Bodyguard Made to love....ขอแค่ได้รัก

ตอนที่ 27 : คำสัญญา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 84
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 ส.ค. 63

 รามขึ้นตื่นมาแต่เช้าด้วยความเคยชิน เขากระชับอ้อมแขนดึงคนในอ้อมกอดเข้าหาตัวเพื่อให้ความอบอุ่น ตอนนี้คุณบลูยังคงหลับใหล เมื่อคืนทั้งคู่นอนกอดกันทั้งคืนและไม่มีอะไรไปมากกว่านั้นเพราะว่าอยากจะพักบ้าง

รามมองใบหน้าของในอ้อมกอด เขารู้สึกดีและอบอุ่นในหัวใจ ที่ตื่นขึ้นมาแล้วเจอหน้ากันและกันในตอนเช้า เขาจะเก็บช่วงเวลาดีๆ แบบนี้ไว้ตลอดไป

ชายหนุ่มค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้น กะว่าจะไปเตรียมอาหารเช้า เพราะเดี๋ยวคุณบลูตื่นขึ้นมาแล้วจะหิว

ร่างกายสมส่วนลุกขึ้นบิดขี้เกียจเล็กน้อย เอาจริงๆ เขาก็ยังไม่อยากจะตื่นสักเท่าไร แต่ถ้านอนต่อไปเดี๋ยวคุณบลูตื่นมาต้องหิวแน่ๆ เพราะชายหนุ่มกินเก่งเสียยิ่งกว่าอะไร

รามหยิบผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำไป เขาเปิดฝักบัวให้น้ำไหลผ่าน ก่อนจะรู้สึกถึงบางอย่างแตะที่แผ่นหลัง ชายหนุ่มหลับตาลงช้าๆ ปล่อยใจไปกับสัมผัสชวนวาบหวิว คุณบลูแอบย่องเข้ามาตั้งแต่เมื่อไรกัน

บลูบรรจงจูบลงไปที่ลาดไหล่ มือขาวก็ค่อยๆ ลูบไล้ ปลายจมูกก็ซุกไซ้ตรงซอกคอ

"อื้อ" คนด้านหน้าร้องครางแผ่วเบา เอามือเท้าไว้ที่ผัง มืออีกข้างก็จับมือบางขึ้นมาจูบ

"มอร์นิ่งนะพ่อ" บลูกระซิบแผ่วเบา เสียงกระเส่าข้างๆ หู และส่งปลายลิ้นเข้าไปชอนไช

-CUT-

.

.

รามหายใจหอบเหนื่อยก้มลงจูบหน้าผากของ บลูเบาๆ "รักมากนะครับ" รามบอกอีกคนก่อนจะจูบไปที่ปาก

"รักมากเหมือนกัน" บลูบอกกลับก่อนจะกอดรามไว้แน่น

"ล้างตัวเถอะครับ" รามบอกเบาๆ และยกตัวอีกคนลงมาจากเคาน์เตอร์เพื่อไปชำระร่างกาย

หลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวจนเสร็จรามก็เดินออกมานอกห้อง เจอเอ็กซ์นั่งรออยู่ที่โซฟาคงมารับบลูไปบริษัทเหมือนดังเช่นทุกวัน

หลังจากที่เอ็กซ์เห็นหน้าของรามเขาก็มองยิ้มๆ คล้ายกับจะล้อเลียนจนรามต้องหันไปถาม

"ยิ้มอะไรของมึง"

"เปล๊า!!!" เอ็กซ์ตอบเสียงสูง

"กวนตีน" รามว่าก่อนจะเดินเข้าไปจัดการอาหารเช้าให้คุณบลูที่กำลังแต่งตัวอยู่ในห้อง

"เฮียจะกลับมาเมื่อไร" เอ็กซ์เดินตามมาถามและยิ้มล้อเลียนอย่างไม่ลดละ

"ไม่รู้ไม่มีกำหนด ฝากมึงดูแลคุณบลูด้วยละกัน" รามบอกขณะกำลังวางไข่ดาวที่ทอดเสร็จบนขนมปังไร้ขอบ

"เฮียก็รู้ว่าไม่มีใครรู้ใจคุณบลูเท่าเฮียละ" เอ็กซ์กระซิบบอกเบาๆ เพราะกลัวว่าเจ้านายจะออกมาได้ยิน

"มึงก็หัดจำมังดิวะ..ว่าคุณบลูชอบอะไรไม่ชอบอะไร"

"โธ่..เฮียพูดเหมือนไม่รู้นิสัยคุณบลู"

"นินทาอะไรกู ไอ้เอ็กซ์" บลูที่เดินออกมาจากห้องเห็นทั้งสองกระซิบกระซาบก็เอ่ยถามขึ้น ก่อนจะนั่งลงกินอาหารเช้าที่รามทำไว้ให้

"เปล่าครับ" เอ็กซ์รีบตอบก่อนจะเดินออกไปจากตรงนั้นทันทีปล่อยให้ทั้งสองอยู่กันเพียงลำพัง

"พ่อไม่กินเหรอ" บลูเอ่ยถาม

"คุณบลูกินเลยครับ" รามบอกกับเพราะไม่ได้อยู่ด้วยกันเพียงลำพังคำพูดที่ใช้เรียกกันเลยเปลี่ยนไป

"มึงเป็นอะไรอีกละพ่อ" บลูถามอย่างไม่เข้าใจเพราะสรรพนามที่ออกมามันไม่เหมือนอย่างเคย

"เปล่าครับไม่ได้เป็น... แค่มันจะดูไม่เหมาะสมเท่าไร..เราไม่ได้อยู่กันแค่สองคนนะครับ" รามบอกกับอีกคนอย่างใจเย็น

"ไอ้เอ็กซ์มันไม่พูดหรอก" บลูยังคงไม่สนใจ

"ทราบครับว่ามันไม่พูด..ทานเถอะครับเดี๋ยวไปทำงานสาย" รามเปลี่ยนเรื่องเพราะถึงยังไงเขาก็ไม่มีทางลงไปนั่งกินเป็นเพื่อนอีกคนแน่ๆ

"อือๆ ...แล้วพ่อจะไปกี่โมง"

"ครับ!! " รามเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ

"ที่บอกว่าจะไปข้างนอก..จะไปกี่โมง" หลังจากที่บลูพูดจบรามก็นึกออกทันที

"ออกไปพร้อมคุณบลูเลยครับ"

"จะกลับมาใช่ไหม"

"..." รามยิ้มตอบขณะบลูก็กินเสร็จพอดี เขาจึงเก็บจานให้ชายหนุ่ม

บลูเดินเข้ามากอดเอวอีกคนที่กำลังล้างจานอยู่

"มึงต้องกลับมานะพ่อ" บลูบอกเบาๆ แนบแก้มลงที่แผ่นหลัง รามจับมือขึ้นมาจูบก่อนจะพลิกตัวเข้าหา

"อันนี้ไม่ได้บอก..แต่เป็นคำสั่ง" บลูบอกอีกครั้งเมื่อเห็นอีกคนเงียบไม่ยอมรับปากเสียที

"มึงพูดมาสิพ่อ..มันเพิ่งสี่วันเองนะ" บลูงอแงเขายังไม่พร้อม ที่จะให้รามหายไปอีกตอนนี้ ทำไมเวลามันช่างผ่านไปไวเหลือเกิน

"ครับ" รามตอบรับในที่สุด ทั้งๆ ที่เขาไม่อยากรับปาก ไม่อยากสัญญา เพราะกลัวว่าจะทำให้อีกคนผิดหวัง ถึงมันจะผ่านมาแค่สี่วันก็จริงแต่ถ้าคุณบอมเรียกตัวก็จะต้องไปทันที หลังจากที่รามพูดจบบลูก็กอดอีกคนแน่นขึ้น รามจึงลูบหลังเบาๆ

"พ่อว่าพ่อไปส่งแม่ดีกว่า" บลูยิ้มออกมาแล้วพยักหน้ารับเบาๆ 

...

รามและบลูมาถึงบริษัทในเวลาต่อมา เขาลงมาเปิดประตูให้บลูเหมือนดังทุกครั้ง ก่อนจะรอให้ชายหนุ่มเดินนำไปก่อนแล้วตัวเองค่อยเดินตามหลัง แต่ยังที่ไม่ทันจะได้กดลิฟต์เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของรามก็ดังขึ้นเสียก่อน

"พี่รามแย่ละโกดังเก็บของไฟไหม้ครับ" เป็นทศเองที่โทรมา โกดังที่เก็บสินค้าของคุณบลูเกิดไฟไหม้ เป็นสินค้าล็อตใหม่ที่เพิ่งมาส่งถึงท่าเรือเมื่อไม่กี่วันก่อนและกำลังพักไว้เพื่อรอจำหน่าย

"เออ เดี๋ยวกูไป มึงควบคุมเพลิงไว้ก่อน" หลังจากพูดจบรามก็วางสายทันที

"คุณบลูครับ เดี๋ยวผมต้องไปท่าเรือก่อน เกิดเรื่องนิดหน่อยครับ" รามรายงานเจ้านายทันที และกำลังจะเดินออกไป แต่แล้วบลูกับดึงแขนรามเอาไว้ก่อน

"แม่ไปด้วย" 

"ไม่ได้ครับวันนี้มีลูกค้าสำคัญ..เดี๋ยวผมไปดูเอง" รามรู้ตารางงานวันนี้ของคุณบลูเพราะได้ยินเอ็กซ์พูดขึ้นเมื่อเช้า

"ไอ้เอ็กซ์มึงดูคุณบลูด้วย" รามหันไปพูดกับลูกน้องของตัวเอง หลังจากพูดจบก็กำลังปลดมือของบลูออกจากแขน

"พ่อ.. ถ้ามึงเจ็บตัว..กูเอามึงตายแน่" บลูพูดแค่นั้นก่อนจะยอมปล่อยแขนของรามออก ถ้าไม่ติดว่าวันนี้มีลูกค้ามาจากมาเก๊า เขาไม่ปล่อยให้คนรักต้องไปคนเดียวหรอก

รามพยักหน้ารับก่อนจะเดินออกไปทันที จู่ๆ เกิดไฟไหม้ได้ยังไง รามคิดอย่างไม่เข้าใจ แล้วเมื่อกี้เขาโทรรายงานคุณบอม จึงทำให้รู้ว่าของเพิ่งมาถึงเพียงไม่กี่วัน คนนอกจะรู้ได้ยังไง เขาคิดว่าต้องมีหนอนแน่ๆ

"หึ มึงเล่นผิดคนแล้ว"รามพึมพำขณะขับรถไปที่ท่าเรืออมตะนคร 

หลังจากนั้นไม่นานรามก็มาถึงชายหนุ่มขับรถมาใช้เวลาไม่ถึงสองชั่วโมง ทศและลูกน้องอีกหลายคนยืนรออยู่ก่อนแล้ว หลังจากเพิ่งควบคุมเพลิงไว้ได้ ดีที่มันไม่ลุกลามอะไรมากมาย ยังไหม้ไม่ถึงโกดังที่เก็บสินค้าล็อตใหม่

"ควบคุมไว้ได้แล้วใช่ไหม" รามเอ่ยถามกับทศทันที 

"เรียบร้อยแล้วครับพี่ราม"

"เกิดจากอะไรสั่งคนตรวจสอบหรือยัง" 

"ไฟรัดวงจรครับ ผมลองเดินตรวจดูระบบไฟแล้ว มีตรงคัตเอ๊าชำรุดเพราะเก่ามากแล้ว น่าจะเป็นตรงส่วนนั้น" ทศรายงาน

"งั้นเหรอ "รามรับคำอย่างแปลกใจ แต่แล้วก็เพียงไม่นาน โทรศัพท์ของเขาก็มีสายเรียกเข้า

Rrrrr

-เอ็กซ์-

รามรู้สึกไม่ดีทันทีที่เห็นชื่อคนโทรมา

..............

เอ็กซ์โทรมาทำไมหรือเพราะคุณบลูคิดถึง 

โปรดคอมเม้นด้วยความสุภาพนะคะ

sds


 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น