เล่ห์วังวน กลเสน่หา (Rerun)

ตอนที่ 1 : สามใบเถา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,014
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    13 ธ.ค. 59


ตอนที่  1

ป้าทอง ลูกสาวของฉันตื่นหรือยัง

คนถามวางแก้วกาแฟลงบนจานรองพลางปรายตามองคนใช้อาวุโสของบ้าน

            เมื่อคืนคุณทิพย์ไม่ได้กลับมาที่บ้านค่ะ ส่วนคุณไทม์ออกไปกับคุณบิวตั้งแต่เช้า ส่วนคุณเท็น...

            เท็นอยู่นี่ค่ะแม่ ยังไม่ทันที่ป้าทองจะบอกว่าลูกคนเล็กของตระกูลอยู่ที่ไหน จู่ๆ เสียงเล็กใสก็ดังบอกมารดา ตามมาด้วยร่างสุดโสภาในชุดนักศึกษา

            ยังดีนะที่ลูกคนเล็กของฉันยังอยู่ทานข้าวเช้าด้วย คุณแม่พูดแล้วโปรยยิ้มหวานให้ลูกสาว

            โธ่! จะไม่อยู่ทานด้วยได้ยังไงไหวล่ะคะ เท็นน่ะติดคุณแม่งอมแงมจะตายไป

            แน่ะ! ไม่ต้องมาปากหวานเลย เดี๋ยวคอยดูเถอะแม่จะงอนยายทิพย์กับยายไทม์ให้สำนึกเลยเชียว

            ไม่เอานะคะคุณแม่ อย่างอนพี่ๆ เลยน้า แม่ก็รู้นี่คะว่างานที่บริษัทพี่ทิพย์ยุ่งจนหัวหมุนขนาดไหน ส่วนพี่ไทม์อีกสามเดือนก็จะถึงงานแต่งงานแล้ว ก็ต้องมีธุระประปรังออกไปจัดแจงอะไรให้เรียบร้อย

ลูกคนเล็กพยายามชี้แจงแทนพี่สาวสุดสวาททั้งสองคน คนเป็นแม่ได้แต่ยิ้มปลาบปลื้มที่ได้ยินคำพูดช่างเจรจาของลูกคนเล็ก

            ย่ะ แม่นางฟ้าประจำบ้าน แม่จะไม่งอนพี่สาวของหนูก็ได้ แต่มีข้อแม้นะ...

            ลูกสาวนั่งมองแม่ตาแป๋ว เธอทำหน้าเป็นเชิงถามแม่ว่ามีอะไรกับเธอ

            คืนนี้เท็นต้องไปงานกาล่าดินเนอร์กับแม่

            เอ่อ... ลูกสาวติดอ่างกะทันหัน เธอไม่ชอบงานแบบนี้

            ไม่เอ่อแล้วยายเท็น หนูน่ะเรียนปีสุดท้ายแล้วนะลูก อายุยี่สิบสองแล้ว ลองนับดูซิว่าเคยไปออกงานกับแม่กี่ครั้งกี่หนลูกคนเล็กทำหน้ายู่

            ลูกอาจจะได้ไปเจอเนื้อคู่ที่งานคืนนี้ก็ได้นะจ๊ะ

            อูย! ไม่เอาหรอกค่ะ เนื้อคงเนื้อคู่เท็นยังไม่อยากเจอ ตกลงค่ะคุณแม่ คืนนี้เท็นจะไปงานเลี้ยงด้วย

            คุณหญิงอักษิกายิ้มเอ็นดูบุตรสาวคนเล็ก เธอพึงพอใจกับสิ่งที่เป็นอยู่ตอนนี้มากที่สุดในชีวิตของคนเป็นแม่ ตระกูลดิเรกอนันต์มีแต่เรื่องดีๆ เข้ามามากเหลือเกิน

อัยยา ดิเรกอนันต์ สาวสวยวัย 29 ปี ลูกสาวคนโตของตระกูลที่เพียบพร้อมไปด้วยความรู้ และความชาญฉลาด เธอเข็มแข็งและมีความเป็นผู้นำสูง ตั้งแต่บิดาจากไปเมื่อห้าปีก่อนเธอก็ตั้งปฏิธานเอาไว้ว่าจะต้องดูแลแม่กับน้อง และบริษัทให้ผาสุกและเติบใหญ่ ซึ่งเธอก็ทำได้และทำสำเร็จ เรื่องงานรุ่งโรจน์ ส่วนเรื่องความรักก็อยู่ในขั้นธรรมดา อัยยาไม่อยากแต่งงานในตอนนี้ ซึ่งแฟนหนุ่มที่คบหากันมาหกปีก็เข้าใจและปล่อยให้ทำตามใจของตัวเอง

            อิชยา ดิเรกอนันต์ สาวผู้นำแฟชั่นประจำบ้าน ลูกสาวคนรองสวยหยาดเยิ้มจนเป็นที่พูดถึงในหน้าวงการไฮโซ เธอฉลาดเป็นกรดด้วยวาจาที่คมคาย ทว่าอารมณ์ร้อนราวกับไฟลามทุ่ง ไม่ยอมใครหน้าไหนง่ายๆ เธอต้องการเอาชนะในเรื่องที่ควรได้ผลประโยชน์ ถ้าตัวเองไม่ได้ทำผิดอย่าหวังว่าจะได้ยินคำว่าขอโทษจากสาวผู้เย่อหยิ่งคนนี้

            อุรัสยา ดิเรกอนันต์ หญิงสาวที่มีความขี้เล่น และแสนจะอ่อนหวานของบ้าน เธอเป็นเหมือนนางฟ้าประจำบ้านที่แม่ และพี่ๆ ต่างก็คอยปกป้องและแสนรักแสนหวงเสมือนไข่ในหิน ลูกสาวคนเล็กของบ้านช่างเจรจาและขี้อ้อนทุกคนเป็นที่หนึ่ง ในตอนนี้เธอรักครอบครัวมากที่สุดในชีวิต

            ไทม์ไม่ชอบแบบการ์ดนั่นเลย

เสียงแข็งๆ ของฝั่งคนนั่งบนรถคันหรูดังขึ้นมา คนขับปรายตามองก่อนจะพูดว่า

            ถ้าไม่ชอบก็น่าจะพูดไปเลยนี่ แล้วทำไมไม่บอกที่ร้านล่ะ เขาบอกอย่างอารมณ์เสียนิดๆ

            จะให้บอกได้ไงล่ะคะ ไทม์มองหน้าพี่บิวทีไรก็มีแต่เครื่องหมายห้ามพูดเต็มไปหมด ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเกรงใจอะไรนักหนา

            ก็ไทม์พูดเยอะแล้วนี่ พี่เลยอยากให้ลองหยุดบ้าง คนฟังหน้าบึ้ง เธอถลึงตาใส่เขา

            ก็ร้านนี้ทำไม่ดีนี่ ห่วยแตกที่สุด ทำได้แค่นี้หรือคะร้านคนรู้จักของพี่บิวน่ะ

            เอี๊ยดดด!! เสียงล้อเสียดสีกับพื้นดังลั่นถนน ก่อนรถจะหยุดนิ่งที่ถนนริมฟุตบาทข้างทาง อิชยามองคนรักตาขวาง

            ไม่พอใจหรือไง ทำไมคะ? รับไม่ได้เหรอที่ไทม์พูดเรื่องจริง

            หนวกหูว่ะ พี่เบื่อนิสัยแบบนี้ของไทม์มากอ่ะ เมื่อไหร่เหรอ? เมื่อไหร่จะเลิกใจร้อนสักที

            แล้วสิ่งที่พี่บิวทำอยู่มันเป็นนิสัยของผู้ชายใจเย็นหรือคะ

            เธอมองว่าที่เจ้าบ่าวด้วยสายตาที่ผิดหวังสุดใจ ก่อนจะปลดเข็มขัดนิรภัยและเปิดประตูรถก้าวลงไปทันที

            โธ่โว้ย!”

            คนขับทุบพวงมาลัยรถแรงๆ หนึ่งหน ก่อนที่รถจะเคลื่อนตัวออกไปด้วยความเร็วสูง ดวงตาคู่สวยมองรถคันหรูของคนรักที่ไปไกลลับตาด้วยความเสียใจ ในชีวิตของเวทิศทุกอย่างมาเป็นอันดับหนึ่งยกเว้นเธอ ยิ่งคิดยิ่งเสียใจ ยิ่งเจ็บปวดมากเท่าไหร่ความคับแค้นใจยิ่งทวีคูณมากขึ้นเท่านั้น หากผู้หญิงอย่างอิชยามีศักดิ์ศรีและความเป็นผู้นำพอ เธอไม่จำเป็นต้องบ่อน้ำตาแตกทุกครั้งที่เสียใจ หรือทุกข์ระทมเพราะเขา

            พี่ทิพย์อยู่ไหนคะ

            พี่เหรอ กำลังปิดงบประมาณของเดือนอยู่ ยุ่งมากเลยล่ะ ไทม์มีอะไรหรือเปล่า

            ออกมาทานข้าวเช้ากันหน่อยสิคะ ไทม์อยากเจอพี่ทิพย์

            สามสิบนาทีต่อมา อิชยานั่งเหม่อลอยอยู่ภายในร้านอาหารหรูในบริษัทของครอบครัวเธอ เพราะพี่สาวไปไหนไกลไม่ได้ น้องจึงเลือกเป็นฝ่ายมาหาซะเอง ในตอนนี้คนที่จะพูดคุยได้ทุกเรื่องก็เห็นจะมีแต่อัยยาพี่สาวคนโตเพียงคนเดียวเท่านั้น

            รอพี่นานไหม

พี่สาวเดินเข้ามาหา ก่อนจะนั่งเก้าอี้ตรงกันข้ามกับน้องสาว เธอดูรีบร้อนตามนิสัย

            ไม่นานค่ะ ไทม์เพิ่งมาถึงได้สิบนาทีเอง

            ดวงตาเป็นประกายของพี่สาวมองสำรวจใบหน้าที่อมทุกข์ของน้องคนสาวอย่างพินิจพิเคราะห์ แค่มองปราดเดียวก็รู้ว่าน้องคนรองมีเรื่องไม่สบายใจ

            ทะเลาะกับตาบิวมาอีกสิท่า

            เฮ้อ! ไทม์ไม่รู้เหมือนกันนะพี่ทิพย์ ไม่รู้ว่าจะแต่งงานกับคนที่ไม่เห็นความสำคัญของตัวเองไปเพื่ออะไร

            เกิดอะไรขึ้นอีก ไหนเล่าให้พี่ฟังซิ

            มันหลายครั้งแล้วล่ะค่ะ พี่บิวมักเห็นทุกอย่างสำคัญไปมากกว่าไทม์ เขาแคร์เพื่อน แคร์คนรู้จัก และดูเป็นห่วงคนอื่นมากกว่าไทม์ซึ่งเป็นแฟนของเขา

อัยยาพยักหน้าเข้าใจ เธอฟังน้องสาวอย่างนิ่งเงียบ

            อย่างวันนี้ไปจัดการเรื่องของชำร่วย รูปถ่าย แล้วก็การ์ดแต่งงาน ที่ร้านทำไม่ดีไทม์ก็บอกให้เขาแก้โน่น แก้นี่ มามองตาพี่บิวอีกที เขาก็ทำหน้าเบื่อหน่ายสุดชีวิต

            บิวไม่ได้เห็นทุกอย่างสำคัญไปมากกว่าไทม์หรอก นี่พี่ไม่ได้เข้าข้างพ่อตัวดีหรอกนะ แต่โดยนิสัยที่ใจร้อนบวกกับการพูดจาที่ดูเหมือนจะหาเรื่องของไทม์ บางครั้งมันอาจจะทำให้คนนอกมองไม่ดีก็ได้ ที่บิวปรามไทม์ในทุกๆ ครั้งไม่ใช่ว่าบิวแคร์คนอื่น แต่บิวแค่ไม่อยากให้ใครมองน้องสาวพี่ไม่ดีต่างหาก

            ทำไมพี่ทิพย์คิดแปลกจังคะ พลิกเรื่องไม่ดีให้กลายมาเป็นเรื่องที่น่าทึ่งมากเลยทีเดียว

            ไม่รู้สิ พี่ว่าบิวน่ะรักน้องสาวพี่นะ สี่ปีแล้วนะที่ตานี่ตามรัก ตามหวงเราน่ะ ถึงบางครั้งจะมีอารมณ์ร้อนใส่กันไปบ้าง แต่ก็เป็นบิวไม่ใช่หรือไง ที่จะต้องมาง้อและขอปรับความเข้าใจกับเราก่อนน่ะ

            ไทม์ไม่รู้หรอกค่ะ ตอนนี้เริ่มไม่มั่นใจในตัวเขาเลย ยิ่งใกล้จะแต่งงานกันมากเท่าไหร่ เขาก็ดูเปลี่ยนไปมากเท่านั้น

            ตอนนี้บิวอาจจะเครียดเรื่องงานหรือเปล่าไทม์ เพราะเครียดมากเลยทำให้เผลอเอาหลายๆ เรื่องมาปะปนกัน เลยทำให้เจ้านั่นอารมณ์บูดได้บ่อยๆ

            เฮ้อ! ถ้าอย่างนั้นไทม์จะพยายามใจเย็นลงนะคะ ไทม์ยอมรับค่ะว่าบางครั้งตัวเองอารมณ์ร้อนเกินไป

            ดีแล้วล่ะ พยายามเข้านะจ๊ะว่าที่เจ้าสาว ไม่ใช่เพื่อใครที่ไหนทั้งนั้น แต่เพื่ออนาคตชีวิตคู่ของไทม์เอง

            ค่ะพี่ทิพย์ ไทม์สบายใจขึ้นเยอะเลย เรามาทานอาหารกันดีกว่าค่ะ

            ก็ดีเหมือนกัน พี่ยังไม่ได้ทานอะไรเลยตั้งแต่เมื่อวานตอนเย็น

            เออจริงสิ! เมื่อคืนพี่ทิพย์นอนที่บริษัทใช่ไหมคะ

พี่สาวพยักหน้าพร้อมกับคีบขนมจีบปูในเข่งเข้าปาก น้องสาวทำหน้ายู่

            น่ะ พี่ทิพย์ทำงานจนลืมเป็นห่วงตัวเองอีกแล้วนะคะ ถ้าเผลอวูบเป็นลมเป็นแล้งไปจะทำยังไง

            โอยยย ยายตัวดี พี่ไม่เป็นอะไรสักหน่อย เมื่อคืนทำงานถึงตีหนึ่งพี่ก็อาบน้ำนอนทันที ที่จริงจะกลับบ้านก็ได้แต่พี่ขับไม่ไหวน่ะ มันเพลียมันเมื่อยหัวสมองไปหมด เลยนอนมันซะที่นี่เลย

            แล้วพี่พุชล่ะคะ ติดต่อมาบ้างหรือเปล่า

เมื่อได้ยินน้องสาวถามถึงแฟนหนุ่ม หน้าที่สดใสกลับซีดหมองลงอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งนั่นก็สร้างความแปลกใจให้คนเป็นน้องยิ่งนัก

            พี่ทิพย์มีเรื่องอะไรกับพี่พุชหรือเปล่าคะ

น้องสาวยังคงถามต่อ หากอัยยาไม่ตอบแต่กลับก้มหน้านิ่ง

            พี่ทิพย์คะ บอกไทม์มาเดี๋ยวนี้นะ ถ้าพี่ทิพย์ไม่บอกไทม์จะบุกไปถึงบ้านพี่พุชเลยคอยดูสิ

            อย่าไทม์! อย่าไปยุ่งกับเขา พี่สาวห้ามเสียงเครือ

            พี่ทิพย์...

            เราเลิกกันแล้วไทม์ พี่พุชเขากำลังจะแต่งงาน

            ไม่มีคำพูดใดๆ หลุดออกมาจากปากของอัยยาอีกนอกจากหยาดน้ำตาที่ค่อยๆ ไหลอาบรดใบหน้า มือเรียวของอิชยากุมมือนุ่มนิ่มของพี่สาวไว้แน่น ก่อนจะลุกจากเก้าอี้และเดินเข้าไปสวมกอดพี่สาวคนโตไว้แน่น

            ทำไมพี่ทิพย์ไม่บอกไทม์ เก็บเรื่องทุกข์ใจขนาดนี้ไว้คนเดียวได้ยังไง

            พี่ตั้งตัวไม่ทันไทม์ พี่ทำอะไรไม่ถูกจริงๆ

            ใจเย็นๆ ค่ะ ไม่เป็นไรนะคะ พี่ทิพย์ยังมีคุณแม่ มีไทม์ และยายเท็นอยู่นะ พี่ทิพย์ยังมีครอบครัวเสมอ

            อัยยากอดตอบน้องสาวด้วยความขอบคุณ เธอรักและพร้อมเป็นที่พึ่งพิงให้ทุกคนมาโดยตลอด แต่ในชีวิตที่เกิดมาก็ไม่นึกไม่ฝันเช่นกันว่าจะต้องมาปรับทุกข์เรื่องอย่างนี้กับคนอื่น เธอกำลังแสดงความอ่อนแอให้น้องสาวได้รับรู้

            ภายในบ้านหลังโตของตระกูลวัชรประพันธ์ เวทิศเดินตึงๆ เข้ามาด้วยอารมณ์ที่ยังคุกรุ่นอยู่พอสมควร ในใจยังโมโหคนรักที่เดินลงจากรถไปหน้าตาเฉย แต่เขาก็หยิ่งผยองพอกัน เขาไม่ใช่ผู้ชายที่จะงอนง้อเจ้าหล่อนตามกลางทาง หรือขับรถกลับมารับเหมือนพระเอกในละคร

            เป็นอะไรไปล่ะลูก

มารดาถามเมื่อเห็นสีหน้าเบื่อหน่ายของลูกชายคนเล็ก

            ร้อนน่ะครับแม่ อากาศร้อนบิวเลยหงุดหงิด

เขาตอบพลางปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกสองเม็ด

            แน่ใจนะว่าแค่อากาศที่ทำให้ร้อนน่ะ

เพราะรู้ทันลูกชาย มารดาจึงถามลองเชิง

            คนด้วยครับแม่ คนที่เอาแต่ใจ และพูดจาไม่รู้เรื่องด้วยที่ทำให้บิวร้อน แล้วไม่แน่นะครับ ต่อไปบิวอาจจะบ้าตายเพราะเขา

ชายหนุ่มบอกด้วยสีหน้าที่หวาดผวา

            แล้วบิวพร้อมจะเป็นบ้าเพราะผู้หญิงคนนี้ไหมล่ะลูก

มารดาถามไปหัวเราะไป ลูกชายเธอช่างเปรียบเทียบหนูไทม์ได้เห็นภาพจริงๆ

            บิวคงไปไหนไม่ได้แล้วครับแม่ ถึงจะบ้าก็ต้องยอม

เขาตอบยิ้มๆ เมื่อนึกถึงคนรักที่เพิ่งทะเลาะกันมา

            เอ้อ! แล้วทำไมกลับเร็วนักล่ะจ๊ะ ทานข้าวทานปลามาหรือยัง

            ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยฮะ ตั้งแต่ทะเลาะกับไทม์บิวก็กลับบ้านเลยครับ ยังไม่ได้แวะไหนเลย

            ตายจริง! ทะเลาะอะไรกันอีกล่ะหืม จะแต่งงานกันอยู่ร่อมร่อยังจะมีเรื่องให้ต้องโกรธเกรี้ยวกันอีก

            ก็เรื่องเดิมๆ น่ะครับแม่ ผมกับไทม์ต่างก็ใจร้อนกันทั้งคู่เวลาอยู่ด้วยกันเลยมีเรื่องกันบ่อยๆ อีกอย่างผมก็ไม่ชอบด้วยที่จะให้ผู้หญิงมาว่าหรือดูถูกว่าเป็นอย่างนั้น เป็นอย่างนี้

            แล้วไปส่งน้องถึงบ้านหรือเปล่า

            บิวอยากจะทำอย่างนั้นอยู่เหมือนกัน แต่ว่าที่ลูกสะใภ้คุณแม่กลับกระโดดลงข้างทางซะก่อน

            จริงหรือลูก แล้วยังไงต่อล่ะ บิวได้ตามน้องไปหรือเปล่า

            ไม่ครับ แม่ก็รู้ว่าบิวไม่ง้อใคร

            แม้กระทั่งหนูไทม์ที่เป็นคนรักของลูกน่ะหรือ ลูกไม่น่าปล่อยน้องไว้ข้างถนนเลยนะจ๊ะ

            ไทม์เป็นอย่างนี้บ่อยครับแม่ บิวอยากดัดนิสัยเขา

            เฮ้อ! แล้วแต่งงานกันไปจะเป็นยังไงล่ะเนี่ย

            มารดามองสีหน้าลูกชายที่ถมึงทึงด้วยความวิตกกังวลสุดแสน มีลูกชายสองคนแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว คนโตก็นิ่งขรึมไม่แสดงอาการใดๆ รายนั้นน่ะมีแต่ความเป็นสุภาพบุรุษหยิบยื่นให้กับทุกคน ส่วนคนเล็กนี่ก็เกินจะพูดพร่ำ ทั้งร้ายทั้งแสบอย่าได้สรรหาคำมาบอกเล่า

            แล้วพี่บิ๊กจะกลับมาวันไหนครับ

            เห็นว่าสัปดาห์หน้าจ้ะ ตาบิ๊กขอจัดสรรงบประมาณของโครงการใหม่ให้เสร็จเรียบร้อยเสียก่อน

            นี่เราไม่ได้เจอหน้าลูกชายคนโตของคุณแม่มากี่ปีแล้วนะครับ

            แหม เราก็พูดเกินไป แม่น่ะเจอพี่เราทุกเดือน แต่เราน่ะสิวันที่พี่เขากลับมากลับหายตัวออกไปจากสารบบ

            ฮ่าๆ คราวนี้ไม่พลาดแน่ครับแม่ ผมจะแจกการ์ดให้พี่บิ๊กสักร้อยใบ

            พี่ชายของแกคงจนถึงกับต้องกินเกลือพอดีกระมัง

            สองแม่ลูกหัวเราะกันอย่างมีความสุข เมื่อได้คุยกับมารดาอย่างนี้ อารมณ์ที่ร้อนเป็นไฟของเวทิศก็สงบลงจนเผลอลืมเรื่องที่ทำให้เขาขุ่นข้องหมองใจกับคนรักไปเสียหมด

            จอดตรงนี้แหละค่ะ

            หลังจากจ่ายเงินเสร็จ ร่างสวยเพรียวระหงก็ก้าวลงมาจากรถแท็กซี่ เมื่อคนสวนเห็นว่าเป็นใครที่ยืนอยู่หน้าบ้าน เขาจึงรีบกุลีกุจอมาเปิดประตูให้ทันที

            คุณหนูทำไมกลับรถแท็กซี่ละครับ

            เขาถามคุณหนูของบ้านด้วยความเป็นห่วง แต่ก็หาได้คำตอบจากปากของเธอไม่ อิชยาเดินเหม่อลอยไปยังตามทางยาวๆ ของบ้านอย่างไร้เรี่ยวแรง เรื่องของตัวเองที่เกิดขึ้นยังไม่หนักเท่าเรื่องของพี่สาวที่ได้รับรู้ สงสารพี่ทิพย์ก็สงสาร แต่จะไปทำอะไรได้ ในเมื่อพี่สาวสั่งห้ามไม่ให้เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้เด็ดขาด ทำไมนะ...ทำไมพี่พุชถึงได้ไปแต่งงานกับคนอื่นได้ หรือเขาอดทนรอผู้หญิงอย่างพี่ทิพย์ไม่ไหวแล้ว แต่ก็ไม่น่าจะใช่นี่นา พี่พุชออกจะเป็นสุภาพบุรุษขนาดนั้นไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาจะนอกใจพี่สาวเราได้

            โอ๊ยยยย

ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว อยากจะอ้าปากกรี๊ดให้บ้านแตก ลูกสาวคนรองเดินเข้ามาในบ้านด้วยอาการเซื่องซึม มารดาเห็นเข้าก็ตกใจ ลูกคนนี้ดูเหงาหงอยผิดวิสัย

อิชยา กินข้าวกินปลามารึยัง แล้วตาบิวล่ะ นางถามลูกสาวตามปกติ

อิชยาทานข้าวมาแล้วค่ะแม่ พี่บิวกลับบ้านไปแล้วมั้งคะ

เธอตอบมารดาเสียงแผ่ว ก่อนจะเดินผ่านหน้าคนถามขึ้นบันไดบ้านไปอย่างเนือยๆ เมื่อประตูห้องปิดลงอิชยาก็เหวี่ยงกระเป๋าถือลงบนที่นอน ก่อนจะทิ้งกายลงตามอย่างอ่อนแรง ดวงตาคู่งามมองเพดานห้องสวยอย่างครุ่นคิด เราจะปล่อยให้พี่ทิพย์เป็นอย่างนี้ไม่ได้

แต่...แต่ไทม์จะช่วยพี่ทิพย์ยังไงดีล่ะ

อิชยาหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เหมือนกันว่าจะทำอย่างไรดีกับเรื่องของอัยยา แต่เธอคิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นต้องมีเงื่อนงำอะไรบางอย่างเป็นแน่ ทำไมจู่ๆ พี่พุชคนรักของพี่สาวที่ดูใจมานานกว่าหกปีถึงมาบอกพี่ตนว่าจะแต่งงานกะทันหันแบบนี้ ทางด้านคุณหญิงอักษิกาท่านรู้สึกกระอักกระอ่วนใจที่ลูกสาวมีอาการแปลกๆ แต่แล้ว...

คุณแม่คะ เสียงเรียกของอิชยาทำให้ผู้เป็นมารดาหันไปมอง

ยายไทม์ว่ายังไงลูก แม่เดินไปกอดเอวลูกสาวไว้

ไทม์มีเรื่องจะเล่าให้คุณแม่ฟังค่ะ

สายตาของเธอมุ่งมั่นจริงจังกับประโยคนี้มากเหลือเกิน มารดาเริ่มใจไม่ดี มันจะเป็นเรื่องอะไรกันนะ ไม่นานเรื่องที่หมดที่อัยยาเล่าให้เธอฟังก็ได้ถูกเล่าให้มารดาฟังต่อทุกคำพูด

ตายแล้ว ยายทิพย์!”

นางอุทานด้วยความตกใจที่ลูกสาวคนโตโดนบอกเลิก

แต่ไทม์ว่ามันต้องมีอะไรค่ะคุณแม่ ทำไมจู่ๆ พี่พุชถึงทำอย่างนี้ล่ะคะ มันไม่ดูแปลกๆ ไปหน่อยหรือไง

ลูกสาวยืนกรานที่จะไม่เชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น

บางทีมันอาจจะเป็นจริงก็ได้นะไทม์ พี่สาวเราน่ะผลัดตาพุชมาตั้งเท่าไหร่ แม่ดูก็รู้ว่าตาพุชอยากมีครอบครัวมาตั้งนานแล้ว แต่ยายทิพย์น่ะสิ ห่วงงาน ยุ่งเรื่องทุกอย่างไปหมดจนต้องมาจบแบบนี้

ถ้ารักกันจริงก็ต้องรอได้สิคะแม่ เธอแย้งมารดา

            เดี๋ยวนี้รักอย่างเดียวมันก็ไม่พอแล้วล่ะลูก หนูรู้ใช่ไหมว่าครอบครัวตาพุชอยากให้ตาพุชแต่งงานมากขนาดไหน แล้วก็รู้ใช่ไหมว่าครอบครัวนั้นไม่ค่อยชอบพี่สาวเรา

            แปลกนะคะ พี่ทิพย์ไม่มีอะไรที่ไม่ดีเลยสักอย่าง ทำไมตระกูลนั้นถึงได้ไม่ชอบพี่สาวของไทม์

            ผู้หญิงแกร่งมากไปก็ไม่ดี เก่งมากไปก็ไม่ได้นะจ๊ะ เขาคงหาผู้หญิงที่เป็นงานบ้านงานเรือน เรียบร้อยอ่อนหวานไว้ให้ตาพุชแน่ๆ

            ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ เราจะทำอะไรได้บ้างคะคุณแม่ เราจะช่วยอะไรพี่ทิพย์ได้บ้าง

            เราคงเข้าไปจัดการเรื่องนี้ไม่ได้หรอกยายไทม์ เรื่องที่เกิดขึ้นมันเกิดจากคนสองคน เราก็เป็นแค่คนนอกเท่านั้น ที่ทำได้ก็คือดูแลยายทิพย์ไม่ให้โศกเศร้าเหงาหงอยก็พอแล้วล่ะ

            อิชยาคลายใจที่กังวลลงไปได้บ้างแต่ก็ไม่มาก ในหัวยังคงครุ่นคิดเรื่องของพี่สาวทุกเวลา จนกระทั่งตกดึกมารดาไปงานเลี้ยงกับน้องสาวคนเล็ก ส่วนอัยยาก็ขอสะสางงานที่บริษัทอีกคืน ลูกสาวคนรองจึงต้องอยู่บ้านเพียงลำพัง หลังจากอาบน้ำจนตัวหอมฟุ้ง ร่างเพรียวสวยในชุดนอนกระโปรงผ้าซาตินก็ทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานขนาดกลางที่ตั้งอยู่ภายในห้องนอน มือเรียวยาวคลิกเปิดโน่น เปิดนี่ดูไปเรื่อยๆ จนเผลอไปเปิดโฟลเดอร์รูปภาพของเธอและเวทิศ

            คนมองหัวใจกระตุกวูบ ดวงตาสวยหยดมองดูภาพคู่น่ารักๆ ของเขาและตัวเธออย่างเพลิดเพลิน รอยยิ้มมากมายมาจากการได้มองดูภาพถ่ายเป็นพันๆ ใบทำให้สบายใจอย่างบอกไม่ถูก บางภาพที่ไม่ได้เปิดดูมานาน แล้วกลับมาเห็นอีกทีมันทำให้คนดูน้ำตาซึม

            พี่บิวคะ ไทม์ขอโทษนะคะ ต่อไปไทม์จะพยายามไม่เอาแต่ใจอีก

            ปากอิ่มพูดขอโทษผ่านหน้าจอคอมพิวเตอร์ เพราะดึกขนาดนี้จึงทำให้ไม่กล้าที่จะโทรไปรบกวนเขา ไม่นานอิชยาก็ปิดคอมพิวเตอร์แล้วเดินขึ้นเตียงนอนด้วยความสบายใจ อีกด้านหนึ่งเวทิศกำลังนอนเอาแขนหนุนหัวอย่างครุ่นคิด เขากำลังนึกถึงใครคนหนึ่ง...ไม่นานเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ใบหน้าเจ้าเล่ห์มีรอยยิ้มทันทีเมื่อรู้ว่าใครโทรมา

            โอเคครับ พี่จะไปเดี๋ยวนี้...อีกครึ่งชั่วโมงเจอกัน คิดถึงจะแย่

            น้ำเสียงอ่อนหวานตอบปลายสายอย่างออดอ้อน หลังจากวางสายแล้วชายหนุ่มจึงเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดสุดเท่ห์ ก่อนจะหยิบกุญแจรถและโทรศัพท์มือถือเดินออกจากห้องนอนไปทันที ไม่มีใครรู้ว่าเขาไปที่ไหน ไม่มีใครรู้ว่าเขาไปหาใคร...และไม่มีใครรู้ว่าต่อไปจะเป็นอย่างไร


สนใจดาวน์โหลดนิยายได้ที่ https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiMzYxMTg5IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMTMxMjUiO30

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

20 ความคิดเห็น