กับดักรักบ่วงหัวใจ

ตอนที่ 5 : อำพรางด้วยรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 72
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    31 ต.ค. 61

                           อำพรางด้วยรัก

“ฉันอยากกลับบ้านค่ะ”ร่างบางที่สั่นเทาพูดเสียงเครือ ภาพการร่วมรักระหว่างเธอและผู้ชายที่แก่คราวพ่อยังอยู่ในหัว  ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความเร่าร้อนจนเธอรู้สึกละอาย   หญิงสาวที่อยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ร้องไห้สะอึกสะอื้น

“เมื่อคืนไม่เห็นว่าจะร้องไห้แบบนี้”  คนที่นั่งอยู่ที่ปลายเตียงกัดฟันกรอด  เมื่อคืนเขาตั้งใจว่าจะพาเธอไปส่งที่โรงพยาบาลอยู่แล้ว  แต่หญิงสาวก็ไม่ยอมมิหนำซ้ำยังเป็นคนเริ่มก่อนอีกต่างหาก

“ก็ฉันโดนวางยานี่  ฉันไม่ได้อยากมีอะไรกับคุณสักหน่อย”  แหวใส่คนตัวโตอย่างเหลืออด  ความผิดพลาดของตัวเองหายไปภายในชั่วพริบตา  ใครจะยอมรับล่ะว่าตัวเองเป็นคนเรียกร้อง

“ฉันถามเธอหลายรอบมากเลยนะ  แล้วอีกอย่างเธอเป็นคนเริ่มก่อน” ปรายตามองหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างหลัง

“ฉันอยากกลับบ้านแล้ว” มือเรียวกำผ้าห่มเอาไว้แน่น  ใบหน้าหวานแดงก่ำไปด้วยความอับอาย

“กลับก็กลับสิ”  ร่างสูงที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามเดินไปคว้าเสื้อผ้าของตัวเอง   โดยไม่ลืมหยิบเสื้อผ้าของหญิงสาวมาส่งให้เธอด้วย

“ใส่เสื้อผ้าซะ”  ยื่นเสื้อผ้าให้กับหญิงสาว

“ขอบคุณ”  ดึงเสื้อผ้าออกจากมือใหญ่อย่างกระแทกกระทั้น  คนตัวโตได้แต่ส่ายหน้า

“ฉันจะออกไปรอข้างนอก” เดินไปยังประตูบานใหญ่  ก่อนที่ร่างหนาจะเดินออกไป  หญิงสาวที่นั่งอยู่บนเตียงค่อยๆหย่อนเท้าลงบนพื้น

“โอ๊ย” รู้สึกเจ็บที่กลางกายสาว  ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง  เมื่อรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของตัวเอง

“ต่อ  ฉันขอโทษ” นึกถึงแฟนหนุ่ม  เมื่อความผิดเกาะกินหัวใจที่อ่อนไหว  และต่อไปนี้เธอจะมีหน้าไปคบกับแฟนหนุ่มได้ยังไง  แค่คิดกระบอกตาที่ร้อนผ่าว   และปล่อยให้น้ำตารินไหลลงมาด้วยความอัดอั้นใจ

สักพักหญิงสาวที่อยู่ในชุดราตรีตัวยาวก็เดินออกมา  ร่างสูงที่นั่งอยู่ตรงโซฟาชำเลืองมองและลุกขึ้นเดินมาหาหญิงสาว

“กลับพร้อมกัน” พูดเสียงนุ่ม  หลังจากที่ทบทวนเรื่องราวอยู่สักพักใจดวงแกร่งก็วูบโหวงแปลกๆ  เมื่อเขาคงจะไม่มีโอกาสได้เจอหญิงสาวอีก 

“ทำไมคุณถึงไม่กลับไปก่อน”   ยังไม่เข้าใจว่าเขาจะอยู่รอเธอทำไม

“ไม่ต้องถามได้ไหม” สาเหตุที่ยังไม่ไปก็เพราะกลัวว่าหญิงสาวจะถูกทำร้ายอีก  ทำให้เขาต้องอยู่รอให้แน่ใจว่าเธอนั้นปลอดภัย

“คุณก็ออกไปก่อนสิ”

“ก็ได้”  ไหวไหล่อย่างไม่แคร์  ร่างสูงเดินนำหน้าของหญิงสาวออกไปโดยมีร่างบางเดินตามอยู่ไม่ห่าง  ดวงตาที่แดงก่ำมองแผ่นหลังกว้างที่เดินอยู่ข้างหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย  แต่ที่แน่ๆความรู้สึกนั้นก็คือความปลอดภัย

“แม่งเอ๊ย” ร่างสูงหยุดเดินและหันมามองหญิงสาวที่เดินอยู่ข้างหลังของเขา

“มีอะไรคะ”

“นักข่าวน่ะสิ” กำลังจะหมุนตัวกลับ  แต่นักข่าวก็กรูกันเข้ามาอีก

“จะทำยังไงดีคะ” ใบหน้าหวานซีดเผือด

“อยู่เฉยๆ”  ร่างสูงยืนนิ่งและทำเป็นไม่รู้จักหญิงสาว

“ไม่ทราบว่าผู้หญิงคนนี้เป็นอะไรกับคุณขุนศึกครับ  เมื่อคืนมีคนเห็นว่าคุณกับผู้หญิงคนนี้เข้าไปในห้องด้วยกัน” หนึ่งในนักข่าวหนุ่มถามด้วยความอยากรู้  คนที่ถูกเคล้นความจริงยืนขบกรามแน่น  ร่างหนากำลังจะปฏิเสธแต่แล้วแววตาของร่างเล็กที่เงยหน้าขึ้นมา   ทำให้เขาเลือกที่จะทำตามเสียงของหัวใจ

“ผู้หญิงคนนี้เป็นภรรยาของผม” แขนแกร่งกอดกระชับร่างบางเข้าหาตัว 

“คุณ” มองหน้าของผู้ชายที่แก่คราวพ่อด้วยความตกใจ  แต่แล้วต้นแขนเล็กก็ถูกมือหนาออกแรงกดขึ้น

“ผู้หญิงคนนี้เป็นภรรยาของผม  และผมกับเธอก็จดทะเบียนสมรสกันมานานแล้ว”  ผูกมัดหญิงสาว  ในเมื่อเขาเป็นคนแรกของเธอ เพราะฉะนั้นหญิงสาวก็จะต้องเป็นของเขาต่อไป

“แค่นี้ใช่ไหมที่อยากรู้  ผมกับภรรยาขอตัว”  โอบกอดร่างเล็กและเดินฝ่ากลุ่มนักข่าวออกไปด้วยสีหน้าที่เรียบนิ่ง

“ปล่อยฉันนะ  คุณพูดอะไรออกไปรู้ตัวบ้างหรือเปล่า” แกะมือหนาให้ออกจากต้นแขนของตัวเอง 

“ก็พูดเรื่องจริง”

“แต่ว่าฉันมีแฟนแล้ว  คุณทำอะไรคุณก็น่าจะถามฉันก่อน” ชักสีหน้าใส่ชายหนุ่มด้วยความไม่พอใจ  ถ้าเกิดขุนพลรู้เรื่องนี้แล้วเธอจะทำยังไง  หญิงสาวที่ทำพลาดไปรู้สึกผิด

“จะมีหน้ากลับไปคบกับแฟนได้อีกหรือยังไง  ในเมื่อฉันเป็นผู้ชายคนแรกของเธอ” เน้นคำพูดชัดเจน  ความหึงหวงเกิดขึ้นภายในหัวใจ  ตั้งแต่ที่ภรรยาของเขาเสียชีวิตลงเขาก็ไม่เคยให้เกียรติใครแบบเธออีกเลย  ทั้งๆที่มีผู้หญิงอีกหลายคนที่อยากเป็นเมียของเขา

“ฉัน” ประสานมือเข้าหากันแน่นจนชื้นไปด้วยเหงื่อ  ใบหน้างามเต็มไปด้วยความวิตกกังวลและความผิดหวัง

“ไปจัดการเรื่องแฟนของเธอให้เรียบร้อย และก็อย่าลืมนะว่าเมื่อคืนเธอเป็นคนเริ่มเอง”

“อย่ามายุ่งกับฉันจะได้หรือเปล่าคะ  ปล่อยให้เรื่องของเราจบๆไป”

“ตอนนี้คนอื่นรับรู้แล้วว่าเธอเป็นเมียของฉัน” พูดเสียงดังฟังชัด  เขาจะไม่มีวันยอมปล่อยหญิงสาวไปเด็ดขาด 

ดวงตาคู่คมค่อยๆลืมตาขึ้น  ร่างสูงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ 

“ฉันจะทำยังไงกับเรื่องของเราดี” ถามตัวเองแต่ไม่อยากรู้คำตอบ  มือหนาลูบใบหน้าสากของตัวเอง  แต่แล้วประตูของห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอย่างแรง  ประตูบานใหญ่กระทบเข้ากับผนังของห้องทำงาน  ตามมาด้วยร่างของเมียสาวที่ยืนจ้องหน้าของเขาตาเขม็ง

 “มีอะไรหรือเปล่า  ทำไมถึงทำหน้าแบบนั้นล่ะ” มองเมียสาวที่ยืนหน้าบึ้งอยู่ตรงหน้าประตู

“คุณทำแบบนี้ทำไมคะ”

“ผมทำอะไร” ยืดตัวนั่งตรงตัว  คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน

“คุณส่งยัยป่านไปหาต่อทำไม”

“อ๋อ  เรื่องนี้เองที่ทำให้คุณโกรธขนาดนี้”

“คุณตั้งใจจะทำอะไร” เดินเข้ามาหาสามีด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียด

“ผมให้หนูป่านไปพาเจ้าต่อกลับมาที่นี่”

“ทำไมจะต้องเป็นยัยป่านคะ”

“ผมอยากให้เจ้าต่อแต่งงานกับหนูป่าน”

“คุณศึก”  เสียงชื่อของสามีเสียงดัง

“ผมต้องการให้เจ้าต่อได้เจอผู้หญิงที่ดีๆ”

“แต่ป่านเป็นน้องสาวของฉัน”

“ผมรู้  แล้วเจ้าต่อก็เป็นคนที่คุณรัก” พูดและรู้สึกหน่วงๆที่หัวใจ  ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นสามีแต่หญิงสาวก็ไม่เคยมีใจให้   ทุกครั้งที่ร่วมรักกันก็เป็นเพราะหน้าที่และอารมณ์ที่ถูกปลุกเร้า

“คุณศึก” กระชากเสียงใส่สามี

“ผมอยากพักผ่อน  คุณมีอะไรก็ไปทำเถอะ” เบือนหน้าหนีเมียสาว  และก็ได้ผลเมื่อหญิงสาวยอมออกไปจากห้องตามด้วยเสียงของประตูที่ถูกปิดลงอย่างแรง   ร่างสูงหันกลับมามองแต่หญิงสาวก็เดินออกไปแล้ว

“คุณเป็นเมียของผม  เรื่องของคุณกับเจ้าต่อมันจบไปแล้ว”  เขายอมเป็นคนเห็นแก่ตัวในเมื่อเขารักหญิงสาวจริงๆ รักตั้งแต่แรกเห็นเลยก็ว่าได้

 

   เรื่องสั้น 39 บาทราคาเบาๆนะคะ

กับดักรักบ่วงหัวใจ
นภัสถา
www.mebmarket.com
แผนการอันแยบยล ถูกอำพรางเอาไว้ด้วยคำว่าผิดพลาด

0 ความคิดเห็น