Bodyguard Made to love....ขอแค่ได้รัก

ตอนที่ 40 : วันของเรา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 63
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    19 ส.ค. 63

 ทั้งสองคนตัดสินใจค้างคืนที่เขาใหญ่ แต่เพราะไม่ได้เตรียมตัวมาก่อนก็เลยไม่ได้เอาเสื้อผ้าและจองโรงแรมเอาไว้ โดยไม่ได้คิดว่าจะได้ค้างคืนในตอนแรก

แต่ยังดีที่ในรถของรามมีเสื้อเชิ้ตและเสื้อยืดคอกลมอยู่บ้าง ทั้งสองเลยคิดว่าจะใส่ไปก่อนเพราะขี้เกียจจะขับรถเข้าไปในเมือง แค่ตระเวนหาที่พักก็เสียเวลาไปมากแล้ว คงเพราะวันนี้เป็นวันเสาร์ อีกทั้งยังเป็นสถานที่ท่องเที่ยวเลยทำให้โรงแรมเต็มไวกว่าปกติ

ทั้งสองหาอยู่นานสุดท้ายก็มาได้โรงแรมในเหมืองหินอ่อนเก่าแก่ที่ตั้งอยู่ริมหน้าผา วิวและบรรยากาศก็ดีไม่น้อยหน้าโรงแรมหรูราคาแพง อีกทั้งการตกแต่งแปลกตา เพราะมีหินอ่อนล้อมรอบทั้งห้องและเป็นกระจกใสรอบด้าน ทำให้ในตอนเช้ามาสามารถตื่นขึ้นดูพระอาทิตย์ขึ้นได้เลย

“บรรยากาศดีมากเลยนะครับ” รามเอ่ยออกมาขณะที่ทั้งคู่เข้ามาอยู่ในห้องพักแล้ว เขาวางเสื้อผ้าและข้าวของที่จำเป็นต้องใช้ลงบนโต๊ะ ดีนะที่นี่ยังมีบริการของใช้ส่วนตัวด้วยไม่งั้นคงต้องเข้าไปในเมืองจริง ๆ

“อืม...ดีจริง ๆ” บลูตอบรับก่อนจะมองไปรอบ ๆ ภายในห้องพัก ที่ตกแต่งแปลกตา

เขาไม่เคยพักสไตล์รีสอร์ตแบบนี้มาก่อน ส่วนมากจะอยู่ในห้องชุดสุดหรูราคาแพงเสียมากกว่า บลูก็เริ่มแปลกใจตัวเองเพราะมีหลายอย่างเปลี่ยนไปตั้งแต่ที่มีรามเข้ามา การใช้ชีวิตของเขาเรียบง่ายมากขึ้นจริง ๆ ได้ทำอะไรในสิ่งที่ไม่เคยทำ รามเข้ามาเปลี่ยนชีวิตของเขาไปทางที่ดี รวมทั้งการมองโลกที่ไม่คับแคบเหมือนเคย

“อาบน้ำก่อนเลยครับ...ผมจะสั่งเซอร์วิสไว้รอ” รามบอกกับอีกคน ก่อนจะยกหูโทรศัพท์ เขาสั่งอาหารเย็นสองสามอย่าง ก่อนจะหันมามองบลูที่ยังคงนั่งอยู่บนที่นอนเหมือนเดิม ชายหนุ่มจึงเดินเข้ามาหา

“อาบด้วยกันไหมพ่อ” บลูถามก่อนจะยืนมือให้รามข้างหนึ่ง เหมือนจะบอกว่าให้ดึงเขาขึ้นจากบนที่นอน

“ถ้าปฏิเสธจะโกรธไหมครับ” รามบอกขณะจับมือของบลูแล้วดึงเข้ามาแนบชิด

“ทำไม” น้ำเสียงเข้มเอ่ยถาม

“เดี๋ยวรูมเซอร์วิสมาส่งแล้วจะไม่มีคนรับเอานะครับ” รามบอกเหตุผล

“แล้วไป” บลูรู้สึกโล่งใจ อย่างบอกไม่ถูก

“ทำไมครับ...ทำไมต้องแล้วไป”

“นึกว่าพ่อไม่อยากอาบด้วยกันซะอีก” บลูบอกในสิ่งที่คิดออกมา

“แม่ก็รู้ว่าถ้าอาบด้วยกันมันไม่ได้จบแค่อาบน้ำนะสิครับ”

“คิดอะไร...ในสมองมีคำว่าอาบน้ำจริง ๆ บ้างไหม” บลูว่าอย่างไม่จริงจังก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป ปล่อยให้รามมองตามหลังยิ้ม ๆ

เพียงไม่นานบลูก็อาบน้ำจนเสร็จ ชายหนุ่มใช้ผ้าขนหนูพันรอบเอวออกมาเพียงแค่ผืนเดียว ก่อนจะเดินเข้ามาหารามที่กำลังดูโทรทัศน์อย่างตั้งใจ

”พ่อเสื้อผ้าอยู่ไหน” บลูเอ่ยถามก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ ๆ รามคงตั้งใจดูจริง ๆ นั่นแหละเพราะเขาเดินมาใกล้ขนาดนี้อีกคนยังไม่รู้สึกตัวเลย

“มีแค่เสื้อเชิ้ตกับเสื้อยืดครับ พ่อให้แม่เลือกก่อนเลย” รามเอ่ยบอกขณะชูเสื้อทั้งสองแบบขึ้น “แต่พ่ออยากให้แม่ใส่ตัวนี้” รามยื่นเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหญ่ส่งให้ บลูรับมาแต่เขายังไม่ได้ใส่มัน ก่อนจะบอกให้รามไปอาบน้ำบ้าง

รามจึงยกยิ้มและลุกเดินไป เขากำลังจะเข้าไปในห้องน้ำแต่เสียงกริ่งที่หน้าห้องดังขัดขึ้นเสียก่อน เขาจึงหันไปดูแต่ยังไม่ทันที่จะเดินกลับมา ก็เห็นว่าบลูเดินไปเปิดเสียก่อน

ชายหนุ่มคิ้วขมวดทันที เพราะว่าเขาจะไม่อะไรเลยถ้าบลูไม่ได้นุ่งเพียงผ้าเช็ดตัวเพียงแค่ผืนเดียว แถมพนักงานเสิร์ฟยังเป็นผู้หญิงอีกต่างหาก อีกทั้งยังจ้องคนรักของเขาตาไม่กะพริบจนปิดประตู

บลูที่กำลังถือถาดอาหารหันกลับมาก็ชะงัก เพราะรามยืนพิงกรอบประตูห้องน้ำมองมายังตนเองด้วยใบหน้าที่เรียบตึง คิ้วก็ขมวดเข้าหากัน แถมสายตาเฉยเมยที่มองมายังตนเองเหมือนไม่พอใจอีกด้วย

ชายหนุ่มจึงเดินถือถาดไปวางไว้บนโต๊ะก่อนจะหันมามองรามอีกครั้ง แต่ก็ยังคงเห็นเขายืนพิงกรอบประตูและกอดอกอยู่ที่เดิม

“เป็นอะไร” บลูเอ่ยถามอย่างแปลกใจ ก่อนรามจะขยับเข้ามาใกล้และผลักบลูขึ้นไปบนเตียง ส่วนตัวเขาก็คร่อมร่างของชายหนุ่มไว้

บลูเองก็มองคนตรงหน้าอย่างแปลกใจ ก่อนเขาจะเอ่ยถาม

“อยู่ดี ๆ เป็นอะไรไปพ่อ” บลูมองหน้าของรามด้วยสายตาไม่เข้าใจ อีกทั้งเขายังไม่เคยเห็นสายตาแบบนี้ของรามมาก่อนเลย

“เดินไปสภาพนี้เหรอครับ” รามเอ่ยถามเสียงเรียบ จ้องหน้าไม่วางตา บลูจึงยิ้มออกมาก่อนจะยกมือขึ้นคล้องคอ

“หึงแม่เหรอ” เขาถามอย่างหยอกล้อ แต่ดูเหมือนว่ารามจะไม่เล่นด้วยเพราะยังคงมองมาที่ตนเองนิ่ง “ก็เห็นว่าพ่อกำลังไปอาบน้ำก็เลยไปรับให้ ลืมไปเลยว่าไม่ได้ใส่เสื้อ” บลูบอกเหตุผลออกมา เขาไม่คิดเลยว่ารามจะหึงในเรื่องแค่นี้

“ต้องโดนลงโทษรู้ไหมครับ” น้ำเสียงเรียบเอ่ยขึ้น ก่อนจะพลิกตัวของบลูหันหลัง ก่อนจะยกบั้นท้ายสูงขึ้นแล้วดึงผ้าเช็ดตัวออก

“พ่อ!!! จะทำอะไร...”

เพียะ

“โอ๊ย” บลูร้องออกมาเพราะโดนรามตีไปที่ก้นอย่างแรง

“อื้อ...เจ็บนะ” ชายหนุ่มโอดครวญน้ำตาเล็ด

เพียะ

“โอ๊ยยย พ่อ!!” บลูตะโกนอย่างดัง

รามจึงจับตัวบลูพลิกกลับมาแล้วดึงขึ้นมากอดไว้แน่น

“อย่าโกรธผมนะครับ...แล้วก็อย่าทำแบบนี้อีก...ผมหวงคุณมากรู้ไหม” รามบอกข้าง ๆ หู ก่อนบลูจะพยักหน้าช้า ๆ อย่างงงวย เขาตามอารมณ์อีกคนไม่ทัน แถมตอนนี้ก็ยังอึ้งอยู่

นี่รามกล้าลงโทษเขาเลยเหรอ บลูครุ่นคิดอย่างแปลกใจจนต้องถามออกมาเสียงแผ่วเบา

“เดี๋ยวนี้กล้าตีกันเลยเหรอ” บลูออกจะช็อกนิด ๆ เพราะเขาตั้งรับไม่ทัน

“ทำผิดแล้วโดนทำโทษก็ถูกแล้วนิครับ” รามบอกเสียงเบา

“แต่...” บลูกำลังจะเถียง

“ขอร้องอย่าทำอีกนะครับ...ตราบใดที่คุณยังเป็นของผม ร่างกายของคุณผมมีสิทธิ์ดูได้เพียงแค่คนเดียว” เสียงเบาเอ่ยบอกก่อนจะปัดปอยผมด้านหน้าออกให้ “คุณเคยบอกว่าคุณขี้หึงใช่ไหมครับ...ผมก็คงเป็นเหมือนกัน”

“ไม่ได้ตั้งใจ...ไม่ได้คิดอะไรเลย” บลูบอกตามความจริง “ขอโทษนะพ่อ” พอกลับมาคิดว่าถ้าเป็นตัวเองโดนกระทำก็คงจะหึงไม่ต่างกัน เลยยอมขอโทษออกมา อีกทั้งเพราะเขายังคิดน้อยไปหน่อยเลยทำแบบนั้นลงไป โดยลืมไปว่าไม่ได้ตัวคนเดียวเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

“ขอโทษที่ตีเมื่อกี้นะครับ” รามเอ่ยขอโทษบ้างเมื่อเห็นว่าอีกคนยอมลงให้ตนแล้ว “ผมหวงคุณจริง ๆ นะ” รามบอกเหตุผล

จากตอนแรกที่เขาเคยคิดว่าไม่มีสิทธิ์ แต่ตอนนี้เขาไม่คิดแบบนั้นอีกแล้ว เพราะตั้งแต่ที่คุณบลูบอกว่าเป็นของเขา นั้นก็แปลว่าเขามีสิทธิ์ทั้งหึงและหวงในตัวของคนรัก

“รู้แล้ว ๆ ไปอาบน้ำได้แล้ว” บลูบอกก่อนจะมองหน้าของรามนิ่ง

“ครับ...” รามตอบรับก่อนจะลุกขึ้น

เขาดึงอีกคนขึ้นมาด้วย “จริง ๆ แม่ใส่แค่เสื้อก็ได้นะ” รามมองอย่างจริงจัง “เพราะถึงยังไงก็ต้องได้ถอดอยู่ดี” ว่าจบก็เดินเข้าห้องน้ำไป ปล่อยให้อีกคนนั่งงงอยู่บนที่นอน อย่างตามอารมณ์ไม่ทัน

หลังจากที่อาบน้ำจนเสร็จ เขาก็เดินออกมาด้วยร่างกายที่เปียกชื้นแล้วก็ต้องยิ้มกว้าง เมื่อเห็นอีกคนใส่เพียงแค่เสื้อเชิ้ตตามที่เขาบอก รามจึงเดินเข้ามาหา ก่อนจะกอดบลูเอาไว้ทางด้านหลัง

“ไม่กินแล้วได้ไหมข้าว” พูดจบก็ก้มลงหอมแก้มยุ้ยทั้งสองข้าง “อยากกินคุณแทน”

“อื้อ...ไม่ได้ครับ” บลูบอกเสียงหวาน

“พูดเพราะขนาดนี้...ใครจะอดใจไหว” เขาซุกไซ้ไปตามลำคอขาว “หอมจัง” พูดจบก็หอมไปตามต้นคอก่อนจะเลื่อนขึ้นไปหลังใบหู

“เอาแต่ใจจังว่ะพ่อ” ว่าอย่างไม่จริงจังก่อนจะหลับตาลงอย่างเคลิบเคลิ้ม “อื้อ...พอก่อนได้ไหมครับ”

“อยากให้พอจริง ๆ เหรอ” รามกระซิบถามเสียงเบา “หืม...อยากให้หยุดจริง ๆ เหรอ” รามถามย้ำ ก่อนลูบไล้ไปตามลำตัวภายนอกเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ เขาเลื่อนมือไปสะกิดที่ยอดอกแผ่วเบา “หืม...ยังให้หยุดอยู่ไหมครับ” เอ่ยถามทั้ง ๆ ที่มือลูบไล้ปลุกเร้า

CUT

.

.

 

“เดี๋ยวมาเช็ดให้นะครับ” รามเอ่ยบอก

“ไม่...อย่าเพิ่งลุก” บลูบอกขณะที่อีกคนกำลังจะลุกขึ้น รามยกยิ้มและดึงตัวบลูเขามากอดเอาไว้ในอ้อมแขน

“รักนะครับ” รามบอกก่อนจะหอมแก้มยุ้ยทั้งสองข้างก่อนบลูจะบอกกลับเหมือนเช่นเคย

“รักเหมือนกัน”

“เวลาผ่านไปไวจังนะครับ” เสียงเรียบติดออกเศร้าเอ่ยออกมาขณะลูบหัวของบลูที่หนุ่มแขนของเขาอยู่

“พรุ่งนี้ก็ต้องกลับแล้วสินะ” เขาพึมพำเบา ๆ แล้วพลิกตัวกอดรามเอาไว้

“ดูแลตัวเองดี ๆ นะครับ...ผมอาจจะไม่ได้กลับมาที่บ้านสักพัก”

“พ่อก็เหมือนกันนะ...”

“ครับ”

“ถ้าถึงวันนั้นมันต้องดีกว่านี้” บลูบอกเสียงแผ่วเบา เขาเงยหน้าขึ้นมองสบตาคนที่มองลงมาอยู่ก่อนแล้ว

“ครับ” รามตอบรับเสียงเบา ไม่รู้หรอกว่าจะมีวันนั้นไหม แต่เขาก็จะพยายามทำให้ดีในทุก ๆ วัน เพื่อให้วันนั้นมาถึงเร็ว ๆ

รามก้มมองคนด้านล่างอีกครั้ง ก็เห็นว่าหลับไปแล้ว “ฝันดีนะครับ” เขาจูบหน้าผากเบาๆ

...............

ข้าวเคอวไม่ต้องกิน.....แค่นี้ก็คงอิ่มแล้วละ

ชอบนะที่เวลามีใครสักคนเข้ามา..แล้วทำให้อีกคนมองโลกเปลี่ยนไป 

คุณบลูเคยอยากให้หึง เฮียเขาก็หึงแล้วนะ คนเรามักจะหึงอะไรที่มันไร้สาระเสมอ

คอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ได้นะคะ เหมือนคนอ่านจะน้อยลงไม่ค่อยสนุกใช่ไหม 

sds

​" />

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น