เหยื่อร้ายบงการรัก

ตอนที่ 24 : เงามืด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 426
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    17 มิ.ย. 62

                                เงามืด

 คุณหญิงเรียกผมมามีอะไรให้ผมรับใช้ครับถามผู้หญิงวัยกลางคนที่นั่งอยู่ในร้านกาแฟของโรงพยาบาล   หลังจากที่อาการของหญิงสาวทั้งสองคนพ้นขีดอันตรายแล้ว

ฉันจะไม่อ้อมค้อมกับแกเลยนะ  ตอนนี้แกเห็นใช่ไหมว่าสภาพของยัยเดือนเป็นยังไง นึกถึงลูกสาวที่บาดเจ็บและนอนรักษาตัวอยู่ด้วยความเครียดแค้น  ผู้หญิงคนนั้นตั้งใจที่จะขับรถชนลูกสาวของเธอให้ถึงแก่ความตาย  และหัวอกของคนที่เป็นแม่ก็จะไม่ยอมให้ลูกสาวต้องเจ็บตัวฟรีๆอย่างแน่นอน

ผมทราบครับใจดวงแก่งกระตุกวูบ  เมื่อนึกถึงหญิงสาวที่นอนรักษาตัวอยู่ในห้องของผู้ป่วย  เธอกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ทำไมเขาถึงไม่รู้

เธอรักลูกสาวของฉันจริงๆใช่ไหม  คิดที่จะหลอกใช้คนสวนหนุ่ม

ครับตอบคำถามโดยไม่ลังเล ยิ่งเห็นว่าเธอเจ็บใจของเขาก็ยิ่งทรมาน

“พิสูจน์สิว่านายรักลูกสาวของฉันจริงๆผู้หญิงวัยกลางคนพูดเสียงเรียบนิ่ง  ขณะที่สายตาก็มองไปที่คนสวนที่ต้อยต่ำ  ริมฝีปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงแสยะยิ้มด้วยความสมเพช   เพราะทุกอย่างเข้าแผนของเธอทุกอย่าง  ถึงยังไงคนโง่มันก็โง่อยู่วันยังค่ำ  ผู้หญิงวัยกลางคนแสยะยิ้ม

คุณหญิงต้องการจะให้ผมพิสูจน์ยังไงครับ

 “หาคนมารุมโทรมมัน” บอกวิธีกำจัดหญิงสาวให้ชายหนุ่มฟัง

ผมคงทำแบบนั้นไม่ได้”  ร่างสูงพูดออกไปตามความจริง  จะให้เขาไปทำหญิงสาวแบบนั้นได้ยังไง  เพราะมันเป็นวิธีที่โหดร้ายเกินไป  ซึ่งคนที่จะเอาคืนจะต้องเป็นเขาคนเดียวเท่านั้น

ตกลงแกเห็นนังแพทดีกว่าลูกสาวของฉันใช่ไหมต่อว่าชายหนุ่มเสียงดังด้วยความโกรธจัด

“ผมมีวิธีของผม  ถ้าหมดธุระแล้วผมขอตัวนะครับ” หมุนตัวเพื่อที่จะเดินหนี 

“ไหนบอกว่ารักยัยเดือนมาก  นี่เหรอความรักของแกหรือว่าต้องปล่อยให้ลูกของฉันตายไปซะก่อน แหวใส่ร่างสูงอย่างเหลืออด

ผมจะไม่ปล่อยให้คุณแพทมาทำร้ายคุณเดือนได้อีก 

น้ำหน้าอย่างแกจะมีปัญญาอะไรมาดูแลลูกสาวของฉัน  เป็นแค่คนสวนหัดเจียมตัวซะบ้าง”  พูดแขวะร่างสูงโดยลืมกำพืดของตัวเองไปเสียสนิท

ผมให้สัญญาว่าต่อไปนี้คุณเดือนจะปลอดภัย พูดจบร่างสูงก็เดินออกไป   โดยไม่สนใจผู้หญิงวัยกลางคนว่ากำลังโกรธแค่ไหน 

“ไอ้กระจอก” กำมือแน่นจนตัวสั่น  ผู้หญิงวัยกลางคนคว้าเข้าที่กระเป๋าสะพาย  และเดินกลับไปยังห้องพักของลูกสาวเมื่อไม่ได้ดั่งใจ

โรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง  ที่หญิงสาวนอนพักรักษาตัวอยู่  ดวงตากลมโตค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ หญิงสาวมองรอบๆห้องด้วยความมึนงง

“โอ๊ย” จับเข้าที่หน้าผากเมื่อรู้สึกเจ็บ

 “แพทฟื้นแล้วเหรอ” นางแบบสาวเดินเข้ามาหาเพื่อนด้วยความดีใจ หญิงสาวมองหน้าเพื่อนและและนิ่วหน้า

“อ้อน ที่นี่ที่ไหน” เสียงหวานเบาอยู่แค่ในลำคอ  ดวงตายาวรีมองไปรอบๆห้องที่ไม่คุ้นตา

“โรงพยาบาลจ้ะ”

“แพทมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” ค่อยๆพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง  โดยมีเพื่อนสาวคอยประคองไม่ห่าง

เกิดอุบัติเหตุ  แพทขับรถชนคุณเดือนน่ะ”

“ชนนังเดือน” นิ่วหน้าและพยายามนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้น

“ใช่จ้ะ”  นางแบบสาวพยักหน้าน้อยๆ  เธอรีบกลับมาจากต่างจังหวัดทันทีที่รู้ข่าว 

ไม่นะ  พทไม่ได้ชนนังเดือนนะ  นังนั่นมันเดินมาตัดหน้ารถของแพทเองแล้วแพทก็หักหลบแล้วด้วย เล่าความจริงที่เกิดขึ้นให้เพื่อนรักฟัง

“จริงเหรอ”

“อ้อนว่าแพทโกหกเหรอ”  มองหน้าเพื่อนด้วยความน้อยใจ

“เปล่าจ้ะ  อ้อนก็แค่งง” ส่งยิ้มแหยๆให้กับเพื่อนรัก

แล้วนังนั่นมันเป็นยังไงบ้าง”  อดที่จะถามถึงอีกคนไม่ได้  ถึงแม้ว่าผู้หญิงคนนั้นจะร้ายกาจ  แต่เธอก็ไม่เคยคิดที่จะทำใครให้ได้รับบาดเจ็บ

“รักษาตัวอยู่ชั้นเดียวกับแพทนี่แหละ  ศีรษะกระทบพื้นตอนนี้ยังไม่ฟื้นเลยนางแบบสาวพูดพลางนั่งลงที่เก้าอี้ที่ตั้งอยู่ข้างๆเตียง  ฝ่ามือนุ่มกุมมือของเพื่อนสาวเอาไว้

“รถเบรกไม่อยู่  แพทไม่รู้นะว่ามันเกิดอะไรขึ้น” เสียงหวานตะกุกตะกัก  เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเมื่อผู้หญิงคนนั้นกำลังจะเดินผ่านหน้ารถของเธอ  แต่พอเธอเหยียบเบรกรถกลับไม่หยุดอย่างที่ตั้งใจ

“แพทคงจะตกใจ นางแบบสาวพูดได้แค่นั้น  เพราะเธอก็ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์   แต่ถ้านิสัยของเพื่อนเลยไม่มีทางทำร้ายใครแบบนั้นแน่นอน  ถึงแม้ว่าจะเกลียดกันมากแค่ไหนแต่คนอย่างแพทไม่มีทางเอาถึงชีวิต

“แล้วคุณพ่อล่ะ คุณพ่ออยู่ที่ไหน  ท่านมาหรือยังหรือว่าท่านกลับไปแล้ว”  ถามหาบิดา  พลางชะเง้อมองไปที่ประตูอย่างมีความหวัง 

คุณอาอยู่ที่ห้องของคุณเดือนน่ะ พูดแล้วก้มหน้าลงมองที่พื้น เพราะสงสารเพื่อนสาว  ที่ฟื้นขึ้นมาก็ไม่เจอใครนอกจากเธอที่เป็นแค่คนอื่น

“เราอยากคุยกับคุณพ่อ  อยากอธิบายทุกอย่างให้คุณพ่อเข้าใจ” เริ่มร้อนรนเมื่อคิดว่าทุกอย่างมันดูจะเลวร้ายเกินไป  แล้วแบบนี้ท่านจะเชื่อเธออีกหรือเปล่า

เดี๋ยวคุณอาก็คงจะมา  แพทรออยู่ที่นี่ก่อนก็แล้วกัน  ถ้าเสร็จธุระคุณอาก็คงจะมาหาแพทเองแหละ  อีกอย่างแพทก็เป็นลูกคุณอาไม่ทำอะไรแพทหรอก  ปลอบใจเพื่อน  ทั้งๆที่เธอก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน 

แต่ว่าแพทไม่ได้ทำจริงๆนะ  ผู้หญิงคนนั้นเดินมาตัดหน้ารถของแพทเอง  และแพทก็ไม่ได้ชนผู้หญิงคนนั้นด้วย”  ยังยืนยันความบริสุทธิ์ใจของตัวเองถึงแม้ว่าจะไม่มีใครเชื่อก็ตาม

“ก็จริงนะ  คุณเดือนคงจะตกใจและล้มหัวฟาดพื้นไปเอง  เพราะถ้าแพทชนก็คงจะไม่เจ็บแค่นั้น”  นางแบบสาววิเคราะห์ตามความเป็นจริง  แต่ไม่รู้ว่าจะมีใครมองเห็นความจริงในข้อนี้หรือเปล่า  ตอนนี้ทุกคนกำลังตกอยู่ในห้วงแห่งความโกรธกันหมด  ยิ่งพ่อของเพื่อนสาวด้วยแล้ว  โกรธชนิดที่ว่าไม่ยอมมาดูดำดูดีลูกของตัวเองเลย 

“แพทขอให้คุณพ่อเชื่อแค่คนเดียวก็พอ  คนอื่นช่างมันแพทไม่สน” พูดด้วยน้ำเสียงที่เบาหวิว  เธอชักเริ่มจะไม่แน่ใจเสียแล้วว่าบิดายังจะเข้าข้างเธออยู่หรือเปล่า  ท่านจะปกป้องเธอเหมือนที่ผ่านมาอีกไหม  เพราะล่าสุดบิดาก็เข้าข้างภรรยาใหม่ของท่าน  จนตัดขาดความเป็นลูกกับเธอมาแล้ว   หญิงสาวเงยหน้าขึ้นเมื่อรู้สึกว่าขอบตาร้อนผ่าว

“แพท” มองเพื่อนด้วยความสงสาร  หญิงสาวหันมามองและส่งยิ้มน้อยๆเป็นการบ่งบอกว่าเธอไม่ได้เป็นอะไร

“แพทอย่าคิดมากนะ แพทมีอ้อนและอ้อนก็จะอยู่ข้างแพทตรงนี้” บีบที่ฝ่ามือนุ่มของเพื่อนเพื่อให้กำลังใจ  หญิงสาวทั้งคู่ส่งยิ้มบางๆให้กันด้วยความเข้าใจ

ขอบใจนะ ขอบใจที่อ้อนเชื่อใจแพทมาโดยตลอด  และไม่คิดว่าแพทจะทำอะไรที่เลวร้ายแบบนั้น”  มองเพื่อนด้วยความซึ้งใจ  น้ำตาเม็ดโตไหลลงมากระทบแก้ม

อย่าร้องไห้สิ   แพทเก่งจะตายไปเก่งกว่าอ้อนเสียอีก”  ส่งยิ้มให้เพื่อนถึงแม้ว่าจะยิ้มไม่ออกก็ตาม

อีกห้องที่อยู่ภายในชั้นเดียวกัน  ผู้หญิงวัยกลางคนนั่งกุมมือของลูกสาวเอาไว้ตลอดเวลา  หยดน้ำตารินไหลลงมาอาบแก้มครั้งแล้วครั้งเล่า  ร่างสูงของผู้ชายวัยกลางคนมองภรรยาและลูกเลี้ยงสาวด้วยความรู้สึกผิด  ทุกอย่างเป็นเพราะเขาลูกสาวถึงได้ร้ายกาจขนาดนี้

“ผมขอโทษที่เลี้ยงยัยแพทไม่ดี” เสียงห้าวบอกกับภรรยา  และอีกคนก็หันหน้าหนี 

“คุณพร  ผมขอโทษ” เดินจับที่ไหล่มนและบีบเบาๆ

“ก็นังเด็กนั่นมันเป็นลูกสาวของคุณนี่  ใครจะไปแตะต้องได้ต่อให้ยัยเดือนตายนังเด็กนั่นก็ไม่ผิดหรอก”  พูดประชดสามีเสียงเขียว  ร่างสูงถอนหายใจออกมาด้วยความกลุ้มใจ

“คุณจะให้ผมทำยังไงก็บอกผมมาได้เลย”

“ฉันจะแจ้งความเอาผิดลูกสาวของคุณ  ฉันจะไม่ยอมให้ลูกสาวของฉันต้องมานอนเจ็บตัวแบบนี้หรอกนะ” พูดเสียงเครียด

“คุณพร” อยากจะขอร้องภรรยาแต่ก็ไม่กล้า  ในเมื่อลูกสาวของเขาทำผิดจริง

“แล้วคุณก็จะต้องจัดการเรื่องนี้ให้ฉันด้วย  คุณจะต้องแจ้งความจับลูกของคุณ  ในข้อหาพยายามฆ่าลูกสาวของฉัน”  หันมาบังคับสามี  ร่างสูงยืนนิ่งเมื่อได้ยินคำพูดของภรรยาที่เขาจะใช้ชีวิตอยู่ด้วย 

“แล้วถ้าคุณไม่ทำฉันจะเป็นคนทำเอง  ฉันจะทำให้ลูกของคุณติดคุกไปจนวันตายเลย  ไม่เชื่อก็คอยดู” ตะโกนใส่หน้าของสามีและเดินออกจากห้องพักฟื้นของลูกสาวไปด้วยความโกรธจัด  ผู้ชายวัยกลางคนยกมือขึ้นมาลูบใบหน้าของตัวเองด้วยความเคร่งเครียด ร่างสูงทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาอย่างหมดแรง

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

19 ความคิดเห็น

  1. #5 sunple (@PLEASURE1) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 22:50
    รออ่านต่อนะคะ สองแม่ลูกนี้จะมีจุดจบยังไง
    #5
    0