูกชายเจ้าของบ้าน ร่างสูงใหญ่นั่งพิงโต๊ะสีขาวดวงตาคมมองโน้ตบุ๊คคู่ใจด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด ในมือถือเอกสารประกอบเนื้อหาของงานที่จะทำ งานชิ้นนี้ค่อนข้างยากพอสมควร ลูกค้าไม่ต้องการให้สระว่ายน้ำของเขามีลักษณะคล้ายกับที่ไหน เขาต้องการให้ศราวินออกแบบขึ้นมาใหม่เพื่อความแปลกตา ทางด้านอิชยาหลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จสรรพ ร่างระหงได้แต่มองหาฮีโร่ของเธอ

ไปไหนนะ

อิชยาบ่นพึมพำเมื่อมองซ้าย แลขวาแล้วหาเขาไม่เจอ เมื่อในห้องไม่มีเธอจึงตัดสินใจเดินออกไปหาเขาข้างนอก อีกด้านหนึ่งเวทิศนั่งหน้าขรึมอยู่ในห้องนอน หลังจากคุณอำนาจเข้ามาทุกอย่างก็จบลง เขาเป็นฝ่ายเดินหนีทุกอย่างออกมา

เธอโอเคไหม

เสียงชายชราถามไถ่เมื่อเห็นพ่อหนุ่มนั่งหน้าเครียด ท่านเดินเข้าไปหาหมายจะนั่งคุยเป็นเพื่อน

เธอโทรไปหาแม่หนูคนนั้นเหรอ

เสียงถามออกไป หากไร้ซึ่งคนตอบ เวทิศนั่งก้มหน้าลงสายตาของเขามองมือตนเองที่กุมไว้ ริมฝีปากเม้มแน่นด้วยความโกรธที่ยังไม่ลดละ

ฉันให้เวลาเธอสามนาที

โทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งถูกยื่นมาตรงหน้าของเวทิศ คุณอำนาจเห็นใจชายหนุ่มในเรื่องที่เกิดขึ้น ท่านคงช่วยได้มากสุดแค่นี้จริงๆ อิชยาเดินหาศราวินไปทั่วบ้านแต่ก็ไม่พบ จึงถามนิ่มสาวใช้ในบ้าน

อยู่ที่ริมสระว่ายน้ำค่ะ

คำตอบของนิ่มทำให้อิชยารีบเดินปรี่ไปยังสระว่ายน้ำของบ้านทันที เธอเดินมาพร้อมกับนมสดแก้วยาว ร่างระหงในชุดนอนกระโปรง หากมีเสื้อคลุมชุดนอนสวมทับอีกตัวเดินไปยังหลังบ้าน เธอระบายยิ้มออกมาเมื่อเห็นหลังของเขาอยู่ไกลๆ ทว่าจะเดินเข้าไปอีกหน่อยกลับต้องเปลี่ยนใจเมื่อได้ยินการสนทนาอะไรบางอย่าง

แล้วเมื่อไหร่จะกลับมา

พี่บิ๊ก อีกไม่กี่เดือนผมจะกลับไป พี่บิ๊กอย่าบอกไทม์เรื่องของผมนะ เดี๋ยวผมจะกลับไปบอกเขาเอง

พี่ไม่ได้ยุ่งเรื่องของแก

เมื่อกี้ผมโทรไปหาไทม์ แต่แอลแย่งสายไป

เกิดอะไรขึ้น!”

เวทิศเล่าเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้พี่ชายฟังแบบคร่าวๆ ศราวินเดินวนไปวนมาด้วยความหนักอกหนักใจ ทุกการกระทำและคำพูดของเขากับปลายสายมีสายตาของอิชยาเพ่งมองด้วยความโมโหโกรธา แก้วนมที่ถือมาล่วงลงสู่พื้นหญ้า

อย่าให้ผู้หญิงคนนั้นโทรมาละลานอิชยาอีก

น้ำเสียงจริงจังของพี่ชายทำให้คนฟังนึกตกใจ พี่ของเขาดูเป็นห่วงเป็นใยคนรักของน้องเหลือเกิน

จะไปห้ามทำไมคะ ผู้หญิงหน้าไหนอยากโทรมาก็เอาเลย

น้ำเสียงแข็งกร้าวของอิชยาทำให้คนคุยโทรศัพท์หันไปมองด้วยความตกใจ ศราวินกดวางสายตามสัญชาตญาณ เวทิศคิดว่ามันตั้งเวลาเอาไว้เพราะมันตัดที่สามนาทีกว่าพอดี ร่างระหงเดินหน้าเข้ามาหา สายตาของเธอเพ่งมองเขาด้วยคำถามมากมาย

จะบอกไทม์ได้รึยังคะ พี่บิวเขามีคนอื่นใช่รึเปล่า

บิวบอกพี่ว่าจะมาพูดกับไทม์เอง

ตอนไหนละ ต้องรอให้ไทม์อกแตกตายก่อนใช่ไหม

น้ำเสียงตะคอกของอิชยาทำให้ศราวินหลับตาถอนหายใจ ก่อนจะเดินไปนั่งยังโต๊ะตัวเดิม คนรอฟังคำตอบเดือดยิ่งกว่าเดือด อิชยาเดินปรี่เข้าไปหาก่อนจะมองศราวินที่นั่งทำงานโดยไม่สนใจเธอ

บอกมาเดี๋ยวนี้ว่าพี่บิวอยู่ที่ไหน ไทม์จะไปคุยให้เรื่องมันจบๆ ไป

พี่ไม่รู้ว่าบิวอยู่ที่ไหน

หยุดหลอกกันสักที คุณทำอย่างนี้กับฉันทำไม ถ่วงเวลาเพื่ออะไรกัน

ไม่ได้หลอก ไม่ได้ถ่วงเวลา และไม่ได้อยากให้เรื่องทุกอย่างมันเป็นอย่างนี้

งั้นเหรอ แต่ในระหว่างที่คุณคุยกับฉันคุณควรจะมองหน้าฉันสิไม่ใช่มองไอ้เอกสารนี่ และก็ไอ้คอมเฮงซวยของคุณ

กลับขึ้นห้องไปซะอิชยา พี่ไม่มีความจำเป็นที่ต้องทำในสิ่งที่เธอบอก

เสียงแว้ดๆ ของอิชยาทำให้ศราวินไม่พอใจ หากเขาเก็บอาการไว้โดยใช้ความนิ่งเข้าสยบ สายตาคมหันไปสนใจโน้ตบุ๊คอีกครั้ง มือข้างซ้ายถือเอกสารประกอบการทำงาน

จะไม่บอกกันใช่รึเปล่า

ภาพที่เขาเมินเฉยใส่ทำให้คนมองหมดความอดทน อิชยากระชากเอกสารในมือข้างซ้ายมาถือไว้ก่อนจะฉีกมันจนเป็นเศษเล็กเศษน้อย

อิชยาเธอเป็นบ้าอะไรห๊า!”

ชายหนุ่มโผเข้าแย่งของในมือ หากเธอเบี่ยงกายหนีพัลวันและฉีกกระดาษแผ่นต่อไปด้วยความสะใจ ไม่เพียงเท่านั้น...

นิ่งนักใช่ไหม

ไม่เพียงแต่พูดเปล่า หญิงสาววิ่งเร็วไวไปที่โน้ตบุ๊คของเขา อิชยาถือมันไว้ในมือก่อนจะปาลงสระว่ายน้ำท่ามกลางเสียงตะโกนห้ามของศราวิน ทว่าไม่ทันเสียแล้ว...

อิชยา! เธอเป็นบ้าไปแล้วรึไง

พูดได้แค่นั้นร่างสูงใหญ่ก็พุ่งทะยานลงสระว่ายน้ำสวยใสทันที เขาดำลงไปเก็บเครื่องมือทำมาหากินที่ตกอยู่ก้นสระด้วยความใจหาย อิชยามองภาพตรงหน้าด้วยความสะใจที่เห็นเขากระวนกระวายทุรนทุราย

สะใจดีจริงๆ ฮ่าๆ

นางร้ายยืนกอดอกเชิดหน้าเมื่อศราวินเดินถือของเสียขึ้นมาจากน้ำ โน้ตบุ๊คคู่ใจช็อตไม่เหลือชิ้นดี หากเขาเลือกที่จะจบโดยไม่พูดอะไรต่อกลอนกับเธอสักคำ และนั่นมันยิ่งทำให้หญิงสาวเดือดปุดๆ

นี่! จะไปไหน

เขาเดินผ่านไปเหมือนไร้คนยืนอยู่ตรงนั้น อิชยาดิ้นเร่าๆ ก่อนจะเดินตามชายหนุ่มผู้เปียกปอนไปติดๆ เมื่อมาถึงห้องนอนศราวินวางโน้ตบุ๊คลงที่โต๊ะตัวหนึ่งก่อนจะเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบเสื้อเชิ้ตกับกางเกงขาสั้นออกมา เขาใช้เวลาเปลี่ยนไม่ถึงนาทีอิชยาก็เข้ามาพอดี เป็นเวลาเดียวกับที่ศราวินถือโน้ตบุ๊คที่พังเดินออกจากห้อง

จะไปไหน

เมื่อได้ยืนประชันหน้ากันตรงๆ อิชยาจึงเป็นฝ่ายถามเขาก่อน หากศราวินโกรธจนไม่อยากจะยืนมองหน้าเจ้าหล่อน เขาไม่พูดอะไรก่อนจะเดินชนไหล่คนยืนขวางประตูออกไปทันที

ฉันถามว่าจะไปไหน

อิชยามองแผ่นหลังที่เดินจากไปด้วยหัวใจที่กรีดร้องเจ็บปวด ไม่มีคำพูดใดๆ ตอบกลับมาจากผู้ชายคนนี้เลยสักคำ น้ำเสียงดังลั่นบ้านทำให้พิมพ์อรเกิดความสงสัยท่านเดินออกมาดูทั้งคู่ด้วยความตกใจ

หนูไทม์มีอะไรกันหรือลูก

น้ำเสียงห่วงใยของท่านถามไถ่ด้วยความจริงใจ อิชยาน้ำตาร่วงเพราะหลากหลายความรู้สึกโจมตีเธอไม่หยุดหย่อน ยิ่งมองท่านเหมือนยิ่งมีมีดหลายเล่มปักลงที่กลางใจ ลูกชายทั้งสองของผู้หญิงตรงหน้าทำให้เธอตายทั้งเป็น

หนูไทม์มีอะไรก็บอกแม่มาเถอะลูก

คุณหญิงพิมพ์อรเห็นอิชยาร้องไห้แล้วใจไม่ดี ท่านเดินเข้าไปใกล้กว่าเดิมหมายจะปลอบใจสาว

ตลอดระยะเวลาสี่ปีที่ผ่านมาไทม์เคยทำอะไรให้คุณแม่ไม่พอใจหรือเปล่าคะ

ไม่เลยจ้ะ หนูน่ารักกับแม่มาตลอด แม่รักหนูเหมือนลูกสาวแท้ๆ ของแม่

ไทม์ก็รักและเคารพคุณแม่เช่นกันค่ะ บอกไทม์หน่อยได้ไหมคะ ช่วยบอกไทม์หน่อยว่าคุณแม่ไม่รู้เรื่องการหายตัวไปของพี่บิว

อิชยาร้องขอปนสะอื้น นางสงสารหญิงสาวตรงหน้าเหลือเกิน ท่านกอดปลอบร่างสั่นเทาแนบแน่น

แม่ขอยืนยันนะลูก แม่ไม่รู้เรื่องที่บิวหายไป และแม่ขอสัญญากับหนูตรงนี้เลยว่า...แม่จะตามตัวตาบิวกลับมาให้ได้

ไม่ต้องตามเขากลับมาแล้วค่ะ ไทม์ไม่มีความจำเป็นต้องเจอเขาอีก

ร่างระหงผละจากอ้อมกอดของพิมพ์อร ดวงหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตามองท่านด้วยสายตาที่เสียใจสุดแสน ภาพที่อิชยาร้องไห้ทำให้คุณหญิงน้ำตาไหลตาม

ไทม์ขอโทษสำหรับสิ่งที่ไทม์ทำไม่ดีกับคุณแม่ค่ะ

โธ่ลูก! แม่ไม่เคยโกรธหนูเลย แม่เข้าใจที่หนูทำทุกอย่าง

คุณแม่เข้าใจ แต่คนอื่นไม่เข้าใจไทม์เลย...ฮือๆ ฮึก

นางโผกอดหญิงสาวอีกครั้งด้วยความเห็นใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น เพราะลูกชายของนางแท้ๆ อิชยาถึงกลายเป็นผู้หญิงที่ทรมานที่สุด

ไทม์จะกลับบ้านค่ะ

หนูไทม์...

ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างค่ะ ถ้าไทม์ทำใจได้เมื่อไหร่ไทม์จะกลับมาเยี่ยมคุณแม่นะคะ

อิชยาไม่พูดพร่ำอะไรอีก เธอเดินเข้าไปในห้องนอนของศราวินก่อนจะหยิบกระเป๋าเดินทางใบโตวางไว้บนเตียงนอน ไม่ถึงสิบนาทีเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวก็ถูกเก็บไว้ในกระเป๋าเรียบร้อย

ลาก่อน...พอกันที

ไม่รู้เหมือนกันว่าพูดร่ำลาใคร คนจะไปมองรอบๆ ห้องแล้วรู้สึกใจหายจนพูดไม่ถูก ถึงจะอาศัยหลับนอนไม่นานแต่กลับรู้สึกผูกพันราวอยู่มาหลายปี ไม่รู้ทำไมถึงเป็นเช่นนี้ได้ หากเมื่อหวนนึกถึงเจ้าของห้องหญิงสาวถึงกับน้ำตาไหลอัตโนมัติ เธอกำลังเสียใจเพราะเวทิศหรือศราวินกันแน่ อิชยาขับรถออกจากบ้านวัชรประพันธ์โดยไม่มีการบอกลาพิมพ์อร เธอกลัวว่าถ้าเห็นท่านร้องไห้แล้วจะทำใจไม่ได้ สามสิบนาทีต่อมารถเก๋งคันสวยขับโลดแล่นเข้ามาในบ้านดิเรกอนันต์

คุณหนู!”

เตยร้องเรียกเมื่อเห็นคุณไทม์ลงมาจากรถ สาวใช้รีบกุลีกุจอช่วยขนของลงจากรถ อิชยาเดินเข้าบ้านโดยไม่พูดหรือตอบคำถามใดๆ จากเตย

พี่ไทม์!”

อุรัสยาร้องเรียกพี่สาวเสียงดังก่อนจะวิ่งมาหาจากห้องนั่งเล่น อิชยายิ้มบางๆ ให้น้องสาว หากรอยยิ้มของเธอช่างเป็นสิ่งที่เศร้าเหลือเกินเพราะมีหยาดน้ำตาเจือปนอยู่ด้วย

พี่ไทม์...

เสียงน้องเล็กสั่นเครือ ดวงตาสดใสมีน้ำตาเอ่อคลอ เธอโผกอดพี่สาวด้วยความสงสารจับจิต

พี่เหนื่อยจังเลยพี่คิดถึงบ้าน คิดถึงคุณแม่ คิดถึงพี่ทิพย์ คิดถึงเท็น ฮือๆ

นี่ไงคะบ้านของเรา พี่ไทม์กลับมาอยู่บ้านเราแล้ว ต่อไปก็ไม่ต้องทนคิดถึงทุกคนอีกแล้วค่ะ

อิชยาร้องไห้ในอ้อมกอดของน้องสาว อุรัสยาร้องไห้ตามด้วยความสะเทือนใจ พี่สาวของเธอไม่เคยร้องไห้หนักขนาดนี้มาก่อน อัยยาเดินลงมาจากบันไดบ้านเห็นภาพตรงหน้าเข้าก็น้ำตาคลอ ถ้าไม่สุดทนจริงๆ น้องสาวของเธอไม่มีทางเลิกสู้

อิชยากลับบ้านแล้วเหรอ

พี่สาวเดินเข้ามาร่วมวง อิชยามองอัยยาก่อนจะยิ้มทั้งน้ำตาตอบพี่สาว รอยยิ้มของพี่คนโตทำให้น้องทั้งสองคนอบอุ่นเหลือเกิน

กลับมาบ้านแล้วค่ะ หลงทางอยู่ที่อื่นตั้งนาน

ให้มันได้อย่างนี้สิน้องฉัน ยินดีต้อนรับกลับบ้านจ้ะ

อิชยาร้องไห้โฮโผกอดพี่สาว เธอสะอึกสะอื้นราวคนเสียใจมานานแรมปี พอกันทีกับความรักสี่ปีของเวทิศ สิ้นสุดกันทีกับผู้ชายที่ชื่อศราวินจอมเย็นชา จบกันชั่วชีวิตกับตระกูลวัชรประพันธ์

พี่บิ๊กครับพักก่อนเถอะครับ

เสียงลูกน้องคนสนิทเอ่ยกับเขาด้วยความเป็นห่วง สามวันสามคืนแล้วที่ศราวินไม่ได้นอนพักผ่อนนานๆ เลย ตั้งแต่ออกมาจากบ้านในคืนนั้นชายหนุ่มมุ่งหน้าไปออฟฟิศที่ระยองทันที เพราะอิชยาทำงานของเขาพังทุกช่องทาง ศราวินจึงต้องตั้งต้นทำทุกอย่างใหม่ตั้งแต่แรก

จะให้หยุดได้ยังไงวันนี้เราต้องนำเสนอ

เดี๋ยวที่เหลือผมทำเองพี่บิ๊กทำมามากแล้ว ไปอาบน้ำแต่งตัวรอพบลูกค้าทีเดียวจะดีกว่า

ศราวินฟังลูกน้องแล้วคิดตาม หัวสมองของเขาตีรวนไปหมด มันหนักอึ้งจนเกิดอาการเบลอ วันนี้ชายหนุ่มมีนัดเสนอแผนงานกับนักลงทุนชาวเยอรมันคนเดิม เขาเดินทางกลับมาที่กรุงเทพฯ อีกครั้งเมื่อถึงเวลานัดหมาย

พี่บิ๊กไหวมั้ยครับ

อือพี่ไหว

แต่สีหน้าของพี่เหมือนจะไม่ไหวนะฮะ

ยังไม่ทันที่ศราวินจะพูดอะไรต่อ เลขาหน้าห้องก็เชิญทั้งสองคนเข้าพบท่านประธาน การเจรจาเสนอผลงานเป็นไปด้วยดี เพราะไอเดียใหม่ๆ บวกกับความชาญฉลาดในการนำเสนอของศราวินทำให้การทำสัญญาผ่านไปด้วยความราบรื่น ที่บ้านดิเรกอนันต์ อิชยานั่งเหม่อมองสระว่ายน้ำสวยใส ผ่านมาก็สามวันแล้วที่กลับมาอยู่บ้าน ทุกคนพยายามหาเรื่องพูดคุยให้มีรอยยิ้ม ซึ่งมันก็ได้ผล...แต่ได้ผลเฉพาะอยู่กับคนอื่นเท่านั้น แต่เมื่ออิชยาได้อยู่กับตัวเองเมื่อไหร่ อาการซึมเศร้าทั้งหลายแหล่ก็จะผุดขึ้นมา ดวงตาสวยเฉี่ยวมักชอบนั่งมองสระว่ายน้ำของบ้านเสมอ แล้วในวันนี้ก็เช่นกัน...

ไทม์ไปทานข้าวกับพี่ไหม

เมื่อเห็นน้องสาวซึมเศร้าจนน่าเป็นห่วง อัยยาจึงชวนกันออกไปเปลี่ยนบรรยากาศ หากน้องสาวส่ายหน้าไม่ไป

ไม่ดีกว่าค่ะ ไทม์คิดถึงบ้านอยากอยู่บ้าน

ไทม์...อย่าทำอย่างนี้สิทุกคนเป็นห่วงน้องนะ

ไทม์ไม่ได้เป็นอะไรแล้วค่ะพี่ทิพย์ เรื่องที่เกิดขึ้นกับไทม์มันไกลหัวใจ

ใบหน้าสวยหวานยิ้มหม่นๆ ด้วยความทุกข์ตรมที่ไม่มีวันหลุดออกไป เรื่องของเวทิศมันจางลงไปเยอะเสียจนไม่ได้นึกถึง หากเรื่องของพี่ชายเขาน่ะสิ...

มีอะไรจะเล่าให้พี่ฟังรึเปล่า

พี่บิวเขามีผู้หญิงคนอื่นค่ะ ที่หายไปคงหลบไปอยู่ด้วยกัน

ตายจริง! แล้วไทม์ไปรู้มาจากไหน

ไทม์ได้ยินจากพี่ชายของเขาค่ะ

เรื่องนี้สินะที่ทำให้น้องของพี่โศกเศร้าได้ทุกวัน

อิชยาส่ายหัว เธอไม่ได้เสียใจที่สุดเพราะเรื่องนี้ อัยยาหน้านิ่วคิ้วขมวด...ถ้าไม่ใช่แล้วเรื่องอะไรกัน

มีเรื่องที่ร้ายแรงกว่านี้อีกเหรอ

ไทม์ไม่รู้ว่ามันร้ายแรงสำหรับพี่ทิพย์ไหม แต่กับไทม์มันเป็นเรื่องที่รับไม่ได้

ขนาดนั้นเชียวหรือ

อิชยาพยักหน้าก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องที่ศราวินพยายามบ่ายเบี่ยงและปิดบังความจริงกับตน หญิงสาวเล่าทุกเรื่องแม้กระทั่งตอนป่วยโดยมีเขาดูแล และเรื่องล่าสุดที่เธอทำลายข้าวของชายหนุ่มเสียหาย

พี่เคยบอกไทม์แล้วใช่ไหมว่ายังไงเขาก็พี่น้องกัน

แต่ไทม์...

ไทม์ทำตัวเหมือนตัวเองเป็นภรรยาคุณบิ๊ก

อัยยามองน้องสาวด้วยสายตาคาดคั้น คนถูกสงสัยใจตกไปอยู่ตาตุ่ม ร่างของเธอลุกเร็วไว และเดินดิ่งไปที่ขอบสระ

หนีทำไมไทม์ น้องสาวพี่กำลังหลงรักผู้ชายอีกคนงั้นเหรอ

อิชยาไม่ตอบเพราะเธอไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้ในตอนนี้ อัยยาลุกจากเก้าอี้เดินตามน้องสาวไปติดๆ

ใช่ไหมไทม์ น้องรักคุณบิ๊กงั้นเหรอ

ปะ...เปล่านะคะ ไทม์ไม่ได้รู้สึกรักเขา

แล้วอะไรล่ะ ทำไมเอาแต่พูดและนึกถึงคุณบิ๊กแทนที่จะเป็นบิว

ไทม์แค่รู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำลงไป

ปกติไทม์ไม่เคยรู้สึกผิดกับคนที่ทำให้ไทม์เกลียดได้ถึงขนาดนี้นี่นา

คำพูดของอัยยาดังก้องอยู่ในหัว จริงสิ...เธอจะไปรู้สึกผิดต่อเขาทำไม ช่วยกันปกปิดดีนัก คงสะใจที่เห็นเธอเป็นควายดีๆ นี่เอง แต่ทำไมกันนะ ภาพที่เขาคอยดูแลเอาใจใส่ในระยะเวลาที่อยู่ด้วยกันถึงได้คอยวนเวียนอยู่ในหัวร่ำไป


สนใจดาวน์โหลดนิยายได้ที่ https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiMzYxMTg5IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMTMxMjUiO30

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

20 ความคิดเห็น