ทาสรัก (รีอัพ)

ตอนที่ 15 : บทที่ 5.3 คิดถึงเขา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,971
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    17 ก.ค. 61



“คุณมาช้าอีกแล้วนะต้น”

                มาเรียมค้อนแฟนหนุ่มเมื่อเขามาสายไป 1 ชั่วโมง ภากรนั่งลงยังที่ประจำฝั่งตรงข้าม หยิบเมนูอาหารมาเปิดดู

                “ผมไปหาตาลมา ขับรถไปเองเลยช้า”

                เธอหน้างอเมื่อเขาไม่เงยหน้ามอง ภากรปิดเมนูดังปึก เงยหน้าจ้องแฟนสาวนิ่ง

                “กะเพรากุ้ง ไข่ดาวไม่สุก...”

                มองหน้าเธอแต่ปากสั่งอาหาร บริกรหนุ่มพยักหน้า เอื้อมมือมารับเมนูก่อนเดินจากไป มาเรียมคิ้วขมวดไม่พอใจเขา...นึกว่าตัวเองกินอาหารตามร้านข้างทางงั้นหรือ

                “สั่งบ้าอะไรของคุณ...”

                “แบตผมหมด ที่ชาร์จสำรองก็ลืมเอามา ยืมโทรศัพท์คุณโทรบอกตาลหน่อยได้มั้ย”

                สีหน้ามาเรียมดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด อย่างน้อยเขาก็ไปหาน้องสาวมาจริงๆ เธอพยักหน้าหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าส่งให้เขา ชายหนุ่มกดเบอร์อย่างคล่องแคล่ว

                “ตาลพี่ถึงแล้วนะ ตอนนี้แวะกินข้าวอยู่...อือ พอดีแบตหมด...อือแล้วจะบอกพ่อให้...รักน้องเหมือนกัน...อือ...จ้ะ”

                แม้จะไม่รู้ว่าสองพี่น้องคุยอะไรกัน แต่มันทำให้คนฟังยิ้มตามแก้มแทบปริ เธอรับโทรศัพท์จากเขาแล้วถามทันที

                “ตาลรู้หรือเปล่าคะว่าเรากลับมาคบกัน”

                “ผมบอกแล้ว...คุณไม่ต้องห่วงนะ ผมชัดเจนทุกอย่าง”

                “รุ้งรู้ค่ะ แล้วก็ไม่ได้ระแวงต้นด้วย...ขอบคุณที่ให้โอกาสรุ้งนะ มันจะไม่มีเรื่องอย่างนั้นเกิดขึ้นอีก...รุ้งสัญญาค่ะ”

                ภากรขรึมลงแต่ก็พยักหน้าตอบ มาเรียมเอื้อมมือกุมมือเขา ทั้งคู่สบตากันด้วยความรู้สึกที่แตกต่างสุดขั้ว ฝ่ายหญิงทั้งรักทั้งโหยหาเขาสุดใจ แต่ฝ่ายชายกลับไม่เป็นเช่นนั้น นัยน์ตาภากรมีแต่ความเหนื่อยล้าและกังวล...เขากำลังคิดถึงสีขาวในชีวิต

               

“สวยเนอะ รินดาชอบมั้ย”

                ในห้องนอนคุณหนูพาย หลานสาวกำลังเห่อของขวัญจากอานาค กระเป๋าเป้ยี่ห้อ MCM สีแดงถูกพายกอดรัดฟัดเหวี่ยงอยู่นานสองนาน ส่วนอีกใบเป็นสีน้ำตาลของญารินดา เธอมองมันด้วยความรู้สึกตื้นตันใจ

                “ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ หยกกับยิบซียังไม่เคยได้ของขวัญจากอานาคเลยนะ”

                ญารินดาเงยหน้ามองเพื่อน พายหยิบหวีแปรงมาหวีผมให้เพื่อนอย่างที่เคยทำทุกคืน เธอพูดอีกว่า

                “อานาคอายุห่างกับพายแค่ 10 ปีเอง”

                “ก็ว่าอยู่ คุณอาดูไม่แก่เลย” ญารินดาพยักหน้าคล้อยตาม พายได้ทีเล่าต่อ

                “ลูกหลงน่ะ ฮ่าๆ ตั้งแต่พายจำความได้อานาคก็อยู่ข้างพายตลอดเลย”

ญารินดาหันข้าง ท่าทางของเธอฟ้องว่าอยากฟังต่อ

                “อาชอบเล่นกับพาย สอนหนังสือ และชอบพาพายไปพายเรือเล่น ชื่อของฉันคือไม้พายนะ เพราะอานาคชอบพายเรือฉันเลยได้ชื่อนี้มา”

                “แสดงว่าอาของพายตั้งให้งั้นหรือ”

                “ใช่ๆ อารักพายมาก ตั้งแต่วันแรกที่เกิดมาอารักพายยังไง ทุกวันนี้อาก็ยังรักพายเหมือนเดิม เผลอๆ มากขึ้นด้วยซ้ำ...ก็แหม หลานอานาคสวยหยดขนาดนี้ เนอะรินด้าห้าร้อย”

                “ไอ้คุณหนูหนิ ไปเอาชื่อแปลกๆ มาจากไหนทุกวัน”

                สองสาวหัวเราะเสียงดัง พายกอดญารินดาจากด้านหลัง เอนศีรษะซบไหล่เล็กของเพื่อน

                “ที่สำคัญ อาของพายยังโสดอยู่นะรินดา”

                “อ้าวทำไมล่ะ คุณอาของพายทั้งหล่อ สุขุม อบอุ่น หรือว่าเป็น...”

                “หยุดเลยนะยะ อานาคไม่ได้เป็นเก้ง กวางซะหน่อย...เอิม พายไม่ค่อยได้อยู่บ้านซะด้วยสิ แต่รู้เรื่องคร่าวๆ ว่าโดนผู้หญิงทิ้ง คนนี้อานาคอย่างรักเลย”

                “อ๋อ...” ผู้ฟังพยักหน้า พายเล่าต่อว่า

                “รินดาล่ะ ชอบผู้ชายแบบอานาคมั้ย”

                “เฮ้ย! จะบ้าเหรอ ถามอะไรแบบนี้ล่ะไอ้คุณหนู”

หันมาตีแขนเพื่อน พายเลิกคิ้วทำหน้าทะเล้น เธอเบะปากไปมา

                “ฟังคำถามให้ดีๆ สิยะ ชอบผู้ชายแบบอานาคมั้ย ไม่ใช่ชอบอานาคมั้ย ฮ่าๆ นอนดีกว่า พรุ่งนี้ต้องไปดูหอแต่เช้า”

                “เอ่อ...พายคือว่ารินดาต้องกลับไปบ้านน่ะ พรุ่งนี้คงไม่ได้ไปดูหอด้วย”

               

                เก๋งสีดำจอดสนิทหน้าคอนโดหรูย่านดัง มาเรียมหันมองสารถีแล้วเอื้อมตัวไปจูบปากเขาหนึ่งครั้งก่อนพูดย้ำ

                “รุ้งสัญญาค่ะต้น ว่าแต่ต้นจะไม่ขึ้นไปข้างบนหน่อยหรือคะ”

เขารู้ว่าเธอต้องการอะไร แต่เวลานี้ภากรมีเรื่องอื่นให้กังวลมากแล้ว

                “ผมเหนื่อยรุ้ง เอาไว้วันหลังเถอะ”

                “ตั้งแต่เรากลับมาคบกัน ดูต้นเหนื่อยๆ นะคะ รุ้งเป็นตัวปัญหาของคุณหรือเปล่า”

                “คุณกำลังคิดมากนะ คนอย่างผมถ้าไม่เต็มใจไม่มีวันทำ...คุณก็รู้”

                “ออ...ยังไงก็ขอบคุณที่ขับมาส่งนะคะ รุ้งคิดไม่ผิดจริงๆ ที่นั่งแท็กซี่ไป”

                เธอยิ้มอย่างมีเสน่ห์ ยกมือลูบไล้ใบหน้าหล่อ กาลเวลาทำอะไรผู้ชายคนนี้ไม่ได้จริงๆ อายุเข้าเลขสามแล้วหากร่างกายยังเหมือนเด็กหนุ่มเอ๊าะๆ

                “พรุ่งนี้รุ้งไปหาคุณที่ทำงานนะคะ”

                มาเรียมไม่ใช่ผู้หญิงเซ็กซี่อะไร แต่แววตาและน้ำเสียงของเธอมีเลศนัยตลอดเวลา มือที่ลูบไล้อยู่บนใบหน้าขรึมตกลู่ลงมายังอกแกร่ง ภากรคว้าหมับหลังมือเล็ก...เขาโน้มกายเข้าไปหาเธอช้าๆ จดริมฝีปากร้อนบางเบาบนหน้าผากเกลี้ยง ไล้ลงมายังสันจมูกเรียวได้รูป และจูบหนักหน่วงที่ริมฝีปากอิ่ม

                “ผมจะรอ”



 ตอนนี้มีหนังสือยู่ที่อ๊อฟนะคะ ใครต้องการซื้อติดต่อได้ที่เพจเลยจ้า



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

77 ความคิดเห็น

  1. #11 PhoRR (@PhoRR) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 11:30
    โอ้ยยยยย เซ็งคุณต้นนนสุดดด !!!
    #11
    0