Bodyguard Made to love....ขอแค่ได้รัก

ตอนที่ 36 : แบบนี้เหรอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 77
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    12 ส.ค. 63

รามเดินเข้ามาในบ้านหลังจากที่กลับมาจากข้างนอกแล้ว นมอ่อนเองก็กลับมาจากบ้านใหญ่ได้สักพักแล้ว เธอก็นั่งดูละครรอลูกชายกลับบ้านเหมือนดังเช่นทุกวัน

กลับมาแล้วเหรอลูก” เมื่อเห็นหน้าเหนื่อย ๆ ของลูกเธอก็เอ่ยถามทันที

ครับแม่” รามตอบก่อนจะเข้าไปนอนบนตักมารดาเหมือนดังเช่นเคย

เหนื่อยมากเหรอลูก” เธอถามอย่างเป็นห่วง มืออวบ ๆ ก็ลูบผมของชายหนุ่มไปด้วย

นิดหนึ่งครับ” เขาเอ่ยแล้วหลับตาลงปล่อยให้มารดาลูบหัวอยู่แบบนั้น

เหนื่อยก็พักไหมลูก...ก่อนจะถลำลึกไปมากกว่านี้” คำพูดของมารดาทำเอารามลืมตาโพลง เขามองหน้าของมารดาที่ก้มลงมามองตนเองเช่นกัน

แม่...” รามพูดไม่ออก จะบอกอย่างไรดีว่ามันไกลเกินจะกลับแล้ว

แม่ไม่ได้บังคับลูกนะ...ทุกอย่างอยู่ในการตัดสินใจของราม แม่ไม่ห้ามหรอก” เธอบอกลูกชายอย่างอ่อนโยน

“...” มีเพียงความเงียบตอบกลับมา รามเองก็ไม่รู้ว่าจะตอบอะไรได้อีก

แม่...หิวจังมีอะไรกินบ้าง” เสียงรันเวย์ตะโกนถามมารดามาแต่ไกล ก่อนร่างของชายหนุ่มจะโผล่เข้ามาในบ้าน รามจึงยกหัวออกจากตักของมารดา เธอจึงลุกออกไป

อ้าวเฮีย...กลับมาแล้วเหรอ” รันเวย์เอ่ยทักพี่ชายบ้าง ก่อนเข้าจะเดินไปล้างมือแล้วเดินเข้าไปในครัว

อือ...กูขึ้นล่ะ” รามบอกกลับน้องชาย

จะรีบไปไหน กินข้าวแล้วเหรอ”

กินแล้ว” ว่าจบก็เดินขึ้นไปทันที 

ก่อนจะได้ยินเสียงรันเวย์ตะโกนไล่หลัง  “เดี๋ยวขึ้นไปหานะ”

เออ” หลังจากตะโกนตอบกลับมาเขาก็ปิดประตูห้องนอนทันที

รามอาบน้ำแต่งตัวก่อนจะล้มตัวนอนลงบนที่นอน ตะแคงข้างมองหมอนอีกใบที่คนรักเคยหนุน ก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงเรื่องที่คุยกันกับรุ้งลดา คุณบลูปากแข็งจริง ๆ 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูสองสามครั้งก่อนรันเวย์จะโผล่หน้าเข้ามา

อะเฮีย” รันเวย์ยืนซองเอกสารส่งให้พี่ชาย ในนั้นมีประวัติของ ผู้กองอัครัฐ อยู่

อือ” รามรับมาก่อนจะเปิดดู

หาโคตรอยาก คนอะไรไม่เคยมีประวัติด่างพร้อยเลย เป็นตำรวจพลร่มรบพิเศษเคยปฏิบัติหน้าที่อยู่ชายแดนภาคเหนือ”

รามเปิดประวัติของตำรวจหนุ่มไปพร้อมกับที่รันเวย์กำลังเล่า

แล้วเขากลับมากรุงเทพทำไม”

เห็นว่าขอย้ายกลับมานะเฮีย แต่ผมยังไม่รู้เหตุผล”

ครอบครัว เมีย ลูก?

ในประวัติบอกว่าเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของ ร.ต.อ.พงษ์เทพ เจริญเกียรติดำรงณ์ ไม่แสดงประวัติของมารดา” คำตอบของรันเวย์ทำเอารามนิ่งอึ้งไป รันเวย์เองพอรู้เรื่องนี้จากคนในกองทะเบียนพลก็อึ้งไปเหมือนกัน

เฮียเป็นไปได้ไหมว่า...”

 

อาจจะไม่ใช่ก็ได้ อาจจะแค่ชื่อเหมือน” รามบอกในสิ่งที่คิดออกมา เพราะรามเองก็ไม่รู้นามสกุลของพ่อตัวเอง ข้อมูลเดียวที่มีของท่านตอนนี่คือชื่อพงษ์เทพ นอกจากนั้นเขาไม่รู้อะไรเลย

เอาไงต่ออะเฮีย”

ให้คนตามต่อไป...อย่างห่าง ๆ” รามบอกกับน้องชาย

ครับ”

เก็บเป็นความลับ...อย่าให้ใครรู้เด็ดขาด” รามบอกน้องชายขณะเก็บเอกสารใส่ซองเหมือนเดิม

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูที่หน้าห้องเรียกสายตาของสองพี่น้องให้หันไปมอง

คุณบลู” รันเวย์เรียกชื่อเจ้านายก่อนจะก้มหัวลงนิดหน่อย “ไปละเฮีย” รันเวย์บอกพี่ชายก่อนจะก้มหัวให้บลูอีกครั้งแล้วเดินออกไป

คิดถึงอีกแล้วเหรอครับ” รามเอ่ยถามก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้ามาหาอีกคนที่ยืนมองอยู่

ก็...อือ” บลูยอมรับก่อนจะเดินเข้าไปกอด “มีเรื่องอะไรหรือเปล่า” บลูเอ่ยถามเพราะตอนที่เขาโผล่หน้ามารันเวย์มีสีหน้าตกใจอย่างเห็นได้ชัด

 

ไม่มีอะไรนิครับ” รามตอบก่อนจะดึงคุณบลูมานั่งปลายเตียง

ทำไมไอ้รันต้องทำหน้าตกใจ...” บลูเลิกคิ้วถามเพราะเขาเห็นแบบนั้นจริง ๆ และความรู้สึกของเขาบอกว่ามันต้องมีอะไร

มันคงไม่เคยเห็นแบบจะจะ ละมั้งครับ” รามว่าก่อนจะกอดอีกคนไว้ บลูไม่อยากจะอะไรก็เลยเลิกถาม ก่อนจะหันหน้ามามองรามเต็มตา

พ่อ...สัญญาได้ไหมว่ามีอะไรจะไม่โกหกไม่ปิดบังกัน” บลูเอ่ยถามสีหน้าจริงจัง รามจึงพยักหน้ารับคำอย่างเสียไม่ได้ 

ก่อนจะพูดให้อีกคนสบายใจ “ไม่มีอะไรหรอกครับ”

อือ”

คิดถึงผมใช่ไหมคุณภรรยา” รามหยอกเย้าก่อนจะกอดบลูเอาไว้

อะไรของมึงพ่อ...” บลูเอ่ยถามอย่างแปลกใจ

เปล่าครับ” รามว่าก่อนจะหอมแก้มยุ้ยของ บลูไปหลายที

มีความลับเยอะจังนะ”

ไม่มีอะไรหรอกครับ”

บอกไว้ก่อน...ถ้ากูจับได้มึงโดนดีแน่พ่อ” บลูชี้นิ้วคาดโทษ ก่อนจะโดนอีกคนงับจนมันหายเข้าไปในปากพร้อมกับจัดการรั้งบลูให้เป็นนั่งคร่อมบนตัวเขาแทน 

ไม่มีอะไรจริง ๆ ครับ” รามมองสบตาก่อนจะรั้งใบหน้าบลูลงมาประกบริมฝีปากแล้วค่อย ๆ ละเลียดรสจูบแสนหวานมอบให้จนบลูเคลิบเคลิ้ม

คิดถึงมากเลยครับ...” เสียงทุ้มต่ำแสนนุ่มนวลเอ่ยครางกระซิบก่อนที่เรียวลิ้นจะค่อย ๆ สอดแทรกเข้าไปในโพรง ปลายลิ้นของรามจัดการตวัดไล่บดขยี้ดูดดึงเรียวลิ้นของบลูอย่างอ่อนโยน เป็นจูบที่แสนยั่วยวนและหยอกเย้า มันเต็มไปด้วยความหวาบหวาน

คิดถึงเหมือนกันใช่ไหมครับ” น้ำเสียงอ่อนโยนของรามเอ่ยกระซิบขึ้นที่ข้างหูของบลูพลางสบตาคนด้านบนนิ่ง

ครับ...คิดถึง” รามเองพอได้ฟังคำพูดที่แสนไพเราะของบลูแบบนั้น ก็ใจเต้นแรง เพราะตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันมาบลูไม่เคยจะพูดครับแบบนี้ออกมาเลยแม้แต่น้อย หรืออาจจะเคยครั้งหนึ่งมั้งในตอนนั้น ตอนที่อีกคนร้องครางชื่อของเขา 

อื้อ...พูดเพราะจัง” รามกระเส่าชิดใกล้สายตาก็มองต่ำจ้องริมฝีปากสีแดงสดที่กำลังขยับตอบ

พ่อไม่ชอบเหรอ...รามไม่ชอบเหรอครับ”

รามยกยิ้มมุมปากขึ้นอย่างพอใจ เพราะน้อยครั้งนักที่คนอย่างคุณบลูจะมีมุมน่ารักแบบนี้กับเขาบ้าง

อยากกัดจัง...ขอกัดได้ไหม” คนด้านล่างกระเส่า ขยับสะโพกคนด้านบนถูไถอยู่บนตัก

กัดแบบไหน แบบนี้อะเหรอครับ” น้ำเสียงกระซิบของบลูเอ่ยขึ้นพร้อมกับเลื่อนใบหน้าเข้าไปกัดริมฝีปากล่างของรามอย่างหยอกเย้า เรียกเสียงครางออกมาแผ่วเบา 

CUT

.

.

.

 ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยเหงื่อค่อย ๆ โน้มลงซุกซบลงบนลาดไหล่อย่างหมดแรง เพราะกระตุกปลดปล่อยติดต่อกันสองครั้งทำเอาตัวเองเหนื่อยอ่อนจนต้องหลับตาลง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น