ทาสรัก (รีอัพ)

ตอนที่ 18 : บทที่ 6.3 ภาพบาดตา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,343
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    18 ก.ค. 61



“จะไปเลยหรือคะต้น”

 มาเรียมถามเสียงหวาน นัยน์ตากลมโตมองชายหนุ่มที่กำลังแต่งตัวอยู่ปลายเตียง

                “ว่าจะออกไปเลย ช่วงบ่ายมีนัดคุยงาน”

                “คุณยังทำสวนอยู่หรือเปล่าคะ”

                “ก็งานนี้แหละที่ผมต้องออกไปคุย มันคือความฝันนะจะทิ้งได้ไงล่ะ”

เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมาจากซองหนึ่งมวน ใช้ปากงับมันไว้ก่อนจุดไฟแล้วเริ่มพ่นควัน

                “ยังไม่เลิกอีกเหรอคะ” ภากรหันหน้ามองคนถาม อันที่จริงเขาเคยเลิกได้

                “เคยหยุดดูดไป 3 ปี แต่ตอนนี้ไม่เลิกละ ตายก็ตาย มันความสุขของผม”

                “ค่า...รุ้งไม่ว่าอะไรหรอก งั้นคุณไปก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวรุ้งอาบน้ำแล้วจะกลับเลย”

                “โอเค ผมไปนะ”

                มาเรียมพยักหน้ายิ้มหวาน ร่างสูงหยุดอยู่ข้างเตียง โค้งตัวจุมพิตริมฝีปากอิ่มก่อนก้าวออกจากห้องส่วนตัว มือคว้าเสื้อคลุมสีดำที่โต๊ะทำงาน เดินออกจากห้องในเวลาต่อมา...ขณะเดียวกันการ์ดรักษาความปลอดภัยรีบปรี่มาดูมวยคู่ใหม่และเป็นคู่ดังเสียด้วย ชายหนุ่มไม่พอใจที่ถูกญารินดาตบ เขาขอพบคนที่มีอำนาจที่สุดในนี้...

                “เธอชื่ออะไร มาจากไหน และมีธุระอะไรในนี้”

                ชายร่างใหญ่ถามเพราะญารินดาดูมีพิรุธ เธอเบื่อที่จะปั้นเรื่องจึงเลือกที่จะไม่ตอบ

                “แล้วมาจ้องฉันทำไมคะ ผู้ชายคนนี้เขาดูถูกฉัน ทำไมไม่ไปสอบสวนเขาบ้าง”

                “หึ! เธอคิดว่าพวกมันกล้าทำอะไรฉันงั้นเรอะ จะบอกให้นะ! มีเงินอย่างฉันเท่านั้นถึงจะมีที่ยืน ส่วนเธอ! ถ้าอยากมีที่ยืนสบายๆ ก็หัดก้มหัว ก้มตัวให้ฉัน”

                เขารวบตัวเธอมากอด ญารินดาตกใจดันอีกฝ่ายออกแต่สู้แรงเขาไม่ไหว ทั้งคู่จ้องตากันราวจะกินเลือดกินเนื้อ

                “ไปตามคุณภากรมา บอกว่าฉันต้องการคุยกับเขา”

                “แต่เด็กคนนี้ไม่ได้ทำงานที่นี่นะครับ มันไม่เกี่ยวกับคุณภากร” ชายคนหนึ่งแย้ง

                “แต่ฉันกับผู้หญิงคนนี้มีเรื่องกันที่นี่ ที่ของเจ้านายแก ฉันอยากให้เขาแจ้งความเอาเรื่องหล่อนโทษฐานทำร้ายร่างกายแขกคนสำคัญ”

                “ไร้สาระ! คุณอายุเท่าไหร่กันแน่ ทำไมถึงยังทำตัวเป็นเด็กกำลังเล่นขายของ”

                หลังฟังคำสั่งบ้าๆ อยู่นานก็ทนไม่ไหวอดต่อว่าอีกฝ่ายไม่ได้ หลายคนที่ยืนมองทั้งคู่ถึงกับหลุดขำ นาทีนี้ทุกคนเข้าข้าง และเห็นด้วยกับญารินดา ทว่าไม่มีใครกล้าปริปากพูดเหมือนเธอ

                “เธอว่าใคร! ยัยบ้า”

                “ว่าตัวเองมั้ง...ปล่อยฉันได้แล้ว” เธอดิ้นขลุกอยู่ในอ้อมกอดเขาเพื่อหาทางเอาตัวรอด

                “ไม่ปล่อย! และก็จะทำมากกว่านี้ด้วย”

                ชายหนุ่มดันร่างเล็กติดผนังก่อนใช้ฝ่ามือบีบคางเรียวสุดแรง ญารินดาเจ็บจนหน้าเสีย กวาดตามองผู้คนรอบกายอย่างขอความช่วยเหลือ แต่เหมือนจะไม่มีประโยชน์...ไม่มีใครยื่นมือเข้ามาเสี่ยงกับเรื่องนี้สักคน

                “เรื่องนี้มีแค่ฉันกับผู้หญิงคนนี้! คนที่มันตบหน้าฉัน แต่ถ้าใครอยากเอี่ยวด้วยก็เชิญ”

                “ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ! นี่มันบ้านป่าเมืองเถื่อนหรือไง ทำไมพวกคุณปล่อยให้เขารังแกฉัน”

เธอถามหาความเป็นธรรมจากการ์ดตัวใหญ่แต่ใจปลาซิว ทุกคนได้แต่ยืนนิ่งไม่รู้สึกรู้สา

                “ฉันจะทำให้เธอเห็น ว่าการขัดใจฉันมันต้องเจอกับอะไร”

                “จะทำบ้าอะ...กรี๊ดดด”

                แคว่ก! ญารินดากรีดร้องเมื่ออมนุษย์ฉีกเสื้อเชิ้ตตัวบางจนขาดติดมือไปบางส่วน เธอรีบหันหลังแนบหน้าอกกับผนังเพื่อปิดบังของสงวนอย่างรวดเร็ว

                “ฮ่าๆ ต่อไปอะไรดีนะ ไหนใครอยากดูนางโชว์บ้าง ผมจัดให้ครับวันนี้ ขอเสียงหน่อย”

                เสียงฮือฮามาจากไหนไม่รู้มากมาย แขกหน้าเก่าหน้าใหม่และผู้หญิงที่ทำงานอยู่ในนี้ต่างก็ส่งเสียงเห็นด้วยกับอมนุษย์ ญารินดากลัวจนตัวสั่น เธอดึงเสื้อที่ขาดวิ่นไม่ให้ไหลหลุดไปจากตัว

                “ดูเหมือนเสียงตอบรับจะดีแฮะ ก็แหงล่ะ...ใครบ้างล่ะไม่ชอบของฟรี”

                ประโยคสุดท้ายเขาโน้มตัวกระซิบใกล้ใบหูขาว กลิ่นกายสาวหอมละมุนปลุกอารมณ์เถื่อนให้รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เธอน่ากินทั้งตัวแม้กระทั่งเวลานี้...ตอนที่กายอรชรสั่นสะท้านไม่หยุด

                จังหวะนั้นภากรเดินออกมาจากลิฟต์ แวะทิ้งก้นบุหรี่ลงถังขยะก่อนเดินอาดๆ เตรียมออกจากบริษัท ทว่าผู้คนกลุ่มใหญ่ที่ขวางทางเดินนั่นอะไร? พวกเขากำลังมุงดูบางอย่าง

                “ยอมฉันมั้ย...” กระซิบถามอีกครั้ง หากคนใจสู้ไม่มีทางยอม

                “ไม่! ไอ้หน้าตัวเมีย” เธอกัดฟันโต้กลับ สร้างความไม่พอใจให้คนกระหายเซ็กซ์

                “ไม่ใช่มั้ย...ไม่งั้นเรอะ”

                อมนุษย์ย้ำถามน้ำเสียงลอดไรฟัน กำชายเสื้อเธอแน่นก่อนกระชากออกจากร่างบางอย่างรวดเร็ว ญารินดากรีดร้องด้วยความตกใจ สะอื้นไห้ด้วยความทรมานจนไม่อยากอยู่เป็นผู้เป็นคน

                “ทำอะไรกัน!

                จังหวะนั้นร่างสูงเดินฝ่าวงล้อมเข้ามาดูเหตุการณ์น่าอัปยศ เห็นผู้หญิงยืนหันหน้าเข้าหาผนังโดยไร้อาภรณ์สวมใส่ครึ่งบน คราแรกที่มองแผ่นหลังขาวภากรก็อดใจสั่นไม่ได้ เขาเจ็บแปลบที่ใจอย่างไร้เหตุผล

                “นายทำอะไร ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร แล้วพวกนาย นาย นาย มายืนทำอะไรกัน”

                ชี้หน้าคนดูแลที่นี่เสียงดัง อมนุษย์ไม่สำนึกชี้ญารินดาให้ภากรดู เขาจ้องแผ่นหลังสั่นเทาคิ้วขมวด

                “ไปหาเสื้อผ้ามาให้ผู้หญิงเดี๋ยวนี้” ภากรสั่งเสียงเข้ม ลูกน้องรีบทำตามอย่างรวดเร็ว

                “ฮึกๆ...”

                หากเสียงสะอื้นของเธอทำภากรหรี่ตามองอย่างฉงน แต่ก็มิวายโดนชายใจหมาแขวะ

                “มองใหญ่เลยนะคุณ อยากให้ผมปลดตะขอเสื้อในหล่อนมั้ยล่ะ”

                มือข้างหนึ่งจับที่ตะขอบราสีขาว ญารินดาสะดุ้งรีบทรุดตัวนั่งลงอย่างรวดเร็ว ภากรใจหายวาบ...ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงเหมือน

                “ออกไปให้หมด” เขาสั่งทุกคนพลางกุลีกุจอถอดเสื้อนอก

                “ออกไปไหนเล่า ยังอยากเล่นอยู่เลย” คนจิตวิปริตยังอยากเล่นต่อ

                “บอกให้ออกไป!

                หลายคนเริ่มกลัวจึงยอมถอยห่าง เมื่อเห็นเธอเอาแต่นั่งร้องไห้เขาจึงมั่นใจแล้วว่าผู้หญิงคนนี้คือใคร ชายหนุ่มรีบย่อตัวลงทาบเสื้อตัวใหญ่คลุมกำบัง ญารินดาทนไม่ไหวหันหน้ากลับมาสวมกอดเขาปล่อยเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้น

                “ฮือๆ ฮึก...คุณต้น”

                เหมือนฟ้าผ่าลงกลางหัวใจ แค่คำว่า “คุณต้น” ความเป็นคนของเขาก็แทบไม่เหลือ ภากรกระชับเสื้อคลุมปกปิดร่างกายเธอจนแนบแน่น ก้มมองคนร้องไห้ในอ้อมอก

                “อย่าร้อง ฉันมาแล้ว”

                สวมกอดหญิงสาวด้วยความเจ็บปวดระคนแค้นใจ ก่อนจะอุ้มเธอออกจากสถานที่โสโครกท่ามกลางสายตาผู้คนนับร้อยในนั้น อมนุษย์มองคนทั้งสองอย่างเสียอารมณ์ ทำไมไอ้นั่นทำเหมือนรู้จักหล่อนมานานแรมปี



ยังมีหนังสือน้าาา ทักมาได้ที่เพจเลยค่า สำหรับด้านล่างเป็นลิงค์อีบุ๊คน้าาา




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

77 ความคิดเห็น

  1. #15 22233344 (@22233344) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 05:54
    มีหนังสือไหมคะ
    #15
    0