เล่ห์วังวน กลเสน่หา (Rerun)

ตอนที่ 12 : หวั่นไหว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 509
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    28 ธ.ค. 59


ตอนที่ 12

คำพูดของมารดาตราตรึงอยู่ในหัวเขา ศราวินเดินกลับมาที่ห้องในเวลาเที่ยงคืนกว่า ความอบอ้าวและความวังเวงเป็นความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้เมื่อเปิดประตูห้อง ร่างสูงเดินไปที่เตียงนอนและก็พบว่าเธอนอนคลุมโปงหันหน้าไปอีกทางแล้ว

หลับง่ายดีนะ แม่ฉันกำลังจะตายส่วนตัวต้นเหตุกลับหลับสบายไม่รู้สึกอะไร

ว่าจะไม่พูดแล้วแต่มันก็อดไม่ได้จริงๆ เหตุการณ์เมื่อหัวค่ำอิชยาทำเกินไปหน่อย รู้ว่าโมโห รู้ว่าไม่พอใจ แต่อย่างน้อยก็น่าจะพูดจากันดีๆ ไม่ใช่ทำกิริยาเช่นนี้ใส่แม่ของตน เมื่อมองร่างน้อยที่นอนนิ่งเขายิ่งอารมณ์เสีย ศราวินเข้าห้องน้ำชำระร่างกายก่อนที่จะเผลอพูดจาอะไรไม่ดีใส่คนนอนหลับอีก สิบห้านาทีต่อมาเขาเดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพเปลือยท่อนบน ผ้าเช็ดตัวสีขาวผืนใหญ่พันท่อนล่างไว้ ผ้าขนหนูผืนน้อยเช็ดผมที่เปียกหมาดพลางเดินมานั่งที่เก้าอี้นวมข้างเตียงนอน เขาพิงเก้าอี้และนั่งไขว่ห้างมองคนนอนหลับก่อนจะหวนนึกถึงคำพูดของมารดา

ผู้หญิงคนนี้ไม่มีอะไรน่าสงสาร เขาทำให้แม่ป่วยหนัก

อย่าพูดจาเห็นแก่ตัวอย่างนี้สิลูก ลองคิดกลับกันสิบิ๊ก น้องไม่รู้อะไรเลยสักอย่างแต่กลับถูกทิ้งไปอย่างไม่ไยดีในวันสำคัญของชีวิต ศราวินสลดลง มารดาได้ทีพูดความในใจต่อไป

จริงอยู่ที่แม่เป็นห่วงบิว แต่แม่แยกแยะถูกผิดนะลูก น้องเรามันเห็นแก่ตัว ตาบิวทำลายทุกคนจนหมดสิ้น

แม่...ลูกชายเรียกแม่เสียงหงอย เขาใจไม่ดีที่เห็นแม่ร้องไห้อีกแล้ว

ทำตามที่แม่บอกนะบิ๊ก ตามบิวกลับมารับผิดชอบหนูไทม์ให้ได้ แม่ไม่รู้หรอกนะว่าบิ๊กรู้มากน้อยแค่ไหนในเรื่องที่เกิดขึ้น ตอนนี้หัวสมองแม่มันแย่เหลือเกิน มันไม่พอที่จะรับรู้อะไรอีกแล้วล่ะศราวินได้แต่ก้มหน้า เขาพูดอะไรไม่ออกเลยสักคำ

ลองตรองดูให้ดีนะลูก ถ้าลูกเป็นหนูไทม์ก็คงเสียใจไม่แพ้กัน และไม่ต้องไปโกรธหรือเคืองที่หนูไทม์ทำแบบนี้ มันน้อยไปจริงๆ กับสิ่งที่บิวทำกับน้อง

อื้อ! หนาว...หนาว

เพราะเสียงครางหวิวดังมาจากร่างที่นอนตะแคงอยู่บนที่นอน ทำให้ศราวินหลุดจากห้วงความคิด เขายืนขึ้นก่อนจะคลานขึ้นเตียงไปหยุดอยู่ที่ด้านหลังของเธอ

อิชยา อิชยาเธอเป็นอะไรหรือเปล่า

ไม่มีเสียงตอบรับจากคนนอนคลุมโปง ศราวินเริ่มเห็นถึงความผิดปกติเขาใช้มือข้างหนึ่งจับตัวของเธอเบาๆ สั่น...ตัวเธอสั่นงกๆ จนคนจับตกใจ ศราวินกระเถิบเข้าไปใกล้ก่อนจะปลุกคนนอนครางอีกครั้ง

ไทม์ ไทม์เธอไม่สบายใช่ไหม

พี่บิ๊กโอบร่างของอิชยาขึ้นมาจากที่นอน คนสวยในตอนนี้หน้าตาย่ำแย่เหลือเกิน ดวงหน้าของเธอซีดเผือดไร้สีเลือดหล่อเลี้ยง ตัวของเธอร้อนจัดจนเขาตกใจ ร่างที่อยู่ในอ้อมกอดนี้สั่นไม่หยุดราวกับหนาวเหน็บเกินจะควบคุม

ฮือๆ ฮือๆ

อิชยาร้องไห้ออกมา จิตใจเธอมันแย่จนเกิดเป็นอาการเพ้อ บวกกับตอนนี้พิษไข้กำลังจู่โจมเล่นงานเธออย่างหนัก ศราวินวางร่างอิชยาลงกับที่นอนก่อนจะรีบลุกไปสวมเสื้อคอโปโลกับกางเกงสามส่วน

หนาว...นะ...หนาว

อิชยาพูดเพ้อไม่หยุด เสียงสะอึกสะอื้นคละเคล้าเสียงครางด้วยความหนาวเหน็บดังออกมาเป็นระยะๆ ศราวินค่อยๆ ช้อนร่างบางขึ้นสู่อ้อมอกก่อนจะก้าวออกจากห้องและพาเธอมุ่งหน้าไปโรงพยาบาลทันที

ภายในรถคู่ใจสารถีทำหน้าที่ปรับเบาะให้น้องนอนเป็นอย่างดี ผ้าห่มขนาดเล็กแต่เต็มไปด้วยความอบอุ่นคลุมกายอิชยาไว้ หญิงสาวครวญครางส่ายหน้าร้องไห้เสียใจไม่หยุดหย่อน เธอเพ้อออกมาราวคนเก็บกดเป็นแรมปี คนขับไม่เป็นอันทำอะไรเขาคอยหันมามองเธอที่นอนร้องไห้ด้วยหัวใจที่เจ็บปวดไม่แพ้กัน เมื่อถึงโรงพยาบาลอิชยาถูกนำตัวเข้าห้องตรวจด้วยอาการเพ้อเพราะพิษไข้ ศราวินทำได้แค่รออยู่หน้าห้องตรวจด้วยความกระวนกระวายใจ

ที่กลางดึกของบ้านสวนแถบชานเมือง เวทิศนอนหลับตาส่ายหน้าไปมา เหงื่อมากมายผุดเต็มดวงหน้าของเขา ร่างกายใหญ่โตดิ้นไปมาบนที่นอนนุ่ม

ไม่! ไทม์...ไม่

 พี่บิวทิ้งไทม์ไปได้ยังไง ไม่รักไทม์แล้วใช่ไหม

อิชยาร้องไห้ฟูมฟาย เวทิศมองคนรักด้วยความสงสารสุดแสน เธอสวมชุดเจ้าสาวที่อาบโชคไปด้วยเลือด

พี่รักเธอ พี่ไม่ได้อยากทำแบบนี้ อย่าไปนะไทม์อย่าทิ้งพี่ไป

ไม่! พี่บิวก็รู้ว่าไทม์เกลียดการหักหลังที่สุด สิ่งที่พี่บิวทำมันเลวร้ายเกินกว่าไทม์จะรับได้ ไทม์เกลียดพี่บิว เกลียด เกลียด

อย่าเกลียดพี่ได้ไหม พี่รักเธอนะอิชยา รักมากเหลือเกิน ถ้าเธอเกลียดพี่แล้วพี่จะอยู่ต่อไปยังไง

อยู่ได้สิคะ พี่บิวหนีไทม์ไป ไทม์ยังอยู่ได้เลย

ไม่ไทม์ อย่าไปนะ เวทิศรักอิชยาคนเดียว

ร่างของอิชยาค่อยๆ ลอยห่างเขาออกไป เธอจากไปพร้อมกับรอยยิ้มที่โหดเหี้ยม ทว่าเวทิศไม่คิดอะไรนอกจากกลัวสุดใจ กลัวว่าคนรักที่เฝ้าทะนุถนอมจะทิ้งตนไป

ไม่! ไม่ ม่ายยย

คนนอนฝันร้ายเด้งตัวขึ้นมาจากที่นอน เวทิศหอบเหนื่อยหายใจแรง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อและคราบน้ำตา

ฝัน...โธ่เว้ย!”

เมื่อรู้ว่าฝันเวทิศจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาลุกขึ้นจากที่นอนเดินเข้าห้องน้ำเพื่อไปล้างหน้าล้างตา หลังจากล้างหน้าเรียบร้อยคนนอนฝันร้ายยืนมองตัวเองในกระจกเงาอยู่ครู่หนึ่ง ยิ่งมองก็ยิ่งเกลียดและดูถูกตัวเอง เขาไม่น่าเกิดมาเป็นผู้ชายเลยจริงๆ การกระทำที่เกิดขึ้นมันบ่งบอกว่าเขาไม่ควรเป็นผู้นำใครทั้งนั้น...เวทิศหลับตาลงพร้อมหยดน้ำตาไหลลงมาด้วยความปวดร้าว

ไทม์พี่รักเธอ...พี่คิดถึงเธอจนจะบ้าตายอยู่แล้ว ทำไมต้องเกิดเรื่องบ้าๆ ขึ้นด้วยวะ ทำไม...ทำไม

คนขี้ขลาดต่อว่าตัวเองผ่านหน้ากระจก เขาคิดถึงอิชยาจนเก็บเอาเจ้าหล่อนมาฝัน และก็ฝันถึงคนรักในทางที่ไม่ดีเสียด้วย ที่โรงพยาบาลศราวินนั่งไม่ติดเขาเดินวนไป เวียนมารอคนไข้ นี่ก็ปาเข้าไปครึ่งชั่วโมงแล้วแต่ก็ไร้วี่แววที่จะมีใครออกมาจากในห้องตรวจ แต่ไม่นานสิ่งที่เขารอคอยก็เป็นจริง...

ขอโทษค่ะ คุณเป็นญาติคุณอิชยาหรือเปล่าคะ

ครับผมเป็นสามีของเธอ

ที่ห้องตรวจ...ร่างของอิชยานอนหลับตาพริ้มอยู่ที่เตียงคนไข้ ศราวินมองร่างนั้นด้วยความเป็นห่วงสุดหัวใจ ก่อนจะหันสายตากลับมาที่แพทย์หนุ่มเจ้าของไข้

คืออย่างนี้นะครับ คนไข้อยู่ในภาวะจิตตกและเครียดหนัก บวกกับร่างกายไม่ได้รับสารอาหารเพียงพอจึงทำให้เธอเกิดอาการดังกล่าว ถ้าคุณพาเธอมาส่งช้ากว่านี้เธออาจจะช็อกได้เพราะอุณหภูมิในร่างกายมีความร้อนมากถึงสี่สิบองศา

แล้วตอนนี้เธอเป็นอย่างไรบ้างครับ มีอะไรมากกว่าที่คุณบอกผมหรือเปล่า

ไม่มีอะไรผิดปกตินะครับ แต่ผมอยากจะเช็คร่างกายเธอให้ละเอียดอีกทีเหมือนกัน จิตใต้สำนึกของเธอคงแย่น่าดูคนไข้ร้องไห้และพูดเพ้อตลอดเวลา

ศราวินฟังอาการของอิชยาจากปากของคุณหมอ ผลปรากฏว่าเธอต้องแอดมิดในคืนนี้ เพื่อที่พรุ่งนี้หมอจะตรวจเช็คร่างกายให้ละเอียดอีกที อิชยาถูกย้ายตัวมายังห้องพิเศษของโรงพยาบาลโดยมีศราวินคอยเฝ้าดูแลไม่ห่างกาย

ถ้ามีอะไรกดปุ่มเรียกได้เลยนะคะ

พยาบาลสาวปรับสายน้ำเกลือเสร็จ ก็หันมาบอกคนเฝ้าไข้ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง เมื่อประตูปิดลงร่างสูงใหญ่ก็เดินเข้าไปใกล้คนไข้สาวที่นอนหลับตานิ่ง แขนข้างซ้ายของเธอมีสายน้ำเกลือเจาะอยู่ อิชยาหลับได้เพราะหมอฉีดยาแก้ไข้ หากน้ำตาบนใบหน้าบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าคนป่วยยังไม่หยุดร้องไห้

นี่เธอเสียใจอะไรกันนักกันหนาหรืออิชยา

เขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าที่เธอร้องไห้ไม่หยุดมันเพราะอะไร เสียใจที่เวทิศหนีไป หรือรู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำกับแม่ของเขากันแน่

ไม่สิ...เธอจะรู้สึกผิดทำไม ในเมื่อเธอจงใจให้ทุกอย่างมันเป็นอย่างนี้

สายตาคมหรี่มองร่างคนป่วยที่นอนนิ่งอย่างไม่เข้าใจ ทำไมนะ...ทำไมเธอถึงไม่แยกแยะผิดถูก และทำไมนะ...รู้ว่าเธอนิสัยไม่ดีขนาดนี้ ทำไมกัน...ทำไมเขาถึงเลิกรักเธอไม่ได้เลย

เช้าวันต่อมา...เสียงคนพูดคุยโทรศัพท์ทำให้คนนอนหลับค่อยๆ มีสติขึ้นมาทีละนิด หากเธอยังไม่ลืมตาเพราะมันยากที่จะลืมเหลือเกิน ตอนนี้ร่างกายตัวเองปวดเมื่อยไปหมด แถมหัวสมองยังหนักจนทำให้ไม่อยากจะขยับตัวทำอะไร

พี่ฝากด้วยแล้วกัน ธุระทางนี้ก็สำคัญไม่น้อยกว่าทางโน้น

เสียงนี้มันคุ้นหูเหลือเกิน ใช่แล้ว...เสียงเจ้าของห้องที่เธออาศัยหลับนอนนี่นา เมื่อความอยากรู้อยากเห็นนำพา อิชยาจึงค่อยๆ ลืมตาแอบมองคนคุยโทรศัพท์

พี่ไม่รู้ว่าธุระของพี่จะเสร็จวันไหน เอาเป็นว่านายทำอะไรแทนพี่ได้ก็ทำไปก่อนเถอะ อยู่ทางนี้พี่จะทำข้อมูลชิ้นงานส่งไปให้แล้วกัน

เมื่อสายตากระทบแสงอิชยาถึงกับกะพริบตาถี่ด้วยความงุนงง ที่นี่ที่ไหน...คำถามแรกเกิดขึ้นในห้วงความคิดเมื่อมองไปรอบๆ แล้วทุกอย่างเปลี่ยนไป ไม่ใช่ห้องของเขา ไม่ใช่นาฬิกาของเขา และ...เธอก็ไม่ได้นอนบนเตียงของเขา

เท่านี้ก่อนนะ อือ...อือติดต่อพี่ได้ตลอด ฝากทุกอย่างด้วยนะ

ศราวินกดวางสายก่อนจะหันหลังกลับมาที่เตียงคนไข้ อิชยาตกใจหลับตาเร็วไว

แอบฟังคนอื่นคุยโทรศัพท์เป็นมารยาทที่ไม่ดี

ศราวินพูดยิ้มๆ ก่อนจะก้มหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าสวยใสไร้เครื่องสำอาง เขารู้ได้ยังไง...อิชยาได้แต่คิดในใจแต่ยังทำเนียนต่อไป

เป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นรึยัง หิวข้าวมั้ย

พี่บิ๊กยังคงยิงคำถาม หากน้องไทม์ฟอร์มจัด สงครามยังไม่จบอย่าเพิ่งนับศพทหาร ถ้าไม่หลุดหัวเราะเสียก่อนดวงตาคู่นี้จะไม่ลืมมองเขาเป็นอันขาด ศราวินนึกหมั่นไส้คนป่วยเขานั่งลงบนพื้นที่น้อยๆ ของเตียงคนไข้ก่อนจะก้มหน้าเข้าไปใกล้คนแกล้งหลับ

จมูกเธอสวยมากเลยรู้มั้ย

อิชยากำผ้าปูที่นอนแน่น ศราวินเหลือบมองปฏิกิริยาที่เธอแสดงออกมาแล้วยิ้มบางๆ ลมหายใจของเขาประสานเข้าออกร่วมกับลมหายใจของเธอ มันช่างเป็นอะไรที่น่าติดไข้เหลือเกิน

ลมหายใจร้อนจังเลย ถ้าพี่เข้าไปใกล้กว่านี้มีหวังพี่ติดไข้เธอแน่นอน

อิชยาลังเลจนหายใจแรง เขาจะยั่วเธอไปเพื่ออะไรกันนะ เอายังไงดีละ...จะลืมตาดีหรือแกล้งหลับต่อไปดี สายตาคมมองสำรวจใบหน้าสวยใสไร้ที่ติของคนป่วย อยู่ใกล้ผู้หญิงคนนี้ทีไร หัวใจของเขามันช่างหวั่นไหวสิ้นดี

ตื่นมากินข้าวเถอะที่รัก จะได้หายไวๆ

ที่รัก...ที่รักอย่างนั้นหรือ เขาเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ เมื่อวานวีรกรรมที่เธอทำเอาไว้เขาแกล้งลืมมันไปแล้วงั้นหรือ แล้วนี่อะไร...มาหยอดคำหวานใส่กันทำไม แสดงชัดๆ ศราวินยิ้มอีกครั้งเมื่อคิ้วคนป่วยขยับนิดๆ เหมือนคิดอะไรอยู่ในหัว

เอาละ ไม่ตื่นก็ไม่เป็นไร

อิชยาคลายใจเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด จะให้เธอกล้าตื่นมาคุยกับเขาตอนนี้ได้อย่างไร มันไม่พร้อมที่จะเจอหน้ากัน ไม่พร้อมที่จะหารือเรื่องราวใดๆ มันไม่พร้อม...ไม่พร้อมจริงๆ

อื้อ!”

คนนอนคิดอะไรในใจเพลินๆ ส่งเสียงในลำคอเมื่อรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว ขนแขนของเธอลุกรับสัมผัสที่เขาส่งมาอย่างน่าประหลาด อิชยาลืมตาทันที สิ่งแรกที่เธอเห็นคือสายตาของเขา ตาเราสองคนประสานกัน...ศราวินประกบปากจุมพิตกับเธอธรรมดา เขาไม่ได้ส่งลิ้นเข้าไปทักทายลิ้นของคนป่วย ที่ทำเพราะอยากจะแกล้งให้เธอยอมตื่นมาก็เท่านั้น หากเมื่อได้สบตากันมันทำให้ความตั้งใจเดิมพาลหายไป ยิ่งมองยิ่งหวั่นไหว ยิ่งอยู่ใกล้ใจยิ่งอยากทำมากกว่านี้... อิชยาควบคุมตัวเองไม่ได้ ยิ่งสบสายตาคู่นี้ยิ่งรู้สึกอบอุ่น เธอสัมผัสได้ถึงความรู้สึกดีๆ ที่เขาส่งผ่านมาทางสายตาและรสจูบ

อิชยาหลับตาลงด้วยความรู้สึกที่อธิบายออกมาไม่ถูกเหมือนกัน ทำไมเธอไม่ร้องห้าม หรือด่าว่าเขาเหมือนที่เคยนะ ทำไมไม่ตบหน้าผู้ชายคนนี้แรงๆ ให้หายแค้นก็ไม่รู้ ทำไม... เมื่ออิชยาหลับตาลงก็เหมือนเป็นการเปิดทางให้เขาได้สานต่อ ลิ้นทรงพลังล่วงล้ำเข้าไปเยี่ยมไข้ลิ้นของน้องนางอย่างมีชั้นเชิง มันดูดรัดหยอกล้ออย่างเพลิดเพลิน คนป่วยหายใจแรง ทำไมจูบของเขาทำให้เธอรู้สึกดีได้ขนาดนี้หนอ

อื้อ...

ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ คนไข้จูบตอบเขาอย่างไร้เดียงสา ถึงจะเคยจูบมาจนเก่งแล้วก็ตาม แต่เมื่อเขานำทางที่เธอไม่เคยไป ทำได้ดีที่สุดก็แค่ก้าวตามไปก็แค่นั้น มือเรียวข้างขวายกขึ้นมาลูบแผ่นหลังของเขาอัตโนมัติ ศราวินเองก็เช่นกันมือของเขาลูบไล้เอวคอดผ่านชุดคนไข้ เขาลูบเนื้อลูบตัวจนคนป่วยสมองพร่าเลือน

โอ๊ย!”

หากทุกอย่างจำต้องหยุดลงกะทันหันเมื่ออิชยาเบือนหน้าออกจากวังวนเสน่หา ก่อนจะร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เธอยกแขนซ้ายที่มีเข็มน้ำเกลือขึ้นสูงเมื่อรู้สึกเจ็บ

เจ็บมากไหม เป็นอะไรหรือเปล่า

คนทำเธอเจ็บถามด้วยความรู้สึกผิด เพราะมัวแต่เกิดอารมณ์เขาเลยเผลอลูบไล้ไปโดนแขนข้างที่ให้น้ำเกลือ ศราวินจับแขนคนป่วยขึ้นมาดู ก่อนจะเป่าลมใส่ยังตำแหน่งที่เข็มเจาะอยู่

เพี้ยง! ไม่เป็นไรแล้วนะ หายไวๆ

ปากเป่าให้น้องน้อยหายไวๆ ทว่าสายตาไม่ได้มองที่เกิดเหตุเลย เขามองตาเธอที่มองตอบมาอย่างบอกความนัยน์ แปลกแต่จริง...เธอไม่เคยได้รับความรู้สึกนี้จากเวทิศเลยสักครั้ง แต่ผู้ชายคนนี้น่ากลัวเหลือเกิน เขาทำให้เธอรู้สึกดีอย่างที่ไม่เคยได้รับจากผู้ชายคนไหนมาก่อนนอกจากพ่อที่จากไป

ไทม์มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

เมื่อคืนไทม์ตัวร้อน ตัวสั่นไม่หยุด ละเมอร้องไห้พี่เลยพามาโรงพยาบาล

อิชยาพยักหน้า แล้วหลับตาลงอีกครั้งด้วยความเหนื่อยอ่อน ทำไมช่วงนี้เธอเครียดหนักถึงขนาดนี้นะ อาการปวดหัวบ่อยๆ ทำให้รู้เลยว่าตัวเองคิดมากขนาดไหน

หมอบอกว่าไทม์เครียด

ค่ะ ไทม์เครียด เป็นพี่บิ๊กจะเครียดไหมคะ คนรักตัวเองหนีไปในวันแต่งงาน เขาไปอยู่ไหนไทม์ไม่รู้ แต่คนที่รู้กลับช่วยกันปิด เพื่อนที่ทำงานถามกันเข้ามาไม่ขาดสายว่างานแต่งในวันนั้นมันคืออะไร แล้วเจ้าบ่าวตัวจริงหายไปไหน แล้วพี่บิ๊กเป็นใครมาแต่งงานกับไทม์ได้ยังไง...นี่แหละค่ะคือสิ่งที่ไทม์ได้ยินทุกวัน มันน่าเครียดไหมละคะ

อิชยาหลับตาตอบเขา เธอไม่อยากมองหน้าผู้ชายที่ช่วยกันปิดบังเรื่องคนรักของเธอ คนฟังแสลงใจเมื่อได้รับรู้เรื่องเลวร้ายที่เธอต้องเผชิญ น้ำตาคนป่วยไหลออกมาจากหางตาทั้งสองข้าง มือเรียวกำผ้าปูที่นอนแน่นด้วยความอัดอั้นตันใจ ศราวินไม่รู้จะพูดอะไรนอกจากยื่นมือออกไปหมายจะเช็ดน้ำตาให้เธอ

เมื่อถึงเวลาพี่จะบอกไทม์เอง

เมื่อไหร่ละคะ เมื่อไหร่กัน

พี่ไม่รู้

พอแล้วค่ะ ไม่ต้องพูดแล้ว คำตอบพี่บิ๊กเหมือนเดิมทุกอย่างคือไม่รู้ พี่บิ๊กคงเกลียดไทม์มากสินะคะ

เมื่อกี้เราจูบกัน

แล้วไงคะ จูบกันต้องรักกันงั้นหรือ

แล้วไทม์คิดว่ายังไง

ไม่เห็นจะต้องรักกันเลยนี่ ไทม์จูบตอบพี่บิ๊กได้โดยที่หัวใจไทม์อยู่ที่พี่บิว

สายตาของเธอมองศราวินด้วยความเสียใจ เขาจะปิดเรื่องเลวๆ ให้น้องชายตัวเองไปถึงไหน ศราวินอกกลัดหนองกับสิ่งที่ได้ยิน เขาไม่พูดอะไรนอกจากมองตาของอีกฝ่ายด้วยความน้อยใจ ก่อนจะเดินจากไปทันที

ไม่มีใครอยากเป็นคนไม่ดีหรอกนะคะ แต่ทุกคนบีบไทม์ให้ทำอย่างนี้เอง

อิชยาเข้าตรวจร่างกายตามหมอสั่ง ผลตรวจออกมาว่าร่างกายเธอปกติทุกอย่าง นอนโรงพยาบาลอีกคืนก็กลับบ้านได้แล้ว วันนี้ทั้งวันคนป่วยอยู่กับพยาบาลพิเศษตลอดเวลา...เขาหายไปเลยหลังจากเหตุการณ์เมื่อช่วงเช้า

ขอโทษนะคะ ผู้ชายที่เฝ้าฉันเขาไปไหน

สามีคุณน่ะเหรอคะ อ๋อ...เขาบอกไว้ว่าไปทำธุระค่ะ

สามีงั้นเหรอ...เขาบอกทุกคนว่าเป็นสามีของเราหรือนี่ อิชยาหน้าแดงฉับพลันโดยไม่รู้ตัว หัวใจพองโตและเต้นแรงเพียงได้ยินประโยคเมื่อกี้

แล้วเขาจะเข้ามาอีกหรือเปล่าคะ

ไม่เข้ามาแล้วค่ะ เขาจ้างฉันดูแลคุณจนกว่าจะออกจากโรงพยาบาลค่ะ

อิชยาพยักหน้าก่อนจะทิ้งตัวลงนอนตะแคงไปอีกด้าน ในใจหวิวๆ อย่างน่าประหลาด ความน้อยใจเสียใจแล่นปราดจนตัวชา คำถามเกิดขึ้นมากมายในใจของคนป่วย

ทำไมเขาไม่มาดูแลฉัน จริงสิ...ลูกชายบ้านนี้ก็เป็นแบบนี้กันทุกคนนั่นแหละ เห็นคนรักสำคัญรองจากงานเสมอ ธุระของพวกเขาเลี่ยมทองหรือไงกันนะ

อิชยาได้แต่คิดเองคนเดียวด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ มีแต่น้ำตาใสๆ ที่ไหลรินเป็นเพื่อนกัน เธอเผลอคิดไปไกลเหลือเกินว่าตัวเองเป็นคนรักของศราวิน มือเรียวปิดปากกลั้นสะอื้นไม่ให้คนดูแลได้ยิน สามชั่วโมงต่อมาคนนอนร้องไห้เข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้ว ศราวินก้าวเข้ามาพร้อมกับบอกให้พยาบาลพิเศษกลับไป ชายหนุ่มเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายก่อนจะเดินมาหยุดมองคนป่วยที่เตียงนอน

พี่คิดถึงเธอเหลือเกิน

เขามองดวงหน้าหวานในความมืดแล้วพูดความในใจ เพียงแค่ไม่เห็นหน้าไม่ถึงวันเขาก็คิดถึงเจียนตาย ร่างสูงใหญ่โน้มตัวลงหมายจะหอมแก้มสาวให้หายคิดถึง เมื่อจมูกแนบแก้มหอมสิ่งที่เขาสัมผัสได้คือคราบน้ำตาที่เปรอะอยู่บนแก้มสาว อิชยารู้สึกตัวทันทีที่โดนหอมแก้ม เธอกึ่งหลับกึ่งตื่นตลอดเวลา

หมอบอกว่าห้ามให้ไทม์เครียดเธอบอกคนแอบหอมแก้ม

ก็อย่าคิดมากสิจะได้ไม่เครียด

พูดง่ายนะคะ พี่บิ๊กทำให้ไทม์เครียด

พี่ขอโทษ พี่จะไม่มาให้เธอเห็นหน้าอีก

ครั้งที่สองแล้วนะคะ ครั้งแรกที่ร้านอาหารพี่บิ๊กก็ทิ้งให้ไทม์อยู่คนเดียว พอมาวันนี้ก็ทิ้งไทม์ให้อยู่กับพยาบาล แล้วนี่กำลังจะไปไหนอีกละคะ จะทิ้งไทม์ไปไหนอีก

อิชยา...

ไม่ต้องมาเรียก อยากไปไหนก็ไปเถอะ ไทม์ลืมไปว่าเราน่ะเกลียดกัน พี่บิ๊กเกลียดไทม์มาหลายปีแล้วนี่เนอะ

ไปกันใหญ่แล้ว ไทม์คิดไปเองทั้งนั้น

ช่างเถอะค่ะ จะคิดแบบไหนปลายทางก็เหมือนกันนั่นแหละ ปกติไทม์ไม่สบายจะมีคุณแม่และพี่น้องของไทม์มาคอยดูแล พอวันนี้มีคนอื่นที่ไม่ใช่คนในครอบครัวมาดูแล ไทม์เลยรู้สึกเหมือนไม่มีใคร

ร้องไห้อีกแล้วนะ

ก็ไทม์เสียใจนี่

อิชยาเป็นคนที่ชัดเจนต่อความรู้สึกตัวเอง เธอรู้สึกอย่างไรก็พูดมันออกไปอย่างนั้น การกระทำที่บ้านของศราวินมันตรงกันข้ามกับหัวใจทุกประการมันคือความแค้นที่ฝังอยู่ในจิตใต้สำนึกและอยากที่จะปลดปล่อยออกมาก็แค่นั้น

ไทม์อย่าร้องไห้เลยนะ พี่ไม่รู้จะปลอบเธอยังไง

ไม่ต้องปลอบไทม์หรอกค่ะ พี่บิ๊กกลับไปเถอะไทม์ไม่อยากให้ใครมาเห็นไทม์ร้องไห้

กลับได้ยังไง พี่เป็นคนในครอบครัวของไทม์นี่

หึ!”

หึอะไร พี่เป็นสามีเธอนะ

อิชยาอายจนหน้าแดงปลั่ง หากความมืดทำให้ไม่มีใครได้เห็นมัน เธอใช้ฝ่ามือเช็ดน้ำตาก่อนจะหันหน้าหนีไปอีกทาง

ให้มันได้อย่างงี้สิอิชยา ป่วยทีไรชอบอ่อนแอให้โลกรู้ทุกที

คนป่วยได้แต่พึมพำกับตัวเองอยู่ในใจ ไม่สบายทีไรต้องการคนดูแลใกล้ชิดอย่างนี้ทุกที ศราวินไม่พูดอะไรเขาได้แต่ยิ้มสุขใจที่เธอหายพยศชั่วคราว...ไม่เป็นไรชั่วคราวก็ยังดี

 

สนใจดาวน์โหลดนิยายได้ที่ https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiMzYxMTg5IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMTMxMjUiO30

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

20 ความคิดเห็น