Bodyguard Made to love....ขอแค่ได้รัก

ตอนที่ 21 : ความจริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 98
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    24 ส.ค. 63

 รามตื่นเช้ามาด้วยความอ่อนล้าและไม่รู้สึกสดชื่นเลยสักนิด ร่างกายแข็งแรงเปลือยท่อนบนลุกขึ้นบิดขี้เกียจแล้วเข้าไปล้างหน้าแปรงฟัน ก่อนจะเดินลงไปข้างล่างก็เจอแม่ของเขาอยู่ในครัว

“ตื่นแล้วเหรอลูก” นมอ่อนเอ่ยถาม ก่อนจะเดินเข้ามาหาเพราะเธอทำอาหารเช้าง่าย ๆ เสร็จพอดี

“ครับ...ว่าจะไปดูแล้วแต่สักหน่อย” รามตอบยิ้ม ๆ

“ซึม...มาหลายวันแล้ว แม่ก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไร” นมอ่อนบอกขณะกำลังถอดผ้ากันเปื้อนออก

“คงจะเหงามั้งครับ” รามเอ่ยบอกก่อนจะเดินออกไปด้านนอก ก็เจอกับน้องชายกำลังล้างรถบิ๊กไบค์อยู่ข้างกรงของแล้วแต่

“ตื่นเช้าเป็นด้วยเหรอมึง” รามเอ่ยถามขณะกำลังเดินไปเปิดกรงของแล้วแต่ที่นอนเซื่องซึมไม่ยอมเห่า

“วันนี้...ผมต้องเข้าบริษัท” รันเวย์เอ่ยบอกกับพี่ชายขณะกำลังขัดถูล้อรถอย่างเมามัน รามจึงนึกขึ้นได้ ว่าน้องเรียนจบแล้วคงได้มาช่วยงานคุณบอมเต็มตัว

“อือ...ทำตัวดี ๆ ตั้งใจทำงานล่ะ”

“รู้แล้วน่า...เฮียเถอะวันนี้ไม่ไปดูคุณบลูเหรอ” รันเวย์แปลกใจ เพราะปกติป่านนี้พี่ชายต้องอาบน้ำแต่งตัวไปดูความเรียบร้อยของคุณบลูแล้ว

“ไม่...กูไปทำงานให้คุณบอมอยู่” รามตอบขณะกำลังลูบหัวแล้วแต่ไปด้วย

“อือ ๆ” รันเวย์ตอบรับเบา ๆ ก่อนจะหันไปสนใจขัดล้อมอเตอร์ไซค์ต่อ

“ดูแลคุณบลูด้วยละกัน” รามบอกกับน้องก่อนจะหันไปสนใจแล้วแต่ที่ยังคงเซื่องซึม

“เป็นอะไร...ไหนพ่อดูซิ” รามว่าขณะลากแล้วแต่ออกมานอกกรง

“...” ไร้เสียงเห่าโต้ตอบ รามจึงคิดว่าคงไม่สบายต้องพาไปหาหมอ

“เอ็งนี่เป็นเหมือนพ่อเลยนะ...มีเรื่องไม่สบายใจเหมือนกันเลยใช่ไหม” รามนั่งพึมพำกับหมาของตัวเองอย่างหาที่ระบาย รันเวย์มองเล็กน้อยเมื่อเห็นพี่ชายคุยกับหมา

“แม่โกรธพ่อรามเลย...ไม่รู้จะหายหรือเปล่า”

“...”

“แต่พ่อรักแม่...พ่อรอได้” ท้ายประโยคที่เอ่ยออกมาช่างเบาเสียเหลือเกิน เขาลูบหัวแล้วแต่อีกสองสามครั้งก่อนจะหันมาเห็นว่าน้องชายล้างรถเสร็จแล้ว จึงหยิบสายยางมารดน้ำต้นไม้ต่อ

 

 

บลูตื่นมาด้วยอาการปวดหัว เขาสะบัดใบหน้าหล่อเหลาสองสามครั้งแต่ดูเหมือนว่าจะไม่ดีขึ้นเลย

“รามกูปวดหัว” ชายหนุ่มตะโกนออกไปเสียงดังลั่น เพราะคิดว่าอีกคนอยู่ด้านนอก

ไม่นานก็ได้ยินเสียงประตูเปิด เอ็กซ์ที่มานานแล้วแต่ไม่กล้าจะเข้ามาปลุกเพราะกลัวคุณบลูจะเกรี้ยวกราด แต่เพราะเมื่อกี้ได้ยินแว่ว ๆ ว่าเหมือนคุณบลูตะโกน ก็เลยกล้าเปิดเข้ามา

“คุณบลูปวดหัวเหรอครับ” เอ็กซ์กุมมือยืนถามอยู่ปลายเตียง

“เอ่อ...ไอ้รามไปไหน” เขาเอ่ยถามออกไป แล้วเหมือนจะเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองเป็นคนไล่จึงรีบเปลี่ยนเรื่อง “เอาผ้าเช็ดตัวให้กูที”

“ออกไปก่อนไป” บลูสั่งทันทีก่อนจะคว้าผ้าเช็ดตัวมาจากมือของเอ็กซ์ และเมื่อเห็นว่าออกไปแล้วเขาตวัดผ้านวมออกจากตัว เผยให้เห็นร่างกายเปลือยเปล่า ถ้าเป็นปกติเขาคงลุกไปทั้งอย่างนั้นแล้ว

หลังจากที่บลูอาบน้ำเสร็จชายหนุ่มที่เพิ่งเดินออกมาก็ต้องหงุดหงิด เพราะชุดสูทที่เอ็กซ์จัดเตรียมไว้ให้ไม่ถูกใจตนเองเลยสักนิด แถมเนกไทก็ไม่เข้าชุดกัน บลูเลยต้องไปหาชุดใหม่เนกไทใหม่ แต่ทว่าเลือกเท่าไหร่ก็ไม่ถูกใจสักที บลูรู้สึกหงุดหงิดเลยไม่ใส่มันซะเลย เขาหันไปหาเครื่องประดับ เข็มกลัดติดสูท ออปชั่นต่าง ๆ นาฬิกาเอยอะไรเอย กว่าจะแต่งตัวเสร็จก็เสียเวลาไปหลายชั่วโมง

วันนี้บลูรู้สึกอารมณ์ไม่ดีเป็นอย่างมาก ใครเข้าหน้าก็ไม่ติดสักคน เอ็กซ์ก็เลยต้องกลายเป็นสนามอารมณ์ไปโดยปริยาย พอมาถึงบริษัทกาแฟของคุณปานก็ไม่มีข้อยกเว้น โดนหางเลขไปด้วยเรียบร้อย

 

 

หลังจากที่รามพาแล้วแต่ไปหาหมอเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มก็มาคอนโดที่น้องเอยอยู่ในเวลาต่อมา เขายังไม่ได้แวะเข้าบ้านก็เลยพาแล้วแต่ขึ้นมาด้วยเลย พอมาถึงรามแตะคีย์การ์ดเข้าไปด้านในก่อนจะพบว่าอ๊อฟเตรียมตัวรออยู่แล้ว

“เฮีย...มาแล้วเหรอ” อ๊อฟเดินเข้ามาหา เขาช่วยรับข้าวของในมือของรามไปวางไว้ที่โต๊ะ

“อือ...โทษทีที่ให้มึงอยู่ต่อ” รามว่าก่อนจะหยิบถุงของกินที่เขาซื้อมาเผื่อยื่นให้ “อะนี่ของมึง”

“ขอบคุณครับ...แต่เดี๋ยวผมเอากลับไปกินที่บ้าน”

“วันนี้มึงไม่ต้องไปหาคุณบอมเหรอ” รามเอ่ยถามเพราะนี้ก็เกือบจะบ่ายแล้ว

“ไม่ครับ...ให้ไอ้เจคไปแทนแล้ว” อ๊อฟหมายถึงลูกน้องคนสนิทอีกคนของบอม

“มึงรู้เรื่องเธอไหม” รามถามออกไปตรง ๆ ด้วยสายตาเรียบนิ่ง อ๊อฟหลบสายตาทันทีเพราะไม่อยากโกหก

“หึ...ไป ๆ มึงกลับไปพักผ่อนเหอะ” เมื่อเห็นอีกคนลำบากใจเขาก็ไม่เซ้าซี้

“โทษทีเฮียผมพูดไม่ได้จริง ๆ” อ๊อฟบอกรามอย่างรู้สึกผิด เพราะอ๊อฟก็เคารพรักรามมากเพราะถือว่าเป็นรุ่นพี่ที่ดีคนหนึ่ง

“อือ...กูเข้าใจ”

หลังจากนั้นอ๊อฟก็กลับออกไป รามจึงเดินไปหาแล้วแต่ที่นอนอยู่อีกมุมหนึ่งของห้อง และตั้งแต่มาถึงชายหนุ่มก็ยังไม่เห็นน้องเอยเลย เขาจึงคิดว่าเธอคงนอนหลับอยู่ในห้องนอน

รามนั่งดูดบุหรี่อยู่ที่ริมระเบียงก็คิดถึงใครอีกคน ป่านนี้จะเป็นอย่างไรบ้างก็ไม่รู้ เอ็กซ์จะทำอะไรถูกใจบ้างหรือเปล่า เมื่อคิดถึงตรงนี้เขาก็ยิ้มออกมา ก็คุณบลูน่ะเอาใจอยากยิ่งกว่าอะไร ขืนใครทำอะไรไม่ถูกใจได้โดนโมโหใส่แน่นอน

เสียงเปิดประตูห้องด้านในทำให้รามรีบดับบุหรี่ ก่อนจะใช้มือโบกไปโบกมาเพื่อไล่ควัน หลังจากที่คิดว่าหมดแล้วเขาจึงเปิดประตูระเบียงเพื่อจะเดินเข้ามาด้านใน

“ตื่นแล้วเหรอครับ” รามเอ่ยถามเสียงราบเรียบเช่นเดิม

“ตื่นนานแล้วค่ะ เอยอ่านหนังสืออยู่ข้างใน”

“หิวเหรอครับ...พี่ซื้อของกินมาด้วยแต่ไม่รู้ว่าน้องเอยจะกินได้หรือเปล่า” รามบอกขณะเดินมาหาเอยที่โต๊ะด้านใน

“เอยกินได้ทุกอย่างค่ะ...ขอบคุณพี่ราม” หญิงสาวบอกอย่างนุ่มนวลก่อนจะหันไปเห็นแล้วแต่ ด้วยความที่เธอชอบหมาเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว จึงเดินเข้าไปนั่งใกล้ ๆ ทันที

“หมาพี่รามเหรอคะ...ขอจับได้หรือเปล่า” ประโยคนี้เหมือนภาพทับซ้อนเมื่อตอนเป็นเด็กไม่มีผิด

“ได้ครับ...ชื่อแล้วแต่ มันไม่ค่อยสบายพี่เลยพาไปหาหมอแล้วพามาด้วย” รามบอกกับหญิงสาวก่อนจะหันไปสนใจหาของในถุงต่าง ๆ ที่เขาซื้อมา

“แล้วแต่เป็นอะไรเหรอคะ...ไม่สบายเหรอ” เอยเอ่ยถามขณะกำลังลูบหัวของแล้วแต่ไปด้วย

“แพ้อากาศครับ...หมอฉีดยาให้แล้ว...ไม่เป็นอะไรมากหรอกครับ” รามพูดและเขาก็หาของที่ต้องการเจอ ก่อนจะหยิบมันยื่นให้หญิงสาว

“นี่ครับของที่น้องเอยอยากได้” รามยืนถุงไหมพรมสีต่าง ๆ ให้หญิงสาว

“ขอบคุณนะคะ” เอยค่อย ๆ ลุกขึ้นมาด้วยความดีใจ

“ไม่เป็นไรครับ...ไปกินข้าวเถอะ”

หลังจากนั้นน้องเอยก็นั่งกินข้าวเพียงลำพัง รามได้แค่ยืนอยู่ห่าง ๆ รอจนหญิงสาวกินเสร็จ เขาจะเข้าไปช่วยเก็บจานแต่หญิงสาวปฏิเสธ และขอทำทุกอย่างที่เธอพอจะทำได้เอง

“น้องเอยท้องกี่เดือนแล้วครับ” รามเอ่ยถามขณะนั่งมองดูเธอถักถุงเท้าคู่เล็ก ๆ อย่างเพลิดเพลิน

“สิบเจ็ดสัปดาห์แล้วค่ะ” เธอตอบแต่ก็ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองคนที่ถาม เอาแต่สนใจถักถุงเท้าคู่เล็ก ๆ ตรงหน้า

“ผู้หญิงหรือผู้ชายเหรอครับ”

“ลูกสาวค่ะ” เธอยิ้มตอบก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามอง “พี่บอมใจดีมากค่ะ...ให้พี่อ๊อฟพาเอยไปตามนัดที่โรงพยาบาลทุกเดือน” หญิงสาวบอกกับรามด้วยความนุ่มนวล ก่อนจะยิ้มนิด ๆ และหันไปสนใจถักถุงเท้าสีชมพูต่อ

รามกำลังประมวลสิ่งที่หญิงสาวบอก ถ้าอย่างงั้นก็หมายความว่าคุณบอมรู้มานานแล้วน่ะสิ และคงมั่นใจแล้วด้วยไม่อย่างนั้นคงไม่พาหญิงสาวมาดูแลแบบนี้หรอก รามคิดในใจ

“เด็กเป็นลูกของคุณบลูใช่ไหมครับ” รามตัดสินใจถามออกไป ก่อนจะมองจ้องหญิงสาว

มือที่กำลังถักไหมพรมอยู่สั่นเล็กน้อย ก่อนเธอจะค่อย ๆ วางมันลงบนตัก เงยหน้าขึ้นมองรามนิ่ง ปากของเธอเม้มเข้าหาจนแน่น ใบหน้าสวยหวานค่อยพยักขึ้นลง น้ำตาหยดเล็ก ๆ ค่อย ๆ ไหลออกมา

หลังจากที่รามได้ฟังหัวใจของเขาบีบเข้าหากันจนแน่น ทั้ง ๆ ที่คิดว่ารู้อยู่แล้ว แต่พอได้ฟังความจริงออกมาจากปากหญิงสาวมันทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังโดนค้อนทุบหัว

“คุณบลูรู้หรือยังครับ” รามถามออกไปอีกครั้ง

“ไม่ค่ะ...ไม่รู้” เอยก็เหมือนกับผู้หญิงของบลูคนอื่น ๆ ไม่ได้มีอะไรพิเศษ อาจจะดีกว่าก็ตรงที่เธอบริสุทธิ์ผุดผ่อง และเป็นคุณหนูเพียบพร้อมทุกระเบียบนิ้ว ไม่อย่างนั้นคงไม่โดนวางตัวเป็นคู่หมายของบลูหรอก

แต่พอดีมีเรื่องเสียก่อน ครอบครัวของเธอและครอบครัวของบลูที่ทำธุรกิจร่วมกันดูเหมือนว่ากำลังจะไปได้ดี แต่ทว่าพอมีเม็ดเงินมหาศาลเข้ามาเกี่ยวข้องความสัมพันธ์อันดีก็เป็นอันต้องตกไป กลายเป็นกิเลสเข้าครอบงำอยากได้ส่วนแบ่งมากขึ้นกว่าเดิม ครอบครัวของเธอจึงยักยอกส่วนแบ่งของครอบครัวบลู

คุณวิเศษจับได้สั่งเก็บทั้งครอบครัวทันที แต่ก็เหมือนเดิมบอมให้บลูเป็นคนจัดการ และรามก็เป็นคนลั่นไกปืนปลิดชีวิตพ่อกับแม่ของเอยลง แล้วเอาเอยไปทิ้งไว้คอนโดที่ดอนเมือง หลังจากนั้นคงไม่ต้องบอกว่าบลูจะจัดการอย่างไรกับเอยต่อ

“น้องเอยเจอคุณบอมได้ยังไงครับ” รามเอ่ยถามสิ่งที่ค้างคาใจ

“หลังจากที่เอยรู้ว่าเอยท้อง เอยตั้งใจไปบอกกับพี่บลูที่บ้าน แต่ระหว่างที่เอยกำลังกดออดอยู่หน้าบ้านพี่บอมมาเจอเอยก่อนค่ะ” หลังจากได้ฟังเขาก็ต้องตกใจ เพราะเอยช่างไม่รู้อะไรเลยกล้าไปหาคุณบลูถึงที่บ้าน แต่ดีนะที่เจอคุณบอมเสียก่อน รามไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าเจอคุณท่านป่านนี้เอยคงเหลือแต่ชื่อไปแล้ว

“น้องเอยโชคดีมากรู้ไหม...ที่เจอคุณบอมก่อน” รามบอกเสียงเรียบ

“เอยทราบค่ะ...เอยไม่ได้จะเรียกร้องให้พี่บลูมารับผิดชอบนะคะ...พี่รามก็รู้ว่าเอยไม่ได้รักพี่บลู” เอยบอกเสียงเรียบมองคนตรงหน้านิ่ง เธอไม่ได้รักบลูจริง ๆ แต่ในตอนนั้นเธอก็ขัดขืนไม่ได้

“พักผ่อนเถอะครับ...หยุดร้องได้แล้ว” หลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด รามก็เข้าใจสิ่งที่คุณบอมทำในทันที การที่คุณบอมต้องซ่อนตัวน้องเอยไว้ก็เพราะว่าคุณท่านสั่งเก็บทั้งครอบครัวไปแล้ว แต่บลูกลับขัดคำสั่งแถมยังทำลูกสาวของศัตรูท้องอีก คุณวิเศษเป็นคนเฉียบขาดและถ้าเกิดรู้เรื่องนี้เข้า ทันทีที่หญิงสาวคลอดคงต้องหมดลมหายใจในทันที

 

 

เวลาผ่านล่วงเลยไปเป็นเดือนรามไม่ได้เจอคุณบลูเลยสักครั้ง และถูกคุณบอมสั่งไม่ให้ทำอย่างอื่นนอกจากต้องดูแลน้องเอย รามไม่ได้ออกไหนอีกเลย บ้านก็ไม่ได้กลับ เรื่องของเสี่ยนพคุณบอมก็เป็นคนจัดการทั้งหมด รามไม่รู้เลยว่าคุณบลูเป็นอย่างไรบ้าง เขาอยากไปหา อยากไปเจอ อยากกอด อยากหอม เขาคิดถึง

“แม่จะทำอะไรอยู่นะ” รามที่นั่งอยู่นอกระเบียบเงยหน้าขึ้นพูดกับท้องฟ้า บุหรี่ถูกจุดมวนแล้วมวนเล่าแต่รามก็ยังนั่งนิ่ง ๆ อยู่ตรงนั้นไม่ไปไหนจนกระทั่งเย็น เอยออกมานอกห้องเพราะเธอมีอาการหิวและรู้สึกถึงสิ่งผิดปกติในครรภ์ของเธอ

“พี่ราม...พี่ราม” เอยร้องเรียกรามเสียงดังลั่น จนรามตกใจหลุดออกจากภวังค์รีบเดินเข้ามาด้านในทันที

“มีอะไรครับน้องเอยเป็นอะไร” รามเอ่ยถามอย่างตกใจหน้าตาตื่นเข้ามาหาหญิงสาว

“ดูนี่สิคะ...ดูเร็ว” เอยบอกทั้งน้ำตาแล้วชี้มาตรงครรภ์ของเธอ ที่ปูดโปนเหมือนมีอะไรขยับอยู่ข้างใน

“น้องเอย...คืออะไรจะคลอดเหรอครับ” รามถามอย่างทำอะไรไม่ถูก เพราะเขาไม่เคยรู้เรื่องการตั้งครรภ์มาก่อน

“ไม่ใช่ค่ะลูกน้องเอยดิ้น...แกดิ้นค่ะ...พี่รามดูสิคะ” เอยบอกด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น รามจึงตื่นเต้นไปด้วย แต่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรไปมากกว่านั้น ทำได้แค่ยืนดู เขาบอกความรู้สึกไม่ถูกเหมือนกันว่ารู้สึกอย่างไร

แต่แล้วจู่ ๆ เธอก็รู้สึกปวดหน่วง ๆ อาการที่ดีใจเมื่อกี้แปรเปลี่ยนเป็นเสียงร้องเพราะความเจ็บแทน

โอ๊ย!!!

“พี่ราม...น้องเอยปวดท้องค่ะ” เธอกุมท้องตัวเองก่อนจะเอ่ยบอกกับราม

“ดิ้นแรงมากเหรอ” รามเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ เพราะเมื่อกี้หญิงสาวยังดี ๆ อยู่เลย

“ไม่ค่ะ...เอยเจ็บ...เลือด พี่รามช่วยเอยด้วย” หญิงสาวตกใจทำอะไรไม่ถูก เธอกลัวไปหมด เธอเป็นห่วงลูกน้อยกลัวว่าจะเป็นอะไรไป

รามที่กำลังยืนงงก็ตั้งสติเขาอุ้มหญิงสาวขึ้นแล้วพาไปส่งโรงพยาบาลทันที

ไม่นะ!!! เขาไม่ได้ต้องการแบบนี้ ได้โปรดอย่าให้คุณเป็นอะไรไป รามนั่งกุมหัวตัวเองอยู่ที่หน้าห้องฉุกเฉิน หลังจากที่ส่งเอยจนถึงมือหมอแล้ว และเขาก็ไม่ลืมที่จะโทรรายงานคุณบอมด้วย

..............................................................

ไรท์ขอไปสุดเลยนะคะเรื่องนี้ ฝากติดตามด้วยค่ะ อย่าเทไรน๊า

ด่าไรท์ได้แต่อย่าแรง ไรท์ใจบาง

sds


 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น