นางสาวซึมเศร้า กับ ความเจ็บที่ไร้เสียง

โดย AnnaChonChon

เหมือนว่ายอยู่ในก้นสระ ว่ายวนอยู่อย่างนั้น การตายอาจเป็นทางออกที่ง่ายที่สุด เมื่อไหร่ลมหายใจจะดับไปเสียทีนะ มันทรมาน ทรมานเกินไป...

ยอดวิวรวม

133

ยอดวิวเดือนนี้

4

ยอดวิวรวม


133

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


6
จำนวนรีวิว : ยังไม่มีคนรีวิว
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  29 มิ.ย. 65 / 15:13 น.


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

 

 

… แด่ โรคซึมเศร้า และ โลกซึมเศร้า 

… แด่ เพื่อนมนุษย์ เธอไม่ได้อยู่คนเดียว อย่าปล่อยให้มันชนะเธอได้

… แด่ ตัวฉัน ที่สู้กับมันมาได้จนถึงตอนนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 29 มิ.ย. 65 / 15:13


“เรื่องแค่นี้เอง”

“สู้ๆ นะ”

“เป็นบ้าอะไรอีก”

“เรียกร้องความสนใจสินะ”

“ขี้เกียจ”

หลากหลายร้อยคำพูดที่เปรียบดั่งห่ากระสุนที่สาดใส่หญิงสาวตรงหน้า จนในตอนนี้เธอแทบจะไม่มีแรงแม้จะหายใจ ทำได้เพียงแค่ยิ้มแห้งๆ ให้กับคำพูดพวกนั้น ก่อนรีบเดินให้ห่างจากเสียงที่ยังคงดังก้องอยู่ในหูของเธอ น้ำตาเริ่มไหลลงมาเป็นทาง

‘หยุดได้แล้ว’

เธอทำได้เพียงสั่งมันให้หยุด แต่ร่างกายเจ้ากรรมไม่อาจกระทำมันได้ มันต้องดื้อทุกครั้ง เธอไม่สามารถควบคุมแม้กระทั้งร่างกายของตัวเองได้ สมอง ความคิด หยดน้ำตา เธอไม่สามารถแม้จะห้ามให้มันหยุดได้เลยในตอนนี้

‘เหนื่อย’

มือทั้งสองของเธอต้องปิดปากเอาไว้ไม่ให้เสียงสะอื้นดังลอดออกมา กลัวว่าจะมีคนได้ยินเสียงที่เธอร้องไห้ แล้วจะคิดว่าเธอ “เป็นบ้า” เธอเป็นอะไร ในบางครั้งเธอก็แทบไม่รู้ตัว ไม่มีบาดแผล ไม่มีเลือดออก แต่เจ็บปวดทรมานหาทางออกไม่เจอ ไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะหายใจ 

“ร้องไห้ทำไมน้อง อย่าคิดมากนะ”

คนตรงหน้าเธอให้กำลังใจด้วยความหวังดี แต่นั้นยิ่งทำให้เธออยากร้องไห้หนักกว่าเดิม ‘อย่าคิดมาก’ เธอไม่ได้อยากคิดมากเลย แต่อย่างที่บอก แค่ห้ามหยดน้ำตาไม่ให้ไหลยังทำไม่ได้เลย ยิ่งต้องมาห้ามไม่ให้สมองหยุดคิดยิ่งไปกันใหญ่ เช่นเคย…เธอทำได้เพียงพยักหน้า และยิ้มอ่อนๆ ให้กับความหวังดีของคนตรงหน้าอีกครั้ง

ทำไมกันนะ ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าโลกของเธอมันช่างหม่นหมองขนาดนี้ 

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า พี่ได้ดูซีรี่ย์เมื่อคืนยังคะ แหม่ มันสนุกจริงๆ เลย ฉันนี่นั่งขำจนแทบท้องแข็ง”

แว่วเสียงของกลุ่มเพื่อนร่วมงานที่กำลังเม้าส์มอยกันในช่วงพักเที่ยงกำลังพูดคุยกันเรื่องซีรี่ย์เมื่อคืน อือ… ใช่ เธอก็ดูเหมือนกัน อันที่จริง หมู่นี้เธอแทบไม่ได้นอนเลย ซีรี่ย์พวกนี้ก็ดูทุกเรื่องแล้ว ไม่เห็นมันจะสนุกแบบที่พวกนั้นกำลังนั่งหัวเราะกันเลยสักนิด 

มือของเธอจับไปที่หน้าอกข้างซ้าย นี่เธอด้านชาขนาดนี้เลยหรือนี่ หนังที่เคยคิดว่าสนุกแต่ตอนนี้มันไม่สนุกอีกแล้ว กับข้าวที่เคยชอบก็ไม่อร่อยเลย 

“เฮ้ย แกกก ทำไมตาคล้ำขนาดนี้ ฉันว่าหมู่นี้แกดูโทรมไปนะเพื่อน อกหักเหรอ”

เพื่อนสาวที่ทำงานคนนึงทักเธอด้วยสีหน้าสงสัย เธอทำเหมือนเดิม ยิ้มอ่อนๆ ให้ 

“เปล่าๆ แค่ไม่ค่อยง่วง”

“แกต้องดูแลตัวเองนะ อย่าปล่อยให้ตัวเองโทรมขนาดนี้”

เธอทำได้เพียงพยักหน้ารับคำ แล้วเดินจากไปยังโต๊ะทำงานตัวเดิม บนโต๊ะของเธอที่เริ่มรกรุงรังเพราะเอกสารที่ไม่ถูกจัดไว้เป็นระเบียบ เธอถอนหายใจเพราะความเหนื่อยล้าที่อยู่ภายในใจของตนอีกครั้ง 

ถึงเวลาเลิกงาน พนักงานเริ่มทยอยกลับบ้านกันแล้ว เธอก็เช่นเดียวกัน แต่คงเหมือนเดิม บ้านของเธอมีภาพเดิมๆ เธอเดินขึ้นห้องนอนด้วยท่าทางอิดโรยและเหนื่อยล้าเช่นทุกวัน ปิดประตู ล็อคมันให้แน่นสนิท นี่แหละ โลกของเธอ

สภาพห้องนอนที่รกรุงรังจนแทบหาทางเดินไม่เจอ หน้าต่างที่ปิดสนิทไม่มีแม้กระทั้งแสงแดดที่ลอดผ่าน เธอขึ้นไปนอนคู้อยู่บนเตียงที่แสนคุ้นเคย ร้องไห้ออกมาเหมือนทุกวัน ร้องไห้จนแทบหายใจไม่ออก

‘ช่วยด้วย’

เสียงร้องภายในของเธอร้องมันออกมา แต่กลัวเหลือเกินว่าหากเอ่ยปากออกไปจะไปสร้างความเดือดร้อนให้กับคนอื่นเขา เขาจะคิดว่าเธออ่อนแอหรือเปล่านะ จะคิดว่าไปเป็นภาระให้ใครหรือเปล่านะ ปวดจัง ทรมานจัง 

น้ำตาไหลออกมาเป็นสาย มันเกิดจากอะไร ตัวเธอก็ไม่สามารถตอบได้ ความเจ็บปวดที่หาสาเหตุไม่เจอ เธอจะหยุดมันยังไงดี จะหยุดมันยังไงดี 

‘ตายไปจะหยุดได้ไหมนะ’

เอ๊ะ ไม่เอานะ ความคิดพวกนี้มันมาจากไหน ฉันไม่เคยคิดอยากตายเลย มันมาได้ยังไง

‘ถ้ากระโดดลงหน้าต่าง ศพจะออกมาสภาพไหนนะ’

หยุด! หยุดสักทีได้ไหม สมองพวกนี้มันทำไมมีภาพพวกนี้ขึ้นมา พอได้ไหม พอสักที!!

‘อย่าร้องไห้สิ อย่าอ่อนแอ เราต้องเอาชนะมันได้’

ความคิดหลากหลายในหัวของเธอตีกันไปมาจนเธอทำอะไรไม่ถูก ทำได้แค่ร้องไห้อยู่แบบนั้น 

1 ชั่วโมง

2 ชั่วโมง

3 ชั่วโมง

และมันไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลยสักนิด…

‘เหนื่อยเกินไปแล้ว มันทรมานเกินไป’

ก่อนสติของเธอจะสิ้นสุดลง ในมือของเธอกำยามากมายไว้แน่น 

‘จบสักทีสินะ’

ภาพสุดท้ายที่เธอพบ คือความสงบที่เธอถวิลหา หมดสิ้นแล้วความเหนื่อย ความทรมานที่มันเล่นงานเธอ

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น

×