ทาสรัก (รีอัพ)

ตอนที่ 19 : บทที่ 7.1 เกินเลย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,564
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    18 ก.ค. 61



            หลังจากขึ้นรถ ญารินดาก็เอาแต่นั่งเอียงตัวติดกระจก เธอนิ่งจนเขาอดกังวลไม่ได้จึงตัดสินใจจอดรถเข้าข้างทางเพื่อดูอาการที่ไม่ค่อยจะปกติ

                “เป็นไงบ้าง”

                เอื้อมมือแตะไหล่บางหากอีกฝ่ายสะดุ้งหนี เธอยังช็อกกับเหตุการณ์ก่อนหน้านี้จนหวาดระแวง จังหวะนั้นมีสายโทรเข้ามาพอดี ภากรรับเมื่อเห็นว่าเป็นเลขา

                “วันนี้ผมคงไม่เข้าไปแล้ว” รีบบอกก่อนที่เธอจะรายงานเรื่องเครียด

                “เปล่าค่ะ ดิฉันจะโทรมาถามเรื่องผู้หญิงที่มาสมัครงานเมื่อกี้น่ะค่ะ”

                “ทำไม!” ภากรตกใจ ปากถามปลายสายแต่สายตามองใครอีกคน

                “อ้าว! ก็ดิฉันเห็นเธอวิ่งร้องไห้ออกมาจากห้องทำงานคุณต้นนี่คะ”

                “ลักษณะ...เป็นยังไง”

                “ก็ขาว สวย หุ่นดี สวมเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงยีนส์ขายาว หน้าใสปิ๊งเชียวค่ะ ดูเหมือนว่าจะไม่แต่งหน้าด้วยนะคะ ขนาดคิ้วยังไม่กันเลย”

                มือที่จับโทรศัพท์ตกลู่แนบตัก เขากดวางสายเมื่อแน่ใจแล้วว่าญารินดาไปเห็นอะไรมา

                “ไวท์”

                ยังไงเธอก็ยังเป็นสีขาวของเขาเสมอ และจะเป็นสีขาวของเขาคนเดียวเท่านั้น ชื่อนี้ที่เปล่งออกมาจากปากภากรทำคนได้ยินน้ำตาร่วง

                “ฉันขอโทษ”

                เอ่ยเสียงทุ้มก่อนดึงเธอเข้ามากอด คราแรกร่างบางขัดขืนแต่เขาก็ไม่ละความพยายาม ไขว่คว้าญารินดามาสวมกอดไว้จนได้ สำหรับเรื่องนี้เธอยอมรับว่ากลัวมาก...เรียกว่ากลัวจนเสียขวัญยังน้อยไป

                กับญารินดาอ้อมกอดนี้ยังอบอุ่นเหมือนเดิม ที่มีเพิ่มเติ่มคือความคิดถึง และโหยหาซึ่งกันและกัน ภากรถอนกอดเช็ดน้ำตาให้เธอ แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลเพราะยิ่งเช็ดน้ำตาก็ยิ่งไหล เขาอดไม่ได้ที่จะจูบหน้าผากเกลี้ยงเพื่อปลอบขวัญ หญิงสาวหลับตารับรสจูบ เธอขนลุกซู่ใจเต้นแรงด้วยความประหม่า

               

“อานาคชอบรินดาเหรอคะ”

                ชายหนุ่มตกใจไม่คิดว่าพายจะยิงคำถามแบบนี้ โชคดีที่ห้องนั่งเล่นมีเพียงเราสองคน เหมือนแกจะรู้ว่าคุณอาพึมพำอะไรอยู่ในใจ หลานสาวเขยิบเข้าไปใกล้ก่อนทำท่ามองซ้ายแลขวา

                “ไม่ต้องกลัวค่ะ บอกพายได้ รับรองพายไม่บอกใคร”

                “ทำไมพายถึงคิดว่าอาชอบรินดาล่ะคะ”

นาคพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แต่หลานสาวดูออก

                “อ้าว! ก็ของขวัญนั่น”

                “อาตั้งใจซื้อให้เป็นของขวัญเท่านั้น ไม่มีอะไรเกินเลยจริงๆ ค่ะ”

                เจ้าหญิงของอานาคคิ้วขมวด ยกมือเกาหัวงงๆ ดูยังไงก็ชอบอยู่ดี

                “แต่สายตาที่อานาคมองรินดามันไม่เหมือนที่มองพายนี่คะ”

                “แล้วจะให้เหมือนกันได้ไงล่ะคะ ในเมื่อพายคือหลานในไส้ของอา แต่รินดาเป็นแค่เพื่อนของพาย แกไม่ใช่ญาติเรา ไม่ใช่เพื่อนอา ไม่ใช่คนที่อาต้องมองแบบนี้”

                “เดี๋ยวค่ะ! พายว่าอานาคตอบผิด”

ทำท่าให้อีกฝ่ายหยุดพูด ชายหนุ่มมองหน้าหลานขำๆ

                “มีผู้ชายคนนึงจีบพายตอนเรียนพิเศษค่ะ ตานั่นมองพาย เอิ่ม คือมันเหมือนกันกับตอนที่อานาคมองรินดา”

                สีหน้าหลานสาวทะเล้นอย่าบอกใคร นาคยีหัวอีกฝ่ายอย่างใคร่เอ็นดูก่อนลุกขึ้นยืน แต่พายไม่ละความพยายามตามไปเกาะแกะอีกจนได้ เธอกอดชายหนุ่มแน่น

                “รินดาน่าสงสารมากค่ะ ตั้งแต่รู้จักกันพายยังไม่เคยเห็นครอบครัวรินดาเลย บางครั้งยายนั่นก็ชอบนอนร้องไห้แต่ก็แสร้งทำเหมือนตัวเองไม่เป็นอะไร เรื่องส่วนตัวพายไม่กล้าถามมาก ยิ่งสนิทกันเรายิ่งต้องเว้นช่องว่างให้อีกคนได้หายใจ...คำนี้อานาคเคยสอนไว้”

                พายเงยหน้ามองคุณอาแล้วทำปากจู๋ ชายหนุ่มยิ้มเนือยๆ ลูบหัวหลานรัก

                “พายทำดีแล้วค่ะ ถ้าเพื่อนอยากเล่า อยากระบายเขาจะตัดสินใจเอง ส่วนเรื่องรินดา”

                “อานาคจะปฏิเสธใช่มั้ยคะ”

หลานสาวหน้างอง้ำ แค่มองตาก็รู้ว่าคุณอาคิดอะไรกับเพื่อนของเธอ...แล้วนี่ยังจะปากแข็งอีก!

                “เปล่าค่ะ อาชอบรินดาจริงๆ”

                “กรี๊ดดดด อานาค!



หนังสือเหลือ 1 เล่มแล้วน้าาาา


               


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

77 ความคิดเห็น