คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

The Sun Seeker - ผู้ตามหาตะวัน (จบภาค)

ตอนที่ 127 : -- ๑๒ – เด็กชายไร้ความเจ็บปวดกับความไม่สมบูรณ์ - “เด็ก...ที่ไม่สมบูรณ์น่ะ”


     อัพเดท 22 ก.พ. 54
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, โลกอนาคต, โลกไร้ตะวัน, ตำนานเทพเจ้า, สงครามเ่ผ่าพันธุ์
ผู้แต่ง : NithiN ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ NithiN
My.iD: https://my.dek-d.com/Anithin
< Review/Vote > Rating : 100% [ 3 mem(s) ]
This month views : 2 Overall : 6,710
53 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 56 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
The Sun Seeker - ผู้ตามหาตะวัน (จบภาค) ตอนที่ 127 : -- ๑๒ – เด็กชายไร้ความเจ็บปวดกับความไม่สมบูรณ์ - “เด็ก...ที่ไม่สมบูรณ์น่ะ” , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 162 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


๑๒เด็กชายไร้ความเจ็บปวดกับความไม่สมบูรณ์

 

นิกซ์รู้ตัวว่าตนไม่ได้ตื่นอยู่ แม้รอบด้านจะไม่ใช่ภาพความทรงจำมากมายราวกับฉายภาพยนตร์อีกต่อไป

เขาอยู่ในทางเดินยาว ปิดทึบ สว่างด้วยแสงไฟนีออน ทางสีขาว ประตูสีขาว กลิ่นเย็นของยาฆ่าเชื้ออบอวล

เด็กชายรู้สึกเหมือนที่นี่คุ้นตาเหลือเกิน เหมือนกับโรงพยาบาลที่เขาเคยต้องไปเป็นประจำเพื่อตรวจสุขภาพ หรือรับการรักษาใดๆ ที่ไม่เคยก่อความเจ็บปวดให้แก่ร่างกายของตน ไม่ว่าจะเป็นการทำแผล เย็บแผล หรือเข้าเฝือก

ทว่า ปกติโรงพยาบาลเงียบงันเปล่าเปลี่ยวอย่างนี้หรือ ...ไม่สิ ที่นี่ไม่ใช่โรงพยาบาลจริงๆ แล้วทำไมในห้วงจิตใจ...หรือความฝัน...ของเขาจึงเป็นที่นี่ ที่นี่มีความหมายอะไร

เสียงฝีเท้าถี่กระชั้นดังขึ้นข้างหลัง

เด็กชายหันกลับไป ตาเบิกกว้างเมื่อเห็นร่างเล็กๆ ของเด็กที่มีผมสีดำและสูงเลยเอวของตนขึ้นมาไม่เท่าไรวิ่งตรงเข้ามา และปะทะ...หรือที่ถูกควรเป็นทะลุผ่านตัวเขาไป

แต่แล้ว...ชั่วครู่ต่อมา นิกซ์ก็ลืมเด็กชายไปสิ้นเชิง นัยน์ตาพลันเบิกกว้างขึ้นอีก กับภาพและเสียงที่ตามหลังมา

นิกซ์ ! อย่าวิ่งสิลูก !

“...แม่...

แม่แน่นอน แม่ที่มีรอยยิ้มอ่อนโยน แม่กับเสื้อกันหนาวตัวโปรดก้าวยาวๆ มาทางเขา เด็กชายกางสองแขนกว้าง...หมายจะกอดท่านไว้ แต่แล้ว แม่ก็กลับทะลุผ่านไปเหมือนเด็กชายคนก่อนหน้า

นิกซ์มองตามทั้งสอง เห็นเด็กชายยืนนิ่งอยู่ที่สุดทางเดิน และแม่ตามไปแตะไหล่เด็กคนนั้น เบื้องหน้าชั้นวางของสีขาว...ซึ่งมีของสิ่งอื่นที่ไม่ใช่สีขาวอยู่ในนั้น

ของที่เขาเห็นชัดอย่างประหลาดทุกรายละเอียด...ทั้งๆ ที่อยู่ห่างออกมาถึงเพียงนี้ และทำให้คนไร้ความร้อนหนาวอย่างเขารู้จักคำว่า เย็นสันหลังวาบ

...โหลแก้วใบเล็กใหญ่ และร่างเด็กทารกผิวซีดเหลือง ขนาดตั้งแต่เล็กกว่าฝ่ามือ จนตัวโตเหมือนเด็กแรกคลอด เด็กเหล่านั้นไม่ได้สมประกอบเลย บางคนมีขาติดกันเป็นท่อนเดียวเหมือนเงือก บางคนไม่มีแขนขา บางคนเป็นเด็กแฝดลำตัวติดกันแต่มีสองหัว บางคนมีศีรษะลีบเล็กเหมือนไม่มีสมอง ลอยนิ่งอยู่ในของเหลวบางอย่างในโหล...

นี่อะไรเหรอฮะแม่ สัตว์ประหลาดเหรอเสียงแจ้วๆ ของเด็กชายตัวเล็กดังขึ้น...เสียงที่สูงกว่าเสียงของนิกซ์ในตอนนี้เล็กน้อย

...นี่คือเรา...สินะ...

ตัวเขาเอง...ในเวลาที่ไม่กลัวเหมือนตอนนี้ เพราะยังไม่รู้มากพอจะเข้าใจว่าร่างเหล่านั้นเคยมีชีวิต...ซึ่งดับสิ้นลงก่อนทันได้ใช้เสียอีก

ไม่ใช่จ้ะ นิกซ์เสียงของแม่แผ่วเบากริ่งเกรง เด็ก...ที่ไม่สมบูรณ์น่ะ

เด็กที่ไม่สมบูรณ์?”

นิกซ์วัยสิบสองอยากเบือนสายตาจากเด็กเหล่านั้น แต่ก็เหมือนกับถูกบางสิ่งสะกดตรึงให้มองต่อไป ยังเปลือกตาที่ปิดสนิทของเด็กทุกคน ซึ่งดูราวกับนัยน์ตาเบื้องหลังจะจับจ้องเขาเป็นเป้าเดียว

แม่ยังคงอธิบายให้นิกซ์วัยเด็กฟังต่อไป เด็กเหล่านี้เคยอยู่ในท้องของแม่คนอื่นๆ แต่เพราะอวัยวะขาดหายหรือไม่สมบูรณ์ เมื่อคลอดออกมาก็ตาย ไม่อาจใช้ชีวิตอยู่ต่อไปได้ หรือไม่อย่างนั้น หมอก็ตรวจพบว่าพวกแกตายในครรภ์หรือจะคลอดออกมาพิการ จึงได้ผ่าออกมาก่อนคลอด และดองเก็บไว้เพื่อศึกษา

งั้นก็แย่สิฮะ ตายเป็นเรื่องไม่ดีนี่นา ยิ่งเด็กตายก็ยิ่งไม่ดี แม่ของเด็กๆ พวกนี้คงเสียใจมากเลยสิฮะเด็กชายตัวเล็กพูด...ทว่าด้วยเสียงที่ยังไม่รู้จัก ความเสียใจ

“...จ้ะนิกซ์เห็นแม่บีบไหล่ของเขาในวัยเด็กแน่นขึ้น แต่ถึงเด็กพวกนี้รอดชีวิตมา พวกเขาก็จะพิการ มีชีวิตที่ลำบาก เป็นทุกข์กว่าเดิม แบบนั้นอาจจะน่าเสียใจกว่าก็ได้ ถ้าตายไปเสียก่อน เด็กๆ พวกนี้จะได้ไปเกิดใหม่ มีร่างกายที่สมบูรณ์ มีชีวิตที่มีความสุขกว่านี้เร็วๆ ไงจ๊ะ

...แม่คิดอย่างนั้นหรือฮะ... เด็กชายที่โตกว่าและมีเขาตั้งคำถามเงียบงัน

ที่จริง นิกซ์นึกได้ว่านั่นเป็นเรื่องธรรมดาของแซงค์ชัวรี...หรืออาจจะของโลกใบนี้ ในเมื่อทรัพยากรมีจำกัด การเลี้ยงดูคนพิการที่พึ่งพาตนเองไม่ได้เป็นเรื่องยาก ซ้ำครอบครัวทั่วไปในเมืองใหญ่ก็ถูกกำหนดให้มีลูกได้แค่คนหรือสองคน ดังนั้นย่อมไม่อยากเก็บเด็กพิการไว้ให้ลำบากทั้งตัวเด็ก ตนเอง และสังคม

บางที เขาจึงนึกเชื่อมโยงขึ้นมา...แม่เคยบอกว่าถึงเด็กชายจะไม่รู้สึกเจ็บปวด แต่ร่างกายของเขาก็สมบูรณ์พร้อม ตอนดูสารคดีโทรทัศน์เกี่ยวกับการตรวจเด็กในท้องด้วยคลื่นอัลตราซาวนด์ แม่เคยพูดว่าตอนนิกซ์เล็กๆ ก็เป็นอย่างนี้ พ่อกับแม่ได้เห็นผ่านจอว่าเขามีมือเท้าและอวัยวะต่างๆ ครบถ้วน ไม่มีวี่แววว่าพิการแต่อย่างใด

หมายความว่าโรคไร้ความเจ็บปวดของเขาเป็นสิ่งที่ไม่อาจตรวจพบตั้งแต่อยู่ในครรภ์...หรือมิเช่นนั้นก็เพราะร่างกายของเขาดูสมบูรณ์ดี จึงไม่ได้ตรวจละเอียดกว่านั้น หากพ่อแม่รู้ว่าเขาจะไม่รับรู้ความเจ็บปวด ไม่รู้ร้อนหนาว ไม่มีเหงื่อ จึงอาจตายได้แค่เพราะอุณหภูมิที่สูงขึ้นเพียงเล็กน้อย พวกท่านจะยังเก็บเขาไว้...หรือเอาเขาออกมาเหมือนเด็กพวกนั้น เพื่อที่จะได้มีลูกคนใหม่ที่ไม่ผิดปกติ ไม่ดูแลยากลำบากเท่าเขา

ถ้าเป็นอย่างนั้น แม่ก็คงไม่ต้องลาออกจากงานมาดูแลเขา พ่อก็ไม่ต้องทำงานเสี่ยงอันตรายเพื่อหาเงินค่าหมอค่ายามาให้

และถ้าหากไม่เกิดมาไร้ความเจ็บปวด เขาก็อาจจะไม่ได้เป็นเนฟิลิมอีกเหมือนกัน ไม่ทำให้พ่อต้องตาย และแม่ต้องทุกข์ทรมานเหมือนกับตายทั้งเป็น

ถ้าเพียงแต่เขาไม่ใช่เด็กที่ไม่สมบูรณ์...

ผิดแล้ว นิกซ์เสียงฝีเท้าดังขึ้นด้านหลัง...พร้อมกับเสียงที่คุ้นหูอย่างไม่น่าเชื่อ ลูกต่างหากที่สมบูรณ์แบบที่สุด

เด็กชายกลับหลังหันไปอีกครั้ง แล้วก็ได้แต่ยืนนิ่ง ราวกับร่างทั้งร่างกลายเป็นหิน

ที่อยู่ตรงนั้น...

“...พ่อ...เสียงของนิกซ์พลันติดคาในคอ

พ่อแน่ๆ พ่อกับแว่นตาคู่เดิม พ่อกับรอยยิ้มน้อยๆ และสองแขนที่กางกว้าง ราวกับจะรอตะครุบเขาไว้...และยกร่างขึ้นสูงเหมือนครั้งยังเป็นเด็กเล็กๆ

เท้าของเด็กชายก้าวไปข้างหน้า...หนึ่งก้าว...สองก้าว...แล้วก็วิ่ง ร่างปะทะแผ่นอกใหญ่ รู้สึกได้ถึงสองแขนที่โอบแผ่นหลัง...แม้ไม่อาจสัมผัสความอบอุ่นของร่างตรงหน้า

นิกซ์รู้สึกแต่ว่าดวงตาของตนเปียกชื้น และต่อมาความเปียกชื้นนั้นก็รินอาบแก้ม ขณะที่มือของพ่อลูบศีรษะเหมือนเมื่อก่อน

พ่อ ! พ่อจริงๆ ใช่มั้ยฮะ !

แล้วมีพ่อคนอื่นด้วยหรือ...นิกซ์เสียงถามของพ่ออ่อนโยน พ่อก็คือพ่อ พ่อคนเดียวของลูก ไม่จริงหรือ

เด็กชายไม่ตอบ แต่กอดชายตรงหน้าไว้แน่น ราวกับกลัวอีกฝ่ายจะสลายไป ลืมว่าตนอยู่ที่ใด ลืมภาพของแม่และตนในวัยเด็กที่ไม่อาจจับต้อง

แต่แล้ว...เมื่อความยินดีที่ท่วมท้นจนตื้อตันค่อยๆ คลายลง นิกซ์ก็รู้สึกเหมือนเพิ่งตระหนักบางสิ่งที่สำคัญกว่านั้นได้

พ่อ...เป็นวิญญาณเหรอฮะเด็กชายถามเสียงแผ่ว หวาดกลัวว่าถ้อยคำนั้นจะทำให้ชายเบื้องหน้าสลายไป พ่อตายไปแล้ว...ใช่มั้ยฮะ

แค่ร่างกายเท่านั้นเองพ่อยิ้มเศร้าๆ พลางโอบไหล่นิกซ์ เดินตรงไปยังม้านั่งสีขาวที่ริมทางเดิน วิญญาณยังคงอยู่ ไม่มีวันสลายไปได้หรอก ยังอยู่...เฝ้ามองลูกกับแม่มาตลอด พ่อดีใจที่ลูกดีใจที่ได้พบพ่อ แต่ก็ยังทุกข์ใจอยู่ดีที่เห็นลูกกับแม่ต้องเจ็บปวดอย่างนี้

งั้นพ่อก็รู้สิฮะ...ว่าแม่อยู่ที่ไหน !เด็กชายถามอย่างกระตือรือร้นขึ้นทันที บอกผมได้มั้ยฮะ ผมจะได้รีบไปหาแม่ จะได้ช่วยแม่ออกมา

นิกซ์สบตากับสายตาเคร่งขรึมของชายข้างตัว ซึ่งปิดปากเงียบ

พ่อฮะ?”

ถ้าอยากช่วยแม่จริงๆ ยังมีเรื่องที่ทำได้ดีกว่าตามหาแม่อยู่ไม่ใช่หรือ

เด็กชายกะพริบตาอย่างงุนงง

เรื่องที่...ทำให้แม่กับทุกๆ คนในโลกนี้ได้พ้นทุกข์อย่างสมบูรณ์พ่อเอ่ยช้าๆ เสียงเริ่มฟังชรา แหบแห้ง ทว่าทรงอำนาจขึ้น เรื่องที่พ่อบอกไปแล้ว จำไม่ได้หรือ...เนฟิลิมน้อย

นัยน์ตาสีดำของชายตรงหน้าดูราวกับมีไฟสีฟ้าลุกโชนอยู่ภายใน...ไม่ต่างจากดวงตาของอสูรดำทะมึนที่โน้มอยู่เหนือร่างของแม่ในอีกความฝัน

บ่งบอกความจริงซึ่งเด็กชายผู้ไร้ความเจ็บปวด...ยิ่งกว่าเจ็บปวดที่ต้องยอมรับ

 

* * * * *



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
The Sun Seeker - ผู้ตามหาตะวัน (จบภาค) ตอนที่ 127 : -- ๑๒ – เด็กชายไร้ความเจ็บปวดกับความไม่สมบูรณ์ - “เด็ก...ที่ไม่สมบูรณ์น่ะ” , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 162 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android