Bodyguard Made to love....ขอแค่ได้รัก

ตอนที่ 54 : วันที่ฟ้ามืดครึ้ม END

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 160
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    24 ส.ค. 63

 หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป...

วันนี้ท้องฟ้ามืดครึ้มฝนก็ตกอยู่ตลอดทั้งวัน เหมือนสภาพอากาศเป็นใจ แทนความรู้สึกของใครหลาย ๆ คน งานศพของวิเศษถูกจัดขึ้นวันนี้ก็สวดเป็นคืนสุดท้ายแล้ว ทุกคนต่างมาร่วมไว้อาลัยแด่ผู้ที่ล่วงลับ ไม่เว้นแม้แต่คุณหญิงพราวอดีตภรรยา บอมและบูมที่เพิ่งถูกประกันตัวก็มาร่วมด้วยเหมือนกัน

หลังจากเหตุการณ์วันนั้น อัครัฐนำตำรวจเข้าไปค้นหาร่างของรามที่กระเด็นตกลงไปในน้ำแต่ก็ยังไม่พบ จนเวลาผ่านไปทุกคนเลยลงความเห็นว่ารามได้จากไปแล้วจริง ๆ

บลูเองก็เอาแต่นั่งนิ่ง ไม่ยอมพูดยอมจากับใคร ไม่เว้นแม้แต่มารดา ชายหนุ่มเงียบขรึมกว่าที่เคย สายตาของเขาว่างเปล่าราวกับไร้ความรู้สึก

“ตาบลู” พราวเอ่ยเรียกชายหนุ่ม ก่อนบลูจะหันกลับมามองมารดาช้า ๆ

“ครับแม่” สายตาที่มองคุณหญิงพราวช่างเรียบเฉย จนพราวรู้สึกกลัว ตาบลูที่ขี้อ้อนไม่มีอีกแล้ว

“กลับกันเถอะจ้ะ” เอ่ยชวนชายหนุ่มและจับแขนเบา ๆ

บลูมองไปรอบ ๆ มองพี่ชายทั้งสองคนที่ยืนรออยู่ ทั้งสองคนมองมาที่เขาด้วยสายตาเป็นห่วง

บอมเดินเข้ามาหาน้องชายก่อนจะดึงบลูเข้ามากอด บูมเห็นแบบนั้นก็เดินเข้ามาด้วยอีกคน ทั้งสามยืนกอดกันแน่นไม่มีใครพูดอะไรออกมา คุณหญิงพราวก็มองลูกชายตรงหน้า ก่อนจะกลั้นน้ำตาเอาไว้

ห้าปีต่อมา

ชายหนุ่มแต่งตัวภูมิฐาน รูปร่างสูงใหญ่และมีใบหน้าหล่อเหลา ชายหนุ่มคมเข้มขึ้นตามกาลเวลา ใบหน้าครามมองดูพระอาทิตย์ตกพร้อมกับดูดชาเขียวปั่นใส่วิปครีมที่ด้านบน เมื่อครั้งหนึ่งเคยมีคนที่เขารักมากซื้อมาให้เขาเพราะไม่อยากให้กินกาแฟ จากที่เคยไม่ชอบตอนนี้บลูกับติดมันเสียแล้ว

ชายหนุ่มจะมาที่นี่ทุกครั้งที่มีโอกาส มาในที่เดิมๆ นั่งดูพระอาทิตย์ตรงนี้ ก่อนจะไปพักที่โรงแรมเดิมห้องเดิมที่ทั้งสองเคยมาด้วยกัน

หลังจากวันนั้นบอมได้รับโทษตามกฎหมายและชายหนุ่มได้สั่งห้ามคนในครอบครัวไปเยี่ยม แต่ก็ใกล้จะพ้นโทษในอีกไม่ช้า ส่วนชายหนุ่มกับพี่ชายคนรองกับไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง และในตอนนั้นเองเขาก็ได้รู้ว่าเขาไม่ได้ใช้นามสกุลจิระอรรถวรกุลอีกแล้ว

บริษัทและทรัพย์สินทั้งหมดในส่วนของป๊าและเฮียบอมถูกอายัดจนหมด ครอบครัวถูกฟ้องล้มละลาย ยังดีที่มีบริษัทของเฮียบูมที่ยังคงอยู่และรอดมาจนถึงทุกวันนี้

Rrrrr

-บูม-

บลูที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำก็เดินมาที่โทรศัพท์ หลังจากที่มันดังขึ้นพอดิบพอดี

“ครับ”

“มึงอยู่ไหน...แม่ชวนไปกินข้าวที่บ้าน”

“ผมอยู่เขาใหญ่”

“ไอ้บลู...”

“แค่นี้นะเฮีย” บลูวางโทรศัพท์ลง หลังจากที่คุยจนเสร็จ เขาทรุดตัวนั่งลงกับพื้นแล้วร้องไห้ออกมา พระเจ้าทรงโปรด ขอความเมตตามาพาตัวลูกไปที

 

เช้าวันต่อมา

บลูตื่นแต่เช้าเขาออกมาเดินเล่นตรงริมหน้าผา ก่อนจะพบกับเจ้าของรีสอร์ต “มอนิ่งครับคุณบลู” พาทิศเอ่ยทัก แขกประจำที่มาพักและรู้จักสนิทสนมกันเป็นอย่างดี

“มอนิ่งครับ” บลูหันไปตอบและยิ้มตามมารยาท

“รอบนี้อยู่หลายวันเลยนะครับ” ชายหนุ่มชวนคุยมือก็รดน้ำต้นไม้ไปด้วย “ได้ลองไปเที่ยวไร่ องุ่นเปิดใหม่หรือยังครับ...”

“ไร้องุ่นเหรอครับ” ไม่รู้อะไรดลใจให้บลูเอ่ยถามออกไป

“ใช่ครับเพิ่งเปิดได้ไม่นาน เห็นว่านอกจากไร่องุ่นแล้วก็มีหลายอย่าง ไม่ไกลด้วยครับเลยวังน้ำเขียวไปนิดเดียวก็ถึง”

“ขอบคุณมากครับ” บลูเอ่ยขอบคุณก่อนจะกลับเข้าไปในห้องของตนเอง ทิ้งตัวลงนอนเหมือนกำลังชั่งใจว่าจะไปหรือไม่ไปดี

 

 

อีกด้านหนึ่ง

เสียงรถกระบะแล่นเข้ามาจอดในช่วงสายของวัน ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ผิวที่คล้ำแดดออกไปทางสีแทนเหมือนน้ำผึ้ง อีกทั้งยังมีใบหน้าหล่อเหลาคมคาย คิ้วดกหนา ดวงตาสีดำสนิทที่ทั้งดูดุและน่าเกรงขาม จมูกของเขาโด่งเป็นสันรับกับแว่นเรย์แบรนด์เป็นอย่างดี

“คุณพ่อขา” เด็กหญิงวัยหกขวบใส่ชุดนักเรียนอนุบาลน่ารักสดใส ร้องเรียกเมื่อได้ยินเสียงรถของบิดาเข้ามาจอด

ริมฝีปากบางรูปกระจับที่รับกับใบหน้าคมสัน ยกยิ้ม ก่อนจะเดินเข้าไปหาลูกสาวที่ยืนรออยู่ที่ชานบ้าน

“เสร็จหรือยังคะ” ชายหนุ่มเอ่ยถามก่อนจะอุ้มเด็กหญิงขึ้นมา

“เสร็จแล้วค่ะ...ย่าอ่อนบอกว่าใบบัวเก่ง แต่งชุดนักเรียนเองได้แล้ว พ่อรามดูซิคะ ฉวยไหม” เด็กหญิงยังคงเจื้อยแจ้วพูดไม่หยุด เธอดิ้นเพราะอยากลงจากอกของผู้เป็นพ่อ เพื่อจะอวดชุดนักเรียนที่เธอสวมใส่

“ฉวยมากเลยค่ะ” รามเอ่ยชมก่อนจะดึงเด็กหญิงเข้ามากอด “เสร็จแล้วก็ไปโรงเรียนกันเถอะเดี๋ยวจะสาย” เป็นกิจวัตประจำวันรามจะไปในไร่เพื่อดูคนงานรีดนมวัวในคอกตอนเช้ามืด และจะกลับมาให้ทันส่งเด็กหญิงไปโรงเรียน

“สวัสดีย่าอ่อนก่อนค่ะ” รามเอ่ยบอกกับเด็กหญิง ก่อนจะรับกระเป๋าสีชมพูใบเล็กมาสะพายมาจากแก้วใจพี่เลี้ยงของใบบัว

“สวัสดีค่ะย่าอ่อน สวัสดีค่ะพี่แก้ว ใบบัวไปโรงเรียนก่อนนะคะ” หลังจากล่ำลากันเสร็จ มือเล็ก ๆ ก็ไปจับมือใหญ่ของผู้เป็นพ่อก่อนทั้งสองจะเดินไปที่รถ

นมอ่อนมองทั้งคู่จนสุดสายตา ใบบัวเหมือนคุณหนูมากจริง ๆ เธอไม่แปลกใจที่รามรักเด็กหญิงมาก เมื่อสองปีก่อนรามไปหาเธอที่ต่างจังหวัด และได้ปรับความเข้าใจกัน รามจึงชวนเธอมาอยู่ด้วย เธอรับคำทันที

พอมาถึงก็ต้องแปลกใจตอนที่เจอกับใบบัว เพราะเด็กหญิงหน้าตาเหมือนคุณบลูมาก นมอ่อนสอบถามไปไม่นานก็ได้ความรามเล่าให้ฟังจนหมด รวมถึงเรื่องแม่ของใบบัวที่เสียไปตั้งแต่เด็กหญิงขวบเศษ รามจึงดูแลใบบัวเรื่อยมา และพอถามถึงเรื่องอื่นชายหนุ่มกับเก็บเงียบไม่ยอมพูดจา

 

 

เสียงเล็ก ๆ ของเด็กหญิงร้องเพลงช้าง ช้าง ช้าง ปะปนกับเสียงนุ่มทุ้มของบิดาดังลั่นรถ ทั้งสองกำลังขับออกจากปากทางเข้าไร่ แต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อมีแลมโบกีนีสีขาววิ่งสวนเข้ามา แต่รามก็ไม่ได้สนใจ เพราะคิดว่าเป็นนักท่องเที่ยวที่มาเที่ยวชมไร่ ชายหนุ่มเคยเห็นเป็นประจำเลยไม่อะไรมากนัก

“ถึงแล้วครับ” รามจอดรถสนิทที่หน้าโรงเรียนก่อนจะปลดเข็มขัดให้ทั้งตัวเองและลูกสาว

“เชิญครับ” ชายหนุ่มเปิดประตูก่อนจะอุ้มเด็กยิ่งลงจากรถมายืนที่ฟุตบาทก่อนจะหยิบกระเป๋าสีชมพูและจับมือเด็กหญิงไปส่งที่โรงเรียน

“ตั้งใจเรียนนะคะ” รามเอ่ยบอกขณะช่วยเด็กหญิงสะพายกระเป๋า

“ค่ะ ใบบัวไปเรียนก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ” พูดจบเธอก็หอมแก้มผู้เป็นบิดา ก่อนรามจะยืนมองเธอเดินเข้าไปในโรงเรียนโดยไม่ลืมสวัสดีคุณครู

 

 

บลูขับรถมาในไร่สัตตบงกชในเวลาต่อมา เขาจอดรถเข้าที่จอด ในเดือนกุมภาช่วงสายมีแดดนิดหน่อยไม่ร้อนมาก เพราะมีลมเย็น ๆ พัดอยู่ตลอดเวลา ชายหนุ่มหยิบแว่นสีชา ก่อนจะก้าวขายาวลงจากรถ ร่างกายกำยำยืนมองไปรอบ ๆ บรรยากาศแบบนี้แหละที่เขาตามหา

“สวัสดีครับเชิญด้านในครับ” เสียงพนักงานต้อนรับดึงชายหนุ่มจากภวังค์

“โบชัวร์ครับ” บลูยิ้มให้เพียงนิดก่อนจะรับมา ขาวยาวเดินเข้ามาด้านใน ก่อนจะอ่านโบชัวร์

“กิจกรรมให้ร่วมตัดองุ่น” บลูพึมพำอ่านเบา ๆ ก่อนจะมีรถลากผ่านมา ชายหนุ่มจึงกระโดดขึ้นไปนั่ง

“มาเที่ยวคนเดียวก็แปลก ๆ เหมือนกันนะ” ชายหนุ่มพึมพำก่อนจะมองไปรอบ ๆ รถลากเลื่อนผ่านสวนดอกไม้ ฟาร์มไก่ ฟาร์มวัว บลูก้มลงอ่าน อีกครั้ง ไร่องุ่นอยู่ท้ายไร่ ติดกลับคอกโคนม

 

 

รามกำลังนั่งกินข้าวเช้าในบ้านหลังใหญ่ หลังจากที่กลับมาจากส่งลูกสาวไปโรงเรียนแล้ว ชายหนุ่มเช็กข่าวธุรกิจจากไอแพดขณะนั่งกินไปด้วย แต่มือที่กำลังปัดเลื่อนขึ้นก็ต้องชะงัก เมื่อในนั้นปรากฏภาพของนักธุรกิจไฟแรง ปลายนิ้วโป้งจึงลูบไปที่หน้าจอเบา ๆ

“คุณบลู”

“นายครับนาย”

“อะไรกันพจน์ เสียงดังโวยวายอะไร” รามวางช้อนลงก่อนจะหันไปตามเสียง

“พิมพ์ชนกจะคลอดแล้วครับ” หลังจากได้ฟังรามก็ลุกขึ้นเดินไปหยิบแว่นและหมวกไปที่รถทันที

“ตามหมอหรือยัง” เอ่ยถามพจน์หลังจากรถสี่ประตูขับออกมาจากรั่วบ้านหลังใหญ่

“หมอผิงไปที่คอกแล้วครับ” หมอผิงคือสัตวแพทย์ประจำไร่ของชายหนุ่ม

เมื่อมาถึงก็เจอหมอผิงกำลังทำคลอดให้พิมพ์ชนกโดยการขับลูกออกมา หลังจากที่ถุงน้ำคร่ำโผล่แล้ว

รามยืมดูหมอผิงกำลังขับช่วงหัวออกมาหลังจากที่ขับช่วงจมูกออกมาได้แล้ว ใบหน้าของหมดสาวชื้นเหงื่อ ก่อนมันจะไหลไปที่ดวงตาทำให้เธอกะพริบถี่ ๆ เธอใช้แขนเสื้อยกขึ้นเช็ดอย่างไม่สำอาง ผ่านไปชั่วโมงกว่า ๆ ลูกโคนมก็หลุดออกมา เจ้าตัวเล็กหลุดลงพื้นก่อนมันจะลุกขึ้นนั่ง

หมอผิงเก็บอุปกรณ์และถอดถุงมือออก รามจึงเดินมาหา

“แข็งแรงดีค่ะ คุณราม” เธอยิ้มให้ชายหนุ่มขณะเก็บอุปกรณ์จนเสร็จ

“ขอบคุณหมอผิงมากนะครับ” รามเอ่ยขอบคุณหญิงสาว ก่อนจะยื่นมือไปช่วยเธอถือกล่องเครื่องมือ

“ผิงขอตัวกลับก่อนนะคะ” รามเดินไปส่งหญิงสาวที่รถ ที่จอดอยู่ตรงลานกว้างติดกลับไร่องุ่น เขายืนมองจนเธอลับไป

“ทั้งสวยทั้งเก่งเลยนะครับ” อยู่ดี ๆ พจน์ก็เอ่ยขึ้น รามจึงหันไปมอง

“อือ”

“คุณรามไม่สนใจเหรอครับ” พจน์ยังคงหยอกเย้า ที่พจน์กล้าก็เพราะว่าสนิทกับเจ้านายพอสมควร

“ไร้สาระ...ไอ้พจน์” รามส่ายหัว ก่อนจะเบนสายตาไปทางไร่องุ่น ที่ดูเหมือนว่าวันนี้นักท่องเที่ยวจะเยอะกว่าทุกวัน

“ทำไมวันนี้คนเยอะ” รามเอ่ยถามพจน์ที่เดินตามมาส่งด้วยเช่นกัน

“วันนี้เปิดให้ตัดองุ่นเองวันแรกครับ...นายจะเข้าไปดูไหม”

“อือ...ว่าจบก็เดินนำไปทันที”

บลูที่ไม่รู้จะทำอะไร ไหน ๆ ก็มาแล้วเขาเลยเข้าร่วมกิจกรรมตัดพวงองุ่นที่ทางไร่จัดขึ้น อีกทั้งชายหนุ่มตั้งใจจะซื้อไปฝากมารดาอยู่แล้ว

“จับตรงนี้ครับ แล้วค่อยตัด” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นที่ด้านหลัง ทำเอาบลูตัวแข็งทื่อ

รามทดลองจับพวงองุ่นที่ห่างออกไปนิดหน่อยให้ดู ก่อนบลูจะค่อย ๆ หันกลับมาช้า ๆ ก่อนทั้งสองคนจะมองหน้ากันอย่างเต็มตา

“พ่อ...” บลูเอ่ยเรียกแผ่วเบา ชายหนุ่มกะพริบตาถี่ ๆ อยู่หลายครั้ง ก่อนน้ำตาเม็ดใหญ่จะไหลและเขาก็ยิ้มออกมาในที่สุด เมื่อพรที่เขาขอจากพระเจ้าเป็นจริง

รามเองก็หันไปมองตามเสียงเรียก ก่อนจะนิ่งงั้นเหมือนต้องมนต์ ทั้งสองลังเลอยู่ว่ามันจริงหรือไม่จริง แต่สายตาของบลูบอกได้ทุกอย่าง ว่าเขาคิดถึงคนตรงหน้าขนาดไหน และดีใจเพียงไรที่ได้พบกันอีกครั้ง

THE END

......

เหตุการณ์หลังจากนี้อยู่ในอีบุ๊คกับหนังสือนะคะ

สปอยร์ : ฟิวกู๊ดดด

ขอบคุณที่อยู่กันมาจนจบนะคะ ชอบก็อย่าลืมกด ❤ นะคะ อยากมีเล่มก็กดมีเน้อ

หวังว่าจะไม่มีใครด่าไรท์นะคะ จบแบบ True End สปอยร์ไปแล้วเนอะ

sds

 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น

  1. #2 ตุ๊กตา (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 10:59

    หืม ..ดีจังเลย จบได้ดีค่ะชอบๆค่ะ

    #2
    1
    • #2-1 BABY_TRACER_85(จากตอนที่ 54)
      2 ตุลาคม 2563 / 12:13
      ขอบคุณนะคะ
      #2-1