เหยื่อร้ายบงการรัก

ตอนที่ 19 : ใกล้ชิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 341
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    12 มิ.ย. 62

                                 ใกล้ชิด

ภายในรถตู้คันใหญ่ที่มีชายหนุ่มร่างหนาเป็นคนขับ  โดยที่ภายในรถมีเจ้านายสาวรวมกับเพื่อนๆของเธอนั่งอยู่ในรถด้วย  เสียงของทั้งสามคนพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน  ร่างสูงมองหญิงสาวผ่านกระจกมองหลัง  ก็พบว่าหญิงสาวกำลังพูดและหัวเราะอย่างอารมณ์ดี  ร่างบางนั่งคุยและทำท่าทำทางได้อย่างน่ารักน่าเอ็นดู  ผิดกับตอนที่อยู่บ้านราวฟ้ากับเหว

“นี่นาย  ฉันจะไปทะเลนะไปหัวหินก็แล้วกัน” สั่งลูกน้องของบิดา

“ครับ”  รับคำสั่งเพียงสั้นๆ เท้าหนักๆก็กดเข้าที่คันเร่งเพื่อตรงไปยังเป้าหมายที่เจ้านายสาวต้องการ  และการขับรถด้วยความเร็วที่คงที่  แค่เพียงไม่นานรถตู้คันโตก็ถูกจอดลงที่หน้าบ้านหลังหนึ่ง  หญิงสาวและเพื่อนเปิดประตูลงมาจากรถด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม  ร่างบางกางแขนและบิดขี้เกียจ

“แพทบ้านสวยจังเลย” นางแบบสาวมองบ้านที่อยู่ติดริมทะเลด้วยความชอบใจ  เสียงของเกลียวคลื่นที่ซัดเข้าฝั่งพร้อมกับน้ำทะเลสีฟ้าครามที่มองไกลสุดลูกหูลูกตา  ทำให้เธออยากจะลงไปเล่นน้ำเสียตอนนี้เลย

“มีคนขายให้กับคุณพ่อ  คุณพ่อก็เลยซื้อไว้” 

“เราเข้าไปข้างในกันดีกว่า” คล้องแขนของเพื่อนสาวและพาเดินนำเข้าไปในบ้าน  โดยมีร่างสูงของนายแบบคนดังเดินตามไปติดๆ

“พวกฉันหิวแล้ว” สักพักหญิงสาวก็เดินออกมาพร้อมกับเพื่อนสาว  หลังจากที่พาทัวร์บ้านหลังใหญ่แล้ว

“แล้วคุณหนูจะไปทานที่ร้านไหนครับ”  

“นั่นสิแพทจะไปทานที่ร้านไหนดี  หรือว่าจะซื้อมาทำที่บ้าน” นางแบบสาวถาม

“ไม่ดีกว่าไปทานข้างนอกเถอะแพทหิวจะแย่อยู่แล้ว  ถ้าขืนซื้อมาทำก็คงเป็นลมตายก่อนพอดี”  ลูบที่หน้าท้อง  เมื่อได้ยินเสียงท้องร้องมาได้สักพักแล้ว

“นั่นสิ  มื้อนี้พี่เลี้ยงเอง”  นายแบบหนุ่มพูดแทรกขึ้นและส่งยิ้มอบอุ่นให้กับทั้งคู่

“ได้สิคะ  แพทกับอ้อนจะกินให้พุงกางเลย” หญิงสาวส่งยิ้มสดใส

“แถวริมชายหาดก็แล้วกันค่ะ  กินเสร็จก็เล่นน้ำได้เลย” นางแบบสาวเสนอ 

“พี่ก็ว่าดีเหมือนกัน  ถ้าอย่างนั้นเราไปกันเถอะ” นายแบบหนุ่มรับคำ  ร่างหนาเดินไปได้แค่ก้าวเดียวก็ต้องยืนนิ่งและหันมามองสองสาว

“นายฌอห์ณตามฉันมาสิ” เสียงหวานสั่งการ  และเดินนำหน้าไป  ร่างสูงของคนสวนหนุ่มเดินตามหลังของทั้งสามคนไปห่างๆ  อย่างรู้ตัว  ทั้งสามคนเดินมาหยุดอยู่ที่ร้านริมทะเลร้านหนึ่ง  คนที่รู้ถึงสถานะของตัวเอง  ก็เลือกที่จะไปนั่งรอเจ้านายสาวอยู่ที่ไหนสักแห่ง  ร่างหนาเลือกที่จะไปเดินเล่นอยู่ที่ริมทะเลเพื่อรอให้ทั้งสามคนทานข้าวกันให้เรียบร้อย

“เดี๋ยวแพทไปชวนนายนั่นมาทานข้าวกับเราดีกว่า” อยู่ดีๆก็นึกสงสารชายหนุ่มที่นั่งรออยู่ด้านนอก  หญิงสาวที่อยู่ในชุดกระโปรงยาวเสมอเข่าก็เดินออกไปนอกร้าน 

“ยังไงกันแน่” นางแบบสาวมองตามร่างของเพื่อนสาวที่เดินละลิ่วไปด้วยความสงสัย  เมื่อเห็นว่าเพื่อนรักทำตัวแปลกๆปกติเพื่อนของเธอไม่เคยเป็นแบบนี้กับใครมาก่อนเลย  แต่เวลาผ่านไปไม่กี่นาทีเพื่อนรักก็เดินกลับมานั่งที่โต๊ะด้วยใบหน้าที่บึ้งตึง

“คุณฌอห์ณไม่มาทานข้าวกับเราเหรอ”  ถามแล้วชะเง้อไปมองทางด้านหลัง

“ไม่มา  แต่แพทสั่งอาหารให้แล้วล่ะ” พูดเสียงห้วนนิดๆ  เมื่อถูกขัดใจ  ทำไมผู้ชายคนนั้นชอบขัดใจเธอนักนะ  หญิงสาวคิดด้วยความหงุดหงิด  เธอต้องรีบทำดีกับชายหนุ่มเพื่อที่จะได้ดึงมาเป็นพวกของตัวเอง  และที่สำคัญต้องการเอาคืนผู้หญิงคนนั้น

“อ๋อ” ขานรับอยู่ในลำคอพร้อมกับพยักหน้า

“ทานข้าวกันต่อเถอะอย่าไปสนใจเขาเลย” เป็นนายแบบหนุ่มที่พูดขัดจังหวะขึ้น  มือหนาจัดการแกะกุ้งและปูให้กับหญิงสาวทั้งสองคนอย่างเอาใจ   ทั้งสามคนนั่งคุยกันอย่างสนุกสนานแต่แล้วเสียงโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงของนายแบบหนุ่มก็ดังขึ้น  คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นเบอร์ที่โทรเข้ามา

“อ้อน  แพท  พี่ขอตัวกลับก่อนนะ  พี่มีธุระด่วนจริงๆ” นายแบบหนุ่มลุกขึ้นพรวดและก้าวเท้าออกจากร้านไปราวกับพายุ  หญิงสาวทั้งสองคนมองตามแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

“เราเที่ยวกันสองคนก็ได้” นางแบบสาวพูดขึ้น  และทั้งคู่ก็นั่งทานข้าวกันตามลำพัง  โดยที่หญิงสาวแอบมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ไกลๆเป็นระยะ  นางแบบสาวมองตามสายตาของเพื่อนและยิ้มออกมาอย่างรู้ทัน

ริมชายหาดที่หญิงสาวทั้งสองคนยังคงเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนาน   ร่างสูงที่เป็นคนขับรถเดินเล่นและคุยโทรศัพท์กับใครบางคนอย่างมีความสุข  แต่แล้วเสียงที่กรีดร้องด้วยความเจ็บปวดก็ทำให้คนตัวโตต้องรีบวางสาย

“โอ๊ย”  ร่างบางกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด  หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งบนพื้นไม่เป็นท่า

“แพทเป็นอะไร” นางแบบสาวถามเพื่อนด้วยความเป็นห่วง  แต่แล้วดวงตากลมโตก็ต้องเบิกกว้าง  เมื่อตอนนี้ฝ่าเท้าของเพื่อนมีเลือดไหลออกมา  นางแบบสาวมองไปรอบๆตัวเพื่อหาคนมาช่วย

“แพทเหยียบอะไรก็ไม่รู้”  ใบหน้าหวานเหยเก

“คุณฌอห์ณคะ  คุณฌอห์ณ”  นางแบบสาวตะโกนเรียกชายหนุ่มก็เห็นร่างสูงวิ่งเข้ามาหาพอดี

“มีอะไรครับ”

“แพทค่ะ  แพทเหยียบอะไรก็ไม่รู้”  ร่างสูงย่อตัวลงทันทีที่นางแบบสาวพูดจบ  มือหนากำลังจะเอื้อมไปจับที่เท้าเล็กแต่หญิงสาวก็ชักเท้าหนีด้วยความกลัว

“ฉันเจ็บ” ใบหน้าหวานเหยเกด้วยความเจ็บปวด

“ให้ผมดูแผลนะครับ” น้ำเสียงห้าวเปลี่ยนเป็นนุ่มทุ้มโดยไม่รู้ตัว    

“เบาๆนะ” บอกกับร่างสูงเสียงสั่น  หญิงสาวหันหน้าหนีด้วยความหวาดกลัว

“กรี๊ด  เจ็บ”  กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด  เพียงแค่ฝ่าเท้าถูกสัมผัส

“อดทนหน่อยนะครับ” ค่อยๆจับเข้าที่เท้าเล็กด้วยความระมัดระวัง

“เจ็บ  เบา  เบา สิ”

“คงจะโดนเศษแก้วบาด”  บอกกับหญิงสาว เมื่อแผลเป็นรอยยาวเหมือนถูกของมีคมบาด  ร่างสูงจัดการฉีกชายเสื้อของตัวเองจนขาดวิ่น

“นายจะทำอะไร”

“จะห้ามเลือดครับ  คุณแพทอดทนหน่อยนะครับ”  จัดการห้ามเลือดให้กับหญิงสาวอย่างอ่อนโยน   ร่างบางนั่งกัดฟันแน่นเมื่อความเจ็บแล่นไปทั่วทั้งร่าง

“เดี๋ยวผมจะพาไปหาหมอ”  ตวัดร่างบางเข้าสู่อ้อมแขน  หญิงสาวที่กลัวตกรีบคล้องลำคอหนาเอาไว้   เท้าหนักๆรีบก้าวเท้าไปยังรถคันใหญ่ด้วยความเร็ว  ฝ่ามือนุ่มกอดที่ลำคอหนาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ตกดึกที่คฤหาสน์หลังใหญ่  ภายในห้องนั่งเล่นที่ตอนนี้มีประมุขของบ้านนั่งอยู่ด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึม  สายตาคู่คมเหลือบไปมองนาฬิกาที่ส่งเสียงดนตรีอันไพเราะ  เสียงดนตรีที่บ่งบอกถึงช่วงเวลา  เมื่อตอนนี้เวลาได้เลยเข้าสู่วันใหม่เป็นที่เรียบร้อนแล้ว  แต่ลูกสาวรวมถึงเพื่อนของเธอก็ยังไม่กลับมา  แล้วไหนจะลูกน้องคนสนิทที่ติดต่อไม่ได้นั่นอีก   ร่างหนาที่อยู่ในชุดนอนสีเข้มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง  เท้าหนักๆก้าวไปรอลูกสาวที่หน้าบ้านด้วยความหงุดหงิด  แต่แล้วดวงตาคู่คมก็มองเห็นไฟรถที่แล่นผ่านประตูรั้วเข้ามาจนกระทั่งรถตู้คันโตจอดลงที่หน้าบ้าน  ประตูฝั่งคนขับถูกเปิดออกตามด้วยฝีมือของลูกน้องหนุ่ม 

“เกิดอะไรขึ้นยัยแพทเป็นอะไร”  ประมุขของบ้านถามเมื่อเห็นว่าลูกน้องคนสนิทกำลังจะอุ้มลูกสาวลงจากรถ  ร่างบางหลับใหลไม่ได้สติ

“แพทถูกเศษแก้วบาดค่ะ” นางแบบสาวตอบด้วยน้ำเสียงที่ไม่สู้จะดีนัก

 “พายัยแพทขึ้นไปบนห้องก่อน” บอกกับลูกน้องคนสนิท

“ครับ” ร่างสูงรับคำและอุ้มหญิงสาวขึ้นไปบนห้อง  ขณะที่อีกคนหลับสนิทด้วยฤทธิ์ของยา  โดยมีนางแบบสาวเดินตามไปด้วยความเป็นห่วง

“ค่อยๆนะคะ”  จัดการดึงผ้าห่มออก  เพื่อให้ชายหนุ่มวางเพื่อนรักลงบนเตียง

“คุณฌอห์ณไปพักผ่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวอ้อนจะดูแลแพทเอง” บอกกับชายหนุ่มด้วยความเกรงใจ

“ครับ” รับคำและเดินไปที่ประตู  ร่างสูงหันกลับมามองหญิงสาวที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงกว้างอีกครั้งก่อนที่จะเดินจากไป 

“ทำไมยัยแพทถึงเป็นแบบนี้” เสียงทุ้มดังขึ้น  หญิงสาวหันไปมองด้วยสีหน้าที่ไม่สู้จะดีนัก 

“หนูขอโทษค่ะ”

“มัวแต่เอาเวลาไปออเซาะผู้ชายอยู่ล่ะสิ” พ่นคำพูดที่ทำร้ายคนฟังได้ดีเหลือเกิน  หญิงสาวที่รู้ว่าไม่ว่าจะยังไงเธอก็จะต้องเป็นฝ่ายผิดเสมอ  ก็เลยเลือกที่จะยืนเงียบเพื่อให้อีกคนต่อว่าให้สาแก่ใจ

“ตกลงทำจริงๆใช่ไหม” จ้องหญิงสาวรุ่นลูกตาเขียว  แต่หญิงสาวก็ยังนั่งนิ่งและไม่แก้ตัวอะไร

“นี่เธอ” กัดฟันมองหญิงสาวด้วยความโมโห 

“อ้อนขอตัวเช็ดตัวให้แพทก่อนนะคะ” บอกเสียงเบา  ใบหน้าหวานไม่กล้าหันมาสบตา

“เพราะเธอยัยแพทถึงเจ็บตัวแบบนี้” พาลใส่หญิงสาวที่ดื้อเงียบ  ร่างสูงก้าวเท้าออกไปจากห้องนอนของลูกสาวด้วยความไม่พอใจ

“เมื่อไหร่คุณอาจะเลิกเกลียดหนูสักทีคะ”  มองตามแผ่นหลังกว้างด้วยความน้อยใจ  หยดน้ำตาร่วงพรูด้วยความสมเพชตัวเองที่เกิดต้อยต่ำ  หญิงสาวลุกขึ้นจากที่นอนและเดินเข้าไปในห้องน้ำ  มือเรียวถือกาละมังใบเล็กพร้อมกับผ้าขนหนูผืนเล็กติดมือมาด้วย  นางแบบสาวค่อยๆบรรจงเช็ดตัวให้กับเพื่อนสาวอย่างเบามือที่สุด

“หายเร็วๆนะแพท  อ้อนจะรับมือไม่ไหวแล้วนะ” คิดถึงคำพูดที่ทำร้ายจิตใจก็ยิ่งหมดแรง  เธอรอให้เพื่อนสาวหายดีถึงตอนนั้นเธอก็จะต้องทำอะไรบางอย่างสักที

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

19 ความคิดเห็น