Bodyguard Made to love....ขอแค่ได้รัก

ตอนที่ 5 : เลิกทำอย่างนี้ให้กูสักที

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 184
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    24 ส.ค. 63

 ณ มาเก๊า

รามเปิดประตูห้องพักของโรงแรมหรูโดยให้บลูเดินนำเข้ามาก่อน และหลังจากที่บลูเดินเข้ามาด้านในก็ทิ้งตัวลงที่โซฟาหน้าทีวีทันที รามยกยิ้มตามหลังก่อนจะลากกระเป๋าเดินตามเข้ามา

ชายหนุ่มจัดการลากกระเป๋าของเจ้านายเข้าไปในห้องนอนห้องหนึ่งที่อยู่ในห้องชุดแห่งนี้ รามจัดการข้าวของออกจากกระเป๋าและเตรียมทุกอย่างไว้ให้เรียบร้อยก่อนจะเดินกลับออกมา

คุณบลูอาบน้ำเถอะครับ เดี๋ยวผมสั่งอะไรมาให้กิน” รามบอกกับเจ้านายในขณะที่บลูกำลังกดเปลี่ยนช่องทีวีไปมาเพราะไม่มีอะไรน่าสนใจ

อือ” บลูบอกเพียงสั้น ๆ ก่อนจะถอดรองเท้าออก แล้วเดินเข้าไปในห้องของตัวเองทันที

รามได้แต่มองตามหลังก่อนจะเก็บรองเท้าของบลูให้เข้าที่ แล้วเดินมาสั่งเซอร์วิสด้วยภาษาจีนกลาง

ชายหนุ่มพูดได้หลายภาษาเพราะว่าด้วยความที่เขาสนิทสนมกับบลูมาตั้งแต่เด็ก ทั้งสองเล่นซนมาด้วยกันทุกอย่าง เวลาบลูต้องไปเรียนอะไร รามก็เลยต้องเรียนไปด้วยอย่างเสียมิได้ ไม่อย่างนั้นบลูจะงอแงมากเพราะไม่มีเพื่อน เรียกได้ว่าเอาแต่ใจมาตั้งแต่เด็ก ๆ เลยก็ว่าได้

อีกทั้งคุณพราวแม่ของคุณบลูก็เป็นคนใจดี และออกจะตามใจลูกชายคนเล็กของบ้าน ก็เลยต้องยอมเพราะคิดว่าดีเหมือนกันลูกชายของเธอจะได้มีเพื่อน อีกทั้งรามก็เป็นลูกชายของแม่บ้านคนสนิทเลยทำให้คุณพราวเอ็นดูรามอยู่พอสมควร

มึงไม่หิวหรือไง” บลูเอ่ยถามเมื่อเห็นว่ารามยังคงยืนอยู่กับที่ ไม่ยอมลงมานั่งกินข้าวกับตนเอง

คุณบลูกินก่อนเลยครับ” รามเอ่ยบอกและกำลังจะเดินออกไป

มานั่ง” น้ำเสียงราบเรียบออกคำสั่งสั้น ๆ ก่อนรามจะชะงักและค่อย ๆ หันกลับมาช้า ๆ แล้วนั่งลงฝั่งตรงข้าม

ทำไมมึงชอบปล่อยให้กูกินข้าวคนเดียววะ” บลูเอ่ยออกมา เขาไม่ได้หันมามองหน้าของรามเลยสักนิด ใบหน้าหล่อเหลามองไปที่อาหารตรงหน้า ก่อนจะพูดขึ้นอีก “การกินข้าวกับกูมันยากมากเลยหรือไง” บลูยังคงพูดไม่หยุด รามยกยิ้มเบา ๆ แต่เพียงแค่แวบเดียวมันก็หายไป

กินเถอะครับ” รามพูดขึ้นก่อนจะตักอาหารใส่จานให้บลู ทั้งสองคนตกอยู่ในความเงียบและจัดการอาหารตรงหน้า บลูเองก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีกเลย จนกระทั่งกินเสร็จชายหนุ่มก็ลุกออกไปทันที ปล่อยให้รามได้แต่มองตามหลังอย่างไม่เข้าใจ

บลูออกมาจากห้องด้วยชุดใหม่ และเขากำลังจะออกไปข้างนอก รามที่ยืนอยู่แถว ๆ โซฟาเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ

คุณบลูจะไปไหนครับ”

ข้างนอก ไม่ต้องเสือกตามมา” บลูตอบด้วยอารมณ์ขุ่นมัวที่เขาก็บอกกับตัวเองไม่ได้เหมือนกันว่าเป็นอะไร

ไม่ได้หรอกครับ ผมจะให้คุณไปคนเดียวได้ยังไง” รามพูดเสียงเครียดก่อนจะมองหน้าเจ้านายนิ่ง

....” บลูไม่พูดอะไรเขาเดินออกจากห้องไปทันที รามจึงไม่รอช้ารีบเดินตามออกไป

ทั้งสองมาหยุดอยู่ที่หน้าคลับหรูชื่อดังในมาเก๊า บลูปรายตามองรามที่กำลังเดินตามเข้ามาด้านใน ใบหน้าหล่อเหลายกยิ้มเล็กน้อยเหมือนกำลังนึกอะไรบางอย่างออกมาได้ ภายในคลับมีเสียงเพลงคลาสสิกคลอเบา ๆ และแสงไฟออกสลัว ๆ สายตาคมมองไปรอบ ๆ เพื่อหาที่ว่าง เพราะผู้คนเริ่มทยอยกันเข้ามาจับจองโต๊ะจนเกือบเต็ม ก่อนจะเห็นและเดินมานั่งลงที่ด้านหน้าเวทีขนาดใหญ่ รามมองเจ้านายอย่างไม่เข้าใจแต่ก็เดินตามมาหยุดยืนอยู่ด้านหลังไม่ได้นั่งลง

บลูจัดการสั่งเครื่องดื่มวิสกี้สีอำพันก่อนจะรินมันใส่ค่อนแก้ว กระดกทีเดียวเสียจนหมด

เมามากไม่ได้นะครับ” รามก้มลงมากระซิบบอก

มึงก็มานั่งแดกเป็นเพื่อนกูดิ... จะได้หมดไว ๆ” บลูบอกเสียงเรียบ รามจึงทำตามคำสั่งเพราะไม่อย่างนั้นเดี๋ยวได้โกรธเขาอีกแน่

ไม่นานแสงไฟในคลับก็มืดสนิทลง ก่อนจะมีดนตรีดังคลอขึ้นเบา ๆ พร้อมกับแสงไฟสาดส่องไปตรงกลางเวทีที่มีหญิงสาวใส่ชุดเกือบเปลือยเต้นรูดเสาอยู่ สักพักก็มีบรรดาสาวสวยออกมาโยกย้ายส่ายสะโพกกันอย่างเร่าร้อน

บลูมองตามหญิงสาวคนหนึ่งแทบจะตาไม่กะพริบ ส่วนรามก็พยายามอย่างมากที่จะไม่หันหน้าไปมองสายตาของเจ้านาย เพราะไม่อยากเห็นว่าชายหนุ่มมองหญิงสาวพวกนั้นแบบไหน ไม่อยากรับรู้ก็เลยทำได้แค่วางสีหน้านิ่งเฉย แต่มือของเขากลับกำแก้ววิสกี้เอาไว้แน่น

หลังจากโชว์จบลงบลูยกมือขึ้นเรียกบริกรชายคนหนึ่งแล้วกระซิบสั่งอะไรบางอย่างด้วยใบหน้าเหมือนกำลังได้เล่นสนุก แต่สำหรับรามแล้วมันคงไม่ค่อยจะดีนัก

แต่บอดี้การ์ดหนุ่มก็ได้แต่มองไปยังเจ้านายด้วยสายตานิ่งเฉยเช่นเดิม

เพียงไม่นานก็มีสาว ๆ โฮสเตสเดินเข้ามา หญิงสาวสองคนเดินตรงไปนั่งข้าง ๆ บลู ก่อนจะมีหญิงสาวคนหนึ่งเดินมานั่งข้าง ๆ ของราม

บลูยกยิ้มมองไปทางหญิงสาวที่กำลังเอาอกเอาใจตัวเองอย่างหยาดเยิ้ม แม่สาวโฮสเตสพวกนี้มีไว้คอยเอาอกเอาใจแขกที่มาเที่ยว พวกเธอจะทำทุกอย่าง ทำทุกอย่างจริง ๆ เพื่อแลกกับเงิน และตอนนี้หญิงสาวทั้งสองก็เริ่มบดเบียดร่างกายเข้าหาชายหนุ่มอย่างแนบชิด

รามได้มองไปยังเจ้านายนิดหน่อยก่อนจะรับแก้วจากหญิงสาวคนข้าง ๆ ที่เธอยื่นให้และกระดกทีเดียวเสียจนหมดแก้ว

มึงไม่คุยกับน้องเขาหน่อยวะ” บลูเอ่ยถามขณะปล่อยให้หญิงสาวนัวเนียร่างกายตนเอง

ผมไม่รู้จะคุยอะไรนี่ครับ” รามเอ่ยนิ่ง ๆ ก่อนจะหันไปรับแก้วของหญิงสาวคนข้าง ๆ อีกครั้ง นั่นจึงทำให้รามรู้สึกขัดใจ

“งั้นคืนนี้มึงก็พาเธอไปสิ...มึงจะได้มี” เขาสั่งเสียงเรียบและจ้องหน้าของรามไว้นิ่ง

“ครับ”

หลังจากได้คำตอบบลูก็มองด้วยสายตานิ่งเฉย มันนิ่งมาก นิ่งเสียจนน่ากลัว

รามลุกขึ้นจากเตียงเดินไปจุดบุหรี่ขึ้นสูบ หลังจากเสร็จภารกิจที่ได้รับมอบหมาย ชายหนุ่มยืนดูดบุหรี่เหม่อมองแสงสียามราตรีผ่านกระจกบานใส ร่างกายของเขาเปลือยเปล่า ก่อนหญิงสาวที่เขาพามาด้วยจะลุกจากเตียงและเดินเข้ามาหา เธอวาดวงแขนกอดรอบเอวสอบและพยายามปรนเปรออีกครั้ง

รามไม่ได้พูดอะไรออกมาเขาปล่อยให้เธอจัดการกับร่างกาย โดยไม่ได้เอ่ยห้าม แต่ใบหน้าของเขายังคงเรียบนิ่งไม่บ่งบอกอารมณ์ใด ๆ เลยสักอย่าง นอกจากความกำหนัดที่ถูกเธอปลุกขึ้น แต่ก็น่าแปลกที่เขาเองยังไม่รู้สึกว่าอิ่มเอมไม่ว่าจะสักกี่ครั้ง อาจจะเป็นเพราะว่าพวกเธอไม่ใช่คนที่เขาต้องการ

หลังจากที่จัดการหญิงสาวเป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้เสร็จ ชายหนุ่มแต่งตัวก่อนจะวางเงินสำหรับค่าบริการไว้ให้ และเดินออกมาจากห้องทันที เขานั่งรออยู่ในรถที่ได้เช่ามาจากสนามบิน ก่อนจะหลับตาลงและหลับไปในที่สุด

หลังจากนั้นเพียงไม่นานบลูก็เดินมาที่รถด้วยใบหน้าอิดโรย เขาเคาะกระจกสองสามครั้งเพื่อปลุกคนด้านใน รามลืมตาขึ้นก่อนจะมองไปยังด้านนอกและปลดล็อกให้ทันที

บลูหลับตาลงหลังจากที่ขึ้นมานั่งเรียบร้อย รามจึงเอื้อมมือข้ามตัวเจ้านายเพื่อหวังว่าจะดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาด แต่บลูกับลืมตาขึ้นและกระชากแขนของรามให้เข้ามาใกล้ในระยะประชิด

บลูกวาดสายตามองรามไปทั่วทั้งใบหน้า รามเองก็ได้แต่ทำหน้านิ่งไม่บ่งบอกอารมณ์ใด ๆ แต่สายตาของเขากับมองต่ำที่ริมฝีปากแดงสด และพยายามละมันโดยการหันสายตาไปมองที่อื่น

เลิกทำอย่างนี้ให้กูสักที” บลูเอ่ยขึ้น

ไม่ได้ครับ” เขาตอบและผละตัวเองออกมานั่งประจำที่คนขับ ปล่อยทั้งรถตกอยู่ในความเงียบไม่มีใครพูดอะไรออกมาทั้งนั้น

คุณบลูครับ” รามสะกิดเรียกชายหนุ่มเบา ๆ เมื่อมาถึง ชายหนุ่มจึงลืมตาขึ้นก่อนจะสะบัดใบหน้าสองสามครั้งเพื่อเรียกสติ

ถึงละเหรอ” บลูเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงงัวเงีย

ครับ”

หลังจากเข้ามาในห้องแล้วบลูก็ล้มตัวลงบนที่นอนทันที รามที่เดินตามมาก็นั่งคุกเข่าลงกับพื้นถอดรองเท้าออกให้บลูอย่างเบามือ แล้วจัดแจงท่านอนให้ใหม่เพื่อจะได้นอนอย่างสบาย ๆ

ทำไมมึงต้องทำขนาดนี้ด้วยวะ” บลูเอ่ยถามในความมืดสลัว ที่มีแสงจากภายนอกเล็ดลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเพียงน้อยนิด

นอนเถอะครับดึกแล้ว” รามพูดก่อนจะกระชับผ้านวมห่มให้ชายหนุ่ม

แต่บลูกลับกระชากคอเสื้อของรามเอาไว้ก่อนจะมองตากันรางๆ จะมีก็เพียงแค่ลมหายใจอุ่น ๆ ที่กำลังรินรดกันเป็นตัวชี้วัดว่าทั้งสองคนอยู่ใกล้กันมากแค่ไหน

มึงเป็นอะไร” บลูเอ่ยถาม แต่รามกลับไม่เข้าใจ ก็เขาไม่ได้เป็นอะไร และคิดว่าเจ้านายมากกว่าที่เป็น

เปล่าครับ” คำตอบของรามทำเอาบลูแสยะยิ้มน่ากลัว หลังจากที่เกิดเรื่องเมื่อคืนบลูก็รู้สึกสับสน ไม่เข้าใจตัวเองว่าเป็นอะไรเหมือนกัน รามทำได้อย่างไร ทำตัวปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ซ่อนทุกสิ่งทุกอย่างภายใต้ใบหน้าเฉยจนทำให้บลูรู้สึกโมโห

มึงนอนลงข้าง ๆ กู” บลูเอ่ยสั่งอีกครั้งแต่รามกลับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

นอนเถอะครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าผมจะเข้ามาปลุก” เขาไม่ทำตามที่เจ้านายบอกกลับเดินออกจากห้องและปิดประตูให้อย่างเบามือ...

 

 

เช้าวันต่อมารามก็จะเข้ามาปลุกชายหนุ่มตามที่ได้บอกไว้ เขาเดินมาหยุดอยู่ที่ข้าง ๆ เตียงก่อนจะนั่งคุกเข่าลงข้างหนึ่ง มองบลูหลับใหลในระยะใกล้ด้วยสายตาที่อ่อนโยน เสียงลมหายใจของคนที่หลับยังคงสม่ำเสมอบ่งบอกว่ายังไม่รู้สึกตัว

รามไล่สายตามองไปทั้งดวงหน้าก่อนจะหยุดที่ริมฝีปากแดงสดอย่างหลงใหล เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้ ๆ แต่กลับเปลี่ยนใจเลื่อนริมฝีปากไปจูบลงที่ข้างแก้มแทนเพราะไม่กล้าพอ

คุณบลูครับตื่นเถอะครับ” รามถอนใบหน้าออกมา เขายืดตัวเต็มความสูงก่อนจะปลุกเรียกเจ้านาย

อื้อออ” บลูตอบรับแต่ก็ยังไม่ลืมตา เข้าพลิกตัวไปอีกด้านทำให้รามเห็นแผ่นหลังเปลือยเปล่า ก่อนเขาจะไล่สายตาไปทั่ว ๆ ห้อง เสื้อผ้าของบลู กระจัดกระจาย ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขาคงจะนอนแก้ผ้าอีกตามเคย

คุณบลู ตื่นเถอะครับ จะสายนะครับ” รามปลุกอีกครั้ง ก่อนบลูจะยกมือขึ้นมาเหมือนกับบอกว่าขอเวลาอีกห้านาที รามส่ายหัวยิ้ม ๆ แล้วหันไปเก็บเสื้อผ้าที่กระจัดกระจาย เดินออกไปสั่งเซอร์วิสไว้รอ...

...........................................................

พี่รามอบอุ่นมาก..อิจฉาคุณบลู ฆ่าคนทั้งอำเภอเพื่อเธอคนเดียว

sds

 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น