บันทึกความรักของชะนี
ฉันเชื่อว่าความรักสวยงาม และชะนีอย่างเราจะสวยขึ้นเมื่อมีความรัก
ผู้เข้าชมรวม
39
ผู้เข้าชมเดือนนี้
0
ผู้เข้าชมรวม
ข้อมูลเบื้องต้น
คุณแน่ใจว่าต้องการคืนค่าการตั้งค่าทั้งหมด ?
บันทึกฉบับที่หนึ่ง : ความรักครั้งแรก
ฉันรู้… ชั้นรู้ดีย่ะ… ชั้นรู้จักความรักอันแสนบริสุทธิ์ อ๊า! ก็ความรักจากพ่อแม่น่ะสิ ใครๆ ก็รู้กันทั้งนั้น แต่วันนี้ชั้นอยากจะพูดถึงความรักอันเปิดบริสุทธิ์ของฉัน (ว้าย! ไม่ใช่อย่างนั้นนะ) คือชั้นหมายถึงความรักครั้งแรกของฉันน่ะ
ความรักครั้งแรกของฉันเกิดขึ้นตอนฉันอยู่ชั้น ม. 1 มันเป็นความรักที่ทำให้หัวใจของฉันเต้นแรง เคยเป็นมั้ยล่ะที่ใครสักคนเป็นแม่เหล็กดึงดูดสายตาของเราตลอดเวลา แล้วเวลามองไปทางที่เขายืนอยู่ ก็ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว เขินตัวม้วนจนจะกลายเป็นน็อต ทั้งที่เขาก็ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรกับเราเลยสักนิด
…ใช่แล้วล่ะ…ความรักเปิดบริสุทธิ์ของฉัน คือ การรักเขาข้างเดียว!
ไม่ต้องบรรยายก็รู้ว่าคนอย่างฉันก็ได้แต่รักเขาข้างเดียว เพราะสาระร่างที่ไม่เข้าตาชาวบ้านอย่างฉัน ตัวเตี้ยมะขามป้อม ถูกล้อประจำว่าเป็นที่นอนมัดตั้ง แล้วยังจะฟันเหยิน ตาหยี จมูกบี้นี่อีก ทำให้ฉันกลายเป็นเด็กผู้หญิงแถวหน้าของความขี้เหร่ โอ้ย! ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าทำไมฉันได้แต่หลงรักชาวบ้านเขาข้างเดียว (แต่ตอนนั้นน่ะ ฉันไม่รู้หรอกนะว่าฉันขี้เหร่ ฉันคิดเสมอว่าฉันสวย)
ฉันแอบชอบพี่โจ้ รุ่นพี่ม.4 ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นตัวท็อปของโรงเรียน คือบอกเลยว่า พี่เขาเป็นนิยามของคำว่าหนุ่มฮ็อตจริงๆ (เน้นเสียง- จริง-จริง) คืองานดีหัวจรดเท้าจ้าเธอจ๋า ทั้งหุ่นดี สูง ขาว หล่อ จมูกโด่ง คิ้วดก ว้ายยย! อย่าให้บรรยาย คนนี้สิบเต็มสิบเลยจ้า บอกเลย!
ฉันชอบเขาม๊ากกก จนถึงขั้นเขียนจดหมายบอกรักเลยเธอเอ้ย !
อุ๊ย! พูดแล้วเขิน
หลังจากนั่งกัดฟันเหยินคิดอยู่นาน ฉันก็ตัดสินใจแล้วว่าฉันจะฝากจดหมายที่กลั่นออกมาจากหัวใจของฉันไปให้เขา ฉันมั่นใจ (และมั่นหน้ามาก) ฉันเชื่อว่าความรักจะชนะทุกอย่าง และมันไม่ผิดเลยที่เราจะรักใครสักคน ฉันบรรจงเขียนจดหมายรักของฉันด้วยความรักและท่วงทำนองที่หวานปานน้ำผึ้งแท้เดือนห้า ฉันแอบไปเขียนจดหมายข้างแปลงเกษตรในช่วงพักกลางวัน ตรงนี้เหมาะที่สุดที่ฉันจะได้ใช้เวลาอยู่คนเดียว และตั้งใจกลั่นกรองข้อความในใจใส่ลงไปในจดหมาย
ฉันยิ้มกรุ่มกริ่มเมื่อเขียนเสร็จ - ช่างเป็นจดหมายรักที่แสนโรแม๊นซ์ ฉันพับมันให้เล็กที่สุด แล้วเอาใส่ไว้ในกระเป๋ากระโปรง…พรุ่งนี้ฉันจะเอาไปยื่นให้พี่โจ้ด้วยตัวฉันเอง
มันจะเหมือนฉากในหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่นที่นางเองยื่นจดหมายรักให้พระเอก และก้มมองพื้นด้วยความเหนียมอาย ก่อนที่พระเอกจะค่อยๆ เชยคางของเธอขึ้น และจุมพิตเบาๆ ที่หน้าผาก…..ว้ายยยยยยย!! แค่คิดก็ร้อนผ่าวไปถึงหูแล้วเธอจ๋า
เรื่องราวมันน่าจะเป็นอย่างนั้นแหละนะ หากฉันไม่บังเอิ๊นนน (เสียงสูง) ลืมจดหมายนั่นไว้ในกระเป๋ากระโปรงนักเรียน แล้วแม่ก็ดั๊น (สูงขึ้นอี๊กก) มาขยันซักผ้าวันนั้นพอดี
เย็นนั้นฉันกลับจากเรียน และรีบไปหาจดหมายน้อยในกระโปรงที่แม่ซักตากไว้…ไม่มีจดหมาย!
ฉันไม่กล้าถามแม่…
แต่แม่ก็ไม่ได้พูดอะไร…
จนถึงเวลากินข้าวเย็น เรานั่งกินข้าวกัน แล้วแม่ก็พูดนิ่งๆ ว่าเจอจดหมายในกระเป๋ากระโปรง และฉันก็ทำให้แม่ผิดหวังมาก
“อย่าลืมว่าหน้าที่ของลูกตอนนี้คืิออะไร” แม่พูดพร้อมกับวางเนื้อปลาทูในจานของฉัน
น้ำตาของฉันไหลลงจาน
.
.
.
.
.
.
ฉันจะทำยังไงดี
แต่ละคำกว่าจะคิดได้นะแม่นะ แล้วตอนนี้ฉันก็ลืมแล้วว่าจดหมายอันหวานปานน้ำผึ้งนั้นเขียนว่ายังไง
เฮ้อ….จบกัน
และนั่นแหละความรักครั้งแรกในชีวิตของชะนีหน้าเหียกอย่างฉัน
ผลงานอื่นๆ ของ ชะนีหน้าสวย ดูทั้งหมด
ผลงานอื่นๆ ของ ชะนีหน้าสวย
ความคิดเห็น