Bodyguard Made to love....ขอแค่ได้รัก

ตอนที่ 52 : จากไปแล้วจริง ๆ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 72
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    24 ส.ค. 63

 อาทิตย์ต่อมา

รามออกไปช่วยอูลาพ่อของยานเปง ขนอาหารทะเลที่ชาวบ้านช่วยกันหามาได้ แล้วนำเอามาแปรรูปบรรจุใส่กล่องจนเสร็จเรียบร้อยขึ้นเรือบรรทุกสินค้าเพื่อเตรียมส่งออกไปยังประเทศไทย หลังจากที่เสร็จก็เดินกลับมาในกระท่อมของตนเอง

แต่ก็ต้องแปลกใจที่ไม่เห็นคนรักอยู่ด้านใน ชายหนุ่มเดินออกมาแล้วตรงไปยังห้องน้ำ ก็ไม่มี ไปที่ห้องครัวอีกด้านก็ไม่มี ตอนนี้รามร้อนใจเขาโยนอาหารสดที่แบ่งมาจากผู้ใหญ่บ้านลงเปะปะแล้ววิ่งตามหาไปทั่วทั้งชายหาด

“บลู คุณบลู” รามวิ่งไปจนทั่ว เจอชาวบ้านก็เอ่ยถามดีที่ยังพอฟังกันรู้เรื่อง แต่ทุกคนก็ส่ายหน้า นั่นจึงยิ่งทำให้เขาร้อนใจมากขึ้นไปอีก

หลายวันมานี้ทั้งสองอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข เกือบลืมสิ่งร้าย ๆ ที่เพิ่งเกิดขึ้นไปจนเกือบหมด รามออกไปทำงานช่วยผู้ใหญ่บ้านนอกบ้าน ปล่อยบลูให้อยู่ที่กระท่อมทำงานเล็ก ๆ น้อยเหมือนปกติทุกวัน แต่ทว่าวันนี้กลับมากับพบเพียงแค่ความว่างเปล่า

“คุณบลู แม่ อยู่ไหน ได้ยินผมไหม” รามวิ่งตะโกนร้องเรียกทั่วไปหมด แต่ก็ไร้ซึ่งเสียงตอบกลับ

ชายหนุ่มหยุดหอบหายใจน้ำตาคลอ ก่อนจะนึกขึ้นได้แล้วก็วิ่งกลับไปทางเดิม ร่างกายกำยำผิวคล้ำจากแดด วิ่งตรงไปทางด้านหลังของเกาะ ชายหนุ่มเดินลัดเลาะไปตามทางปากก็ตะโกนเรียกคนรักไม่ขาดสาย

“แม่ คุณบลู ได้ยินผมไหม” เขายังคงเดินตรงไปเรื่อย ๆ เสียงของน้ำที่กระทบโขดหินดังอยู่ไม่ไกล และเริ่มดังชัดขึ้นมาเรื่อย ๆ จนรามวิ่งเข้ามาถึง

เขามองสิ่งที่เห็นตรงหน้าก่อนจะหลับตาลงหายใจหอบเหนื่อย สายตาคมไล่มองเสื้อผ้าและรองเท้าแตะที่ถูกถอดวางอยู่บนโขดหินขนาดใหญ่

รามยกยิ้มแล้วถอนหายใจออกมา คุณบลูของเขาอยู่ตรงหน้า ร่างกายขาวเนียนที่โผล่พ้นน้ำแค่เพียงหัวไหล่ทำเอารามโล่งใจในที่สุด ก่อนตนเองจะคิดได้ว่าเป็นคนบอกคนรักเองว่าด้านหลังมีน้ำตกอยู่ ที่รามรู้ก็เพราะว่าชายหนุ่มต้องมาตักน้ำสะอาดเอาไปไว้อาบไว้ใช้

รามมองคนตรงหน้าที่กำลังแหวกว่ายอย่างสนุก และพยายามที่จะจับปลาด้วยมือเปล่า เขามองภาพนั้นแล้วยิ้มกว้างเพราะคุณบลูดูกำลังมีความสุข ชายหนุ่มเดินเข้าไปใกล้ ๆ เบา ๆ โดยไม่ให้อีกคนได้รู้ตัว เสียงน้ำตกที่กระทบโขดหินดังซู่ซ่า อีกทั้งชายหนุ่มกำลังเพลิดเพลิน จึงทำให้ไม่ได้ยินและไม่รู้ตัว

รามถอดกางเกงเลของตนออกจนร่างกายเปลือยเปล่า ร่างกายกำยำค่อย ๆ หย่อนตัวลงไปในน้ำตกที่เย็นยะเยือกช้า ๆ ก่อนจะเข้าไปใกล้แล้วกอดเอวสอบของคนรักจากทางด้านหลัง บลูเองก็สะดุ้งเล็กน้อยพอเห็นว่าเป็นใครเขาจึงยิ้มกว้าง

“มาอยู่นี่เอง หาซะทั่ว” รามเอ่ยบอกก่อนจะหอมไปที่แก้มยุ้ยหลาย ๆ ครั้ง

“กลับมาแล้วเหรอ” บลูเอ่ยถามก่อนจะหันหน้าเข้ามาหา

“ตกใจแทบแย่...กลับมาไม่เจอ นึกว่ามีใครมาขโมยเมียผมไปซะอีก” รามบอกกับคนตรงหน้า สายตาก็สบกันอย่างรักใคร่

“ก็ไม่รู้ว่าพ่อจะกลับเร็ว...เลยว่าจะแวะมาดูเสียหน่อย” คราแรกกะว่าจะมาไม่นานแต่เพราะน้ำตกตรงหน้าสวยและน้ำใสมาก อีกทั้งกะว่าจะมาตักน้ำไปไว้อาบเพราะชายหนุ่มอยากแบ่งเบาภาระคนรักที่ต้องทำแทบทุกอย่าง จนเขาเองแทบจะไม่ค่อยได้ทำอะไร อยู่ไปวัน ๆ ทำกับข้าวก็กินได้บ้างไม่ได้บ้างแต่ก็ไม่เคยได้ยินรามบ่นเลยสักครั้ง

รามมองคนตรงหน้าพูดอย่างหลงใหล ยิ่งเห็นปากแดง ๆ พูดไม่หยุดเขายิ่งเผลอไผล รู้ตัวอีกทีปากก็บดจูบริมฝีปากแดง ๆ นั้นแล้วตอนนี้ รามยกตัวอีกคนลอยเหนือน้ำนิด ๆ แล้วตรงไปที่หลังโขดหินอันใหญ่ ก่อนดันตัวของชายหนุ่มหลังแนบชิด ปากก็ยังบดเบียดกันอย่างเร่าร้อน

CUT

ขอสงวนสิทธิ์เฉพราะ E- Book กับ รูปเล่ม นะคะ

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMjE1NzI2NiI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjEyOTczOSI7fQ

รามกอดชายหนุ่มเอาไว้ทั้งสองต่างคนต่างหอบหายใจ รามจับใบหน้าของบลูมาจูบ ทั้งสองบอกรักกันอย่างเช่นเคย ต่างคนต่างสบตากันอย่างรักใคร่ ก่อนรามจะดึงแก่นกายออก แล้วจับบลูหันหน้ามาหาตนเอง ชายหนุ่มประทับจูบลงที่หน้าผาก แล้วช่วยกันล้างตัวเดินกลับไปที่กระท่อม ไม่ลืมหิ้วถังน้ำกลับไปด้วย เย็นวันนั้นรามทำหน้าที่ทำกับข้าวก่อนทั้งสองคนจะนั่งกินด้วยกันอย่างมีความสุข

“ไปนั่งเล่นตรงนั้นกันไหมครับ” รามเอ่ยถามหลังจากที่ทั้งสองกินข้าวเย็นเสร็จเรียบร้อยแล้ว บลูยกยิ้มก่อนทั้งสองจะเดินลงมาริมชายหาด ที่มีชิงช้าทำจากเถาวัลย์อยู่ รามจับบลูนั่งลงก่อนไกวชิงช้าให้

“พ่อว่าดาวที่นี่กับที่บ้านสวยเหมือนกันไหม” บลูเอ่ยถามขณะเงยหน้าขึ้นมอง ชายหนุ่มมีใบหน้าสลดลงอย่างเห็นได้ชัด คิดถึงบ้าน นั่นคือสิ่งที่บลูคิด

รามพ่นหายใจออกมาเบา ๆ เขาอมยิ้มก่อนจะตอบ” สวยเหมือนกันไหมพ่อไม่รู้...เพราะมันขึ้นอยู่ว่าดูกับใคร” ชิงช้าค่อย ๆ หยุดลง ชายหนุ่มจึงเดินอ้อมไปด้านหน้าเขานั่งลงบนส้นเท้า ให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกัน มือแกร่งก็กุมมือของบลูเอาไว้

“คิดถึงบ้านเหรอครับ” รามกลั้นใจถามออกมา เขามองคนรักก็รู้แล้วหลายวันมานี้บลูดูเหมือนจะซึมลงไปนิดหน่อย

บลูพยักหน้าแล้วรวบตัวของรามมากอดไว้แน่น ก่อนจะเอ่ยบอก

“ไม่ใช่ว่าไม่อยากอยู่กับพ่อนะอย่าคิดมาก แม่แค่เป็นห่วงคนที่บ้าน เป็นห่วงเฮียไม่รู้ว่าจะทำงานหนักมากขึ้นกว่าเดิมหรือเปล่า” บลูพูดความในใจออกมา เขาไม่อยากให้รามเข้าใจผิด ชายหนุ่มไม่ได้เสียใจที่ต้องมาอยู่ตรงนี้ แต่ถ้าจะให้ไม่รู้สึกอะไรเลย ก็ดูเหมือนจะหลอกตัวเองมากไปหน่อย

“พ่อ...แม่มีอะไรจะบอก แต่ต้องสัญญาก่อนนะว่าจะไม่โกรธ” บลูตัดสินใจ เขาจะบอกเรื่องของรันเวย์ ที่ผ่านมาเขาบ่ายเบี่ยงไม่ตอบอยู่หลายครั้ง แต่เพราะรามก็ยังเป็นคนเดิมไม่เคยเซ้าซี้หรือทำให้เขาขุ่นเคืองใจ

“เรื่องอะไรเหรอครับ” รามเอ่ยถาม มองหน้าคนรักอย่างแปลกใจ

“เรื่องที่พ่อเคยถาม...เรื่องของรันเวย์” บลูพูดก่อนจะพ่นลมหายใจออกมา “พ่อ...รันเวย์ไปสบายแล้วนะ” บลูเอ่ยบอกก่อนจะตัดสินใจเงยหน้าขึ้นมอง ชายคนรักที่นิ่งงันอยู่ตรงหน้า

ใบหน้าของรามเรียบเฉยในทันที บลูมองหน้าคนรัก มองสันกรามที่กัดกันแน่นจนขึ้นสันนูน รามไม่พูดออกอะไรออกมา แต่สายตาของเขาฉายแววน่ากลัว สายตาคู่นั้นไม่ได้มองบลูเลยสักนิด แต่กับมองตรงไปด้านหน้าอย่างไร้จุดหมาย รามคิดว่ารามรู้แล้ว แต่แค่ยังไม่ชัดเจน

“พ่อ...โกรธแม่หรือเปล่า” เป็นครั้งแรกที่บลูรู้สึกกลัวใจคนตรงหน้า ถึงแม้ว่าเขาจะเคยเห็นใบหน้าเรียบเฉยแบบนี้มาแล้วหลายครั้ง แต่นั่นมันก็คนละเหตุการณ์

รามยังคงเงียบและไม่ตอบ เหมือนชายหนุ่มกำลังคิดอะไรอยู่ นี่ซินะเหตุผลที่คุณบอมกับคุณบลูบ่ายเบี่ยงไม่ยอมบอก ไม่ใช่ว่าตนเองไม่เคยถาม วันนี้ที่บอมโทรมาชายหนุ่มก็ถาม แต่ก็โดนธุระสำคัญอย่างอื่นกลบไป รามคิดอย่างสับสน รู้สึกเป็นห่วงนมอ่อนขึ้นมาไม่รู้ว่าปานนี้จะอยู่อย่างไร เพราะตอนที่จากกันเหตุการณ์ก็ไม่ค่อยดีนัก อีกทั้งมาเกิดเรื่องนี้เสียก่อนทำให้ยังไม่ทันได้ล่ำลา

“แม่...” รามหลุดเรียกออกมา มองบลูด้วยสายตาว่างเปล่า “นี่คือเหตุผลที่ไม่ยอมบอกเหรอครับ” รามเอ่ยถามออกมาตรง ๆ

“ขอโทษที่ไม่ได้บอกตั้งแต่แรกเพราะกลัวว่าพ่อจะเสียใจ” บลูบอกสิ่งที่ตนเองคิดออกมา ชายหนุ่มรู้ว่าตนเองผิดแต่ที่ทำไปก็หวังดีทั้งนั้น

“อย่าโกรธเลยนะ” ไม่รู้ว่าคำที่เพิ่งพูดออกมาชายหนุ่มหมายถึงใครกันแน่ ระหว่างตัวเองกับบิดา ถึงแม้ว่าวิเศษจะไม่ได้ฆ่ารันเวย์ก็จริงแต่มันก็ใกล้เคียง และเมื่อคิดว่าใครคือต้นเหตุ ชายหนุ่มอดคิดว่าเป็นใครไปไม่ได้ ถ้าไม่ใช่ตัวของเขาเอง

ยังไม่ทันที่รามจะพูดอะไร ก็ได้ยินเสียงของยานเปงร้องตะโกน ก่อนจะวิ่งเข้ามาใกล้ ๆ

“พี่ราม พี่ราม ไฟไหม้เรือสินค้าที่จะไปส่งโรงงาน” ยานเปงบอกอย่างเหนื่อยหอบ เขาวิ่งมาไกลมากเพราะพ่อของตนเองให้มาตาม

“ไฟไหม้” รามลุกขึ้นทันทีหลังจากที่ได้ฟัง เรื่องตรงหน้ายังไม่ทันจะจบ กับมีเรื่องแบบนี้ขึ้นมาเสียก่อน จะให้เขาไม่สนใจก็คงไม่ได้ เพราะนั้นหมายถึงความเป็นอยู่ของคนในหมู่บ้าน

“คุณบลูเข้าไปรอข้างในนะครับ อย่าออกมาจนกว่าผมจะกลับมา” รามเอ่ยสั่ง ก่อนจะหันยื่นมือถือเครื่องเก่าส่งให้แล้วหันไปหายานเปง “ไปยานเปง”

“พ่อ ระวังตัวด้วยนะ” บลูไม่รู้จะห้ามยังไง เพราะดูแล้วรามคงไม่ฟังเพียงเพราะรู้นิสัยชายหนุ่มดี เรื่องแบบนี้ทนอยู่เฉย ๆ ไม่ได้

“ครับ” รามรับคำก่อนจะวิ่งตามยานเปงไป ปล่อยให้บลูมองตามหลังอย่างสุดสายตา ก่อนชายหนุ่มจะนั่งลงที่ชิงช้าที่เดิม เขายังไม่อยากกลับเข้าไป เพราะพอนึกสายตาของคนรักเมื่อกี้ก็อดรู้สึกหวั่นใจไม่ได้

“เรื่องราวของเรา...จะจบแบบไหนกันนะ” บลูพึมพำ เพราะดูเหมือนเหตุการณ์จะแย่ลงไปในทุกที ชายหนุ่มปล่อยใจให้ลอยไปกับสายลมทะเลอย่างเหม่อลอย

แกร๊บ

เสียงเหยียบกิ่งไม้ ดึงบลูให้หลุดจากภวังค์ ชายหนุ่มจึงรีบหันมาเพราะคิดว่าเป็นรามที่อาจจะกลับมาเพราะลืมอะไร...

 

 

รามกำลังวิ่งวุ่นกับการช่วยชาวบ้านดับไฟ ดีที่ไหม้เพียงส่วนเดียวและยังไม่ทันได้ลุกลาม แต่กว่าจะดับมันจนมอดก็เล่นเอาหอบอยู่เหมือนกัน ชายหนุ่มนั่งพักหายใจบนพื้นทราย ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ ก่อนจะลุกไปช่วยชาวบ้านย้ายของส่วนที่เหลือลงมาจากบนเรือ กว่าจะขนจนเสร็จก็ใช้เวลาจนเกือบเช้า

ชายหนุ่มเดินกลับมาที่กระท่อมด้วยใบหน้าอิดโรยเพราะอดหลับอดนอนมาทั้งคืน เขาเปิดประตูเข้าไปช้า ๆ แต่พบกับความว่างเปล่า ชายหนุ่มสลัดความเหนื่อยล้าเดินหาคนรักทันที เขาวิ่งทั่วไปหมดทั้งเกาะปากก็ร้องตะโกนก้อง

“คุณบลู คุณบลู” วิ่งตรงไปที่น้ำตกแต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า เขาวิ่งกลับมาทางเดิมอีกครั้งก่อนจะมาหยุดตรงชิงช้าที่เพิ่งแยกกันล่าสุด

รามมองจนทั่ว ก่อนจะเห็นโทรศัพท์ที่เขาให้ไว้ ตกอยู่ข้าง ๆ บนพื้นทราย ชายหนุ่มหยิบมันขึ้นมา ก่อนจะดูเบอร์โทรออก ปรากฏเบอร์ของบอมโทรเข้ามาเมื่อตอนเช้า และเบอร์โทรออกล่าสุดเมื่อหกชั่วโมงก่อนซึ่งเป็นตอนเดียวกันกับที่รามยื่นมันให้กลับบลู

ตึ้ง!!! เสียงข้อความเข้าถูกส่งมาจากที่ไหนไม่รู้ เรียกสายตาของรามหันไปมองอีกครั้ง

[กูบอกแล้วว่าพวกมึงหนีไม่พ้น] ประโยคสั้น ๆ ทิ่มแทงไปถึงหัวใจ รามทรุดตัวหมดแรงลงกับพื้น

มือของเขาไร้เรี่ยวแรงตกลงที่ข้างลำตัว ปล่อยน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าตกลงที่พื้นทราย ชายหนุ่มคิดอย่างสับสนไม่รู้ควรทำอย่างไรต่อไปดี หรือคุณบลูอยากกลับบ้านจริง ๆ ใช่ไหม

พอคิดถึงตรงนี้รามก็นึกถึงใบหน้าของบลูเมื่อตอนที่นั่งลงที่ชิงช้า คนรักมีสีหน้าเศร้าสร้อย คงเพราะอยากกลับบ้านจริง ๆ แต่รามก็ยังไม่อยากจะปักใจเชื่อ เขากดเบอร์ที่ส่งข้อความมาเพื่อโทรกลับไป แต่กลับติดต่อไม่ได้ คุณบลูจากไปแล้วจริง ๆ

...............................

ใกล้จบแล้วนะคะ อีกสองตอน ขอบคุณทุกคนที่อยู่กันมานะคะ อย่าลืมไปร่วมสนุกกันเยอะๆ หนังสือก็ยังมียู่น๊า

 

sds

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น